Η Καλαμάτα είναι παγκοσμίως γνωστή για την παραγωγής ελιάς και ελαιόλαδου. Εφαρμόζοντας τις αρχές της κυκλικής βιοικονομίας η οικογενειακή επιχείρηση «ΚΛΗΜΗΣ» που εδρεύει στο Ασπρόχωμα Καλαμάτας, εδώ και δεκαετίες αξιοποιεί το πυρηνόξυλο (υπόλειμμα της επεξεργασίας του καρπού της ελιάς) ως καύσιμη ύλη για να παράγει προϊόντα ασβέστη και στη συνέχεια επαναχρησιμοποιεί τα υπολείμματα της ατελούς καύσης του πυρηνόξυλου για την παραγωγή κάρβουνου σε μορφή μπρικέτας.
Πιο συγκεκριμένα, από την ίδρυσή της το 1968, η οικογενειακή εταιρεία χρησιμοποιεί την ψίχα, τη σάρκα και το κατακερματισμένο κουκούτσι από τον καρπό της ελιάς (πυρηνόξυλο) ως καύσιμο θέρμανσης στο καμίνι της για να ψήσει τον ασβεστόλιθο και να παράγει ασβεστοπολτό για χρήση στον κατασκευαστικό τομέα και γεωργικό ασβέστη σε μορφή σκόνης για χρήση στον γεωργικό τομέα. Το πυρηνόξυλο, υποπροϊόν που προέρχεται από τα πυρηνελαιουργεία, είναι ένα στερεό βιώσιμο καύσιμο βιομάζας και επομένως μια ανανεώσιμη πηγή ενέργειας που προέρχεται από τη διαδικασία παραγωγής του ελαιόλαδου.
Όπως εξηγεί στη Greenagenda ο Περιβαλλοντικός Διευθυντής της εταιρείας ΚΛΗΜΗΣ, Νάσος Μάκιος, το πυρηνόξυλο δεν καίγεται πλήρως στο καμίνι και δημιουργείται μια μαύρη σκόνη, γνωστή με την ονομασία πυρηνόσκονη η οποία εξακολουθεί να έχει αξία αν αξιοποιηθεί σωστά.
ο Περιβαλλοντικός Διευθυντής της εταιρείας ΚΛΗΜΗΣ, Νάσος Μάκιος
«Ο παππούς Κλήμης, ο εφευρέτης του πυρηνοκάρβουνου και ιδρυτής της εταιρείας μας, σκέφτηκε το 1977 να επαναχρησιμοποιήσει αυτήν την πυρηνόσκονη. Και μετά από 15 χρόνια πειραμάτων και συγκεκριμένα το 1992, συμπιέζοντας την πυρηνόσκονη σε οβάλ σχήμα, κατάφερε να δημιουργήσει και να τοποθετήσει στην ελληνική αγορά τις μπρικέτες μπάρμπεκιου “ΚΛΗΜΗΣ”. Οι μπρικέτες μπάρμπεκιου προσφέρουν μοναδικά πλεονεκτήματα κατά τη χρήση τους. Έχουν μεγάλη θερμογόνο δύναμη. Ανάβουν εύκολα, δεν καπνίζουν, δεν μυρίζουν, δεν πετούν σπίθες και έχουν μεγάλη διάρκεια καύσης. Επίσης εκπέμπουν 30% λιγότερο μονοξείδιο του άνθρακα από τον ξυλάνθρακα», λέει στη Greenagendaο κ. Μάκιος.
Οι μπρικέτες μπάρμπεκιου προσφέρουν μοναδικά πλεονεκτήματα κατά τη χρήση τους. Έχουν μεγάλη θερμογόνο δύναμη. Ανάβουν εύκολα, δεν καπνίζουν, δεν μυρίζουν, δεν πετούν σπίθες και έχουν μεγάλη διάρκεια καύσης. Επίσης εκπέμπουν 30% λιγότερο μονοξείδιο του άνθρακα από τον ξυλάνθρακα
Για το συγκεκριμένο τρόπο παραγωγής και περιβαλλοντικής διαχείρισης, η εταιρεία έχει βραβευτεί και λάβει κορυφαίες ευρωπαϊκές περιβαλλοντικές διακρίσεις από τη Γενική Γραμματεία Περιβάλλοντος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το πυρηνοκάρβουνο, εκτός της Ελλάδας, πωλείται στη Γερμανία, στη Σουηδία, στη Ρουμανία και στην Αυστραλία.
Η εταιρεία «ΚΛΗΜΗΣ» έχει βρει έναν ευφυή τρόπο να χρησιμοποιεί ανανεώσιμους φυσικούς πόρους (πυρηνόξυλο) και να μετατρέπει τα «απόβλητά της (πυρηνόσκονη) σε ένα νέο προϊόν εφαρμόζοντας μια από τις βασικές αρχές της κυκλικής οικονομίας. Προστατεύει το περιβάλλον αφού δεν εφαρμόζει κοπή δέντρων (αποψίλωση των δασών) ή κάνει χρήση υπολειμμάτων επεξεργασίας ξύλου.
Το πυρηνοκάρβουνο, εκτός της Ελλάδας, πωλείται στηΓερμανία, στη Σουηδία, στη Ρουμανία και στην Αυστραλία
Τέλος, η χρήση του πυρηνοκάρβουνου δεν προκαλεί αύξηση εκπομπών των αερίων του φαινομένου του θερμοκηπίου της Γης, αφού η καύση βιομάζας είναι κλιματικά ουδέτερη (carbon neutral).
Το καρπούζι αποτελεί εδώ και χιλιάδες χρόνια το αγαπημένο φρούτο που δροσίζει και γλυκαίνει τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού.
Διεθνής ομάδα αρχαιολόγων κατά τη διάρκεια μιας αρχαιολογικής ανασκαφής στη Λιβύη εντόπισαν σπόρους έξι χιλιάδων ετών και πραγματοποίησαν μια γενετική μελέτη στο καρπούζι η οποία αποκαλύπτει πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για το καρπούζι.
Η μελέτη που παρουσιάζεται στο περιοδικό Molecular Biology and Evolution δείχνει ότι πριν από έξι χιλιάδες έτη τα καρπούζια δεν είχαν ακόμη «εξημερωθεί» και οι άνθρωποι που θα αποφάσιζαν να δοκιμάσουν να τα φάνε θα το μετάνιωναν. «Όχι μόνο ήταν πολύ δυσάρεστη η γεύση τους αλλά μπορούσε κάλλιστα να σκοτώσει αυτόν που τα έτρωγε» αναφέρει ο Όσκαρ Περέζ Εσκομπάρ, επιστήμονας των Βασιλικών Βοτανικών Κήπων της Βρετανίας και μέλος της ερευνητικής ομάδας.
Σύμφωνα με τη μελέτη στη νεολιθική εποχή τα καρπούζια βρίσκονταν ακόμη στην άγρια εκδοχή τους και ήταν πικρά αλλά και επικίνδυνα στην κατανάλωση για τον άνθρωπο. Παρόλα αυτά ο άνθρωπος αποφάσισε να ξεκινήσει την καλλιέργεια του καρπουζιού και τις διασταυρώσεις με αποτέλεσμα τη παραγωγή του ζουμερού και γλυκού φρούτου που γνωρίζουμε σήμερα.
Η έρευνα έδειξε ότι τα καρπούζια κατάγονται από περιοχές της δυτικής Αφρικής και πραγματοποιήθηκαν στην πορεία από τους αρχαίους αγρότες σειρά διασταυρώσεων ώστε να μπορεί το φρούτο να καλλιεργείται σε περιοχές της βόρειας Αφρικής όπως την Αίγυπτο όπου επικρατούν ερημικές συνθήκες. Άρα δημιουργήθηκαν ποικιλίες ανθεκτικές στη ξηρασία αλλά και σε ασθένειες και στη διαδικασία αυτή το καρπούζι έχασε κάποια από τα χαρακτηριστικά του και απέκτησε κάποια άλλα, αναφέρει το Futurity
Οι επιστήμονες δημιούργησαν αλληλουχίες γονιδιώματος από τους σπόρους από τη Λιβύη, το Σουδάν και από άλλες συλλογές βοτάνων. Στη συνέχεια ανέλυσαν αυτά τα δεδομένα μαζί με τα γονιδιώματα από σημαντικές συλλογές βλαστοπλασμάτων.
Ανακάλυψαν ότι οι παλαιότεροι σπόροι προέρχονταν από ένα φυτό γνωστό ως πεπόνι egusi, ένα συγγενικό καρπούζι που επί του παρόντος περιορίζεται στη δυτική Αφρική.
Η νέα μελέτη εκτός από ιστορική έχει και επιστημονική αξία αφού δεδομένης της κλιματικής αλλαγής η αποκωδικοποίηση της εξέλιξης που είχε το καρπούζι από το πιο εύκρατο στο πιο ξηρό κλίμα μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη μεθόδων ανάπτυξης νέων πιο ανθεκτικών στις νέες συνθήκες ποικιλιών.
Έχω γράψει πολλές φορές για την ανάγκη δημιουργίας ταμιευτήρων νερού περιφερειακά του κάμπου της Θεσσαλίας. Η χώρα μας έχει Μεσογειακό κλίμα, με βροχές τον χειμώνα και ξηρασία το καλοκαίρι. Οι καλοκαιρινές αρδευόμενες καλλιέργειες έχουν πολλαπλάσιες αποδόσεις από τις χειμερινές ξηρικές. Είναι λογικό η χώρα να αναπτύξει ένα σύστημα διαχείρισης των υδάτων της για να επιτύχει τη μέγιστη δυνατή παραγωγικότητα του πρωτογενούς τομέα με αύξηση των υψηλής απόδοσης και εισοδήματος αρδευόμενων καλλιεργειών.
Αυτό που είναι παράλογο είναι να επιδοτούμε ισχυρά την αντικατάσταση αρδευόμενων καλλιεργειών με ξηρικές που προωθεί το ελληνικό σχέδιο της ΚΑΠ. Ένα σύστημα διαχείρισης των υδάτων μπορεί να χωριστεί σε τρία στοιχεία: Τη διαχείριση της προσφοράς του νερού, τη διαχείριση της διακίνησης και διανομής στα χωράφια και τη διαχείριση της εφαρμογής στο χωράφι.
Πηγή του νερού είναι οι βροχές (ο αέναος υδρολογικός κύκλος). Το νερό εξατμίζεται από τις ελεύθερες επιφάνειες και ανεβαίνει στην ατμόσφαιρα, όπου ψύχονται οι υδρατμοί και πέφτουν στην επιφάνεια της γης σε μορφή βροχής ή χιονιού. Όταν η βροχή πέσει σε ένα βουνό, τότε το νερό έχει μια δυναμική ενέργεια που όταν αρχίσει να κυλά προς τα κάτω με τη βαρύτητα αποκτά και κινητική ενέργεια. Αυτός είναι ο κύκλος. Η χώρα έχει μεγάλους ορεινούς όγκους. Όλες οι πεδιάδες μας περιστοιχίζονται από βουνά. Με δεδομένο το κλίμα και την κατανομή των βροχών είναι λογικό να δημιουργήσουμε ταμιευτήρες νερού που θα αποθηκεύουν το νερό των χειμερινών βροχών.
Φαίνεται, επίσης, λογικό να δημιουργήσουμε στους ορεινούς όγκους ταμιευτήρες νερού που θα προσφέρουν ασφάλεια: Από πλημύρες που φαίνεται να προκαλούνται από ραγδαίες βροχές που προβλέπονται από την κλιματική αλλαγή, από περιόδους ξηρασίας, που, επίσης, προβλέπονται από την κλιματική αλλαγή, καθαρής ενέργειας με παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας και επισιτιστική ασφάλεια από την αυξημένη παραγωγή των αρδευόμενων καλλιεργειών. Οι ταμιευτήρες στους ορεινούς όγκους αναμφίβολα αλλοιώνουν το τοπίο, αλλά δεν καταστρέφουν γόνιμη αγροτική γη τόσο πολύτιμη για την επισιτιστική ασφάλεια του Πλανήτη.
Παραδόξως, η χώρα μας έχει αξιοποιήσει μόνο το 35% των δυνατοτήτων δημιουργίας ταμιευτήρων και παραγωγής ΥΗ ενέργειας με τις ωφέλειες/ασφάλειες που αναφέρθηκαν. Το πολιτικό σύστημα της χώρας πρέπει να εξηγήσει αυτήν την καθυστέρηση αξιοποίησης των δυνατοτήτων της χώρας. Ιδιαίτερα η δυνατότητα των ΥΗ ταμιευτήρων να λειτουργήσουν και ως συσσωρευτές ενέργειας με την τεχνική της αντλησιοταμίευσης δίνει ένα επιπλέον στοιχείο της χρησιμότητάς τους.
Φαίνεται ότι υπάρχει και μια νέα δυνατότητα χρήσης της ελεύθερης επιφάνειας των ταμιευτήρων που μπορεί να δώσει σημαντικά οφέλη. Πριν λίγες εβδομάδες (23-6-23) εγκαινιάστηκε στη Γαλλία ένα σύστημα Φ/Β που επιπλέουν στα νερά ενός υδροηλεκτρικού φράγματος. Το κατασκεύασε η εταιρεία EDF στο φράγμα με υδροηλεκτρική μονάδα στο Lazer των Γαλλικών Άλπεων. Η εταιρεία EDF έχει σημαντικές επενδύσεις σε ΦΒ πάρκα και τώρα επεκτείνεται σε μονάδες με επιπλέοντα πάνελ.
Η ισχύς της ΥΗ μονάδας που έχει το φράγμα είναι 16,5 MW. Είναι ένα σχετικά μικρό φράγμα. Συγκριτικά, το τελευταίο ΥΗ της χώρας του Ιλαρίωνα, στα Σέρβια, έχει δύο μονάδες των 75 MW και μια πολύ μικρή για την οικολογική ροή. Κάτι ανάλογο θα έχει και το φράγμα της Μεσοχώρας. Το Φ/Β σύστημα στο Lazer έχει περισσότερα 50.000 πάνελ και μέγιστη ισχύ 20 MW που μπορεί να καλύψει τις ανάγκες 12.500 ανθρώπων. Είναι η πρώτη μονάδα αυτής της μορφής που κατασκευάζεται στη Γαλλία και δίνει σημαντικές ελπίδες για την επίτευξη στόχων αύξησης της παραγωγής ενέργειας από Φ/Β.
Σημειώστε ότι η μονάδα δεν καλύπτει γόνιμη αγροτική γη, αλλά ελεύθερη υδατική επιφάνεια και επιτρέπει την ταυτόχρονη παραγωγή ενέργειας από δύο Ανανεώσιμες Πηγές, ΥΗ και Φ/Β, που δίνει σημαντικά πλεονεκτήματα στο σύστημα. Τα δύο συστήματα συνεργάζονται, καθώς το Φ/Β παράγει περισσότερη ενέργεια το καλοκαίρι και συμπληρώνει το ΥΗ, αφού το νερό χρησιμοποιείται κατά προτεραιότητα για την άρδευση καλλιεργειών.
Επιπλέον, τα ΦΒ δεν χρειάζεται να κάνουν νέες διασυνδέσεις με το δίκτυο διανομής, αλλά αξιοποιούν τις υπάρχουσες υποδομές από το ΥΗ έργο. Τα επιπλέοντα Φ/Β πάνελ θα πρέπει να σταθεροποιηθούν στο έδαφος και να έχουν δυνατότητα να ακολουθούν τις αυξομειώσεις της στάθμης του νερού, καθώς το νερό του ταμιευτήρα αυξομειώνεται. Το σύστημα που εγκαταστάθηκε έχει δυνατότητα να ανεβοκατεβαίνει μέχρι 36 μέτρα χωρίς προβλήματα.
Συνδυασμένες μονάδες ΥΗ και ΦΒ έχουν εγκατασταθεί και σε άλλες περιοχές του πλανήτη. Η εταιρεία Aqua sol εγκατέστησε τη μεγαλύτερη μονάδα με επιπλέοντα ΦΒ στη Νότια Αμερική. Η εγκατάσταση έγινε σε έναν ταμιευτήρα με ΥΗ μονάδα 340 MW. Τα επιπλέοντα ΦΒ έχουν περισσότερο από 2.800 μονάδες, με ετήσια παραγωγή 2.400 MWh τον πρώτο χρόνο λειτουργίας. Ήδη λειτουργούν μονάδες στις ΗΠΑ και Ισραήλ.
Σημειώστε ότι το 60% της παραγόμενης ενέργειας από ΑΠΕ Παγκόσμια προέρχεται από υδροηλεκτρική ενέργεια. Αυτό δείχνει τις τεράστιες δυνατότητες που υπάρχουν παγκόσμια για δημιουργία επιπλέον των ΦΒ πάρκων στους υπάρχοντες ταμιευτήρες.
Για τη χώρα μας η δυνατότητα αυτή δίνει ένα επιπλέον πλεονέκτημα στη δημιουργία ταμιευτήρων νερού σε συνδυασμό με ΥΗ ενέργεια για τις υπάρχουσες μονάδες. Με την επιπλέον εκμετάλλευση της ελεύθερης επιφάνειας του νερού δημιουργείται ένα επιπλέον εισόδημα που μπορεί να συμβάλλει στην ταχύτερη απόσβεση του κόστους των έργων. Θα πρέπει να μην ξεχνάμε ότι η ΥΗ ενέργεια παράγεται με τοπικούς πόρους, τόσο στην κατασκευή (το 80% της κατασκευής και του εξοπλισμού είναι ελληνικά) όσο και στο νερό των βουνών μας.
Παράγει πράσινη ενέργεια και συμβάλλει στην επιτυχία του στόχου μηδενικών εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Είναι, επομένως, μια τοπική ενεργειακή πηγή που με τα επιπλέοντα ΦΒ γίνεται οικονομικά αποδοτικότερη. Οι πολιτικοί μας πρέπει να το αντιληφθούν και να προωθήσουν και στη χώρα μας αντίστοιχα έργα που θα βοηθήσουν και στην εξασφάλιση αρδευτικού νερού για τη Γεωργία μας.
Γράφει
Φάνης Γέμτος γεωπόνος, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, μέλος της Ε.Δ.Υ.ΘΕ.
Οι προνύμφες της ευδεμίδας εκκολάπτονται πάνω στις ράγες
Το στάδιο της ωρίμανσης διανύουν αυτή την περίοδο τα σταφύλια. Όμως έντονες είναι οι προσβολές από εντομολογικούς εχθρούς και ασθένειες στο αμπέλι, με κυριότερη αυτή της ευδεμίδας.
Ιδίως αυτήν την εποχή, οι αγρότες πρέπει να επισκέπτονται όσο το δυνατό συχνότερα τις καλλιέργειες, προκειμένου να διαπιστώνουν έγκαιρα τυχόν προσβολές από εχθρούς και ασθένειες έτσι, ώστε να είναι εφικτή η αποτελεσματική αντιμετώπισή τους, με το μικρότερο οικονομικό και περιβαλλοντικό κόστος.
Οι προνύμφες του εντόμου ευδεμίδα εκκολάπτονται πάνω στις ράγες, την εποχή που τα σταφύλια διανύουν το στάδιο της ωρίμασης. Κατά το στάδιο αυτό αυξάνεται η περιεκτικότητα σακχάρου στις ράγες. Ταυτόχρονα συμβαίνουν σε αυτές σημαντικές ιστολογικές μεταβολές (χυμώδεις ράγες στα κρασοστάφυλα).
Εξαιτίας αυτών των αλλαγών, οι προνύμφες αυτής της γενιάς προσβάλλουν συνήθως μεγαλύτερο αριθμό ραγών, ενώ ταυτόχρονα είναι υψηλότερος ο κίνδυνος μόλυνσης των πληγωμένων ραγών από παθογόνους μύκητες και βακτήρια (βοτρύτης, ασπέργιλλοι, όξινη σήψη κ.ά.). Από τις δευτερογενείς μολύνσεις των ραγών δημιουργούνται σήψεις, οι οποίες επεκτείνονται ταχύτατα και συχνά καταστρέφουν ολόκληρο το σταφύλι.
Το μεγαλύτερο μέρος της απώλειας στην παραγωγή που προκαλείται από τις προνύμφες της 3ης γενιάς της ευδεμίδας, οφείλεται συχνά στις δευτερογενείς σήψεις. Η απώλεια αυτή μπορεί να είναι ιδιαίτερα υψηλή και για το λόγο αυτό απαιτείται η αποτελεσματική καταπολέμηση των προνυμφών του εντόμου.
Η καταπολέμηση του εντόμου
Η καταπολέμηση του εντόμου, ανεξάρτητα από τον τρόπο δράσης του εντομοκτόνου, για να είναι αποτελεσματική πρέπει να είναι προληπτική και να στοχεύει στα ωά (αυγά) και κυρίως στις νεοεκκολαπτόμενες προνύμφες, πριν αυτές προφθάσουν να μπουν μέσα στις ράγες και πριν να δημιουργήσουν εκτεταμένα φαγώματα στην επιφάνειά τους.
Συστήνεται επέμβαση με σκευάσματα που έχουν ωοκτόνο δράση μέσα στις επόμενες 3-4 ημέρες περίπου, δηλ. από τότε που διαπιστώνεται αύξηση των συλλήψεων των ακμαίων στο δίκτυο των φερομονικών παγίδων. Επέμβαση με εντομοκτόνα με προνυμφοκτόνο δράση συστήνεται περίπου 4 – 5 ημέρες περίπου αργότερα.
Τονίζεται ότι υψηλές θερμοκρασίες αυτή την περίοδο αυξάνουν σημαντικά και συχνά απότομα τη δράση του εντόμου, καθόσον συντελούν στη μαζικότερη εμφάνιση όσο και στη συντόμευση των βιολογικών μορφών του εντόμου (ακμαία, ωά, προνυμφικά στάδια).
Από τα προνυμφοκτόνα, προτιμάται η χρήση των σκευασμάτων του εντομοπαθογόνου βακίλου Bacillus thuringiensis, διότι θεωρούνται πλήρως ατοξικά για την ωφέλιμη πανίδα και το περιβάλλον γενικότερα. Ακολουθούν σκευάσματα με εκλεκτική δράση, όπως είναι οι ρυθμιστές ανάπτυξης και τα φυσικής προέλευσης εντομοκτόνα, ως λιγότερο τοξικά για την ωφέλιμη πανίδα.
Απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία της καταπολέμησης, είναι η πλήρης και μέχρις απορροής κάλυψη των σταφυλιών με το ψεκαστικό διάλυμα. Σε αυτό βοηθά το σωστό ξεφύλλισμα. (in.gr)
Συνεχίζουν την… ξέφρενή τους πορεία οι τιμές του έξτρα παρθένου ελαιολάδου.
Ανοδική πορεία ακολουθούν οι τιμές του έξτρα παρθένου ελαιολάδου, στον απόηχο των προσδοκιών για εξαιρετικά χαμηλές αποδόσεις τη νέα σεζόν, ως απότοκο της ξηρασίας στην ζώνη της Μεσογείου.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ , πρωτοπόρος στις τιμές παραγωγού είναι η Ιταλία με 8,90 ευρώ το κιλό, ακολουθούν Ελλάδα και Ισπανία με 8,40, Πορτογαλία 8,30, Μαρόκο και Τυνησία με 7,80, Αλγερία 7 ευρώ και τέλος Τουρκία και Αίγυπτος με 6,80 ευρώ ανά κιλό.
Όπως σημειώνουν στο Agronewsbomb ελαιοπαραγωγοί, τη νέα χρονιά το ελαιόλαδο, ίσα που θα φτάσει για οικιακή κατανάλωση καθώς τα δέντρα είναι… άδεια.
Εκτεταμένο πρόγραμμα διασταυρωτικών ελέγχων σε εισοδήματα, δηλώσεις ΦΠΑ, εγγραφές εξόδων στο myDATA, περιουσιακά στοιχεία και τεκμαρτές δαπάνες, «τρέχει» η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ) σε όσους αγρότες δηλώνουν εισοδήματα έως 10.000 ευρώ.
Τα στοιχεία με τα εισοδήματα που αποκτήθηκαν το 2021 και δηλώθηκαν το 2022 έχουν κινητοποιήσει την ΑΑΔΕ, καθώς δείχνουν ότι επτά στους δέκα επαγγελματίες-αυτοαπασχολούμενους εμφανίζονται στην εφορία με εισοδήματα που δεν υπερβαίνουν τα 10.000 ευρώ.
Η επιλογή των αγροτών θα γίνει με συγκεκριμένα κριτήρια και με την χρήση των έμμεσων τεχνικών ελέγχου. Σημαντικό μέρος των ελέγχων θα αφορά τις ηλεκτρονικές πληρωμές με κάρτες.
Όσοι εντοπιστούν με αδικαιολόγητη αύξηση περιουσιακών στοιχείων και δαπάνες που δεν δικαιολογούνται από τα εισοδήματα που έχουν δηλώσει θα κληθούν από την Εφορία να δώσουν εξηγήσεις, να υποβάλλουν τροποποιητικές δηλώσεις και να καταβάλουν φόρους και πρόστιμα.
Για πρώτη φορά θα γίνει μία εκτεταμένη διασταύρωση στα εισοδήματα του περυσινού έτους, όπως δήλωσε ο διοικητής της ΑΑΔΕ. «Όσες περιπτώσεις εντοπιστούν ως ύποπτες φοροδιαφυγής θα ελεγχθούν εξονυχιστικά το φθινόπωρο», πρόσθεσε.
Στο μεταξύ με αποφάσεις του Διοικητή της ΑΑΔΕ, συστήνονται νέες υπηρεσίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αντίστοιχα.
Αναλυτικότερα:
– Τα δύο Κέντρα Φορολογίας Κεφαλαίου, αναλαμβάνουν από τις 29/01/2024 όλες τις αρμοδιότητες φορολογιών κατοχής ακίνητης περιουσίας, κληρονομιών, δωρεών, γονικών παροχών, κερδών από τυχερά παίγνια και μεταβίβασης ακινήτων, που σήμερα έχουν οι ΔΟΥ Αττικής και Θεσσαλονίκης.
– Τα δύο Κέντρα Φορολογικών Διαδικασιών και Εξυπηρέτησης αναλαμβάνουν από την 01/04/2024 τις αρμοδιότητες φορολογίας εισοδήματος, ΦΠΑ και ειδικών φορολογιών, μητρώου, οι οποίες μεταφέρονται από τις ΔΟΥ των νομών Αττικής και Θεσσαλονίκης.
Η αναδιάρθρωση αυτή, μαζί με τα Κέντρα Βεβαίωσης και Είσπραξης Αττικής και Θεσσαλονίκης, των οποίων η έναρξη λειτουργίας έχει επίσης δρομολογηθεί, επιτρέπουν τη μετεξέλιξη των σημερινών ΔΟΥ σε υπηρεσίες εξυπηρέτησης όσων πολιτών δεν έχουν πρόσβαση σε ψηφιακά μέσα, αλλά και καθοδήγησης των φορολογουμένων στην ορθή εκπλήρωση των υποχρεώσεών τους.
Ο Διοικητής της ΑΑΔΕ δήλωσε: «Υλοποιούμε τον σχεδιασμό μας για την κεντρικοποίηση των επιχειρησιακών λειτουργιών, με στόχο τη βέλτιστη εξυπηρέτηση των πολιτών. Αναμένουμε εντός του 2024 οι πολίτες να αποκομίσουν τα οφέλη των οργανωτικών μας αλλαγών, στις νέες υπηρεσίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, όπου δραστηριοποιείται σχεδόν το 50% των ΑΦΜ, αλλά και στις νέες ΔΟΥ μας».
Τα πεύκα, από τη φύση τους, δεν ζούνε περισσότερο από 80 (περίπου) χρόνια. Είναι το κυρίαρχο είδος σε όλες τις παραμεσόγειες χώρες και ΠΑΝΤΑ καίγεται από κάποιο φυσικό ή όχι γεγονός. Σε επίδειξη δενδροχρονολόγησης που έκανα στους φοιτητές μου στα υπερήλικα πεύκα επί της Ιεράς Οδού έξω από το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο διαπιστώθηκε ότι αυτά τα δένδρα είχαν φυτευτεί το 1920, εποχή που χτίστηκε η τότε Γεωπονική Σχολή.
Τα ευρήματα ακόμα έδειξαν ότι το εσωτερικό των κορμών ήταν κούφιο (αυτό που λέμε κουφάλα) με αποτέλεσμα να είναι πολύ εύθραυστο. Το ρετσίνι που διατηρεί την ελαστικότητα του κορμού και λειτουργεί και ως μηκυτοκτόνο, είναι μόνο στις εξωτερικές στρώσεις ξύλου (ετήσιοι δακτύλιοι).
Η άποψή μου είναι ότι όλα τα πεύκα ηλικίας πάνω από περίπου 70 χρόνια και βρίσκονται σε αστικές περιοχές ή κοντά σε δρόμους και σπίτια θα πρέπει να κόβονται.
Το πρόβλημα είναι ποιος θα διαπιστώνει την ηλικία των πεύκων. Όπως πάντα, σε κάποιο μάθημα δενδροκομίας ή δασολογίας, δασοκομίας αναφέρονται οι μέθοδοι αλλά την μέθοδο είναι ελάχιστοι αυτοί που γνωρίζουν πως να την εφαρμόζουν αλλά και να αναλύουν τα αποτελέσματα. Εγώ γνωρίζω τρείς. Οι δυο έχουμε πάρει σύνταξη.
Ας σοβαρευτούμε λιγάκι και να μάθουν οι ”αρχές” πως να επιλέγουν τους αρμόδιους υπαλλήλους για τις κατάλληλες δουλειές.
Οι λεγόμενοι ειδικοί του πράσινου των πόλεων, τι γνώσεις έχουν;
Ένα ακόμα πρόβλημα είναι οι λεγόμενοι ”οικολόγοι” που φυσικά θα αντιδράσουν σε αυτά που λέω, περί κοψίματος δένδρων.
Ποιους θα πιστέψουμε;
Άρθρο του ομότιμου καθηγητή του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Κωνσταντίνου Φασσέα
Καθώς ο πλανήτης θερμαίνεται, πέντε ανθεκτικές στην ξηρασία και εξαιρετικά θρεπτικές καλλιέργειες προσφέρουν ελπίδα για μεγαλύτερη ανθεκτικότητα.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι κατά τη διάρκεια της ιστορίας, οι άνθρωποι έχουν καλλιεργήσει περισσότερα από 6.000 διαφορετικά είδη φυτών. Όμως, με την πάροδο του χρόνου, οι αγρότες στράφηκαν προς την καλλιέργεια εκείνων με τις μεγαλύτερες αποδόσεις. Σήμερα, τρεις καλλιέργειες από μόνες τους – ρύζι, σιτάρι και καλαμπόκι – παρέχουν σχεδόν τις μισές θερμίδες στον κόσμο.
Αυτή η εξάρτηση από έναν μικρό αριθμό καλλιεργειών έχει κάνει τη γεωργία ευάλωτη σε παράσιτα, φυτογενείς ασθένειες και διάβρωση του εδάφους, που ευδοκιμούν στη μονοκαλλιέργεια – την πρακτική της καλλιέργειας μόνο μιας καλλιέργειας (τη φορά). Σημαίνει επίσης απώλεια της ανθεκτικότητας που δείχνουν άλλες καλλιέργειες στην επιβίωση έναντι της ξηρασίας και άλλων φυσικών καταστροφών.
Καθώς οι επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης γίνονται πιο έντονες, οι αγρότες σε όλο τον κόσμο ανακαλύπτουν εκ νέου αρχαίες καλλιέργειες και αναπτύσσουν νέα υβρίδια που μπορεί να αποδειχθούν πιο ανθεκτικά στην ξηρασία ή τις επιδημίες, ενώ προσφέρουν επίσης σημαντικά θρεπτικά συστατικά. «Ακούμε όλα τα στατιστικά στοιχεία του τύπου ‘έχουμε χάσει το 90% των ποικιλιών μας’. Μόλις πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι η μεγαλύτερη θλίψη δεν είναι πως χάσαμε αυτή την ποικιλομορφία. Είναι ότι δεν ξέρουμε καν πως την έχουμε χάσει», λέει ο Chris Smith, ιδρυτής του Utopian Seed Project.
Ακολουθεί μια ματιά σε πέντε καλλιέργειες, πέρα από το ρύζι, το σιτάρι και το καλαμπόκι, που καλλιεργούν αυτή τη στιγμή οι αγρότες σε όλο τον κόσμο με την ελπίδα να δώσουν τροφή στον πλανήτη καθώς αυτός θερμαίνεται:
Αμάρανθος – Το φυτό που επέζησε της αποικιοκρατίας
Από το φύλλο μέχρι το σπόρο, το σύνολο του φυτού αμάρανθου είναι βρώσιμο. Με ύψος έως και 2,5 μέτρα, οι μίσχοι αμάρανθου συμπληρώνονται με κόκκινα, πορτοκαλί ή πράσινα λοφία γεμάτα σπόρους. Σε όλη την Αφρική και την Ασία, ο αμάρανθος καταναλώνεται εδώ και πολύ καιρό ως λαχανικό – ενώ είναι γνωστό ότι οι ιθαγενείς Αμερικανοί έτρωγαν επίσης το σπόρο του φυτού: ένα ψευδοδημητριακό όπως η σίκαλη ή η κινόα.
αμάρανθος
Ενώ τα φύλλα αμάρανθου μπορούν να σοταριστούν ή να μαγειρευτούν σε stir-fry, ο σπόρος συνήθως φρυγανίζεται και στη συνέχεια τρώγεται με μέλι ή γάλα. Μια πλήρης πρωτεΐνη που περιέχει και τα εννέα απαραίτητα αμινοξέα, ο αμάρανθος είναι μια καλή πηγή βιταμινών και αντιοξειδωτικών.
Στην Αμερική, οι Ισπανοί κατακτητές απαγόρευσαν στους Αζτέκους και τους Μάγια να καλλιεργούν αμάρανθο όταν έφτασαν στην ήπειρο. Ωστόσο, το φυτό συνέχισε να αναπτύσσεται ως ζιζάνιο και πολλοί αγρότες έσωσαν σπόρους αμάρανθου, μεταβιβάζοντάς τους στις επόμενες γενιές, έως ότου οι απόγονοί τους πήραν την άδεια να το καλλιεργήσουν ξανά.
Σήμερα, αυτόχθονες αγρότες στη Γουατεμάλα, το Μεξικό και τις ΗΠΑ συνεργάζονται για να προωθήσουν αυτήν την – ανθεκτική στην ξηρασία – καλλιέργεια. Όπως το fonio, ένα αφρικανικό σιτάρι παρόμοιο με το κουσκούς, ο αμάρανθος δεν είναι μια νέα καλλιέργεια, αλλά μια καλλιέργεια που αναζωπυρώνεται καθώς οι κοινότητες προσαρμόζονται στην κλιματική κρίση. «Ό,τι είναι καινούργιο ήταν κάποτε παλιό», λεει ο Matthew Blair, καθηγητής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Τενεσί και συμπρόεδρος του Ινστιτούτου Amaranth. Ο αμάρανθος έχει βρει το δρόμο του στις ευρωπαϊκές κουζίνες, με την Ουκρανία να έρχεται ως ο μεγαλύτερος παραγωγός της καλλιέργειας στην ήπειρο.
Fonio – Το παραδοσιακό σιτάρι ανθεκτικό στην ξηρασία
Για χιλιάδες χρόνια, οι αγρότες σε όλη τη δυτική Αφρική καλλιεργούσαν το fonio – ένα είδος δημητριακού που έχει γεύση σαν κουσκούς ή κινόα, με ελαφρώς πιο ξηρούς καρπούς. Ιστορικά, το fonio θεωρείται το αρχαιότερο καλλιεργούμενο δημητριακό της Αφρικής και θεωρήθηκε από ορισμένους ως η τροφή των αρχηγών και των βασιλιάδων. Σε χώρες όπως η Σενεγάλη, η Μπουρκίνα Φάσο και το Μάλι, το fonio σερβίρεται τις ιερές ημέρες, όπως στους γάμους και τον μήνα του Ραμαζανιού.
fonio
Σήμερα, η προσοχή στρέφεται όλο και περισσότερο στο fonio για την ανθεκτικότητά του και τα οφέλη για την υγεία. Καθώς το κλίμα συνεχίζει να αλλάζει, η αντοχή του fonio στην ξηρασία και η ικανότητα του να αναπτύσσεται σε φτωχό έδαφος το έχει καταστήσει ξεχωριστή καλλιέργεια σε περιοχές με λειψυδρία. Έχει επίσης σημαντική θρεπτική αξία ως σιτάρι με χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, χωρίς γλουτένη – καθιστώντας το μια καλή πηγή αμινοξέων για άτομα με διαβήτη ή δυσανεξία στη γλουτένη.
Ενώ οι Ευρωπαίοι αποκαλούσαν κάποτε το fonio «πεινασμένο ρύζι», οι ευρωπαϊκές εταιρείες προσφέρουν τώρα το δικό τους fonio. Η ιταλική εταιρεία Obà Food βοήθησε στην εισαγωγή του fonio στην ΕΕ τον Δεκέμβριο του 2018. Στις ΗΠΑ, ο Σενεγαλέζος σεφ Pierre Thiam προμηθεύεται fonio από τον οργανισμό βοήθειας SOS Sahel, για την σπεσιαλιτέ του Yolélé, που είναι επίσης το όνομα του βιβλίου μαγειρικής του, που προωθεί την κουζίνα της δυτικής Αφρικής.
Μαυρομάτικα φασόλια – Το φυτό που τρώγεται ολόκληρο
Στη δεκαετία του 1940, περισσότερα από 5 εκατομμύρια στρέμματα μαυρομάτικων φασολιών καλλιεργούνταν στις ΗΠΑ – η πλειοψηφία, όπως υποδηλώνει το όνομά τους (cowpeas) – για διατροφή των ζώων. Όμως, πολύ πριν τα μαυρομάτικα φασόλια – που ονομάζονται επίσης νότια φασόλια – έρθουν στην Αμερική, καλλιεργούνταν για ανθρώπινη κατανάλωση στη δυτική Αφρική. Αν και η παραγωγή τους έχει μειωθεί στις ΗΠΑ τις τελευταίες δεκαετίες, η καλλιέργεια είναι εξαιρετικά σημαντική σε μεγάλο μέρος της Αφρικής. Η Νιγηρία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός στον κόσμο.
Καθώς οι επιστήμονες αναζητούν εναλλακτικές καλλιέργειες, ο Blair πιστεύει ότι είναι σημαντικό να εντοπιστούν εκείνες όπου ολόκληρο το φυτό είναι βρώσιμο. Αν και ιστορικά οι άνθρωποι έτρωγαν κυρίως τους σπόρους, τα φύλλα και οι λοβοί είναι επίσης καλή πηγή πρωτεΐνης.
Επειδή αυτά τα φυτά είναι πολύ ανθεκτικά στην ξηρασία, είναι υποψήφια να αντικαταστήσουν άλλα μη ανθεκτικά, καθώς αλλάζει το κλίμα. Στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Τενεσί, ο Blair είναι μέλος μιας ομάδας που μελετά την εισαγωγή των μαυρομάτικων φασολιών στη Λατινική Αμερική, ως εναλλακτική λύση σε άλλες ποικιλίες, όπως το pinto και τα μαύρα φασόλια, με παρόμοια γευστικά προφίλ που μπορεί σύντομα να γίνουν πιο δύσκολο να καλλιεργηθούν.
Taro – Προσαρμογή της τροπικής καλλιέργειας σε πιο κρύα κλίματα
Στις τροπικές περιοχές της νοτιοανατολικής Ασίας και της Πολυνησίας, το taro καλλιεργείται από καιρό ως λαχανικό με βρώσιμη ρίζα, όπως πχ η πατάτα. Όμως, καθώς οι αυξανόμενες θερμοκρασίες απειλούν την καλλιέργεια του φυτού στο φυσικό του περιβάλλον, οι αγρότες στις ηπειρωτικές ΗΠΑ προσπαθούν να προσαρμόσουν το τροπικό πολυετές φυτό ώστε να αναπτυχθεί ως ετήσιο εύκρατο, επειδή δεν μπορεί να επιβιώσει στον κρύο χειμώνα των ΗΠΑ.
taro
Στο Utopian Seed Project στη Βόρεια Καρολίνα, ο ιδρυτής Chris Smith και η ομάδα του πειραματίζονται με τροπικές καλλιέργειες, αναζητώντας τρόπους για να βοηθήσουν τα φυτά να επιβιώσουν τον χειμώνα. Σήμερα, καλλιεργούν οκτώ ποικιλίες taro, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που προέρχονται από την Κορέα, τις Φιλιππίνες, τη Χαβάη, την Κίνα και το Πουέρτο Ρίκο.
«Θέλουμε να εισαγάγουμε το taro γιατί πιστεύουμε πραγματικά ότι αυτό θα μας δώσει ένα πιο ασφαλές σύστημα διατροφής», λέει ο Smith. «Αλλά το όμορφο υποπροϊόν είναι ότι μας επιτρέπει επίσης να ασχολούμαστε με τρόφιμα που προέρχονται παραδοσιακά είτε από αυτόχθονες είτε από αγροτικές κοινότητες. Νομίζω ότι δίνει πραγματικά σε αυτούς τους κατά κανόνα παραμελημένους πληθυσμούς την ευκαιρία που συνήθως δεν έχουν, να ασχοληθούν με το σύστημα διατροφής», συμπληρώνει.
Όπως το fonio, ο αμάρανθος και τα μαυρομάτικα φασόλια, το taro δεν είναι μια νέα καλλιέργεια – είναι απλώς νέο στο σύστημα τροφίμων των ΗΠΑ. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το Utopian Seed Project δεν μαθαίνει απλώς πώς να καλλιεργεί taro, αλλά και διδάσκει στους ανθρώπους πώς να το μαγειρεύουν. «Αυτές οι καλλιέργειες είναι απλώς τρόφιμα που είναι ενσωματωμένα σε πολιτισμούς σε όλο τον κόσμο με τρόπο που δεν έχουν ενσωματωθεί εδώ», λέει ο Smith. «Χρειάζεται δουλειά για να χτιστεί αυτή η κοινότητα και η επιθυμία για αυτήν την καλλιέργεια».
Kernza – Η καλλιέργεια που αναπτύχθηκε για την κλιματική κρίση
Ενώ πολλές εναλλακτικές καλλιέργειες είναι απλώς φυτά που καλλιεργήθηκαν κάπου αλλού στον κόσμο πριν από γενιές, άλλες έχουν αναπτυχθεί ειδικά για να αντέχουν στην κλιματική αλλαγή.
Στη δεκαετία του 1980, ερευνητές στο Ινστιτούτο Rodale με έδρα την Πενσυλβάνια εντόπισαν ένα φυτό που μοιάζει με σιτάρι και ονομάζεται ενδιάμεσο σιταρόχορτο, ως πολυετή καλλιέργεια δημητριακών που θα μπορούσε να αναπτυχθεί ως υποκατάστατο ετήσιων σιτηρών όπως το σιτάρι. Ο στόχος ήταν να ελαχιστοποιηθούν οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις της παραγωγής σιτηρών.
Το 2019, το Land Institute με έδρα το Κάνσας, ένας μη κερδοσκοπικός ερευνητικός οργανισμός που επικεντρώνεται στη βιώσιμη γεωργία, παρουσίασε το Kernza, μια καλλιέργεια δημητριακών που αναπτύχθηκε από ενδιάμεσο σιταρόχορτο και φέρει εμπορικό σήμα για να διασφαλίσει ότι οι αγρότες γνωρίζουν ότι έχουν αγοράσει σπόρους από το επίσημο πρόγραμμα αναπαραγωγής.
Αν και οι ερευνητές εξακολουθούν να εργάζονται για τη βελτίωση της απόδοσης των σιτηρών, οι αγρότες στη Μινεσότα, το Κάνσας και τη Μοντάνα καλλιεργούν σήμερα σχεδόν 4.000 στρέμματα Kernza. «Οι καλλιεργητές καταλαβαίνουν αμέσως τα οφέλη των πολυετών φυτών στα χωράφια τους», λέει η Tessa Peters, διευθύντρια της διαχείρισης των καλλιεργειών στο Land Institute, «και για όσους εργάζονται σε περιοχές παραγωγής σιτηρών, το Kernza είναι πολύ ελκυστικό», ολοκληρώνει ο ίδιος.
Αν είσαι από αυτούς που πηγαίνουν σε πανηγύρια κάθε καλοκαίρι, τότε η παρακάτω εφαρμογή θα σουφανεί πολύ χρήσιμη. Πρόκειται για την εφαρμογή «Για τα Πανηγύρια». Και είναι αυτό ακριβώς που φαντάζεσαι: Μια Ελληνική εφαρμογή που σε ενημερώνει για τα πανηγύρια που υπάρχουν σε κάθε περιοχή, και ποια ημέρα γίνεται το κάθε ένα από αυτά.
«Εδώ λοιπόν ήρθαμε εμείς να συγκεντρώσουμε όλα τα πανηγύρια σε μια εύχρηστη και απλή εφαρμογή. Ένας πλήρης οδηγός με περισσότερα από 1.200 πανηγύρια πανελλαδικά. Αναζήτησε και βρες ποια πανηγύρια και που παίζουν σήμερα» σημειώνουν οι δημιουργοί της εφαρμογής.
Το μόνο που έχει να κάνει ο χρήστης είναι να κατεβάσει το app δωρεάν, και στην συνέχεια να βρει τον επόμενο σταθμό της διασκέδασης του.
.png)
.png)
.png)
