Ελαιόλαδο: Που οφείλεται η ραγδαία άνοδος της τιμής ;
Τα χωράφια γέμισαν με ψάρια
Συγκλονίζουν οι φωτογραφίες του βιολόγου Δημήτρη Βαβύλη
Μέχρι κι ένα μέτρο Γουλιανούς συναντά κανείς στα χωράφια που βρίσκονται κοντά στον Πηνειό μετά τα πλημμυρικά φαινόμενα και την υποχώρηση των νερών.
Ακόμη και σε σπίτια που αυτή τη στιγμή καθαρίζονται, κάτοικοι των περιοχών κοντά στα ποτάμια μας λένε ότι βρίσκουν ψάρια …
Σε κάποιες περιπτώσεις που έχει μείνει στάσιμο νερό, κολυμπάνε ακόμη.
Οι φωτογραφίες ωστόσο του βιολόγου Δημήτρη Βαβύλη που ανάρτησε στην προσωπική του σελίδα, μας συγκλονίζουν. Ανάμεσα στις κατεστραμμένες καλλιέργειες, ψάρια όλων των μεγεθών χάθηκαν μετά την υποχώρηση των υδάτων.
Το ποτάμι δεν γύρισε μαζί τους πίσω …
”Χωράφια γεμάτα ψάρια… Μετά την υποχώρηση των νερών της πλημμύρας πολλά από τα ψάρια εγκλωβίστηκαν και δεν μπόρεσαν ποτέ να επιστρέψουν στον Πηνειό. Από τα πολυπληθέστερα θύματα οι Γουλιανοί, με κάποιους από αυτούς να ξεπερνάνε το 1μ σε μήκος”
![]() |
| photo/ Dimitris Vavylis |
![]() |
| photo/ Dimitris Vavylis |
![]() |
| photo/ Dimitris Vavylis |
Δείτε την ανάρτηση εδώ
Το ελληνικό χωριό που έχει 0% ανεργία
Το εντυπωσιακό φυσικό κάλλος είναι το πρώτο πράγμα που θα διαπιστώσει ο επισκέπτης της Μηλιάς, ενός χωριού που βρίσκεται στην Ήπειρο και στην τοπική βλάχικη διάλεκτο αποκαλείται Αμέρου
Ωστόσο εκείνο που δεν μπορεί να γνωρίζει εκείνος που φτάνει για πρώτη φορά σε αυτό το απομακρυσμένο σημείο της Πίνδου το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1.260 μέτρων είναι άλλο. Το γεγονός ότι στο χωριό δεν υπάρχει ούτε ένας άνεργος. Όλοι οι κάτοικοί του εργάζονται, έχοντας πιάσει ένα στοίχημα με τους εαυτούς τους, που όμοιό του δεν συναντάς εύκολα.
![]() |
| Το εντυπωσιακό φυσικό κάλλος είναι το πρώτο πράγμα που θα διαπιστώσει ο επισκέπτης της Μηλιάς, ενός χωριού που βρίσκεται στην Ήπειρο και στην τοπική βλάχικη διάλεκτο αποκαλείται Αμέρου |
Το να παραμείνουν στον τόπο τους, να τραφούν από αυτόν και να μην διαταράξουν τις ισορροπίες με το περιβάλλον. Το οποίο φέρνει στο σπίτι το φαγητό που γεμίζει το τραπέζι, χωρίς ωστόσο η υπερεκμετάλλευση να θέσει σε κίνδυνο την φύση και κατ’ επέκταση την ύπαρξη και την ζωή του ίδιου του χωριού.
Αυτό το παράξενο χωριό βρίσκεται μόλις 15 χιλιόμετρα μακριά από το Μέτσοβο και περίπου 65 από τα Ιωάννινα, καλά κρυμμένο στους ορεινούς όγκους της Πίνδου και ουσιαστικά συνορεύει με την περιοχή της Βάλια Κάλντα, η οποία έχει ανακηρυχθεί Εθνικός Δρυμός. Υπό αυτό το πρίσμα, δηλαδή της ανάγκης διατήρησης της ισορροπίας και σεβασμού του περιβάλλοντος, δομήθηκε και ολόκληρη η ύπαρξή του. Και κάπως έτσι, με αυτήν τη λογική, συντελέστηκε και το μικρό θαύμα της μηδενικής ανεργίας.
Όλοι οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται αποκλειστικά με το «χρυσάφι» του τόπου τους, που δεν είναι άλλο από τα δέντρα που καλύπτουν ολόκληρη το βορειοανατολικό τμήμα του νομού. Η οικονομία βασίζεται 100% αποκλειστικά στο ξύλο και συγκεκριμένα στα αμέτρητα στρέμματα οξιάς και μαύρης πεύκης, την οποία εκμεταλλεύονται οι κάτοικοι της περιοχής, που έχουν δημιουργήσει μάλιστα δύο ξεχωριστούς συνεταιρισμούς, έχοντας νωρίτερα εξασφαλίσει σχετική άδεια από το Δασαρχείο.
Έτσι έχουν το δικαίωμα να εκμεταλλεύονται συγκεκριμένα τμήματα της γης, με αυστηρά προκαθορισμένα όρια, βάσει διαχειριστικής μελέτης. Από την μαύρη πεύκη δημιουργούνται οι γνωστές σε όλους μας κολώνες της ΔΕΗ, με ένα μέρος να προορίζεται για τις οικοδομές, ενώ η οξιά χρησιμοποιείται για τις ανάγκες της λαϊκής τέχνης. Οι δύο συνεταιρισμοί έχουν περίπου 60 μέλη και παράλληλα οι υπόλοιπες 100 οικογένειες της Μηλιάς ασχολούνται σε κάποιο από τα 40 εργαστήρια ξυλογλυπτικής που υπάρχουν εκεί!
![]() |
| Οι δύο συνεταιρισμοί έχουν περίπου 60 μέλη και παράλληλα οι υπόλοιπες 100 οικογένειες της Μηλιάς ασχολούνται σε κάποιο από τα 40 εργαστήρια ξυλογλυπτικής που υπάρχουν εκεί |
Τα περισσότερα από αυτά τα εργαστήρια φυσικά δεν είναι άλλα από τα ίδια τα σπίτια των κατοίκων που έχουν μετατρέψει σε τέτοια τις αυλές και τα υπόγειά τους, μέσα από τα οποία βγαίνουν τα υπέροχα κατασκευάσματά τους τα οποία στη συνέχεια διατίθενται στο εμπόριο. Από μικρή ηλικία κάθε παιδί που γεννιέται και μεγαλώνει στην Μηλιά μαθαίνει δύο πράγματα. Να δουλεύει το ξύλο και να σέβεται την φύση. Έτσι τα χέρια τους μαθαίνουν να γίνονται τα κατάλληλα εργαλεία που θα μετατρέψουν το ξύλο σε οικιακά σκεύη, όπως πλάστες, κουτάλες, θήκες για ψωμί, δοχεία για νερό, λάδι ή κρασί, μικροέπιπλα, καρεκλάκια, κρεμάστρες, καθρέφτες, αλλά και διακοσμητικά είδη σαν τα γλυπτά εμπνευσμένα από την τοπική χλωρίδα και πανίδα, όπως λύκοι, αρκούδες και δέντρα.
Τα προϊόντα τους στη συνέχεια βρίσκουν τον δρόμο τους προς την αγορά. Και φυσικά δεν περιορίζονται στα στενά γεωγραφικά όρια των γύρω πόλεων, του νομού ή του γεωγραφικού διαμερίσματος στο οποίο ανήκει η Μηλιά. Τα έργα τους απευθύνονται σε ολόκληρη την ελληνική αγορά, με πελάτες από όλη την επικράτεια της χώρας, ενώ μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για επιπλέον πωλήσεις δίνει η θερινή περίοδος όπου στα πολυάριθμα πανηγύρια και τοπικές γιορτές της περιοχής πολύ συχνά θα συναντήσει κανείς κιόσκια όπου οι ίδιοι οι παραγωγοί παρέχουν τα καλούδια τους, αποτελώντας έτσι μια ζωντανή διαφήμιση του μοντέλου ανάπτυξης της Μηλιάς, η οποία απέδειξε ότι ανάπτυξη, μηδενική ανεργία και σεβασμός στην φύση δεν είναι έννοιες που αναγκαστικά η μία μάχεται την άλλη.
Πηγή – menshouse.gr
Τα αμινοξέα επηρεάζουν θετικά τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά των ερυθρών οίνων
Τα αμινοξέα φαίνεται να επηρεάζουν έντονα τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά των ερυθρών οίνων, αυξάνοντας την αίσθηση της γλυκύτητας, το ιξώδες και την ένταση της γεύσης, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο οίνους με πιο γεμάτο σώμα. Συνήθως, η συγκέντρωση των αμινοξέων μετριέται στο γλεύκος γιατί επηρεάζει την απόδοση της ζύμωσης. Επίσης επειδή τα αμινοξέα θεωρούνται πρόδρομες ενώσεις ορισμένων πτητικών αρωματικών ενώσεων στους οίνους. Ωστόσο, το πιο άφθονο υπολειμματικό αμινοξύ του οίνου η L-προλίνη συχνά δε λαμβάνεται υπόψη, δεδομένου ότι δε μεταβολίζεται από τους ζυμομύκητες υπό τις κανονικές συνθήκες οινοποίησης.
”Θέλαμε να εξακριβώσουμε εάν η L-προλίνη μαζί με το L-γλουταμινικό οξύ (άλλο ένα βασικό αμινοξύ με αλμυρή γεύση) επηρεάζει είτε άμεσα είτε έμμεσα τη γεύση του οίνου”, δηλώνει ο κύριος ερευνητής Damian Espinase Nandorfy της ομάδας έρευνας αισθήσεων και γεύσεων του ερευνητικού οργανισμού Australian Wine. Για να καταλήξουν σε ένα αποτέλεσμα, ο Damian μαζί με την ερευνητική του ομάδα διεξήγαγε μια σειρά από ελεγχόμενα πειράματα, στα οποία προστέθηκαν σε ερυθρούς οίνους L-προλίνη και L-γλουταμινικό οξύ, μαζί με τανίνες και κάποιες πτητικές ενώσεις.
”Σε μια αρχική μελέτη που είχε διεξαχθεί σε τεχνητό οίνο βρέθηκε ότι τα χαμηλά επίπεδα των αμινοξέων αλληλεπιδρούν με τα πτητικά τροποποιώντας την αίσθηση της πίκρας. Προσπαθώντας να ερευνηθεί περαιτέρω αυτή η αλληλεπίδραση προστέθηκαν τα αμινοξέα L-προλίνη και L-γλουταμινικό οξύ σε οίνους της ποικιλίας Shiraz που περιείχαν εκ φύσεως χαμηλά επίπεδα αυτών των ενώσεων” συνεχίζει ο Damian.
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η προσθήκη L-προλίνης αυξάνει τη γλυκύτητα, το ιξώδες και τη γεύση κόκκινων φρούτων ενώ παράλληλα μειώνει την πικράδα και τη στυπτικότητα. Αντίστοιχα η προσθήκη L-γλουταμινικού οξέως προσδίδει στον οίνο περισσότερο αλμυρή/ουμάμι γεύση. Ένα τελευταίο ερευνητικό πείραμα, πάλι σε οίνους της ποικιλίας Shiraz με και χωρίς προσθήκη L-προλίνης επιβεβαίωσε τα προηγούμενα ευρήματα, αφού η προσθήκη L-προλίνης αποδείχτηκε ότι ενισχύει τις γεύσεις των φρούτων.
”Συνολικά αυτά τα αμινοξέα μπορεί να αποτελούν μέρος της ιστορίας πίσω από τους επιθυμητούς περιγραφικούς όρους όπως ”γλυκύτητα φρούτων”, ”αλμυρό”, ”γεμάτο σώμα” ή αντίληψη των ”μαλακών τανινών” στους ξηρούς ερυθρούς οίνους” προσθέτει ο Damian.
Αυτή η εργασία προσθέτει τα αμινοξέα στις κατηγορίες ενώσεων που επηρεάζουν τη γεύση, με την L-προλίνη να αναγνωρίζεται ως ένα φυσικό γλυκαντικό (που δεν ανήκει στην κατηγορία των υδατανθράκων) και αυξάνει το ιξώδες του οίνου έχοντας παράλληλα θετική επίδραση στη γεύση και στο σώμα του ερυθρού οίνου. Τα φυσικά επίπεδα L-προλίνης στα σταφύλια θα μπορούσαν να αυξηθούν από τους αμπελοκαλλιεργητές μέσω γνωστών αμπελουργικών τεχνικών ώστε να χρησιμοποιηθούν και για να βελτιώσουν τα προϊόντα χωρίς και με χαμηλό αλκοόλ. Στην τελευταία διαπίστωση θα στηριχθεί και η Affinity Labs, ο εμπορικός βραχίονας του AWRI (Australian Wine Research Institute) ώστε να προσφέρει γρήγορες αναλυτικές δοκιμές για την ανίχνευση της συγκέντρωσης προλίνης στους ερυθρούς οίνους.
Ο Damian συμπέρανε ότι ορισμένα από τα ευρήματα της μελέτης ήταν αναπάντεχα μια που θεωρούσαν ότι στις έξι τελευταίες δεκαετίες που έχει κορυφωθεί η έρευνα στον οίνο, η πιθανότητα να έχει άμεση γευστική επίδραση η υπολειπόμενη προλίνη θα είχε ήδη διαπιστωθεί, καθώς οι υψηλές συγκεντρώσεις αμινοξέων σε αμπελουργικές μελέτες έχουν ήδη αναφερθεί εκτενώς. Στην πραγματικότητα όμως, η ερευνητική ομάδα βρήκε μόνο δύο έρευνες που καμία από αυτές δεν είχε παρακολουθήσει την οργανοληπτική επίδραση των αμινοξέων στον οίνο.
Τα πειράματα της ερευνητικής ομάδας για τη διαπίστωση της επιρροής των αμινοξέων συνεχίστηκαν σε μια άλλη μελέτη που συμπεριλάμβανε ερυθρούς οίνους φυσικά χαμηλούς, μέτριους και υψηλούς σε προλίνη, τανίνες και ενώσεις που επηρεάζουν τη γεύση. ”Και πάλι τα αποτελέσματα δείχνουν παρόμοια ενίσχυση της ”γλυκύτητας”, του ”ιξώδους” και της ”φρουτώδους γεύσης” σε εμπορικούς οίνους πλούσιους σε προλίνη. Επιπλέον αυτοί οι οίνοι ήταν και πιο αρεστοί στους καταναλωτές συγκριτικά με τους οίνους που είχαν την προλίνη σε χαμηλές συγκεντρώσεις” καταλήγει ο Damian.
Η συγκεκριμένη έρευνα παρουσιάστηκε στον διαγωνισμό Fresh Science στο (AWITC) Australian Wine Industry Technical Conference και βραβεύτηκε ως η καλύτερη οινολογική παρουσίαση στο συνέδριο. Οι λεπτομέρειες αυτής της έρευνας στην οποία χρησιμοποιήθηκαν πάνω από 120 τακτικοί καταναλωτές οίνου θα είναι διαθέσιμες προς δημοσίευση αργότερα μέσα στο έτος.
Γράφει
To ”σκαθάρι” της μουριάς εμφανίστηκε σε Δήμο της Αττικής
Ξυλοφάγο έντομο που χτυπά τις μουριές και μπορεί να καταστρέψει τα δέντρα, έκανε την εμφάνισή του στον Άλιμο, με τον Δήμο να προχωρά στις ενδεδειγμένες ενέργειες για την αντιμετώπισή του.
Πρόκειται για ένα σκαθάρι, σχετικά νέο στον ελλαδικό χώρο, το οποίο ανήκει στην εντομοπανίδα της Ανατολικής Ασίας και πλήττει τα δένδρα της μουριάς.
Η κοινή του ονομασία είναι «βλαστορύκτης της μουριάς» και έχει το χαρακτηριστικό να αυξάνει ραγδαία τον πληθυσμό του. Οι προνύμφες του δημιουργούν οπές και στοές εντός του κορμού, με αποτέλεσμα την καχεκτικότητα του δέντρου, τη νέκρωση τμημάτων του ή ακόμη και τη νέκρωση ολόκληρου του δέντρου.
Όπως ανέφερε ο δήμαρχος Ανδρέας Κονδύλης με ανάρτησή του στον προσωπικό λογαριασμό του στα social media, η Υπηρεσία Πρασίνου βρίσκεται ήδη σε συνεργασία με το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο και σε συνεννόηση με αυτούς τους φορείς έχει ήδη λάβει τα πρώτα μέτρα για την αποφυγή εξάπλωσης του ξυλοφάγου εντόμου, με γνώμονα τη διασφάλιση της δημόσιας υγείας και την προστασία του περιβάλλοντος. Ωστόσο, η έρευνα για την αντιμετώπιση του εντόμου βρίσκεται ακόμα σε πρωταρχικό στάδιο και διερευνώνται βιολογικές μέθοδοι.
Σε κάθε μουριά της πόλης που εντοπίζεται να έχει προσβληθεί, ειδικό συνεργείο δεντροκηπουρών προβαίνει σε κλάδεμα και αποκοπή των προσβεβλημένων μερών του δένδρου και οι τομές καλύπτονται με μαστίχα εμβολιασμού για την επάλειψη της επιφάνειας κοπής.
Η δημοτική Αρχή ανακοίνωσε ότι τα πολύ προσβεβλημένα δένδρα θα κόβονται, θα τεμαχίζονται και θα απομακρύνονται άμεσα, ενώ δεσμεύθηκε πως θα αντικαθίστανται με τη φύτευση νέων δένδρων. Τέλος, θα υπάρξει συνεννόηση και συνεργασία με όμορους δήμους για την υιοθέτηση μέτρων καταπολέμησης του εντόμου, στο πλαίσιο της ολοκληρωμένης αντιμετώπισής του.
Πηγή – cnn.gr
Τι πρέπει να κάνουμε με τα τρακτέρ μετά της πλημμύρες
Από στάνες σε δωμάτια πολυτελείας Airbnb
Με επίκεντρο το σεβασμό στο περιβάλλον οι ιδιοκτήτες ενός συγκροτήματος ενοικιαζόμενων κατοικιών στην Νοτιοανατολική Κρήτη, αναστήλωσαν έναν ερειπωμένο οικισμό μετατρέποντας τον σε έναν από τους κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς.
Ο Άσπρος Ποταμός ήταν ο αρχαιότερος συνοικισμός της περιοχής των Πεύκων. Βρίσκεται στην νοτιοανατολική Κρήτη, χίλια μέτρα βόρεια από τη θάλασσα και τον Μακρύ Γιαλό. Η περιοχή φημίζεται για τις πολυάριθμες, παρθένες παραλίες της, τα παραδοσιακά, γραφικά χωριά της, τα τέσσερα φαράγγια της και το φυσικό της κάλλος. Το μέρος συνδυάζει βουνό και θάλασσα και έχει αρκετό πράσινο για τα δεδομένα της περιοχής όπως πεύκα, ελιές και ξινόδεντρα.
Λέγεται ότι τα πολύ παλιά χρόνια ο Άσπρος Ποταμός ήταν πολύ μεγάλος, μα οι κάτοικοι του αναγκάστηκαν να τον εγκαταλείψουν γιατί υπήρξαν από τη θάλασσα συχνές επιδρομές και καταστροφές.
Μετοίκησαν λοιπόν βορειότερα σε μέρη ορεινά, απόμερα και περισσότερο ασφαλή χρησιμοποιώντας τον οικισμό πλέον σαν μετόχι. Κατέβαζαν τα ζώα τους κρύους μήνες του χειμώνα ή μένανε περιστασιακά στο μετόχι για να φροντίσουνε τους κήπους που είχανε τριγύρω.
To πιο πρωτότυπο ξενοδοχείο της Ελλάδας βρίσκεται στη Κρήτη
Πριν μερικά χρόνια οι ιδιοκτήτες του συγκροτήματος αναστήλωσαν τον εγκαταλελειμμένο οικισμό ηλικίας 300 ετών που αποτελούνταν από σπίτια χτισμένα από πέτρες και χώμα προσπαθώντας ταυτόχρονα να διατηρήσουν αναλλοίωτο τον αρχικό του χαρακτήρα.
Ο οικισμός αποτελείται από 10 κατοικίες που μπορούν να φιλοξενήσουν από 2 έως 5 άτομα χτισμένες σε διαφορετικά επίπεδα.
Όπως φαίνεται και από τις φωτογραφίες, τα σπιτάκια είναι χτισμένα το ένα πάνω στο άλλο, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι σε πολλές περιπτώσεις η οροφή του ενός είναι και βεράντα του άλλου.
Μετέτρεψαν τις στάνες σε δωμάτια χωρίς ρεύμα και οι τουρίστες κάνουν ουρά.
Πετρόχτιστα κρεβάτια, παραθύρες, βράχοι χτισμένοι μέσα στους τοίχους, οροφές με δοκάρια, καλάμια και χώμα για μόνωση και χοντρά μεσοδόκια έρχονται να συμπληρώσουν το σκηνικό.
Αξίζει να σημειωθεί ότι πέρα από το χώρο υποδοχής, ηλεκτρικό δεν υπάρχει σε κανένα από τα σπιτάκια.
![]() |
| Ο οικισμός αποτελείται από 10 κατοικίες που μπορούν να φιλοξενήσουν από 2 έως 5 άτομα χτισμένες σε διαφορετικά επίπεδα |
Ο κύριος φωτισμός των σπιτιών, γίνεται με λάμπες παραφίνης και κεριά, ενώ δεν υπάρχουν πρίζες.
Οι χοντροί, πετρόχτιστοι τοίχοι λύνουν το θέμα της θέρμανσης και της δροσιάς το χειμώνα και το καλοκαίρι αντίστοιχα, αφού και στις δυο εποχές λόγω του πάχους τους η θερμοκρασία διατηρείται σε ιδανικά επίπεδα.
Η περιοχή όπου βρίσκεται ο οικισμός είναι πολύ θεαματική. Τα βουνά, οι λαγκάδες και οι πλαγιές τους είναι καταπράσινες από δέντρα. Νότια η κοιλάδα φτάνει μέχρι την Ανάληψη και διασχίζεται από τον χείμαρρο Άσπρο Ποταμό στον οποίο οφείλει ο συνοικισμός και το όνομα του.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο οικισμός του Άσπρου Ποταμού έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός διατηρητέος και η αυθεντικότητά του προστατεύεται από το ελληνικό κράτος.
Πηγή – toftiaxa.gr











