Συμφωνία με την τυροκομική επιχείρηση Θυμέλη έκλεισε ο Ελαιουργικός Κτηνοτροφικός Αγροτικός Συνεταιρισμός Άντισσας για την πώληση του γάλακτος των μελών του.
Συγκεκριμένα η συμφωνία προβλέπει ότι η τιμή του πρόβειου γάλακτος διαμορφώνεται στα 1,40 ευρώ ανά κιλό για το «συμβατικό» γάλα και στα 1,42 ευρώ για το πρόβειο βιολογικό γάλα. Η Πρόεδρος του Συνεταιρισμού Βάγια Καρίνου δήλωσε στο «Ν» πως η απόφαση αυτή ήταν αναγκαστική για τον Συνεταιρισμό καθώς πολλοί κτηνοτρόφοι είχαν προχωρήσει σε ατομικές συμφωνίες με τις τυροκομικές επιχειρήσεις του νησιού.
Η τακτική αυτή, τονίζει η κ. Καρίνου, αδυνατίζει την διαπραγματευτική θέση των συνεταιρισμών που αδυνατούν να πιέσουν τις τυροκομικές επιχειρήσεις για καλύτερες τιμές γάλακτος. Επίσης, η πρόεδρος του Συνεταιρισμού, αναφέρει πως η τακτική της καθυστέρησης προσδιορισμού των τιμών που ακολούθησαν οι τυροκομικές επιχειρήσεις εξανάγκασε τους κτηνοτρόφους να αποδεχθούν τις τιμές που ήθελαν οι τυροκόμοι.
Για να δουν καλύτερες μέρες οι κτηνοτρόφοι και να αποκτήσουν διαπραγματευτική δύναμη οι κτηνοτροφικοί συνεταιρισμοί του νησιού η κ. Καρίνου σημειώνει πως είναι ανάγκη να δημιουργηθούν στην Λέσβο 4 – 5 μεγάλοι κτηνοτροφικοί συνεταιρισμοί που θα έχουν ισχυρή βάση.
Ως πότε το ελληνικό ελαιόλαδο θα πωλείται στις διεθνείς αγορές ως Ιταλικό και Ισπανικό;
Το ελληνικό ελαιόλαδο, που θεωρείται από τα καλύτερα στον κόσμο, πωλείται στις διεθνείς αγορές ως Ιταλικό και Ισπανικό. Τι φταίει;
Συχνά οι οικονομικές κρίσεις κρύβουν μεγάλες ευκαιρίες, αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν οι έμποροι.
Η φετινή εκτόξευση της τιμής του ελαιολάδου στα 10 ευρώ το λίτρο, με τους ελαιοπαραγωγούς να εκτιμούν ότι μπορεί να φτάσει και στα 30(!) την επόμενη χρονιά, θα μπορούσε να είναι μια πολύ καλή ευκαιρία κέρδους για τους Έλληνες παραγωγούς.
Οι Financial Times, που έφτασαν έως την Μεσσηνία για να δουν από κοντά την περιοχή της Ελλάδας που διατηρεί εδώ και δεκαετίες την φήμη του καλύτερου ελαιολάδου παγκοσμίως – κάτι σαν «χρυσός» που συνδέεται με τη μεσογειακή διατροφή – εκτιμούν ότι θα μπορούσαν οι Έλληνες παραγωγοί να επωφεληθούν από τις παγκόσμιες συγκυρίες εάν…
Στη Μεσσήνη, στο ελαιουργείο του Παναγιώτη Μητσέα, που οι ντόπιοι φέρνουν τα σακιά με τις φρεσκοκομμένες ελιές τους περιμένοντας υπομονετικά να ζυγιστούν, να πλυθούν, να τεμαχιστούν και να μετατραπούν στον πολύτιμο «υγρό χρυσό» αποτυπώνονται οι σκληρές αλήθειες για την ελληνική παραγωγή.
Η φετινή σοδειά, που θεωρείται από τις φτωχότερες των τελευταίων 60 χρόνων, φέρνει στην επιφάνεια τις παθογένειες της ελληνικής αγροτικής παραγωγής.
Το ελληνικό παράδοξο
Σε μια χώρα που ο καρπός της ελιάς είναι ταυτισμένος με την παράδοση, οι Eλληνες παραγωγοί, που κατέχουν την τρίτη θέση παγκοσμίως, πουλάνε ακόμη και σήμερα χύμα ελαιόλαδο υψηλής ποιότητας στους μεγαλύτερους ανταγωνιστές τους, την Ισπανία και την Ιταλία, οι οποίοι το συσκευάζουν πολυτελώς και το πωλούν ως δικό τους στις παγκόσμιες αγορές.
Ο Γιώργος Οικονόμου, γενικός διευθυντής του Sevitel, ενός ομίλου εταιρειών ελαιολάδου με έδρα την Αθήνα υποστηρίζει ότι «δεν φταίνε οι κακοί Ισπανοί και Ιταλοί, αλλά η δική μας αδυναμία να προσθέσουμε αξία στο ελληνικό ελαιόλαδο και να το πουλήσουμε».
Το παράδοξο συνεχίζεται και στην εσωτερική αγορά, όπου οι Έλληνες παραδοσιακά αγοράζουμε ελαιόλαδο μεταξύ μας, σε μια άτυπη αγορά, η αξία της οποίας φτάνει τα 500 εκατ. ευρώ το χρόνο.
Το πολύτιμο ελαιόλαδο φτάνει στα σπίτια μας μέσα σε τενεκέδες, χωρίς πολλές φορές να έχει περάσει από επίσημο ποιοτικό έλεγχο, με μόνη πιστοποίηση την διαβεβαίωση του κουμπάρου, του θείου ή του γνωστού, ότι προέρχεται από τις ελιές στο χωριό του.
Ο Εμμανουήλ Γιαννούλης, πρόεδρος της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Ελαιολάδου, υποστηρίζει ότι μέσα από τέτοιες αγοροπωλησίες διοχετεύεται συχνά νοθευμένο ελαιόλαδο, καθώς σε τυχαίους ελέγχους που έγιναν, πάνω από τα δύο τρίτα του δείγματος ελαιολάδου δεν πληρούσε τις απαραίτητες προϋποθέσεις.
Αυτό αντιστοιχεί στο 82% των 300.000 τόνων τυπικής ετήσιας παραγωγής ελαιολάδου της Ελλάδας, το οποίο ωστόσο θεωρείται εξαιρετικό παρθένο υψηλής ποιότητας.
Η Χριστίνα Στριμπάκου, ιδιοκτήτρια του LIÁ, ενός βραβευμένου ελαιολάδου υψηλής ποιότητας, είναι μια από τις δεκάδες επιχειρηματίες που θέλει να βάλει τα ελληνικά προϊόντα σε πολυτελή καταστήματα τροφίμων στο εξωτερικό.
Όμως το γεγονός ότι το ελληνικό ελαιόλαδο συχνά φέρει ξένη ετικέτα αλλοιώνει την ικανότητά του να κατακτήσει την κορυφή στις διεθνείς αγορές.
«Πέρυσι, όταν η ισπανική και η ιταλική παραγωγή μειώθηκε κατά 40% λόγω ακραίων ξηρασιών, η Ελλάδα είχε μια καλή χρονιά με 350.000 τόνους παραγωγής. Όμως αντί να εκμεταλλευτούμε την έλλειψη ιταλικών και ισπανικών προϊόντων και να τοποθετήσουμε το ελληνικό μας ελαιόλαδο στα ράφια των διεθνών σούπερ μάρκετ, απλώς τους βοηθήσαμε να διατηρήσουν τη θέση τους πουλώντας τους το δικό μας χύμα», είπε η Στριμπάκου.
Η προσπάθεια της εδώ και χρόνια να πείσει έστω και λίγους έλληνες παραγωγούς να μην «επενδύουν» στα άμεσα κέρδη αλλά στο μέλλον της παραγωγής και του προιόντος τους, είχε ως αποτέλεσμα το ελληνικό ελαιόλαδο να βρίσκεται ως επώνυμο προϊόν στα ράφια κορυφαίων καταστημάτων όπως το βρετανικό Waitrose.
Κλιματική αλλαγή, κλοπές και νοθείες
Η κλιματική αλλαγή και ο ασυνήθιστα ζεστός καιρός από το φθινόπωρο έχει μειώσει την παραγωγή ελαιολάδου κατά δύο τρίτα φέτος, καθώς ο καρπός της ελιάς είναι αφυδατωμένος.
Τα τελευταία δύο χρόνια η παραγωγή σε όλες τις χώρες της Μεσογείου έχει μειωθεί κατακόρυφα ευνοώντας την εκτόξευση της τιμής του τόσο στις εγχώριες αγορές όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οι αγρότες στη Ρόδο είδαν το περασμένο καλοκαίρι 50.000 ελαιόδεντρα να καταστρέφονται στις φονικές πυρκαγιές. Οι τιμές του ελαιολάδου -που περιγράφεται από τον Όμηρο ως «υγρός χρυσός»- έχουν διπλασιαστεί σε ένα χρόνο φτάνοντας τις 9.000 ευρώ ανά τόνο.
Εκτός από την κλιματική αλλαγή όμως, οι αγρότες έχουν έρθει αντιμέτωποι και με φαινόμενα κλοπής της παραγωγής τους, με πολλούς να λαμβάνουν μέτρα για να απωθήσουν τους επίδοξους κλέφτες.
Την χαριστική βολή δίνουν οι έμποροι, που για να κάνουν πιο προσιτή την τιμή του ελαιολάδου στα ράφια, το νοθεύουν με κακής ποιότητας έλαια αλλοιώνοντας την ποιότητά του αλλά και το ελληνικό brand name.
Τόπος μαγικός και αγαπημένος για το φυσικό κάλλος του, τον πολιτισμό, τις γεύσεις του, ιδανικός για διακοπές και απολαύσεις. Ο λόγος για το βορειανατολικό Πήλιο, εκείνο το κομμάτι του βουνού των μυθικών Κενταύρων, που με το κεφαλοχώρι του τη Ζαγορά και τα εννέα κοντινά χωριά, ξεχωρίζει τόσο για τις ομορφιές του όσο και για την πλούσια παραγωγή καρπών και φρούτων …
Περισσότερο γνωστά είναι τα περίφημα μήλα της περιοχής, που θεωρούνται κορυφαίας ποιότητας και μαζί τους, οι μικρότεροι συγγενείς τους, τα φιρίκια, με το μοναδικό άρωμα και γεύση, προϊόντα του τόπου που κανείς δεν κατάφερε να αντιγράψει ή έστω να τα πλησιάσει γευστικά.
Αυτός είναι ο ξεχωριστός θησαυρός της Ζαγοράς και των γύρω οικισμών της. Είναι ο τόπος όπου το μικροκλίμα της περιοχής, με τις πολλές βροχές, την αυξημένη υγρασία και την αρκετή σκίαση δημιουργούν έδαφος γόνιμο που παράγει αυτούς τους εξαιρετικούς καρπούς.
Οι άνθρωποι αντιλήφθηκαν τον θησαυρό του τόπου τους και δεν τον άφησαν ανεκμετάλλευτο. Δούλεψαν, συνεργάστηκαν και ανταμείφθηκαν. Ίδρυσαν το 1906 τον συνεταιρισμό τους, τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Ζαγοράς, ο οποίος εφέτος συμπληρώνει 106 χρόνια ζωής και αποτελεί πρότυπο όχι μόνο για τη λειτουργία του αλλά και για την εξέλιξή του.
Όλα ξεκίνησαν τον 18ο αιώνα, όταν στην περιοχή αυτή του Πηλίου παράγονταν ως μονοκαλλιέργεια τα περίφημα φιρίκια, τα οποία ήταν περιζήτητα. Ωστόσο, λίγο πριν τον μεγάλο πόλεμο, δοκιμάστηκε η αμερικανική ποικιλία Starking και η επιτυχία της ήταν τέτοια που ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Κοντά σε αυτά, που αποτελούν πλέον σχεδόν το 90% της συνολικής παραγωγής, φυτεύτηκαν και άλλες ποικιλίες που αναπτύχθηκαν και «έδεσαν» με το κλίμα της Ζαγοράς. Είναι τα πράσινα μήλα, τα μπανανόμηλα, τα κιτρινόμηλα ακόμα και τα ξινόμηλα.
Παντού κυριαρχεί το σήμα με το τοπόσημο της περιοχής «Ζαγορίν», σήμα κατατεθέν για την ποιότητα που μόνο ο Συνεταιρισμός μπορεί να προσφέρει. Με τα χρόνια, η Ζαγορά και τα γύρω χωριά της, δεν έμειναν μόνο στον Τουρισμό, αλλά συνέχισαν να μεγαλώνουν τον «θησαυρό» τους, καλλιεργώντας συστηματικά και άλλα φρούτα. Τα αχλάδια, τα ακτινίδια, τα κεράσια, ακόμη και τα μεγαλόκαρπα φημισμένα κάστανα του Πηλίου. Όλα με πολύ μεράκι, αλλά και κόπο από τους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι είναι όλοι τους ενταγμένοι στον Συνεταιρισμό.
Ο δήμαρχος Ζαγοράς- Μουρεσίου Παναγιώτης Κουτσάφτης, μιλώντας στο Αθηναικό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, υπενθύμισε ότι ”η οικονομία του Δήμου στηρίζεται σε δύο πυλώνες: στον πρωτογενή τομέα που είναι ο αγροτικός και στον δευτερογενή, που είναι ο τουρισμός.
Στον πρωτογενή τομέα είναι η καλλιέργεια, η μεταποίηση και η εμπορία των μήλων κυρίως μέσω του Αγροτικού Συνεταιρισμού Ζαγοράς με Πιστοποιημένη Ονομασία Προέλευσης στα μήλα και μεγάλη εξαγωγική δραστηριότητα. Άλλο δυναμικό προϊόν της περιοχής είναι η παραγωγή κάστανου που αφορά όλο τον Δήμο, των κερασιών, των αχλαδιών, καθώς και η καλλιέργεια καλλωπιστικών φυτών.
Στον πρωτογενή τομέα είναι η καλλιέργεια, η μεταποίηση και η εμπορία των μήλων κυρίως μέσω του Αγροτικού Συνεταιρισμού Ζαγοράς με Πιστοποιημένη Ονομασία Προέλευσης στα μήλα και μεγάλη εξαγωγική δραστηριότητα. Άλλο δυναμικό προϊόν της περιοχής είναι η παραγωγή κάστανου
Παρόλο που ο Δήμος μας είναι χαρακτηρισμένος ορεινός, οι προσπάθειες των δημοτών μας είναι σύγχρονες και δυναμικές, με στόχο επώνυμα προϊόντα και με περιβαλλοντικό αποτύπωμα και βρισκόμαστε πάντα αρωγοί και δίπλα τους, για την πρόοδο του τόπου μας».
Ο Αντώνης Πολίτης, υπεύθυνος δημόσιων σχέσεων του Συνεταιρισμού ανέφερε ότι «φέτος η παραγωγή έφθασε τους 20.000 τόνους μόνο στα κόκκινα μήλα με τη γνωστή ετικέτα του συνεταιρισμού μας. Τα φιρίκια άγγιξαν τους 300 τόνους σε παραγωγή και τα κάστανα τους 400 τόνους και μακάρι να μπορούσαμε να παράγουμε ακόμη περισσότερα. Γίνονται και εξαγωγές σε ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και σε όλες τις βαλκανικές, την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Πρώτη φορά τα μήλα της περιοχής εξήχθησαν και έφτασαν στη Γερμανία πριν από 40 χρόνια.
Έχουμε στις λαχαναγορές μεγάλα πρατήρια σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Το γεγονός ότι έφτασε ως εδώ ο Συνεταιρισμός δεν είναι τυχαίο. Είμαστε προσηλωμένοι στις καλλιεργητικές τεχνικές με στόχο την ποιότητα των προϊόντων και την προστασία των καλλιεργητών-καταναλωτών παράλληλα με τη διαφύλαξη του φυσικού περιβάλλοντος. Το παραπάνω επιτυγχάνεται με τεχνικές που ενσωματώνονται στο Σύστημα Ολοκληρωμένης Διαχείρισης Γεωργικής Παραγωγής και αφορά όλες τις καλλιέργειες των παραγωγών- μελών. Παράλληλα, ένα πλήρες Σύστημα Ποιότητας και Ασφάλειας Τροφίμων για όλα προϊόντα που διαχειρίζεται και εμπορεύεται, εξασφαλίζει το υψηλότερο δυνατό επίπεδο στόχου».
Αναφερόμενος στο Σύστημα Ολοκληρωμένης Διαχείρισης ο κ. Πολίτης τόνισε ότι πρόκειται για «ένα σύστημα οργάνωσης μιας γεωργικής εκμετάλλευσης που περιλαμβάνει πολλά στοιχεία. Στοχεύει στη δημιουργία της βάσης για αποτελεσματική και επικερδή παραγωγή, σε μια οικονομικά βιώσιμη και περιβαλλοντικά υπεύθυνη γεωργική επιχείρηση, ενσωματώνοντας σύγχρονες καλλιεργητικές πρακτικές.
Η ολοκληρωμένη διαχείριση καλλιεργειών μπορεί να θεωρηθεί ως ένας τρόπος γεωργικής παραγωγής μεταξύ της συμβατικής και βιολογικής γεωργίας, με στόχο την πλήρη κάλυψη των απαιτήσεων του σύγχρονου καταναλωτή. Ουσιαστικά η ολοκληρωμένη διαχείριση επιδιώκει την παραγωγή ποιοτικών και ασφαλών φρούτων και καρπών. Αυτό όμως επιτυγχάνεται, χωρίς να απαρνηθεί τα επιτεύγματα της σύγχρονης επιστήμης που έχει στη διάθεσή του ο παραγωγός. Για να τα καταφέρουμε όλα αυτά έχουμε σύγχρονα συστήματα πρόγνωσης ασθενειών για τις καλλιέργειες της περιοχής, με τη λειτουργία 15 μετεωρολογικών σταθμών, συμβάλλοντας ουσιαστικά στον έλεγχο και διαχείριση των ασθενειών».
Σήμερα στον συνεταιρισμό της Ζαγοράς, με τα περίφημα μήλα της, συμμετέχουν οι καλλιεργητές από τα χωριά Μακρυράχη, Πουρί, Μούρεσι που όλα ανήκουν στον Δήμο Ζαγοράς- Μουρεσίου, αλλά και αγρότες από ορισμένα ακόμη χωριά στα κεντροδυτικά όπως οι Μηλιές, η Βυζίτσα, ο Άγιος Βλάσης και ο Άγιος Γεώργιος Νηλείας. Οι συνεταιρισμένες μερίδες φτάνουν τις 835, αριθμός εκπληκτικός για τα δεδομένα μιας τόσο μικρής ορεινής περιοχής.
Παρότι ο έτερος πυλώνας ανάπτυξης της περιοχής είναι ο τουρισμός, κανείς δεν εγκαταλείπει τον πρωτογενή τομέα γνωρίζοντας ότι η μητέρα φύση και η πατρογονική γη πάντα θα προσφέρουν απλόχερα τον «θησαυρό» τους σε εκείνους που μοχθούν για να τον αποκτήσουν.
Το λεγόμενο «πρασίνισμα»στη γεωργία είναι συνυφασμένο με τις αρχές της αειφόρου παραγωγής. Η αειφορία είναι μια λέξη και μια έννοια που έχει υπεισέλθει συστηματικά στη ζωή μας, επηρεάζοντας σε σημαντικό βαθμό τις προτιμήσεις, τις συμπεριφορές και τις αποφάσεις μας, καθώς και τον τρόπο που αλληλεπιδρούμε με τον υλικό κόσμο γύρω μας και με τους άλλους ανθρώπους.
Τι σημαίνει, όμως, «αειφορία»; Ένας σύντομος ορισμός αναφέρει ότι «η αειφορία σχετίζεται με την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων με τρόπο που να μην οδηγούμε στην εξάντληση ή στην καταστροφή τους». Στο λεξικό του Wiktionary αναφέρεται ως «η χρήση των φυσικών οικοσυστημάτων και των πηγών ενέργειας, ώστε να εξασφαλίζεται η μελλοντική ποιότητα και ισορροπία».
Ένας άλλος ορισμός αναφέρει ως αειφορικό τον «τρόπο παραγωγής που ικανοποιεί τις ανάγκες του παρόντος χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη δυνατότητα των μελλοντικών γενεών να ικανοποιούν τις δικές τους ανάγκες».
Ας αναρωτηθούμε τώρα ποιους φυσικούς πόρους χρησιμοποιεί ο τομέας της γεωργίας. Το έδαφος, το νερό, τον αέρα, την ενέργεια και τη βιοποικιλότητα. Το σύνολο δηλαδή των ανανεώσιμων και μη ανανεώσιμων φυσικών πόρων της Γης. Για αυτό, άλλωστε, και η λέξη αειφορία έχει συνδεθεί με τη γεωργική παραγωγή περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας και για αυτό όλα τα μέτρα της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής έχουν στον πυρήνα τους τη διατήρηση των φυσικών πόρων.
Πάμε τώρα στον γεωργικό ελκυστήρα. Με ποιους φυσικούς πόρους άραγε αλληλεπιδρά κατά τη χρήση του; Η ενέργεια σαφώς είναι από τους πλέον κρίσιμους, καθότι η πλειονότητα των κινητήρων των ελκυστήρων βασίζεται ακόμα στα ορυκτά καύσιμα, τα οποία αποτελούν έναν μη ανανεώσιμο φυσικό πόρο που αναμένεται σύντομα να εξαντληθεί και, μέχρι να βρεθεί εναλλακτική πηγή, θα πρέπει να χρησιμοποιείται με σύνεση. Η ποιότητα του αέρα και το κλίμα επηρεάζονται, επίσης, από τους αέριους ρύπους που παράγονται από την καύση των ορυκτών καυσίμων.
Το έδαφος υπόκειται και αυτό σε αρνητικές επιδράσεις κυρίως μέσω της καταστροφής της δομής του υπό το βάρος των τροχών που προκαλούν συμπίεση και παραμόρφωση και επιτείνουν τους κινδύνους της διάβρωσης. Η βιοποικιλότητα υποβαθμίζεται και αυτή με πολλούς άμεσους και έμμεσους τρόπους. Η συμπίεση των εδαφών, για παράδειγμα, περιορίζει τον αερισμό, που έχει ως συνέπεια τη μείωση της δραστηριότητας των μικροοργανισμών του εδάφους.
Μια διατάραξη στους μικροοργανισμούς έχει ως συνέπεια τη διάσπαση των κύκλων των θρεπτικών στοιχείων στο έδαφος, με αποτέλεσμα τη μείωση της γονιμότητας και της παραγωγικότητας.
Στις βιολογικές επιδράσεις από τη χρήση του γεωργικού ελκυστήρα μπορούν να ενταχθούν και οι επιδράσεις στην υγεία του ανθρώπου. Η ρύπανση του αέρα ασφαλώς επηρεάζει όλη τη κοινωνία, ωστόσο, υπάρχουν και πιο ιδιαίτερες επιπτώσεις για τους χειριστές των γεωργικών ελκυστήρων που έρχονται σε άμεση διάδραση με το μηχάνημα. Μυοσκελετικά προβλήματα, προβλήματα νευρικής φύσης, προβλήματα ακοής και άλλα είναι από τα πλέον συνηθισμένα που αναφέρονται από τους χειριστές.
Η εξασφάλιση επομένως ενός περιβάλλοντος εργασίας που διασφαλίζει την υγεία και την ασφάλεια των χειριστών μπορεί να συμβάλει στην ευζωία και στη διατήρηση του γεωργικού πληθυσμού και της ζωής στην ύπαιθρο.
Ο μόνος πόρος που φαίνεται να μη σχετίζεται άμεσα με τον γεωργικό ελκυστήρα είναι το νερό, αν και εδώ μπορεί να υπάρχουν πολλές έμμεσες επιδράσεις όπως η ρύπανση των υδάτων που οφείλεται στη διάβρωση των εδαφών, η μειωμένη διήθηση και υδατοσυγκράτηση ως αποτέλεσμα της συμπίεσης και της υποβάθμισης της δομής του εδάφους κ.ά.
Πάμε να δούμε τώρα ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά που μπορούν να καταστήσουν έναν γεωργικό ελκυστήρα συμβατό με τις επιταγές των αρχών της αειφορίας.
Αποτελεσματική απόδοση της ισχύος
Τα στοιχεία που καθιστούν την αποδοτικότητα του κινητήρα και τη διάθεση της ισχύος στα διάφορά τμήματα πιο αποτελεσματική συμβάλλουν στην εξοικονόμηση καυσίμου, ενέργειας και στον περιορισμό των αέριων ρύπων. Τεχνολογίες όπως ο κοινός αυλός διανομής «common rail», τα συστήματα διαχείρισης του ψεκασμού καυσίμου ESM (Engine Speed Management) και ECM (Engine Speed Control), το Power boost κ.ά. στοχεύουν στην αποτελεσματικότερη χρήση του καυσίμου.
Σε συνδυασμό με καινοτομίες στο σύστημα μετάδοσης της κίνησης, όπως είναι τα ημιαυτόματα κιβώτια τύπου Powershift και τα πλήρως αυτοματοποιημένα κιβώτια συνεχώς μεταβαλλόμενων σχέσεων CVT (Continuously Variable Transmission), οι υδραυλικοί και ηλεκτροϋδραυλικοί μηχανισμοί μετάδοσης κ.λπ., οι σύγχρονοι γεωργικοί ελκυστήρες προσφέρουν ανυπέρβλητη ελαστικότητα κατά τους χειρισμούς, άριστη απόδοση της ισχύος και της ροπής και σημαντική εξοικονόμηση καυσίμου.
Μια πραγματική επανάσταση, όμως, στον τρόπο απόδοσης της ισχύος στους γεωργικούς ελκυστήρες αναμένεται να επιφέρει η ηλεκτροκίνηση, η οποία δεν θα αποτελέσει απλά μια εναλλακτική πηγή ισχύος, αλλά θα εισαγάγει μια εντελώς νέα φιλοσοφία στη λειτουργία των ελκυστήρων, αξιοποιώντας πολλαπλά τους ηλεκτροκινητήρες, που προσφέρουν τεράστια ροπή σε χαμηλές στροφές, υψηλή απόδοση, αξιοπιστία και ευελιξία στη διαχείριση της ισχύος μηδενικές εκπομπές ρύπων κατά τη λειτουργία και αθόρυβη λειτουργία.
Μέσα προώθησης
Τα μέσα προώθησης είναι αυτά που έρχονται σε επαφή με το έδαφος, μεταφέρουν σε αυτό το βάρος του γεωργικού ελκυστήρα και είναι υπεύθυνα για τη συμπίεση του εδάφους. Είναι συνήθως επίσωτρα ελαστικά ή ερπύστριες. Γενικά, στους γεωργικούς ελκυστήρες επιθυμούμε να έχουμε ικανό βάρος για να βελτιώσουμε την ελκτική τους ικανότητα. Μεγάλο βάρος όμως συνεπάγεται και υψηλότερη συμπίεση του εδάφους.
Εναλλακτικές λύσεις για να βελτιώσουμε την έλξη στους τροχοφόρους ελκυστήρες, χωρίς να διακινδυνεύουμε τη συμπίεση του εδάφους, είναι η χρήση φαρδύτερων και μεγαλύτερων τροχών, η χρήση δίδυμων τροχών, η χρήση ελαστικών ευρείας παραμόρφωσης και η χρήση τετρακίνησης.
Από την άλλη πλευρά, οι ερπυστριοφόροι ελκυστήρες προσφέρουν πολύ μεγαλύτερη ικανότητα έλξης και ελαχιστοποιούν τη συμπίεση στο έδαφος. Πρόσφατα, μάλιστα, βρίσκουν ευρεία εφαρμογή οι ελκυστήρες με ημι-ερπύστριες (τροχοί τριγωνικού σχήματος), που συνδυάζουν τα οφέλη των τροχών και των ερπυστριών.
Καμπίνα χειριστή
Η εργασία σε ένα ασφαλές, λειτουργικό και ευχάριστο περιβάλλον εξασφαλίζει ηρεμία και συγκέντρωση στον χειριστή, με αποτέλεσμα να γίνεται πιο αποδοτικός στην εργασία του και να λαμβάνει ορθές αποφάσεις. Οι κατασκευαστές γεωργικών ελκυστήρων σήμερα δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην άνεση και στην προστασία του χειριστή.
Οι κατασκευαστές γεωργικών ελκυστήρων σήμερα δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην άνεση και στην προστασία του χειριστή
Καθίσματα και καμπίνες με προηγμένα συστήματα απόσβεσης των κραδασμών, εργονομικά σχεδιασμένα και κατάλληλα τοποθετημένα χειριστήρια, πολυχειριστήρια τύπου joystick, συστήματα αερισμού και κλιματισμού, εκτεταμένες γυάλινες επιφάνειες που επιτρέπουν περιφερειακή ορατότητα, ισχυροί προβολείς LED για νυχτερινή εργασία κ.ά. καθιστούν τη πολύωρη εργασία άνετη και ευχάριστη.
Οικονομική ζωή
Η επιλογή ενός γεωργικού ελκυστήρα αποτελεί πάντα μία από τις σοβαρότερες και κρισιμότερες αποφάσεις για τον παραγωγό. Προϋποθέτει σημαντική επένδυση κεφαλαίου και μια ορθή επιλογή αναμένεται να επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό τη βιωσιμότητα της γεωργικής εκμετάλλευσης, ιδίως εάν αυτή είναι μικρή. Η επένδυση γίνεται συνήθως με μια μακροπρόθεσμη προοπτική.
Εάν η επιλογή αποδειχθεί ακατάλληλη, ο παραγωγός ίσως να αναγκαστεί σε αντικατάσταση του μηχανήματος πριν από το πέρας της οικονομικής του ζωής, γεγονός που θα έχει άμεση οικονομική επίπτωση στον ίδιο, αλλά και στο περιβάλλον, διότι για την κατασκευή και τη συναρμολόγηση ενός γεωργικού ελκυστήρα χρησιμοποιούνται πολλά και διαφορετικά υλικά. Κάποια από αυτά είναι ανακυκλώσιμα, κάποια όχι.
Απαιτείται, επίσης, υψηλή χρήση ενέργειας σε όλα τα στάδια της παραγωγής, από την εξόρυξη των πρώτων υλών μέχρι την τελική τους διαμόρφωση σε επιμέρους τμήματα και εξαρτήματα. Ακόμη και για την ανακύκλωση των υλικών απαιτείται ενέργεια. Σήμερα, υπολογίζεται ότι για να φτιαχτεί ένας γεωργικός ελκυστήρας 130 ίππων χρησιμοποιείται ενέργεια που αντιστοιχεί σε περίπου 15-20 τόνους πετρελαίου. Επομένως, όσο περισσότερα έτη μπορεί να παραμείνει λειτουργικός ο γεωργικός ελκυστήρας, τόσο μικρότερη θα είναι η επίπτωση στην τσέπη του παραγωγού και στο περιβάλλον.
Υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι δεν έχουν προκύψει, εν τω μεταξύ, δραματικές τεχνολογικές εξελίξεις που ανατρέπουν τα δεδομένα της λειτουργίας και της αποδοτικότητας.
Με τη διαβούλευση της νέας προκήρυξης των Σχεδίων Βελτίωσης να ολοκληρώνεται, το ενδιαφέρον πολλών παραγωγών στρέφεται στην απόκτηση νέου εξοπλισμού και, κατ’ επέκταση, γεωργικού ελκυστήρα. Η ypaithros ζήτησε από τον Δρα Χ. Καβαλάρη του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας να παρουσιάσει τις προδιαγραφές ενός σύγχρονου ελκυστήρα, ικανού να οδηγήσει μια αγροτική εκμετάλλευση στην «πράσινη» μετάβασή της.
Αυξημένο ενδιαφέρον και ζήτηση μηχανημάτων και εξοπλισμού αναμένεται συνολικά στην Ευρώπη. Αξίζει να τονισθεί ότι, σύμφωνα και με τον Σύνδεσμο Γεωργικών Μηχανημάτων της ΕΕ (CEMA), αναμένεται βελτίωση σε όλους τους υποκλάδους, ενώ σημαντικά βελτιωμένος εμφανίζεται και ο δείκτης προπαραγγελιών.
Εναλλακτικές πηγές ενέργειας
Οι περισσότεροι κατασκευαστές γεωργικών ελκυστήρων σήμερα αναζητούν εναλλακτικές στη χρήση του ντίζελ για την ισχυοδότηση των κινητήρων. Οι κατασκευαστές επενδύουν σε διάφορες τεχνολογίες, αλλά, παρά τις όποιες προσπάθειες, φαίνεται ότι οι κινητήρες εσωτερικής καύσης, σε διάφορες παραλλαγές, θα συνεχίσουν να αποτελούν την κυριότερη πηγή ισχύος των γεωργικών ελκυστήρων για τα επόμενα έτη.
Εναλλακτικά είδη καυσίμων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στους συμβατικούς κινητήρες, πέρα από το ντίζελ, είναι το βιοντίζελ, διάφορα φυτικά έλαια που μπορεί να παράγονται από την ίδια τη γεωργική εκμετάλλευση και το βιομεθάνιο.
Η επιλογή ενός γεωργικού ελκυστήρα αποτελεί πάντα μία από τις σοβαρότερες και κρισιμότερες αποφάσεις για τον παραγωγό
Η χρήση του βιοντίζελ σε μείγματα με το ντίζελ αποτελεί προς το παρόν την πλέον ώριμη λύση για απαλλαγή εν μέρει από τα ορυκτά καύσιμα. Το βιομεθάνιο αποτελεί, επίσης, μια εναλλακτική πηγή ενέργειας, η οποία μπορεί να παράγεται από το ίδιο το αγρόκτημα. Μπορεί να προσφέρει την ίδια απόδοση με το ντίζελ, αλλά έχει 30% μικρότερο κόστος και μηδενικό αποτύπωμα άνθρακα.
Η ηλεκτρική ενέργεια πάλι αποτελεί μία από τις πλέον καθαρές εναλλακτικές πηγές ενέργειας, όταν αυτή παράγεται από ανανεώσιμες πηγές. Με τη σημερινή τεχνολογία, όμως, για την ισχυοδότηση ενός γεωργικού ελκυστήρα 130 ίππων για συνεχή οκτάωρη λειτουργία, απαιτείται μια μπαταρία περίπου ενός τόνου. Πέρα από τις τεχνικές δυσκολίες, οι μπαταρίες σήμερα χρησιμοποιούν διάφορα τοξικά και μη ανανεώσιμα στοιχεία, όπως ο μόλυβδος, το λίθιο, το κάδμιο κ.ά., που είναι ασύμβατα με την έννοια της αειφορίας. Απάντηση στο παραπάνω πρόβλημα αναμένεται να δώσουν οι κινητήρες υδρογόνου.
Οι κινητήρες αυτοί χρησιμοποιούν καθαρό υδρογόνο για να παράγουν ηλεκτρική ενέργεια και νερό. Αποτελούν μία από τις πλέον καθαρές πηγές ενέργειας και η αυτοκινητοβιομηχανία πειραματίζεται ήδη με τα πρώτα εμπορικά μοντέλα. Δυστυχώς, όμως, η τεχνολογία δεν αναμένεται να καταστεί ώριμη για ευρεία χρήση στο εγγύς μέλλον.
Διατάξεις για τον έλεγχο των καυσαερίων
Οι κατασκευαστές γεωργικών ελκυστήρων υιοθετούν διάφορες τεχνολογίες για να συμμορφωθούν με τις εκπομπές αέριων ρύπων που επιτάσσουν τα πρότυπα του Stage V που έχει επιβάλει η Ευρωπαϊκή Ένωση από το 2021 και έπειτα. Τέτοιες τεχνολογίες είναι το σύστημα Επιλεκτικής Καταλυτικής Αναγωγής (Selective Catalytic Reduction – SCR) που χρησιμοποιεί το AdBlue και το σύστημα ανακυκλοφορίας ψυχρών καυσαερίων (Cooled Exhaust Gas Recirculation – CEGR) που επαναχρησιμοποιεί ένα τμήμα από τα καυσαέρια, για να περιορίσει τα ΝΟx, οι καταλύτες πετρελαίου (Diesel Oxidation Catalyst – DOC), τα φίλτρα σωματιδίων diesel (Diesel Particles Filter – DPF), οι καταλύτες αιθάλης (Soot Catalyst – SC) κ.ά.
Ευφυή συστήματα
Ο γεωργικός ελκυστήρας σήμερα έχει μετατραπεί από ένα απλό μηχάνημα έλξης και ισχυοδότησης των παρελκόμενων σε ένα πολυδύναμο εργαλείο, που αλληλοεπιδρά σε πραγματικό χρόνο με το γεωργικό περιβάλλον και μέσα από το οποίο διέρχεται πλήθος πληροφοριών και λαμβάνονται κρίσιμες αποφάσεις για τη διαχείριση των διάφορων παραμέτρων της παραγωγής.
Είναι τόσο μεγάλος μάλιστα ο όγκος των πληροφοριών, που αυτοματισμοί που χρησιμοποιούν τεχνολογίες αυτόνομου ελέγχου και μηχανικής μάθησης υποκαθιστούν συχνά τον χειριστή, προσφέροντας τη βέλτιστη λειτουργία των μηχανισμών και αξιοποιώντας στο έπακρο τις δυνατότητες του γεωργικού ελκυστήρα.
Ένας σύγχρονος γεωργικός ελκυστήρας διαθέτει συστήματα που εξασφαλίζουν συνεχή πρόσβαση σε πληθώρα πληροφοριών, όπως την απόδοση του κινητήρα, του υδραυλικού και του ηλεκτρικού συστήματος, τους κινδύνους βλαβών, τη λειτουργία των παρελκομένων, την ακριβή του θέση στο χωράφι και τη θέση και την εργασία άλλων μηχανημάτων, τις καιρικές συνθήκες, την κατάσταση του εδάφους, τις συνθήκες της καλλιέργειας και πολλά άλλα απίθανα, όπως για παράδειγμα τις χρηματιστηριακές τιμές των προϊόντων και τις μεταβολές στις τιμές των καυσίμων.
Έτσι η καμπίνα του χειριστή (που, σημειωτέον, σε λίγα χρόνια δεν θα βρίσκεται καν πάνω στον γεωργικό ελκυστήρα) καθίσταται το στρατηγείο των επιχειρήσεων για τη γεωργική εκμετάλλευση.
Έρευνα διεξάγει η εισαγγελία της Ρώμης με αντικείμενο νοθευμένο ελαιόλαδο, το οποίο φέρεται να χρησιμοποιήσαν 50 εστιατόρια της Ρώμης.
Την συγκεκριμένη έρευνα πραγματοποίησαν οι καραμπινιέροι και, σύμφωνα με τα μέχρι τώρα στοιχεία, πρόκειται για σπορέλαιο με χλωροφύλλη και βήτα καροτίνη, το οποίο φέρεται να χρησιμοποιήθηκε από εστιατόρια που βρίσκονται στο ιστορικό κέντρο της Ρώμης, κυρίως στην περιοχή του Πάνθεον, της Πιάτσα Ναβόνα και της Φοντάνα Ντι Τρέβι.
Η έρευνα έχει επεκταθεί και στην Κάτω Ιταλία, στην Απουλία, όπου βρίσκεται ένας αδήλωτος παραγωγός ο οποίος, σύμφωνα με τον Τύπο, ευθύνεται για την νοθεία. Το «ελαιόλαδο μαϊμού» διατίθετο έναντι 3 ευρώ το λίτρο, ενώ η κανονική του τιμή είναι 9 ευρώ, και υπάρχουν ισχυρές υποψίες ότι αρκετοί ιδιοκτήτες εστιατορίων γνώριζαν πως στην πραγματικότητα επρόκειτο για χρωματισμένο σπορέλαιο.
Τα μπουκάλια έγραφαν «αγνό παρθένο ελαιόλαδο ιταλικής παραγωγής» και με την όλη απάτη φέρεται να πωλήθηκαν μεγάλες ποσότητες σπορέλαιου, πιθανότατα δεκάδες τόνοι. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει και, σύμφωνα με ειδικούς, στην συγκεκριμένη διαδικασία είναι πολύ πιθανό να εμπλέκεται και η ιταλική μαφία, η οποία, με τον τρόπο αυτό, «ξεπλένει» ένα μέρος από τα παράνομα κέρδη της.
Το ελαιόδενδρο επηρεαζόμενο από πολλούς και διάφορους παράγοντες ακολουθεί τις δικές του ετήσιες αποδόσεις σε ελαιόκαρπο και ελαιόλαδο, γεγονός που επηρεάζει καθοριστικά τα εισοδήματα του παραγωγού. Μια λεπτομερής επισκόπηση των κυριότερων κλιματικών παραγόντων πίεσης και των συνεχιζόμενων επιπτώσεων στη μεταβλητότητα της απόδοσης της ελιάς σε ευρεία χωροχρονική κλίμακα πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία η οποία θα μπορούσε να βελτιώσει την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι διαχρονικές αποδόσεις της ελιάς διαμορφώνονται από το εποχικό τοπικό κλίμα και θα ενίσχυε την ανάπτυξη των υπηρεσιών που θα μπορούσαν να αναλάβουν δράση για την προειδοποίηση πιθανών κλιματικών κινδύνων.
Οι αλλαγές στην καταλληλότητα της γης μπορούν να μεταβάλλουν τη σταθερότητα της απόδοσης, αλλά είναι μια αργή διαδικασία ενώ οι εποχικοί παράγοντες πίεσης του κλίματος δύναται να έχουν ταχεία και σημαντική επίδραση στις αποδόσεις και στο κόστος της καταπολέμησης των εχθρών (εντομολογικών) και ασθενειών. Κλιματικός στρεσογόνος παράγοντας ορίζεται ο παράγοντας που επηρεάζει βιοτικούς ή/και αβιοτικούς παράγοντες οι οποίοι διαμορφώνουν την ανάπτυξη και την εξέλιξη της ελιάς και των εχθρών και ασθενειών της, με αποτέλεσμα τη μείωση της απόδοσης. Μεταξύ των σημαντικών κλιματικών παραγόντων που θεωρούνται ότι επηρεάζουν την απόδοση της ελιάς είναι τα ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως οι ζεστές και ψυχρές περιόδους, οι παρατεταμένες περίοδοι ξηρασίας, και οι μετεωρολογικές συνθήκες οι οποίες ενισχύουν τους εχθρούς και τις ασθένειες των καλλιεργειών και μειώνουν άμεσα τις αποδόσεις. ενώ ταυτοχρόνως αυξάνουν το κόστος καταπολέμησης. Η καταπολέμηση των εχθρών και ασθενειών και η άρδευση αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του κόστους στον ελαιοπαραγωγικό τομέα.
Πρόσφατες μελέτες υποδεικνύουν ότι η κλιματική αλλαγή θα επιδεινώσει τις κλιματικές στρεσογόνων παραγόντων στην ελαιοπαραγωγή, θα απειλήσει τη μελλοντική σταθερότητα της ελαιοπαραγωγής και θα μεταβάλει τις τροφικές αλληλεπιδράσεις της ελιάς και του σημαντικότερου εχθρικού εχθρού της, το δάκο της ελιάς (Bactroecera) των ασθενειών (π.χ. Xylella fastidiosa).
Παροχή ενός συστήματος πρόβλεψης στους παραγωγούς για την εκ των προτέρων γνώση του μεγέθους της συγκομιδής ελιάς, που τους επιτρέψει να επανασχεδιάσει τις καλλιεργητικές πρακτικές που θα υιοθετήσουν.
Για την απόδοση της ελιάς οι Di Paola et.al. (2023) ανάλυσαν δεδομένα από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ιταλίας (ISTAT) σε επαρχιακό επίπεδο κατά την περίοδο 2006-2020, καθώς και για τις διάφορες κλιματικές μεταβλητές από την Reanalysis v5 (ERA5) του Μεσοπρόθεσμου Μετεωρολογικών Προβλέψεων (ECMWF) ως βάση για τη διερεύνηση των τάσεων και των διαχρονικών διακυμάνσεων της απόδοσης της ελιάς σε ολόκληρη τη χώρα, τον προσδιορισμό των κυριότερων εποχικών κλιματικών στρεσογόνων παραγόντων που πιθανώς ευθύνονται για τις μεγαλύτερες διακυμάνσεις της απόδοσης και για την ανάπτυξη ενός σύνθετου δείκτη που θα συνοψίζει τον κίνδυνο των εξαιρετικά χαμηλών. αποδόσεις λόγω της συνύπαρξης πολλαπλών στρεσογόνων παραγόντων. Ορίστηκαν δύο ακραίες κατηγορίες αποδόσεων, οι εξαιρετικά χαμηλές και υψηλές αποδόσεις (LY και HY, αντίστοιχα) και διερευνήθηκαν οι κλιματικές μεταβλητές οι οποίες αθροίζονται σε διμηνιαία χρονική κλίμακα και επηρεάζουν τα αποτελέσματα των αποδόσεων.
Χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα χρήσης γης υψηλής ανάλυσης (έως 300 μέτρα) καθώς και 23 κλιματικές μεταβλητές οι οποίες επέτρεψαν την πρόβλεψη του δείκτη ανάπτυξης με μεγάλη ακρίβεια συγκριτικά με τις μεταβλητές που λαμβάνονταν μεμονωμένα.
Διερευνήθηκαν οι επιδράσεις μεμονωμένων και αλληλεπιδρώντων εποχιακών μεταβλητών που σχετίζονται με τις κλιματικές συνθήκες, όπως αυτές επηρέασαν την εμφάνιση χαμηλών αποδόσεων σε ευρεία χωροχρονική κλίμακα στην Ιταλία κατά την περίοδο 2006-2020. Η προσέγγιση του σύνθετου δείκτη κινδύνου είναι πολλά υποσχόμενη όσον αφορά την προβλεψιμότητα και την ερμηνευτικότητα, καθώς οι συνιστώσες που προκύπτουν μπορούν να προσδιοριστούν και να ερμηνευτούν από οικολογική άποψη (π.χ. το κρύο φθινόπωρο μετά από ένα θερμό χειμώνα θα μπορούσε να ευνοήσει την εξάρτηση της μύγας της ελιάς). Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των Di Paola et.al. (2023), εκτός από τη θερινή ξηρασία, η κύρια αιτία της μείωσης της απόδοσης και της ποιότητας της ελιάς οφείλεται στα δροσερά, καλοκαίρια, επειδή ευνοείται η αύξηση του πληθυσμού του δάκου, κυρίως των θηλυκών ενήλικων ατόμων που αποτελούν τον ζημιογόνο παράγοντα. Επιπλέον, και οι ηπιότερες θερμοκρασίες του χειμώνα μειώνουν το ποσοστό θνησιμότητας των νυμφών του δάκου, με αποτέλεσμα την αύξηση του κινδύνου προσβολής την επόμενη καλλιεργητική περίοδο.
Εικόνα 1. (a) IQR 23 επιλεγμένων μεταβλητών υπό HY και LY. Η πορτοκαλί περιοχή που ορίζεται από τις πορτοκαλί γραμμές είναι το IQR υπό HY και η μπλε περιοχή που ορίζεται από τις μπλε γραμμές είναι το IQR υπό LY- (β) Boxplots των τριών πρώτων καταταγμένων μεταβλητών που δείχνουν σημαντική διαφορά υπό HY (πορτοκαλί boxplots) και LY (μπλε boxplots). Τα γκρίζα box plots δείχνουν την κατανομή ολόκληρης της μεταβλητής (δηλαδή, συμπεριλαμβανομένων των μη εξαιρετικών αποδόσεων).
Εικόνα 2. Χάρτες του C που υπολογίζονται για τα έτη εστίασης. Στα μεγάλα υποδιαγράμματα, τα HY και LY υποδεικνύονται με πορτοκαλί και μπλε κουκκίδες, αντίστοιχα. Οι γκρίζες επαρχίες παραλείπονται λόγω ελλιπών δεδομένων χρονοσειρών αποδόσεων.
Η χρήση των προτεινόμενων σύνθετων δεικτών ως πρόσθετων εργαλείων σε ένα σύστημα υποστήριξης θα μπορούσε να παρέχει στους ενδιαφερόμενους παράγοντες και τους παραγωγούς προειδοποιήσεις για πιθανούς κλιματικούς κινδύνους για την απόδοση. Η επιτόπια επαλήθευση των επιτόπιων παρατηρήσεων τόσο στα φαινολογικά στάδια ανάπτυξης της ελιάς όσο και στη δυναμική του δάκου της ελιάς θα μπορούσε να παράσχει περαιτέρω τεκμηριωμένες εξηγήσεις και να βελτιώσει τις δυνατότητες προβληματισμού. Επιπλέον, η προσέγγιση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη διερεύνηση των επιδράσεων των στρεσογόνων παραγόντων και σε άλλα συστήματα καλλιέργειας.
Η μελέτη υποστηρίχθηκε από δύο επιστημονικά καθοδηγούμενα έργα ENEA εθνικής και διεθνούς σημασίας, το Tebaka και το MED-GOLD, τα οποία αποσκοπούν στη στήριξη των αγροδιατροφικών συστημάτων ελιάς, αμπέλου και σιταριού, που αποτελούν μέρος της παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Το ρακόμελο συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με τα δέκα καλύτερα ποτά για τον χειμώνα, την οποία δημοσίευσε ο δημοφιλής βρετανικός ιστότοπος, Guardian.
Σύμφωνα με τον ιστότοπο, πέρα από το κρασί ή το ουίσκι, υπάρχουν κι άλλα ποτά που μπορούμε τα πιούμε στις γιορτές και όχι μόνο και μας έρχονται από όλο τον κόσμο.
Ανάμεσα σε αυτά βέβαια βρίσκεται και το ελληνικό ρακόμελο.
Το ρακόμελο είναι ένα αλκοολούχο ποτό που παρασκευάζεται από μέλι με την διαδικασία της ζύμωσης των σακχάρων του μελιού. Παρασκευάζεται συνδυάζοντας ρακή (τσικουδιά) ή τσίπουρο με μέλι και διάφορα μπαχαρικά, όπως η κανέλα, το γαρίφαλο, το κάρδαμο ή άλλα τοπικά βότανα. Παρασκευάζεται στην Κρήτη και σε άλλα νησιά του Αιγαίου πελάγους αλλά και στην ελληνική ηπειρωτική χώρα, και καταναλώνεται κυρίως τους χειμερινούς μήνες σαν ζεστό ρόφημα.
Κατάλληλο για τον πονόλαιμο και στον βήχα λειτουργεί σαν σιρόπι, στο κρυολόγημα και στο μπούκωμα σαν αποχρεμπτικό αφού ανοίγει τις αεροφόρους οδούς, στο κρύωμα σαν θερμαντικό.
Ρακή ή Τσικουδιά
Ονομάζεται ρακήεπειδή είναι απόσταγμα που παράγεται από στέμφυλα ή κρητικά στράφυλα από ρώγες ή αρχαία ελληνικά ραξ ή ιωνικά ρωξ – ρώγες σταφυλιών, από το ραξ > ρακή.
Η ρακή λέγεται και τσικουδιά, επειδή τα στέμφυλα στην Κρήτη λέγονται και τσίκουδα. Η λέξη τσίκουδα, ενικός τσίκουδο, είναι παραλλαγή της λέξης κόκκοι ή κούκουδα ή κουκούτσια κ.α. Η κρητική τσικουδιά ή ρακή (με η, η ρακή) είναι διαφορετικό ποτό από το τούρκικο ρακί (με ι, το ρακί), αφού αυτό είναι όπως το ούζο, δηλ. έχει γλυκάνισο και διπλή απόσταξη, ενώ η τσικουδιά όχι.
Το όνομα «ρακή» κατοχυρώθηκε από την Τουρκία το 1989 κι έτσι επισήμως έμεινε σε μας το «τσικουδιά». Επισήμως, γιατί ανεπίσημα και τα δυο ονόματα χρησιμοποιούνται.
Ρακόμελο στο μπρίκι – Συνταγή
Υλικά:
1 μπρίκι (εννοείται)
κανέλα τριμμένη
κεφαλάκια γαρύφαλου (όσοι θα πιούν συν ένα)
Ρακή
μέλι
Εκτέλεση:
Ρίχνουμε στο μπρίκι τόσα ποτηράκια ρακή, όσα θέλουμε να φτιάξουμε, λίγη τριμμένη κανέλα (όχι πολύ, γιατί θα πικρίσει) και τα γαρίφαλα και το βάζουμε σε σιγανή θερμοκρασία.
Μόλις ζεσταθεί προσθέτουμε το μέλι, από μισή κουταλιά του γλυκού, για κάθε ποτήρι που θα φτιάξουμε.
Ανακατεύουμε συνεχώς, και πάντα σε σιγανή θερμοκρασία, γιατί από τις αναθυμιάσεις της ρακής, υπάρχει κίνδυνος φωτιάς.
Μόλις αρχίσει και παίρνει βράση, βγάζουμε το μπρίκι και σερβίρουμε. Φροντίζουμε σε κάθε ποτήρι να υπάρχει και από ένα κεφαλάκι γαρύφαλου.
Ρακόμελο στην κατσαρόλα
1 λίτρο ρακή (τσικουδιά) ή τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο
μέλι όσο θέλουμε (το ιδανικό για αυτήν την ποσότητα είναι 4 κουταλιές της σούπας)
2 ξύλα κανέλας
3 – 4 Καρφάκια Γαρίφαλο
Πώς το κάνουμε:
Σε ένα κατσαρολάκι ζεσταίνουμε προσεχτικά τη ρακή σε χαμηλή φωτιά κι έπειτα το κατεβάζουμε από την φωτιά. Κατόπιν, ρίχνουμε μέσα ανακατεύοντας το μέλι, την κανέλα και το γαρίφαλο και μόλις πάρει μια βράση είναι έτοιμο!
Σερβίρεται ζεστό και είναι το καλύτερο φάρμακο για κρυολογήματα.
Προαιρετικά μπορούμε να προσθέσουμε φλούδες από πορτοκάλι ή μήλο.
Ρακόμελο καπνιστό
Βάζουμε σε ένα γυάλινο βάζο για 40 ημέρες
2 λίτρα ρακή ή τσίπουρο
Φλούδες από 1 κιλό πορτοκάλια (ακέρωτα)
2 μήλα κομμένα στην μέση
4 ξυλάκια κανέλας
5-6 γαρίφαλα
Το διατηρούμε σε σκιερό και καλά αεριζόμενο μέρος.
Αφαιρούμε τις φλούδες και περνάμε από τουλπάνι την ρακή
Βάζουμε το υγρό σε μια μεγάλη κατσαρόλα μαζί με το μέλι και το υπόλοιπο τσίπουρο.
Τα βράζουμε σε χαμηλή θερμοκρασία για λίγο ανακατεύοντας ελαφρά για να διαλυθεί το μέλι και να ομογενοποιηθεί το μίγμα.
Το αφήνουμε να κρυώσει.
Παίρνουμε ένα μικρό κομμάτι κανέλας και ανάβουμε φωτιά. Μόλις αρχίσει να βγαίνει καπνός το κλείνουμε μέσα αναποδογυρίζοντας κάθε ποτηράκι που θα σερβίρουμε το ρακόμελο. Έτσι παίρνει μια απίθανη καπνιστή γεύση
Ζεσταίνουμε το ρακόμελο και σερβίρουμε
ΠΡΟΣΟΧΗ
# Απαιτείται μεγάλη προσοχή να μην βράσει αρκετή ώρα γιατί το οινόπνευμα θα εξατμιστεί αλλά και υπάρχει κίνδυνος να χυθεί έξω από το σκεύος οπότε υπάρχει κίνδυνος φωτιάς.
# Καλό είναι να μην προσθέσετε το μέλι όσο το υγρό είναι σε σημείο βρασμού.
# Η κατάχρησή του (το γλυκό ξεγελάει) έχει σοβαρές παρενέργειες.. τσακίρ κέφι, ζαλάδα και ευφορία.
# Το ρακόμελο ανάλογα με την εποχή και την όρεξη πίνεται ζεστό ή κρύο.
Το χωριό είναι χτισμένο στη βορειοδυτική πλευρά του Κισσάβου (δεύτερη ονομασία Όσσα) σε υψόμετρο 400 μέτρων. Αν ανηφορίζεις από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη, θα συναντήσεις τα Αμπελάκια λίγο πριν την Κοιλάδα των Τεμπών. Τα Αμπελάκια βρίσκονται στο Νομό Λάρισας, απέχουν 32 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του Νομού και ανήκουν στο δήμο Τεμπών.
Η ονομασία του χωριού φαίνεται πως προήλθε είτε από τα πολλά αμπέλια που υπήρχαν στην περιοχή είτε από το γεγονός πως το χωριό βρισκόταν ανάμεσα σε δύο λάκκους (Αμφιλάκκια) και με το πέρασμα των χρόνων, η ονομασία αυτή πήρε τη μορφή του ονόματος , που γνωρίζουμε σήμερα.
Αν ανηφορίζεις από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη, θα συναντήσεις ταΑμπελάκιαλίγο πριν την Κοιλάδα των Τεμπών
Από το χωριό μπορεί κανείς να δει από ψηλά τη θέα του θεσσαλικού κάμπου και να αγναντέψει προς την Κοιλάδα των Τεμπών. Ο επισκέπτης με την είσοδό του στον παραδοσιακό αυτό οικισμό μαγεύεται από τα γραφικά πλακόστρωτα καλντερίμια, που οδηγούν στην πλατεία του χωριού με τα μεγάλα πλατάνια. Χαρακτηριστικά είναι και τα πετρόκτιστα σπίτια των κατοίκων με τις κεραμιδένιες στέγες. Επίσης, στο χωριό υπάρχουν 17 βρύσες, από τις οποίες έρχεται τρεχούμενο νερό από το βουνό του Κισσάβου.
στο χωριό υπάρχουν 17 βρύσες, από τις οποίες έρχεται τρεχούμενο νερό από το βουνό του Κισσάβου
Αποτελεί εξίσου χειμερινό, αλλά και καλοκαιρινό προορισμό. Στην περιοχή μπορείτε να φάτε νόστιμα κρεατικά στις ταβέρνες της και να απολαύσετε τον καφέ σας, κάτω από τα πλατάνια το καλοκαίρι ή στη θαλπωρή των τζακιών στο εσωτερικό των καταστημάτων το χειμώνα. Η πρόσβαση στο χωριό είναι εύκολη, καθώς απέχει 4 μόνο χιλιόμετρα από την Εθνική Οδό.
Ιστορικά στοιχεία περιοχής – Αξιοθέατα
Δεν έχει εξακριβωθεί η ακριβής χρονολογία ίδρυσης του οικισμού. Γνωρίζουμε όμως ότι γνώρισε μεγάλη άνθηση λόγω της δημιουργίας του πρώτου συνεταιρισμού στον κόσμο. Ο συνεταιρισμός «Κοινή Συντροφία» εξήγαγε νήματα και πραγματοποιούσε εμπόριο κόκκινων νημάτων, χρωματισμένων με ανεξίτηλη βαφή που παραγόταν από τις ρίζες του φυτού «ριζάρι». Σήμερα στην περιοχή, διασώζονται αρκετά αρχοντικά, από τα οποία, το πιο αξιόλογο και ευρύτερα γνωστό είναι το αρχοντικό Σβαρτς, το οποίο ανήκε στο Γεώργιο Μαύρο (Σβαρτς), πρόεδρο του συνεταιρισμού που είχε δημιουργηθεί. Το προσωνύμιο Σβαρτς, που σημαίνει μαύρος στη γερμανική γλώσσα, του αποδόθηκε από Γερμανούς εμπόρους με τους οποίους συνεργαζόταν. Άρχισε να χτίζεται το 1787 και χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία του ίδιου, αλλά και ως έδρα του συνεταιρισμού. Το αρχοντικό αυτό λειτουργεί πλέον σαν μουσείο, το οποίο δέχεται καθημερινά αρκετούς επισκέπτες. Στην παρούσα φάση, δεν είναι όμως επισκέψιμο λόγω εργασιών συντήρησής του, που αναμένεται να περατωθούν στα τέλη του 2023.
Αρχοντικό Σβαρτς – Πηγή εικόνας : tap.gr
Επισκέψιμο παραμένει όμως καθημερινά το Λαογραφικό Μουσείο της περιοχής, που ιδρύθηκε το 2001 και έχει ως σκοπό τη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς του χωριού. Στο μουσείο μπορεί να δει κανείς διάφορα σκεύη και παραδοσιακές φορεσιές.
Φωτογραφίες του εσωτερικού του μουσείου – Πηγή εικόνων: facebook.com/groups/Ιστορικό Λαογραφικό Μουσείο Αμπελακίων Λάρισας
Φωτογραφίες του εσωτερικού του μουσείου – Πηγή εικόνων: facebook.com/groups/Ιστορικό Λαογραφικό Μουσείο Αμπελακίων Λάρισας
Εορτή Παναγίας Αμπελακιώτισσας και εκκλησίες της περιοχής
Σύμφωνα με την παράδοση, στα Αμπελάκια υπήρχε εκκλησία προς τιμήν της Παναγίας. Όταν λεηλάτησαν οι Τούρκοι τα Αμπελάκια, πέταξαν τις εικόνες της εκκλησίας στον Πηνειό ποταμό. Η εικόνα της Παναγίας όμως βρέθηκε την επόμενη ημέρα στην εκκλησία στο σημείο που ήταν τοποθετημένη. Οι Τούρκοι οργισμένοι από το γεγονός πέταξαν την εικόνα για δεύτερη φορά στον ποταμό. Στη συνέχεια αυτή βρέθηκε και πάλι μέσα στον Ιερό Ναό στη θέση της. Τότε όμως οι Τούρκοι, την πέταξαν ξανά στον Πηνειό και έβαλαν φωτιά στην εκκλησία, ώστε να μην υπάρχει θέση για την εικόνα να επιστρέψει. Λίγα χρόνια αργότερα και ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου, η εικόνα βρέθηκε στα κλαδιά μιας βελανιδιάς, από ένα βοσκό σε ένα χωριό της ορεινής Ναυπακτίας, την Κοζίτσα (σημερινή ονομασία : Αμπελακιώτισσα). Σύντομα έμαθαν το περιστατικό και οι Αμπελακιώτες, μερικοί από τους οποίους ταξίδεψαν ως εκεί και αναγνώρισαν την εικόνα της Παναγίας τους.
Πιστό αντίγραφο της εικόνας υπάρχει σήμερα στον Ιερό Ναο Αγίας Παρασκευής στα Αμπελάκια. Η εορτή της Παναγίας Αμπελακιώτισσας είναι κινητή και πραγματοποιείται κάθε Οκτώβριο, συνήθως την πρώτη Κυριακή μετά την ολοκλήρωση της συγκομιδής του κάστανου, όπου ευλογείται ο καρπός που μοιράζεται στους πιστούς.
Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής – Πηγή εικόνας : Προσωπικό αρχείο
Επιπλέον, αξίζει να επισκεφθείτε τον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου και να θαυμάσετε από κοντά το ξυλόγλυπτο τέμπλο του.
Πολιούχος της περιοχής είναι ο Άγιος Γεώργιος, ο οποίος τιμάται στις 3 Νοεμβρίου, ανήμερα της ανακομιδής λειψάνων του. Όπως έμαθα σε πρόσφατη επίσκεψή μου στα Αμπελάκια, η παράδοση θέλει τον Άγιο Γεώργιο να σώζει τους κατοίκους του χωριού, καθώς εμφανίστηκε στο όνειρο Τούρκου αξιωματούχου, λέγοντάς του πως θα πάθει μεγάλη συμφορά αν δεν εγκαταλείψει μέχρι τα ξημερώματα την περιοχή. Για το λόγο αυτό, έφυγε άμεσα από την περιοχή με τα στρατεύματά του.
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου – Πηγή εικόνας: gotempi.gr
Extra πληροφορίες
• Στα Αμπελάκια πραγματοποιήθηκαν, πρόσφατα, γυρίσματα της σειράς «Κόκκινο Ποτάμι».
• Δοκιμάστε τοπικά προϊόντα (γλυκά του κουταλιού, μέλι, κάστανα).
• Τον Οκτώβριο του 2022 πραγματοποιήθηκε για τέταρτη φορά η γιορτή κάστανου.
• Στην περιοχή στεγάζεται μουσείο της πολεμικής περιόδου ’40-’49.
• Πληροφορίες που αφορούν θρύλους και παραδόσεις της περιοχής μπορείτε να βρείτε στα μουσεία των Αμπελακίων.
• Αφήστε το αυτοκίνητό σας στην είσοδο του χωριού και περπατήστε στα καλντερίμια του μέχρι να φτάσετε στην πλατεία.
η πλατεία του χωριού – Πηγή εικόνων: Προσωπικό αρχείο
Η είσοδος του χωριού – Πηγή εικόνων: Προσωπικό αρχείο
Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν για το άρθρο
Αμπελάκια Λάρισας. Ανακτήθηκε από el.wikipedia.org, τελευταία πρόσβαση 25/1/2023 (Πληροφορίες ονομασίας περιοχής)
Αίγες, πρόβατα και άγρια μικρά μηρυκαστικά προσβάλει κυρίως η Πανώλη των Μικρών Μηρυκαστικών, η οποία μεταδίδεται ταχύτατα και προκαλεί θανάτους σε μεγάλο αριθμό ζώων στο κοπάδι.
Μόλις πριν λίγες ημέρες, στα τέλη του Δεκεμβρίου 2023 εντοπίστηκε μία πρωτογενής εστία Πανώλης των Μικρών Μηρυκαστικών (PPR), στην περιοχή Aydin της Τουρκίας, κοντά στα σύνορα της χώρας μας, γεγονός που έθεσε σε επιφυλακή τις κτηνιατρικές αρχές των Περιφερειών του Βόρειου και Νότιου Αιγαίου.
Ο ιός μεταδίδεται με στενή επαφή των υγειών με τα ασθενή ζώα, με επαφή με εκκρίσεις (δάκρυα, σάλια, ούρα, κόπρανα) καθώς και με μολυσμένη τροφή, νερό, στρωμνή, μηχανήματα και μέσα μεταφοράς.
Τα συμπτώματα
Σε επαγρύπνηση πρέπει να βρίσκονται οι κτηνοτρόφοι, οι οποίοι μόλις εντοπίσουν κάποιο από τα παρακάτω συμπτώματα, οφείλουν να απευθυνθούν στην αρμόδια κτηνιατρική υπηρεσία αλλά και να εφαρμόσει στην εκμετάλλευσή του τα απαραίτητα μέτρα βιοασφάλειας.
Ειδικότερα, τα συμπτώματα της Πανώλης είναι πυρετός (40-41 °C), κατάπτωση, υπνηλία, ανορεξία. Ορώδες υγρό από τα μάτια και τη μύτη, έντονη σιελόρροια (εικόνα βρεγμένου προσώπου). Κόκκινα μάτια και δάκρυα. Βλεννοπυώδες έκκριμα που φράσσει τα βλέφαρα και τα ρουθούνια. Γρήγορες, κοφτές αναπνοές, δύσπνοια, βήχας. Πρησμένα και κόκκινα χείλη και ούλα.
Επίσης, θα πρέπει να ελεγχθούν τα ζώα για αλλοιώσεις στο στόμα: λευκές πλάκες στα ούλα και στο εσωτερικό των χειλιών. Τα ζώα πονούν, τρίζουν τα δόντια τους και αρνούνται να ανοίξουν το στόμα τους. Δυσάρεστη οσμή από το στόμα. Διάρροια. Αποβολές εγκύων.
Ορώδες υγρό από τα μάτια και τη μύτη, έντονη σιελόρροια
Τι πρέπει να προσέξει ο κτηνοτρόφος
Ο κτηνοτρόφος δεν πρέπει να αγοράσει ζώα χωρίς:
Να ενημερώσει Κτηνιατρικές Υπηρεσίες
Να συνοδεύονται από επίσημα έγγραφα
Να έχουν ενώτια (σκουλαρίκια)
Πρέπει επίσης να κρατήσουν τα νέα ζώα σε ξεχωριστό χώρο, πριν τα ενώσουν με τα δικά τους.
Καθαρίζουν και απολυμαίνουν τακτικά τους χώρους της εκτροφής, καθώς και τα αυτοκίνητα που μεταφέρουν ζώα.
Ακόμη, πρέπει να:
Απομακρύνουν σκουπίδια, κοπριά και λιμνάζοντα νερά από την εκτροφή.
Περιορίσουν την είσοδο ανθρώπων στην εκτροφή, στους απολύτως απαραίτητους και παίρνουν μέτρα προστασίας (φόρμες, μπότες, πλύσιμο χεριών, ποδονάρια).
Δε δανείζονται μηχανήματα, σκεύη, εργαλεία και οχήματα, καθώς και ζώα από άλλες εκτροφές.
Προστατεύουν την εκτροφή και τις ζωοτροφές από έντομα και τρωκτικά.
Αποφεύγουν την επαφή των ζώων με άλλα κοπάδια στους βοσκοτόπους.
Διατηρούν τα ζώα σε καλή κατάσταση (σωστή διατροφή, προστασία για παράσιτα εντέρου και δέρματος, εμβόλια για διάφορες ασθένειες).
Ελέγχουν καθημερινά τα ζώα και ενημερώνουν τις Κτηνιατρικές Υπηρεσίες σε υποψία ασθένειας ή μείωση της παραγωγής γάλακτος.
Η Lecciana και η Leccio del Corno είναι οι δύο ποικιλίες ελιάς στις οποίες είναι έντονη η προσοχή των ερευνητών που δεσμεύτηκαν να βρουν περαιτέρω οικίες ανθεκτικές στην Xylella.
Η είδηση προέκυψε στο 35ο Φόρουμ Φυτικής Ιατρικής, που πραγματοποιήθηκε τις τελευταίες ημέρες στο Μπάρι, αλλά, με την προτροπή αυτή, ο καθ. Donato Boscia, επικεφαλής του Ινστιτούτου για την αειφόρο προστασία των φυτών της Cnr και σημείο αναφοράς για την επιστημονική έρευνα, τόνισε ότι ακόμη δεν μπορούν να θεωρηθούν ανθεκτικές οικίες».
Λέξεις που χαρακτηρίζονται από την παροιμιώδη σύνεση του ερευνητή, αλλά είναι φυσικές οι προσδοκίες των ελαιοκαλλιεργητών και του επιστημονικού κόσμου να αυξάνονται, όλοι γνωρίζουν ότι μόνο δύο ανθεκτικές ποικιλίες σήμερα – Leccino και Favolosa – δεν αρκούν. Όπως επιβεβαιώνεται από την εμπειρία που είχαμε με το Xylella, το οποίο πέρασε εύκολα στις δύο πιο ευαίσθητες ποικιλίες που υπάρχουν στο Salento, όπως η Ogliarola salentina και η Cellina di Nardò.
Η Lecciana είναι η ποικιλία που προκύπτει από μια γενετική βελτίωση που αναπτύχθηκε από τον Agrimillora με το Πανεπιστήμιο του Μπάρι (αναφερόμενος καθηγητής Salvatore Camposeo) να έχει ως μητρικές τις Leccino και Arbosana. Κατάλληλο για υπερενταντικές φυτεύσεις, είναι μεσαίου-χαμηλού ύψους και μπαίνει γρήγορα στην παραγωγή.
Το Leccio del Corno, το οποίο οφείλει το όνομά του στο αγρόκτημα Corno στο San Casciano Val di Pesa (Fi), όπου αναγνωρίστηκε το 1929, είναι μια από τις πιο διαδεδομένες ποικιλίες στην Κεντρική-Βόρεια Ιταλία που με την πάροδο του χρόνου θεωρήθηκε ιδιαίτερα κατάλληλη για ελαιοκαλλιέργεια πυκνής φύτευσης.
Από τη συνάντηση προέκυψαν επίσης δύο άλλα στοιχεία ενδιαφέροντος. Πρώτα απ’ όλα η ελάχιστη πρόοδος. Δεύτερον, το ερευνητικό πρόγραμμα για την αναγνώριση δενδρυλλίων που ελήφθησαν μέσω ελευθερίας επικονίας, που υπάρχουν στη μολυσμένη περιοχή, κατέστη δυνατή η αναγνώριση 139 διαφορετικών γονοτύπων ως μη συμπτωματικών και αρνητικών φυτών στην πρώτη ανάλυση, που θα υποβληθούν σε περαιτέρω έλεγχο.
Οι 4 γονότυποι που ελήφθησαν, για τους οποίους έχει ενεργοποιηθεί η φάση πολλαπλασιασμού, θα δοκιμαστούν σε διαφορετικά πεδία δοκιμής για χαρακτηρισμό σε σχέση με διάφορες κλιματολογικές συνθήκες.
