Σε μία ιδιότυπη «ομηρία» βρίσκονται εδώ και 15 χρόνια χιλιάδες ιδιοκτήτες αγροτεμαχίων ανά την επικράτεια, που έχουν ακίνητο εκτός σχεδίου και οι οποίοι θα πρέπει να αποδείξουν ότι ο δρόμος που διέρχεται μπροστά από το αγροτεμάχιό τους είναι κοινόχρηστος. Αυτό συμβαίνει, γιατί το Υπουργείο Περιβάλλοντος δεν έχει μέχρι σήμερα θεσμοθετήσει σχετική διαδικασία καθορισμού ενός δρόμου ως κοινόχρηστου εκτός σχεδίου. 

Το πρόβλημα είναι ακόμα μεγαλύτερο διότι το ΣτΕ με συνεχείς αποφάσεις του, τα τελευταία χρόνια, ακυρώνει διοικητικές πράξεις νομαρχών, δημάρχων και περιφερειαρχών που αναγνώρισαν δρόμους ως κοινόχρηστους και θεωρεί ότι η αρμοδιότητα αυτή ασκείται από το κράτος στο πλαίσιο ολοκληρωμένων πολεοδομικών σχεδίων, με απόφαση του αρμόδιου υπουργού. 

Έτσι χιλιάδες οικοδομικές άδειες, που εκδόθηκαν με αποφάσεις αναρμοδίων φορέων είναι στον «αέρα». Στο πλαίσιο αυτά το Υπουργείο Περιβάλλοντος αναζητεί νομοθετική ρύθμιση προκειμένου να δώσει λύση στο πρόβλημα, μέχρι την ολοκλήρωση του πολεοδομικού σχεδιασμού, για τον οποίον απαιτείται μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ποια αγροτεμάχια έχουν πρόβλημα στην οικοδόμηση;

Σύμφωνα με την πολεοδομική νομοθεσία από 31-12-2003 τα νεοδημιουργούμενα γήπεδα εκτός σχεδίου και εκτός ορίων οικισμών για να οικοδομήσουν απαιτείται να έχουν ελάχιστη έκταση 4.000 τ.μ. και ελάχιστο πρόσωπο σε κοινόχρηστο δρόμο 25 μ.

• Ποιοι δρόμοι είναι κοινόχρηστοι;

Κοινόχρηστοι δρόμοι είναι:

1. Εθνικοί δρόμοι, που ορίζονται με Προεδρικό Διάταγμα.

2. Επαρχιακοί δρόμοι, που ορίζονται με απόφαση υπουργού Συγκοινωνιών.

3. Δρόμοι που ενώνουν οικισμούς μεταξύ των και με διεθνείς, εθνικές, επαρχιακές οδούς και αναγνωρίστηκαν ως κύριοι ή μοναδικοί, με απόφαση νομάρχη (πριν γίνει αιρετός).

4. Δρόμοι στο όριο του σχεδίου πόλεως, που καθορίζονται με τη κύρωση της πολεοδομικής μελέτης και έχουν τεθεί σε κοινή χρήση.

5. Δρόμοι που επιτρέπουν τη πρόσβαση σε ακτές, αρχαιολογικούς χώρους, σημαντικά δημόσια έργα.

6. Αγροτικοί δρόμοι προϋφιστάμενοι του 1923.

7. Δρόμοι που έχουν τεθεί σε κοινή χρήση με οιανδήποτε νόμιμο τρόπο.

•  Τι είναι αγροτικοί δρόμοι;

Αγροτικοί δρόμοι με την ευρύτερη έννοια, είναι αυτοί που ξεκινούν από τα χωριά προς την κτηματική περιφέρεια των ίδιων ΟΤΑ και εξυπηρετούν τις «πάσης φύσεως ανάγκες ενός Δήμου ή μιας κοινότητας μέσα στα διοικητικά όρια αυτού».

• Ποιοι είναι δρόμοι προϋφιστάμενοι του 1923;

Αγροτικοί δρόμοι που δημιουργήθηκαν με ευθύνη του κράτους και όχι από ιδιωτική πρωτοβουλία.

• Ποια αποδεικτικά ζητά σήμερα η Πολεοδομία για να εκδώσει οικοδομική άδεια σε αγροτεμάχια 4 στρεμμάτων με πρόσωπο 25 μ. σε κοινόχρηστο δρόμο;

α) Συμβόλαια ή άλλα στοιχεία, που να αποδεικνύουν ότι οι αγροτικοί δρόμοι προϋφίστανται της 16-4-24, ημερομηνίας ισχύος του Νομοθετικού Διατάγματος του 1923.

β) Την απόφαση του Υπουργείου Γεωργίας, με την οποία έγινε ο αναδασμός σε αγροτική περιοχή.

γ) Την χάραξη του αιγιαλού και της παραλίας, απ’ όπου να προκύπτει ότι η καθορισμένη ζώνη παραλίας εξυπηρετεί τις ανάγκες της κυκλοφορίας και εφόσον έχει τεθεί σε κοινή χρήση και είναι διαμορφωμένη οδός.

δ) Την απόφαση του γενικού γραμματέα της οικείας Περιφέρειας, με την οποία διαπιστώνεται ότι ο δρόμος έχει κατασκευαστεί από τεχνικές υπηρεσίες του Δημοσίου και επιτρέπει την πρόσβαση σε ακτή, αρχαιολογικό χώρο, εθνικό δρόμο, χιονοδρομικό κέντρο ή σε σημαντικό δημόσιο έργο (όπως φράγματα, στρατιωτικές εγκαταστάσεις, νοσοκομεία κ.λπ).

• Έχω βεβαίωση του Δήμου, που αναγνωρίζει τον αγροτικό δρόμο ως κοινόχρηστο. Ισχύει;

Όχι. Δεν έχουν την αρμοδιότητα οι Δήμοι ή οι πρώην Κοινότητες να αναγνωρίζουν ή να διαπιστώνουν ότι υφίσταται κοινόχρηστος δρόμος εκτός σχεδίου. Σύμφωνα με νομολογία του ΣτΕ, μπορούν ιδιοκτήτες ακινήτων να προσφύγουν στα αρμόδια Δικαστήρια και να ζητήσουν την προστασία των δικαιωμάτων τους, αμφισβητούντες ότι υφίσταται δρόμος που διέρχεται από τα ακίνητά τους.

• Μπορεί ο Δήμος να διανοίξει έναν αγροτικό δρόμο και να τον θέσει σε κοινή χρήση;

Όχι. Το οδικό δίκτυο ενός Δήμου δεν αποτελεί τοπική του υπόθεση διότι συνδέεται με το υπόλοιπο δίκτυο της χώρας καθώς και με το γεωσύστημα του φυσικού χώρου. Κάθε πράξη διαχείρισης του οδικού δικτύου από το δήμο για την εξυπηρέτηση τοπικών αναγκών όπως: διάνοιξη, διαπλάτυνση και κατάργηση δρόμων, δεν είναι νόμιμη.

• Πώς μπορώ να ξέρω με σιγουριά ότι ο δρόμος είναι κοινόχρηστος, για να αγοράσω ένα αγροτεμάχιο και να προβώ σε έκδοση οικοδομικής άδειας;

Με νόμο του 2011 και στη συνέχεια του 2014, προβλέπεται η έκδοση προεδρικού διατάγματος από τον υπουργό Περιβάλλοντος, με το οποίο θα καθορίζεται συγκεκριμένα η έννοια του «κοινόχρηστου δρόμου», για να μπορούν οι ιδιώτες μηχανικοί και οι κατά τόπους πολεοδομίες να εξετάσουν την αρτιότητα και οικοδομησιμότητα ιδιοκτησιών εκτός σχεδίου και εκτός οικισμού που έχουν πρόσωπο σε δρόμους και να γίνονται ασφαλείς μεταβιβάσεις. Μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει η διαδικασία καθορισμού ενός δρόμου ως κοινόχρηστου εκτός σχεδίου. Επομένως αν αποδεδειγμένα δεν προκύπτει ότι ο δρόμος προϋφίσταται του 1923 ή δεν έγινε με νόμιμο τρόπο, τότε υπάρχει κίνδυνος να μην είναι δυνατόν να εκδοθεί η οικοδομική άδεια.

• Υπάρχουν δρόμοι εκτός σχεδίου, που διανοίχθηκαν από τις Κοινότητες, έχουν περάσει ΔΕΗ,ΟΤΕ, δημοτικός φωτισμός και ύδρευση και έχουν ασφαλτοστρωθεί. Αυτοί δηλαδή δεν θεωρούνται κοινόχρηστοι;

Πράγματι υπάρχουν πολλοί αγροτικοί δρόμοι, οι οποίοι χρησιμοποιούνται ως κοινόχρηστοι «εν τοις πράγμασι», είναι ασφαλτοστρωμένοι και διέρχονται μέσω αυτών κοινόχρηστα δίκτυα, συντηρούνται από τις τεχνικές υπηρεσίες των Δήμων, είναι διακριτοί σε χάρτες, έχουν ΚΑΕΚ δρόμου σε περιοχές με Κτηματολόγιο κ.λπ., όμως δεν έχουν την «πολεοδομική νομιμότητα» και δεν θεωρούνται κοινόχρηστοι εάν δεν αποδειχθεί ότι διανοίχτηκαν με νόμιμο τρόπο.

•  Ο δρόμος που περνά μπροστά από το χωράφι μου δεν είναι κοινόχρηστος. Μπορώ τώρα να τον φράξω και να τον κλείσω;

Οι αγροτικοί δρόμοι που δεν αποτελούν κοινόχρηστα πράγματα, αλλά δημιουργήθηκαν με συνεισφορά των ιδιοκτητών των όμορων ακινήτων για την εξυπηρέτησή τους, παραμένουν στην κυριότητα εκείνων οι οποίοι συνεισέφεραν για την δημιουργία τους και αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση των ιδίων. Σε περίπτωση (κάτι το συνηθισμένο) που δεν έγινε μονομερής συμβολαιογραφική δήλωση παραίτησης δικαιωμάτων κυριότητας, οι παρόδιοι ιδιοκτήτες μπορούν να αποφασίσουν χωρίς δυνατότητα αντιδράσεως από την Πολιτεία ή οποιοδήποτε τρίτο για την κατάργησή τους.

• Εδώ και 30 χρόνια, για να φτάσω στο χωράφι μου διέρχομαι από αγροτικό δρόμο ιδιωτικό και ο ιδιοκτήτης μου λέει ότι του ανήκει και θα τον κλείσει. Έχει αυτό το δικαίωμα;

Ο αγροτικός δρόμος που είναι ιδιωτικός, σε περίπτωση που χρησιμοποιείται από τρίτους, θεωρείται απλώς δουλεία. Από τη στιγμή που εσείς διέρχεστε συνεχώς και αδιαλείπτως επί 20ετίας από αυτόν τον δρόμο και δεν έχετε άλλη πρόσβαση, τότε μπορείτε να ζητήσετε από το δικαστήριο την επιβολή δουλείας διόδου, έναντι αποζημιώσεως.

της Γραμματής Μπακλατσή, Τοπογράφου – Πολεοδόμου Μηχανικού

Πηγή – taxydromos.gr

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να μιλήσουμε για το κλάδεμα των ελαιοδέντρων ακόμα και σε αυτή την περίοδο που η συγκομιδή της ελιάς βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Καταρχήν για να ξεκαθαρίσουμε: η συγκομιδή και το κλάδεμα της ελιάς δεν πάνε μαζί. Επομένως, μην τα κάνετε ποτέ μαζί. Βρισκόμαστε στη περίοδο της συγκομιδής και είναι φθινόπωρο και αντιστοίχως υπάρχει και καιρός μετέπειτα για το κλάδεμα, το χειμώνα. Αντίθετα, είναι καλύτερο για μερικούς να κλαδεύουν –όπως αρέσκεται να επαναλαμβάνει ο δάσκαλος του κλαδέματος Giorgio Pannelli– γιατί έτσι κατανοούν ξεκάθαρα τη βλαστική και παραγωγική πρόοδο του ελαιώνα.

Υπάρχει όμως, ένας σημαντικότερος λόγος που δεν πρέπει να υποτιμηθεί το κλάδεμα της ελιάς. Αυτή είναι η περίοδος για να σκεφτούμε πώς να πραγματοποιήσουμε και να κάνουμε το κλάδεμα παραγωγικό αξιολογώντας τις καλύτερες ενέργειες για να πετύχουμε αυτό το αποτέλεσμα. Όλα ξεκινάνε από τη νέα ΚΑΠ που θα τεθεί σε ισχύ με το 2024. Ειδικότερα, το οικολογικό σύστημα 3, αφιερωμένο στην προστασία ελαιόδεντρων, εγγυάται ενίσχυση 22 ευρώ ανά στρέμμα (με αύξηση 20% για τις ευπαθείς περιοχές νιτρικών αλάτων και για τις περιοχές Natura 2000) σε όσους δεν καίνε τα κλαδιά μέσα στο χωράφι. Και αυτή ακριβώς, η επαναχρησιμοποίηση των υποπροϊόντων του κλαδέματος είναι που μπορεί να μας επιτρέψει να προσθέσουμε περαιτέρω οικονομική αξία στις ενισχύσεις που προβλέπονται από το οικολογικό σύστημα 3.

Μια πρόσφατη μελέτη του CREA (Engineering and Agro-Food Processing), με στόχο την παραγωγή pellets από υπολείμματα κλαδέματος, εξέτασε τη φρέσκια υπολειμματική βιομάζα που προέκυψε από το κλάδεμα ελαιώνων σε ένα εκτάριο, επιλέγοντας 30 δείγματα φυτών από τα οποία 10 κλαδιά ελήφθησαν τυχαία και συνολικά 300. 

Μεταξύ άλλων, εξετάστηκαν η περιεκτικότητα σε νερό, η πυκνότητα, οι διαστάσεις, η περιεκτικότητα σε τέφρα και η θερμογόνος δύναμη. 

Πρώτα απ’ όλα, η μέση ποσότητα βιομάζας υπολογίστηκε με εξαμηνιαίο κλάδεμα, που βρέθηκε να είναι 2,36 τόνοι ανά εκτάριο ετησίως (με 100 φυτά, διατεταγμένα 10 x 10). Στη συνέχεια μετρήθηκε η υγρασία, η οποία από 27% τον Απρίλιο όταν έγινε το κλάδεμα έφτασε στο 11,45% ένα μήνα αργότερα και μετά από έκθεση του υλικού στον ήλιο για 24 ώρες. 

Το ποσοστό έπεσε κάτω από το 10% (και επομένως σε συμμόρφωση με τα νόμιμα όρια) με τη σφαιροποίηση της εξευγενισμένης βιομάζας που υπόκειται σε ισχυρή πίεση με σαφή αύξηση της θερμοκρασίας: αυτή η διαδικασία ευνοεί τη συνοχή των σωματιδίων, λόγω της μερικής σύντηξης της λιγνίνης. 

Από τις αναλύσεις που έγιναν, προέκυψε ότι η διάμετρος ήταν λίγο πάνω από 6 mm και το μήκος του pellet ήταν 16,66 mm, και σε αυτή την περίπτωση, συμμορφώνεται με τους ισχύοντες κανονισμούς. Η θερμογόνος δύναμη είναι επίσης θετική, η πιο σημαντική παράμετρος που πρέπει να ληφθεί υπόψη για να χαρακτηριστεί μια ουσία ως καύσιμο (16,83 MJ/kg, υψηλότερη από το ελάχιστο όριο των 16,5 MJ/Kg). 

Το ποσοστό της τέφρας που καταγράφηκε είναι ελαφρώς υψηλότερο (2,54% έναντι μέγιστης επιτρεπόμενης τιμής 2%), αλλά είναι ένα πρόβλημα που μπορεί να ξεπεραστεί, εξετάζοντας τη δυνατότητα ανάμειξης, σε μεταβλητά ποσοστά, κλαδέματος ελιάς με ξύλα από άλλα είδη δέντρων. 

Eν κατακλείδι, τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν το θετικό πρόσημο σε όλα τα μέτωπα, με ουσιαστική συμμόρφωση με τις απαιτήσεις της ισχύουσας νομοθεσίας και με τελικό  συμπέρασμα ότι «θα φαινόταν δυνατή η παραγωγή pellets λογικής ποιότητας χρησιμοποιώντας υπολειμματική βιομάζα ως πρώτη ύλη».

Πηγή giorgoskatsadonis.blogspot.com

Η ελιά είναι ένα από τα πιο σημαντικά δέντρα στην Μεσογειακή γεωργία και η καλλιέργειά της έχει βαθιές ρίζες στην ιστορία και τον πολιτισμό μας.

Σε αυτό το βίντεο που υπάρχει στο Youtube, εξερευνούνε την τέχνη του κλαδέματος και της διαμόρφωσης νέων δέντρων ελιάς, μια διαδικασία που είναι κρίσιμη για την υγεία και την παραγωγικότητα των ελαιοδέντρων. Από την επιλογή του σωστού εξοπλισμού μέχρι τις τεχνικές κλαδέματος, αναδεικνύουνε τα βήματα και τις στρατηγικές που θα βοηθήσουν τα δέντρα σας να φτάσουν στην πλήρη ανάπτυξη και απόδοση.

Είτε είστε επαγγελματίας ελαιοκαλλιεργητής είτε απλά ένας λάτρης της κηπουρικής, αυτό το βίντεο θα σας δώσει τις γνώσεις και τα εργαλεία για να φροντίσετε καλύτερα τα ελαιόδεντρά σας

Παρακολουθήστε το βίντεο που βρήκαμε στο YouTube από το κανάλι AgroAjenda για περισσότερες λεπτομέρειες και για να μάθετε πώς να κάνετε σωστά το κλάδεμα διαμόρφωσης. Με σαφείς οδηγίες και πρακτικές συμβουλές, το βίντεο αυτό θα γίνει ένας πολύτιμος οδηγός για κάθε φίλο της ελιάς και της ελαιοκαλλιέργειας

Πηγη AgroAjenda 

Οι επαγγελματίες μελισσοκόμοι στο εξωτερικό, εγλαταλείπουν το εντατική παραγωγή μελιού, και ξεκινούν να ασχολούνται με την επικονίαση, κάτι που φαίνεται να είναι πολύ πιο κερδοφόρο. Σύμφωνα με όσα λένε “Τα τελευταία χρόνια η παραγωγή μελιού γίνεται όλο και πιο δύσκολη”, ενώ ταυτόχρονα οι καλλιέργειες αμύγδαλού, και η ζήτηση για μελισσοσμήνη αποκτά όλο και περισσότερη απήχηση.

Τα σπαράγγια ευδοκιμούν σε όλους τους τύπους εδαφών. Για τα άσπρα  θα πρέπει να προτιμώνται τα αμμώδη, ενώ τα πράσινα μπορούν να καλλιεργηθούν σε πηλώδη, ιλυοπηλώδη και ιλυώδη.

Απαιτούν ηλιόλουστα, βαθιά, καλά στραγγιζόμενα εδάφη, με πολύ οργανική ουσία . Ιδανικό pΗ 6,5 – 7. Ευδοκιμεί σε περιοχές που επικρατούν χαμηλές θερμοκρασίες το χειμώνα, ώστε το φυτό να εισέλθει σε λήθαργο. Η μέση θερμοκρασία του εδάφους  επηρεάζει την ταχύτητα ανάπτυξης των βλαστών και την παραγωγή, η οποία αυξάνεται καθώς αυξάνει η θερμοκρασία την άνοιξη.  Όσο ψηλότερες είναι οι θερμοκρασίες τόσο πιο γρήγορα ανθίζουν τα σπαράγγια.

Πολλαπλασιασμός

Τα σπαράγγια πολλαπλασιάζονται με σπορά και μεταφύτευση. Η σπορά γίνεται σε γραμμές, σε βάθος 3-4 cm αποστάσεις μεταξύ των γραμμών 20 – 30 cm και επί των γραμμών 5 -10 cm. Η σπορά γίνεται την Άνοιξη σε ανοιχτά σπορεία όπου τα φυτά παραμένουν για έναν ολόκληρο χρόνο. Με ευνοϊκή θερμοκρασία αέρα μεταξύ 20 – 30  και θερμοκρασία εδάφους 15,5 – 26,6. Ακολουθούν βοτανίσματα, σκαλίσματα και ποτίσματα μέχρι το Φθινόπωρο, οπότε τα φυτά ή αφήνονται επί τόπου μέχρι την Άνοιξη ή ξεριζώνονται και αποθηκεύονται. Τα αρσενικά φυτά είναι πρωιμότερα και πιο παραγωγικά. Τα θηλυκά δίνουν μεγαλύτερους βλαστούς. Μια φυτεία με αρσενικά μόνο φυτά δίνει 30% περισσότερα βλαστάρια από μια ανάμεικτη.

Φυσιολογικές παθήσεις:

• Πικρά σπαράγγια με πολύ σκληρή επιδερμίδα.
• Τα συμπτώματα αυτά εμφανίζονται όταν το έδαφος που καλλιεργούνται είναι σφικτό και ξερό.
• Κούφια και λεπτά βλαστάρια
• Πιθανόν οφείλεται σε έλλειψη βορίου.
• Φυτά ευάλωτα σε ασθένειες όπως φουζαρίωση και ριζοκτόνια.

Ένας από τους λόγους μπορεί να είναι και η έλλειψη χαμηλών θερμοκρασιών. Τα σπαράγγια πρέπει να περνάνε περίοδο ληθάργου που να διαρκεί τουλάχιστον 2 μήνες.

Διαβάστε επίσης  Σπαράγγι: Ο ανεκτίμητος θησαυρός της άνοιξης

Μικρά βλαστάρια

1) να είναι νεαρή η φυτεία,

2) να υπάρχει έλλειψη θρεπτικών στοιχείων ή να έχει γίνει υπερβολική συγκομιδή. Θα πρέπει να συγκομίζουμε ελαφρά τα πρώτα χρόνια για να αναπτυχθούν δυνατές ρίζες και να προσθέτουμε μεγάλες ποσότητες κομπόστ.

• Καφέτιασμα, μάρανση ή ξήρανση
• Έχουν επηρεαστεί από χαμηλές θερμοκρασίες. Σε αυτή τη περίπτωση κόβονται και απομακρύνονται. Αν προβλέπονται χαμηλές θερμοκρασίες προτείνεται η εδαφοκάλυψη με οργανικά υλικά.
• Κίτρινα φύλλα, αργή ανάπτυξη των φυτών
• Υποδηλώνει έλλειψη αζώτου ή περίσσια νερού.

Σε έναν κόσμο όπου η τροφική αυθεντικότητα αποτελεί μια συνεχή ανησυχία, η ποιότητα του ελαιολάδου είναι πιο σημαντική από ποτέ.

Με το ελαιόλαδο να θεωρείται ως ένα από τα πιο υγιεινά λιπαρά και μια βασική συνιστώσα της μεσογειακής διατροφής, η ανάγκη για ακρίβεια και ειλικρίνεια στην ετικέτα είναι περισσότερο επιτακτική από ποτέ. 

Ένα δημοφιλές κόλπο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο υπόσχεται να αποκαλύψει την αυθεντικότητα του ελαιολάδου με έναν απλό τεστ στο ψυγείο. 

Αλλά πόσο αξιόπιστη είναι αυτή η μέθοδος; 

Ας δούμε το βίντεο από το thes.gr το οποίο βρίσκαμε στο ΤικΤοκ .

Η τέταρτη καλλιέργεια που αναπτύσσεται περισσότερο είναι η αμυγδαλιά (+31,2%), η οποία φτάνει έτσι τα 718.540 στρέμματα και ενοποιείται ως η πέμπτη που καταλαμβάνει τη μεγαλύτερη έκταση.

«Τόσο η εθνική όσο και η διεθνής ζήτηση έχουν οδηγήσει στην ανάπτυξη ορισμένων καλλιεργειών, ειδικά εκείνων που θεωρούνται υπερτροφές ή εκείνων που ευθυγραμμίζονται με τις τάσεις υγιεινής κατανάλωσης, όπως τα αμύγδαλα και τα φιστίκια», εξήγησε η Cocampo. Μάλιστα, σύμφωνα με στοιχεία της Cocampo, το 43,1% των διαφημίσεων αγροτικών ακινήτων που δημοσιεύονται στο Διαδίκτυο είναι για αμύγδαλο, αβοκάντο και φιστίκι.

Μειώσεις

Στην ταξινόμηση ξεχωρίζουν οι πτώσεις στην έκταση της πατάτας (-18,7%), στα 65.404 στρέμματα, όσπρια (-17,9%), έως 366.926 εκτάρια και βιομηχανικές καλλιέργειες όπως βαμβάκι, ηλίανθος και ζαχαρότευτλα (-17,1%), έως 871.130 στρέμματα.

Μείωση (-3,1%) παρουσίασε και η έκταση των αμπελώνων οινοποίησης, η τρίτη μεγαλύτερη, με 933.092 στρέμματα.

Η μείωση της επιφάνειας αυτών των καλλιεργειών αντανακλά, σύμφωνα με την Cocampo, «μια προσαρμογή του αγροτικού τομέα στις νέες απαιτήσεις και προκλήσεις της αγοράς».

Στην Ισπανία, 16,8 εκατομμύρια εκτάρια επιφάνειας διατίθενται σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις, που αντιπροσωπεύουν το 33,3% της συνολικής επιφάνειας της χώρας.

Η έκταση της καλλιέργειας έχει υποστεί διακυμάνσεις την τελευταία δεκαετία και η μεγαλύτερη μείωση σημειώθηκε το 2016, με απώλεια 3,37% της καλλιεργούμενης έκτασης σε σύγκριση με το 2011.

Από το 2011 έως το 2020 σημειώθηκε ανάπτυξη 0,5%, αν και την τελευταία πενταετία σημειώθηκε μείωση 2,0%.

Η Ανδαλουσία είναι η περιοχή στην Ισπανία, όπου συγκεντρώνεται η παραγωγή ελαιόδεντρων και λαχανικών, και το 2022 είχε 3,6 εκατομμύρια εκτάρια αφιερωμένα στην καλλιέργεια.

Μια άλλη περιοχή είναι η Castilla y León, η οποία κατέχει ηγετική θέση στην παραγωγή δημητριακών και όπου τα στοιχεία της τελευταίας δεκαετίας δείχνουν αύξηση της έκτασης που κατανέμεται στα χωράφια κατά 11,5%.

Πηγή – valenciafruits.com

Η Ισπανία έχει 2,4 εκατομμύρια εκτάρια επιφάνειας που προορίζεται για βιολογική παραγωγή, που αντιπροσωπεύει το 10,8% της Μεταχειρισμένης Γεωργικής Περιοχής (UAA), σύμφωνα με έκθεση που κυκλοφόρησε αυτή την Τετάρτη από την πλατφόρμα αγοράς, πώλησης και μίσθωσης ακινήτων Cocampo.

Το έγγραφο, το οποίο συγκεντρώνει στοιχεία από διαφορετικές επίσημες πηγές, αναφέρει ότι η Ισπανία είναι ένας από τους κύριους παραγωγούς βιολογικών προϊόντων στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ).

«Οι Ισπανοί αγρότες ανταποκρίθηκαν στην κλιματική αλλαγή προσαρμόζοντας τις καλλιέργειες και τις πρακτικές τους σε νέες κλιματικές συνθήκες, γεγονός που επέτρεψε την επέκταση ορισμένων τύπων καλλιεργειών που είναι πιο ανθεκτικά ή κατάλληλα στις μεταβαλλόμενες συνθήκες», αναφέρει η έκθεση.

Αποκαλύπτει επίσης τους μετασχηματισμούς στο ισπανικό γεωργικό πανόραμα μεταξύ 2011 και 2020, αποδεικνύοντας την ανάπτυξη σε ορισμένες καλλιέργειες, όπως το φιστίκι, το αβοκάντο, τη σόγια και τις αμυγδαλιές, και μια αλλαγή στις τάσεις της γεωργικής παραγωγής.

Φιστίκι – αμύγδαλο, οι δενδρώδεις καλλιέργειες με τη μεγαλύτερη ανάπτυξη

Το φιστίκι είναι μακράν η καλλιέργεια που έχει αυξηθεί περισσότερο σε αυτή τη χρονική περίοδο, 1.057,6%, έως και 49.534 εκτάρια, σύμφωνα με την έκθεση. Σε συνολική έκταση, ωστόσο, το φιστίκι είναι τρίτο από κάτω, μόνο μπροστά από το αβοκάντο (15.849 εκτάρια) και τη σόγια (1.450 εκτάρια), τα οποία μεταξύ 2011 και 2020 αυξήθηκαν κατά 50,1% και 107,4%, αντίστοιχα.

Το φιστίκι είναι μακράν η καλλιέργεια που έχει αυξηθεί περισσότερο μεταξύ 2011 και 2020 (photo/valenciafruits.com)

Η τέταρτη καλλιέργεια που αναπτύσσεται περισσότερο είναι η αμυγδαλιά (+31,2%), η οποία φτάνει έτσι τα 718.540 στρέμματα και ενοποιείται ως η πέμπτη που καταλαμβάνει τη μεγαλύτερη έκταση.

«Τόσο η εθνική όσο και η διεθνής ζήτηση έχουν οδηγήσει στην ανάπτυξη ορισμένων καλλιεργειών, ειδικά εκείνων που θεωρούνται υπερτροφές ή εκείνων που ευθυγραμμίζονται με τις τάσεις υγιεινής κατανάλωσης, όπως τα αμύγδαλα και τα φιστίκια», εξήγησε η Cocampo. Μάλιστα, σύμφωνα με στοιχεία της Cocampo, το 43,1% των διαφημίσεων αγροτικών ακινήτων που δημοσιεύονται στο Διαδίκτυο είναι για αμύγδαλο, αβοκάντο και φιστίκι.

Μειώσεις

Στην ταξινόμηση ξεχωρίζουν οι πτώσεις στην έκταση της πατάτας (-18,7%), στα 65.404 στρέμματα, όσπρια (-17,9%), έως 366.926 εκτάρια και βιομηχανικές καλλιέργειες όπως βαμβάκι, ηλίανθος και ζαχαρότευτλα (-17,1%), έως 871.130 στρέμματα.

Μείωση (-3,1%) παρουσίασε και η έκταση των αμπελώνων οινοποίησης, η τρίτη μεγαλύτερη, με 933.092 στρέμματα.

Η μείωση της επιφάνειας αυτών των καλλιεργειών αντανακλά, σύμφωνα με την Cocampo, «μια προσαρμογή του αγροτικού τομέα στις νέες απαιτήσεις και προκλήσεις της αγοράς».

Στην Ισπανία, 16,8 εκατομμύρια εκτάρια επιφάνειας διατίθενται σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις, που αντιπροσωπεύουν το 33,3% της συνολικής επιφάνειας της χώρας.

Η έκταση της καλλιέργειας έχει υποστεί διακυμάνσεις την τελευταία δεκαετία και η μεγαλύτερη μείωση σημειώθηκε το 2016, με απώλεια 3,37% της καλλιεργούμενης έκτασης σε σύγκριση με το 2011.

Από το 2011 έως το 2020 σημειώθηκε ανάπτυξη 0,5%, αν και την τελευταία πενταετία σημειώθηκε μείωση 2,0%.

Η Ανδαλουσία είναι η περιοχή στην Ισπανία, όπου συγκεντρώνεται η παραγωγή ελαιόδεντρων και λαχανικών, και το 2022 είχε 3,6 εκατομμύρια εκτάρια αφιερωμένα στην καλλιέργεια.

Μια άλλη περιοχή είναι η Castilla y León, η οποία κατέχει ηγετική θέση στην παραγωγή δημητριακών και όπου τα στοιχεία της τελευταίας δεκαετίας δείχνουν αύξηση της έκτασης που κατανέμεται στα χωράφια κατά 11,5%.

Πηγή – valenciafruits.com

Πειραματισμοί που έδωσαν υπεραξία σε μέλι και ελαιόλαδο

Εκεί δηµιούργησε έναν σύνθετο παραγωγικό πυλώνα µε επίκεντρο την πιστοποιηµένη βιολογική παραγωγή µελιού και προϊόντων µελιού µε υπερτροφές, αλλά και την έκθλιψη και τυποποίηση εξαιρετικού παρθένου ελαιολάδου.

Ο οικογενειακός ελαιώνας αποτέλεσε ακλόνητο κίνητρο που τον οδήγησε ξανά στην πατρογονική γη. Περίπου 3.500 ελαιόδεντρα σε έκταση 250 στρεµµάτων γης παρέµεναν για αρκετά χρόνια αναξιοποίητα και ουσιαστικά εγκαταλειµµένα, έως τη στιγµή που αποφάσισε να αφοσιωθεί πλήρως στον πρωτογενή τοµέα.

Ο παραγωγός στέκεται στην επίδραση που έχει η κλιµατική αλλαγή στις καλλιέργειές του. Όπως λέει, το Τρίκερι είναι ένα ξηρικό χωριό µε ελάχιστο νερό. «Φέτος παρά το γεγονός ότι είχαµε µία εξαιρετική ανθοφορία και υπολογίζαµε ότι θα είχαµε στη διάθεσή µας µεγάλες ποσότητες λαδιού, κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Λόγω της ανοµβρίας κινδυνέψαµε να χάσουµε τις ελιές µας. Αλλά και το µέλι δεν κινήθηκε ιδιαίτερα ικανοποιητικά. Για παράδειγµα στο θυµάρι παράγουµε περίπου 800 µε 900 κιλά κάθε χρόνο, ενώ φέτος η παραγωγή µας µειώθηκε σε µόλις 200 κιλά. Ήταν µία όψιµη χρονιά, ενώ οι βροχές ήρθαν να προκαλέσουν αναταραχή στην παραγωγή. Η διαταραχή των κλιµατικών συνθηκών είναι λογικό να έχει επηρεάσει δραστικά την παραγωγή».

Το «Αλάδανο» όπως ονοµάζεται η επιχείρηση που δηµιούργησε ο παραγωγός, εισήχθη στον πρωτογενή τοµέα το 2002 και δύο χρόνια αργότερα άρχισε να παράγει αµιγώς βιολογικά πιστοποιηµένα προϊόντα. «Από το 2004 και ύστερα έλαβα τη βιολογική πιστοποίηση για την παραγωγή µελιού, καθότι η βασική µου φιλοσοφία αντίκειται στη χρήση σκευασµάτων στον πρωτογενή τοµέα. Εγκατέλειψα την Αθήνα το 1999 και κατέφυγα στην περιφέρεια µε βασική µου επιθυµία να παράγω προϊόντα που µέρα µε τη µέρα χάνονται. Μία τέτοια περίπτωση αποτέλεσε το ελαιόλαδο για το οποίο έχω λάβει ασηµένιο µετάλλιο από το Καποδιστριακό Πανεπιστήµιο ως προς την περιεκτικότητά του σε πολυφαινόλες και διαθέτει ισχυρισµό υγείας. Το σύνολο των παραγόµενων προϊόντων είναι πιστοποιηµένα ως βιολογικά. Σε ό,τι αφορά το µέλι µου, διατίθεται στην αγορά σε περιορισµένες ποσότητες. Είναι χαρακτηριστικό ότι φέτος κάναµε παραγωγή ενός τόνου λαδιού και ενάµιση τόνου µελιού και στις έξι ποικιλίες που παράγουµε. Φιλοσοφία µου είναι ότι οι µέλισσες δεν ταΐζονται µε ζάχαρη τους χειµερινούς µήνες αλλά µε το δικό τους µέλι».

Η επιχείρηση του Πηλίου διαθέτει µέλι πορτοκαλιάς, βελανιδιάς, βαµβακιάς, αγριοβαµβακιάς, κούµαρου και θυµαριού. Επιπλέον έχει δηµιουργήσει µέλι µε υπερτροφές όπως το µαύρο κύµινο, οι καρποί άγριου τριαντάφυλλου, η γύρη, το δίκοκκο σιτάρι, τη µάκα και το γανόδερµα, το τριβόλι, σε αναλογία 70 προς 30.

«Ο πειραµατισµός µε τις υπερτροφές ξεκίνησε µετά από µία συζήτηση που είχα παλαιότερα µε οποιοπαθητικούς γιατρούς, οι οποίοι µε παρακίνησαν να δηµιουργήσω µέλι µε γύρη. Στη συνέχεια έκανα κι άλλα προϊόντα µε υπερτροφές, τα οποία έστειλα προς ανάλυση για να διαπιστώσω τη θρεπτική τους δυναµική. Το µέλι µας αναλύεται στο Εργαστήριο Μελισσοκοµίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστηµίου Θεσσαλονίκης του και το ελαιόλαδο ελέγχεται από το Τµήµα Φαρµακολογίας του Καποδιστριακού Πανεπιστηµίου Αθηνών».

Περίπου 3.500 ελαιόδεντρα σε έκταση 250 στρεµµάτων γης παρέµεναν για αρκετά χρόνια αναξιοποίητα και ουσιαστικά εγκαταλειµµένα, έως τη στιγµή που αποφάσισε να αφοσιωθεί πλήρως στον πρωτογενή τοµέα 

(Γιώργος Λαμπίρης – agronews.gr)