Αίτημα παράτασης προθεσμιών για το υπομέτρο 5.1 του ΠΑΑ

Την παράταση της προθεσμίας υποβολής αιτήματος 1ης πληρωμής και την επίσπευση των αποπληρωμών υλοποιηθέντων επενδύσεων του υπομέτρου 5.1 του ΠΑΑ «Επενδύσεις σε προληπτικά μέτρα που σκοπεύουν στη μείωση των δυσμενών επιπτώσεων πιθανών φυσικών φαινομένων, δυσμενών καιρικών συνθηκών και καταστροφικών συμβάντων», ζητά με έγγραφό του προς το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, το παράρτημα Ανατολικής Μακεδονίας του ΓΕΩΤΕΕ.

Σύμφωνα με τους γεωτεχνικούς του παραρτήματος, μελετητές αλλά και αγρότες επισημαίνουν ότι υπάρχει μια μεγάλη καθυστέρηση στην αποπληρωμή επενδύσεων του υπομέτρου 5.1.

Συγκεκριμένα, στις 12/4/2023 βγήκαν οι αποφάσεις ένταξης στο υπομέτρο 5.1 του ΠΑΑ, στην 2η πρόσκληση του. Από τότε μέχρι σήμερα στο χώρο ευθύνης του παραρτήματος, έχουν υλοποιηθεί και παραληφθεί περίπου 50 τέτοιες επενδύσεις και δεν έχει πληρωθεί καμία από αυτές. Η δε απόφαση κατανομής πίστωσης έχει υπογραφεί από τον πρόεδρο του ΕΛΓΑ στις 24/7/2023.

«Πρόκειται για ένα μέτρο πολύ σημαντικό για την προστασία των δυναμικών καλλιεργειών από την αστάθεια των καιρικών φαινομένων, που τα τελευταία χρόνια εντείνεται λόγω και της κλιματικής αλλαγής», επισημαίνει το παράρτημα.

Κίνδυνος απένταξης

Υπάρχει όμως πλέον – όπως αναφέρουν – έκδηλη η ανησυχία για τον κίνδυνο απένταξης των εν λόγω επενδύσεων για τους παρακάτω λόγους

• Σύμφωνα με την πρόσκληση του υπομέτρου μέχρι τις 12 Οκτωβρίου 2023, πρέπει απαραίτητα να γίνει ένα πρώτο αίτημα πληρωμής τουλάχιστον του 20% της επένδυσης.
• Το πληροφοριακό σύστημα του μέτρου δεν ήταν άμεσα λειτουργικό και κατέστη λειτουργικό 2 μήνες μετά την έκδοση της απόφασης ένταξης και η απόφαση κατανομής πίστωσης εκδόθηκε μόλις στις 24/7/2023.
• Επειδή βρισκόμαστε εν μέσω διακοπών θέρους και αδειών.

Για τους παραπάνω λόγους και για να μην υπάρξει κίνδυνος απένταξης των εν λόγω επενδύσεων, το παράρτημα Ανατολικής Μακεδονίας ζητά την τρίμηνη παράταση του πρώτου αιτήματος πληρωμής στο υπομέτρο 5.1 του ΠΑΑ στην 2η πρόσκληση του, με ταυτόχρονη επιτάχυνση των διαδικασιών αποπληρωμής των υλοποιημένων και ελεγμένων επενδύσεων.

Πηγή www.in.gr

Η ελαιοκομική περίοδος 2022/2023 έκλεισε στην Ισπανία με παραγωγή 663.000 τόνων σπάζοντας έτσι την τάση σταθερότητας που επικρατούσε με μέσο όρο πάνω από τους 1,4 εκατ. τόνους ελαιόλαδου τα τελευταία χρόνια

Ο ισπανικός ελαιώνας βασίζεται 2,7 εκατομμύρια εκτάρια (27 εκ. στρέμματα), τα οποία κατανέμονται σε 14 αυτόνομες κοινότητες. Βέβαια το ενδιαφέρον των επενδυτών στον τομέα της γεωργίας είχε στραφεί και σε άλλες δενδρώδεις καλλιέργειες, όπως οι αμυγδαλιές. Την τελευταία δεκαετία οι ελαιώνες αποτέλεσαν την κυρίαρχη καλλιέργεια στις νέες φυτείες σε πολλές περιοχές της Ανδαλουσίας, της Εξτρεμαδούρας και σε μικρότερο βαθμό της Καστίλλης-Λα Μάντσα, των τριών περιοχών που ιστορικά αντιπροσωπεύουν πάνω από το 85% της εθνικής παραγωγής ελαιολάδου, σύμφωνα με το Revista Almacene.

Τα στοιχεία από την έρευνα του Υπουργείου Γεωργίας (ESYRE) είναι σαφή: υπάρχουν περίπου 226.000 εκτάρια νέων ελαιώνων που φυτεύονται σήμερα στην Ισπανία. Η συντριπτική πλειονότητα των αγροτεμαχίων δύναται να αρδευτούν και θα περιλαμβάνουν νέα εντατικά και υπερεντατικά συστήματα καλλιέργειας, γεγονός που θα προσφέρει ένα πολύ σημαντικό μαξιλάρι αύξησης της παραγωγής τα επόμενα χρόνια.

Επομένως, αν και μπορεί να φαίνεται ότι κυνηγάνε χίμαιρες σύμφωνα με τα στοιχεία της τρέχουσας περιόδου και τις προβλέψεις για την επόμενη περίοδο 2023/2024, ωστόσο εξακολουθεί να αποτελεί εφικτό το σενάριο για 2 εκατομμύρια τόνους σε λίγα μόνο χρόνια. Αποτελεί μια τεράστια πρόκληση όσον αφορά την παραγωγή ελαιολάδου, τις εξαγωγές και τη διαχείριση των υποπροϊόντων, για την οποία ο τομέας θα πρέπει να προετοιμαστεί εγκαίρως.

Βέβαια, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο ισπανικός ελαιώνας αντιπροσωπεύει περίπου το 23% της παγκόσμιας καλλιέργειας, η οποία καταλαμβάνει 11,5 εκατομμύρια εκτάρια σε 67 χώρες (Juan Vilar Consultores). Ωστόσο, η Ισπανία έχει καταφέρει να παράγει έως και το 46% του παγκόσμιου ελαιόλαδου, αυξάνοντας σημαντικά την παραγωγικότητά της τα τελευταία χρόνια. Από το σύνολο των ισπανικών ελαιώνων, το 67% συγκεντρώνεται στην Ανδαλουσία, το 16% στην Καστίλλη-Λα Μάντσα και το 10% στην Εξτρεμαδούρα. Η Καταλονία, η Βαλένθια και η Αραγονία είναι άλλες περιοχές με σημαντική έκταση ελαιώνων.

Από το 2010 έως το 2022, η έκταση των ελαιώνων στην Ισπανία αυξήθηκε κατά περίπου 143.000 εκτάρια. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει για την ανάπτυξη των βιολογικών ελαιώνων, οι οποίοι έχουν φτάσει πλέον τα 256.000 εκτάρια σε όλη την Ισπανία, με αύξηση κατά 175.000 εκτάρια τα τελευταία δέκα χρόνια, και έχουν ήδη περίπου 1.000 πιστοποιημένα ελαιοτριβεία.

Αγροτεμάχια μικρής κλίμακας 

Παρά την εικόνα που προβάλλεται αρκετές φορές για τους μεγάλους ελαιώνες με συστήματα υπερεντατικής καλλιέργειας, οι μικρές εκμεταλλεύσεις εξακολουθούν να αποτελούν ιστορική κληρονομιά που επικρατεί σε μεγάλο μέρος του ισπανικού ελαιώνα. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Informe Anual de Coyuntura Oleícola που δημοσιεύτηκε από την Caja Rural de Jaén και διευθύνεται από τον Manuel Parras Rosa, υπήρχαν 420.485 εκμεταλλεύσεις στην Ισπανία το 2020, με μέση έκταση 5,86 εκτάρια.

Οι εκμεταλλεύσεις με έκταση μικρότερη των 5 εκταρίων ξεχωρίζουν κατά πολύ, φθάνοντας τις 227.754 εκμεταλλεύσεις (54,16% του συνόλου), οι οποίες, ωστόσο, αντιπροσωπεύουν μόνο το 15,10% των εκταρίων ελαιώνων (372.284 εκτάρια). Αναλύοντας τις εκμεταλλεύσεις με έκταση μικρότερη των 30 εκταρίων, τα στοιχεία από το INE (2022) δείχνουν ότι συνολικά είναι 364.720 εκμεταλλεύσεις (86,73% του συνόλου) και 1.229.987 εκτάρια, τα οποία αντιπροσωπεύουν περίπου το 49,90% της ελαιοκαλλιέργειας στην Ισπανία.

Συνεπώς, το 50% των ελαιώνων και το 87% των εκμεταλλεύσεων είναι μικρές ή πολύ μικρές. Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται το 8,47% των εκμεταλλεύσεων το οποίο αποτελείται από αγροτεμάχια μεγαλύτερα των 50 εκταρίων, αλλά αντιπροσωπεύουν το 38,85% της έκτασης των ισπανικών ελαιώνων.

Πηγή – Revista Almaceite, España concentra 225.000 hectáreas de olivares jóvenes pendientes del clima y el agua & Estate Olives

Γράφει

ΥΔ Σώτηρας Μάριος – Ιωάννης MSc Γ.Π.Α

Πηγή – olivenews.gr

Δυστυχώς δεν υπήρξε αίσιο τέλος για τον μελισσοκόμο που πήγε να σώσει τα μελίσσια του και υπέστη σοβαρά εγκαύματα στην φωτιά της Κάτω Τιθορέας.

Ο άτυχος άνδρας το απόγευμα της Τετάρτης (26/7) όταν εκδηλώθηκε πυρκαγιά στην περιοχή της Κάτω Τιθορέας, χωρίς δεύτερη σκέψη έτρεξε να σώσει τα μελίσσια του.

Σύμφωνα με το LamiaReport στην αγωνιώδη και υπεράνθρωπη προσπάθεια που κατέβαλλε δίνοντας μάχη με τις φλόγες, άρπαξε φωτιά η μπλούζα του με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρά και πολλαπλά εγκαύματα.

Αρχικά ο 67χρονος διακομίστηκε στο ΓΝ Λαμίας όπου διασωληνώθηκε και στη συνέχεια λόγω της σοβαρότητας των εγκαυμάτων διακομίστηκε στο “Γενικό Κρατικό – Γεννηματάς”, στην Αθήνα, όπου νοσηλευόταν στη Μ.Ε.Θ. δίνοντας μάχη για να κρατηθεί στη ζωή.

Δυστυχώς όμως δεν τα κατάφερε βυθίζοντας στο πένθος τους δικούς του ανθρώπους και όλη τη Φθιώτιδα.

 Ένας νέος άνθρωπος, ο Χρήστος Ασλανίδης αφού έφυγε από το χωριό για πολλά χρόνια, πήρε την απόφαση να επιστρέψει, είχε κάποια χωράφια κι έτσι αποφάσισε να συνεχίσει την καλλιέργειά τους, αλλάζοντας όμως προϊόν και επιλέγοντας το φυστίκι. Έκτοτε αγωνίστηκε να επιβιώσει, παράγοντας φυστίκι.

«Η καλλιέργεια είναι δύσκολη, ιδιαίτερα το καλοκαίρι. Εμείς δε ρίχνουμε λιπάσματα, ούτε ραντίζουμε, τα ξεβοτανίζουμε μόνοι μας, με την οικογένειά μου. Απαιτούνται πολλές ώρες εργασίας στο χωράφι αλλά έχει καλύτερη απόδοση από τα καλαμπόκια και τα βαμβάκια, που είχαμε», αναφέρει ο ίδιος ο Χρήστος Ασλανίδης στην ΕΡΤ3 και την εκπομπή ”ΩΡΑ ΘΕΡΙΝΗ”.

Πηγή – ertnews.gr

Πηγή video – EΡΤ

Έτσι, η κατάσταση για τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται στη συγκεκριμένη αγορά γίνεται ακόμη πιο δύσκολη, καθώς στη μείωση της κατανάλωσης θα πρέπει να προστεθεί η αύξηση του ανταγωνισμού με την είσοδο νέων «παικτών», αλλά και των προϊόντων ιδιωτικής ετικέτας που κερδίζουν συνεχώς έδαφος. Πέρα από το φρέσκο γάλα, πτωτικά κινούνται – με εξαίρεση το μακράς διαρκείας – και οι υπόλοιπες κατηγορίες γάλακτος, όμως το φρέσκο γάλα είναι αυτό που έχει τη σημαντικότερη πτώση, με αποτέλεσμα να υπολογίζεται σήμερα πως έχει φτάσει στο 1/3 της κατηγορίας.

Τα στοιχεία αυτά έδωσε στη δημοσιότητα μεγάλη γαλακτοβιομηχανία. Σύμφωνα με τα εν λόγω στοιχεία, η συνολική αγορά του λευκού γάλακτος εμφάνισε πτωτικές τάσεις το 2021 τόσο σε όγκο (-5,2%) όσο και σε αξία (-4,4%) κυρίως λόγω της πορείας της υποκατηγορίας του φρέσκου γάλακτος (-7,5% σε όγκο και -7,7% σε αξία).

Κατά την ίδια περίοδο η υποκατηγορία γάλακτος υψηλής παστερίωσης ήταν οριακά ανοδική σε αξία (+0,2%). Σύμφωνα τώρα με την τελευταία μελέτη της ICAP, το γάλα μακράς διάρκειας έχει καταφέρει να ανακάμψει πλήρως σε σχέση με μια δεκαετία πριν, ενώ μικρότερη ανοδική πορεία παρουσίασαν το γάλα μικρής διάρκειας και το συμπυκνωμένο γάλα.

H Σταματίνα Παντελαίου, διευθύντρια Οικονομικών Κλαδικών Μελετών της ICAP CRIF, επισημαίνει ότι η εγχώρια φαινομενική κατανάλωση φρέσκου παστεριωμένου γάλακτος παρουσίασε καθοδική πορεία την περίοδο 2020-2021, έπειτα από μια διετία θετικών μεταβολών.

Ωστόσο, η εγχώρια αγορά του γάλακτος υψηλής παστερίωσης, μακράς διάρκειας και του συμπυκνωμένου εμφάνισαν θετικούς ρυθμούς μεταβολής κατά το 2020, με την τάση αυτή να συνεχίζεται και το 2021, σύμφωνα με εκτιμήσεις. Οι εν λόγω εξελίξεις αποδίδονται στην αλλαγή των προτιμήσεων των καταναλωτών, οι οποίοι στράφηκαν προς προϊόντα γάλακτος που διατηρούνται για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Η κ. Παντελαίου αναφέρει, επίσης, ότι ο βαθμός συγκέντρωσης σε κάθε κατηγορία γαλακτοκομικών προϊόντων κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα, με τις μεγαλύτερες γαλακτοβιομηχανίες να αποσπούν αξιόλογα μερίδια αγοράς.

Μάλιστα, είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι, στη συνολική αγορά του φρέσκου (λευκού) παστεριωμένου γάλακτος, οκτώ εταιρείες κάλυψαν το 70% περίπου των συνολικών πωλήσεων το 2020, ενώ στη συνολική αγορά του γάλακτος υψηλής παστερίωσης, μόλις τρεις εταιρείες εκτιμάται ότι κάλυψαν από κοινού το ίδιο ποσοστό (70%).

Αξιοσημείωτη είναι και η παρουσία των προϊόντων private label σε όλο το εύρος γαλακτοκομικών προϊόντων, το μερίδιο των οποίων στη λιανική αγορά ολοένα και ενισχύεται τα τελευταία έτη.

Ανταγωνισμός από τα φυτικά ροφήματα

Επίσης, το 2021 καταγράφηκε στην ελληνική αγορά σημαντική άνοδος στα φυτικά ροφήματα, η οποία ήταν της τάξης του 25%, στοιχείο που δείχνει ότι αρκετοί ενήλικες στρέφονται στην κατηγορία του “φυτικού γάλακτος”. Αν και η συγκεκριμένη αγορά ”τρέχει” με διψήφια ποσοστά κάθε χρόνο στην Ελλάδα, παρ’ όλα αυτά η ετήσια κατά κεφαλή κατανάλωση είναι μόνο στο 1 λίτρο, όταν σε παρεμφερείς αγορές, όπως αυτή της Ισπανίας, ξεπερνάει τα 8 λίτρα.

Αν και έρευνες, όπως αυτής της ICAP, είναι αισιόδοξες ως προς την πορεία κατανάλωσης γαλακτοκομικών τα επόμενα χρόνια, τόσο τα πρώτα στοιχεία του 2022 όσο και οι εκτιμήσεις των εταιρειών είναι μάλλον απαισιόδοξα, κυρίως για την κατηγορία του φρέσκου γάλακτος. Ένας σημαντικός παράγοντας που δεν πρέπει να παραβλέπουμε είναι η υπογεννητικότητα που, σύμφωνα με όλες τις μελέτες, θα συνεχιστεί τα επόμενα χρόνια.

«Είναι αποτέλεσμα προώθησης»

Ως αποτέλεσμα προώθησης των προϊόντων γάλακτος από τις ίδιες τις εταιρείες χαρακτηρίζει την κατάσταση αυτή ο πρόεδρος του Παραρτήματος Κρήτης του Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, κτηνίατρος, Αλέκος Στεφανάκης. «Η αυτάρκειά μας σε αγελαδινό γάλα είναι πάρα πολύ περιορισμένη πια. Αυτό σημαίνει ότι εισάγονται από το εξωτερικό αρκετές ποσότητες γάλακτος. Άρα οι διαδικασίες που εξασφαλίζουν μεγαλύτερο χρόνο ζωής στο γάλα είναι αυτά τα γάλατα υψηλής παστερίωσης και μακράς διάρκειας, τα οποία προωθούν οι εταιρείες, για να μπορέσουν να μειώσουν τις επιστροφές και να υπάρχουν και θέματα εμπορικής διευκόλυνσης», σύμφωνα με τον ίδιο.

Όπως συνεχίζει ο Αλέκος Στεφανάκης, «από ’κει και πέρα, νομίζω ότι υπάρχει μια συμπίεση από τη νέα μόδα της προώθησης των vegan προϊόντων και της αντικατάστασης προϊόντων τα οποία ασφαλώς δεν έχουν καμία σχέση ως γάλακτος. Υπάρχει λοιπόν και μια τέτοια προώθηση γιατί έχει γίνει μόδα. Εκεί νομίζω ότι οφείλεται η όλη ιστορία, για τη διαφαινόμενη μείωση της κατανάλωσης του φρέσκου γάλακτος»… Για το αν αυτή η κατάσταση έχει επιπτώσεις και στην παραγωγική διαδικασία τόσο στο αγελαδινό όσο και στο αιγοπρόβειο γάλα, ο πρόεδρος του Παραρτήματος Κρήτης του Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος δίνει την εξής απάντηση: «Η παραγωγική διαδικασία επηρεάζεται κυρίως επειδή δεν έχουμε αυτάρκεια ως χώρα. Την έχουμε χάσει εδώ και πολλά χρόνια. Τώρα στην Ελλάδα, αν θα θέλαμε να εξασφαλίσουμε αυτάρκεια και να αναπτύξουμε τη γαλακτοπαραγωγό βοοτροφία μας προκειμένου να επανακάμψει, θα πρέπει να ακολουθήσουμε άλλους δρόμους και όχι τους δρόμους που έχουν επιλεχθεί από το όλο σύστημα το παραγωγικό»… Καταλήγοντας, ο Αλέκος Στεφανάκης τονίζει κατηγορηματικά ότι όλα ξεκινούν από την άποψη του καταναλωτή και στον βαθμό που θα επιχειρήσουν οι φορείς να τον επηρεάσουν προς τη σωστή κατεύθυνση. «Ο καταναλωτής σήμερα προτιμάει να αγοράσει ένα γάλα υψηλότερης παστερίωσης. Με μεγαλύτερο χρόνο ζωής. Κι αυτό είναι όλο. Αν κάτσουμε να εξηγήσουμε στον καταναλωτή ότι το καλύτερο γάλα είναι το γάλα το παστεριωμένο, το οποίο έχει υψηλότερη ποιότητα και είναι εντελώς ασφαλές και έχει και ικανοποιητικό χρόνο ζωής, θα έχουμε διαφορετικά αποτελέσματα. Νομίζω ότι είναι καθαρά θέματα ενημέρωσης του ίδιου του καταναλωτή στη χώρα μας»…

Πηγή – neakriti.gr

Η πλειονότητα της βιομάζας που παράγεται από τη γεωργία της ΕΕ προέρχεται με τη μορφή βιοαερίου και πρώτων υλών για την παραγωγή βιοντίζελ και βιοαιθανόλης. 

Το βιοαέριο, το βιοντίζελ και τα βιοθενικά είναι οι τρεις κύριες κατηγορίες βιοενέργειας που παρέχει η γεωργία και η καθεμία έχει γνωρίσει δυναμική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια.

 Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι το βιοντίζελ παράγεται εν μέρει από εισαγόμενα φυτικά έλαια και ελαιούχους σπόρους, ενώ η βιοαιθανόλη παράγεται κυρίως από δημητριακά και ζαχαρότευτλα της ΕΕ. Στην κατηγορία βιοαερίου περιλαμβάνεται επίσης η παραγωγή σε μικρές δημοτικές εγκαταστάσεις και το βιοαέριο στο αγρόκτημα από μη γεωργικά βιοαπόβλητα. 

Επιπλέον, ο πείρος σύντομης περιστροφής παρέχει στερεή βιομάζα, ενώ η γεωργία παρέχει επίσης υποπροϊόντα και υπολείμματα (όπως το άχυρο) που χρησιμοποιούνται για τη βιοθέρμανση και τη βιοηλεκτρική ενέργεια. 

Επιπλέον, αφιερωμένες ενεργειακές καλλιέργειες, όπως τα πολυετή χόρτα και η δασοκομία, η δασοκομία μικρής αμειψισποράς και οι πρεμνοφυείς παρέχουν μη τροφική κυτταρινική και λιγνοκυτταρινική βιομάζα. Οι σημερινές φυτείες εξακολουθούν να είναι πολύ περιορισμένες, με εξαίρεση τη Σκανδιναβία και σε κάποιο βαθμό την Ιταλία. Για διάφορους λόγους, αναμένεται να επεκταθεί η καλλιέργεια ειδικών ενεργειακών καλλιεργειών. 

Τα χόρτα βιομάζας, η δασοκομία μικρής αμειψισποράς και οι πρεμνοφυείς πρεμνοκαλλιέργειες σύντομης αμειψισποράς έχουν υψηλές ενεργειακές αποδόσεις – περίπου τρεις φορές αυτές των παραδοσιακών ενεργειακών καλλιεργειών. Συνεπάγονται χαμηλότερη περιβαλλοντική πίεση και μπορούν να ποτιστούν με λύματα. 

Οι διαδρομές που σχετίζονται με τη θερμότητα και τον ηλεκτρισμό αποκτούν σημασία και αναμένεται μια σταδιακή μετάβαση από τα βιοκαύσιμα πρώτης γενιάς (με βάση τις καλλιέργειες τροφίμων) στα βιοκαύσιμα δεύτερης γενιάς (μη βασισμένα σε τρόφιμα). Αυτές οι εξελίξεις θα ευνοούν ολοένα και περισσότερο τα πολυετή χόρτα, τη δασοκομία βραχείας αμειψισποράς και τους πρεμνοφυείς βραχείς αμειψισπορές σε σχέση με τις παραδοσιακές καλλιέργειες. 

Βιώσιμη παραγωγή βιομάζας 

Η παραγωγή γεωργικής βιομάζας στην ΕΕ, είτε χρησιμοποιείται για τρόφιμα, ζωοτροφές, υλικά ή ενέργεια, πρέπει να πληροί μια σειρά νομοθετικών περιβαλλοντικών κανόνων σχετικά με την ποιότητα του νερού, του εδάφους και του αέρα. Επιπλέον, οι γεωργοί που λαμβάνουν άμεσες ενισχύσεις πρέπει να συμμορφώνονται με τις γεωργικές και περιβαλλοντικές απαιτήσεις και τα πρότυπα που ορίζονται στο σύστημα πολλαπλής συμμόρφωσης.

Πηγή – Αγροτικός Συνεταιρισμός Ένωση Αγρινίου

Με τη συλλογή ξηρής δρόγης για τις όψιμες περιοχές και την κοπή για απόσταξη, ολοκληρώνεται η διαδικασία της καλλιεργητικής περιόδου για τη λεβάντα. Η εικόνα που καταγράφεται από τις καλλιέργειες δεν είναι και η καλύτερη, λόγω της εναλλαγής των καιρικών συνθηκών.

Οι πρώτες κοπές καταγράφουν μειωμένες αποδόσεις κυρίως στην παραγωγή αιθέριων ελαίων, κάτι το οποίο προσμετράται και στο τελικό αποτέλεσμα. Σε ό,τι αφορά το θέμα των τιμών και εκεί η κατάσταση δεν είναι η καλύτερη. Υπάρχουν ακόμη αποθέματα από παλαιότερες παραγωγές, που δημιουργούν βαρίδια στην εξέλιξη της παραγωγής, αλλά και στην εμπορία του προϊόντος.

Ο Γιώργος Αγραφιώτης, παραγωγός αρωματικών φυτών από τον Διόνυσο Ορχομενού, κάνει λόγο για μείωση της παραγωγής άνω του 50% σε σχέση με πέρυσι. Πριν από λίγες ημέρες, ολοκλήρωσε τη διαδικασία συλλογής και απόσταξης και τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα.

«Από τα 7,5 λίτρα το στρέμμα την περσινή περίοδο φέτος έπεσα στα 3 λίτρα», λέει ο ίδιος. Αποδίδει το γεγονός της μειωμένης παραγωγής στις ελάχιστες βροχοπτώσεις πριν από την έναρξη της καλλιεργητικής περιόδου. «Γενικά, στην περιοχή έχουμε πρόβλημα και το βλέπουμε στις αποδόσεις των καλλιεργειών. Από τα 450 κιλά χλωρής μάζας το στρέμμα που συλλέξαμε την περσινή περίοδο, φέτος πέσαμε στα 150 έως 230 κιλά, με μία μέση απόδοση σε αιθέριο έλαιο στο 2%».

Ρωτήσαμε τον κ. Αγραφιώτη για το κόστος και τον βαθμό δυσκολίας της διαδικασίας συλλογής. «Η συλλογή γίνεται με μηχανικά μέσα και κυρίως με απλές μηχανές, χωρίς να απαιτείται εξειδικευμένο εργατικό προσωπικό. Στη συνέχεια, συγκεντρώνεται σε μεγάλους σάκους και κατευθύνεται στην απόσταξη». Εστιάζοντας στο θέμα αυτό, διότι το θεωρεί σημαντικό για τον παραγωγό λόγω και του κόστους μεταποίησης, αναφέρει ότι η διαδικασία στοιχίζει 200 ευρώ ανά τόνο, από τον οποίο θα «βγουν» 15 με 25 λίτρα αιθέριο έλαιο. «Με τιμές παραγωγού οι οποίες κυμαίνονται από 25 έως 30 ευρώ ανά λίτρο σε σύγκριση με το παρελθόν, όπου έφτασαν ακόμη και τα 100 ευρώ, οι παραγωγοί κινούνται σε οριακά θετικά ισοζύγια», επιμένει ο ίδιος.

Κλείνοντας, εκτιμά ότι η αγορά θα ανακάμψει στις προ COVID τιμές. «Η ποιότητα του προϊόντος είναι άριστη και για τον λόγο αυτόν έχει ζήτηση στις αγορές του εξωτερικού».

Αναγκαιότητα τα συλλογικά σχήματα

Για μειωμένη κινητικότητα στην εμπορία του προϊόντος κάνει λόγο η Καλλιόπη Σεμερτζίδου, παραγωγός από την Κοζάνη. Η ίδια δεν έχει ακόμα ξεκινήσει τη συλλογή για απόσταξη, αλλά μόνο για ξηρή δρόγη. «Πρέπει να πάρει το γκρίζο χρώμα ώστε να ξεκινήσουμε τη διαδικασία της απόσταξης», λέει η ίδια και συνεχίζει: «Η καλλιέργεια απαιτεί μηχανική, αλλά και χειρωνακτική εργασία, λόγω της βιολογικής της πιστοποίησης. Εκτιμώ ότι θα πρέπει οι παραγωγοί να είναι περισσότερο προσεκτικοί σε θέματα παραγωγής και διαχείρισης, ώστε να μη δημιουργούνται αποθέματα».

Για να μπορέσουν να ξεπεραστούν αυτά τα προβλήματα, η κα Σεμερτζίδου υποστηρίζει ότι είναι αναγκαία η δημιουργία ενός σύγχρονου συλλογικού σχήματος, ώστε μέσα από αυτό να ενισχυθεί περισσότερο ο ρόλος των παραγωγών, αλλά και της προώθησης και προβολής των αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών.

«Η χώρα μας έχει πολλές δυνατότητες για την παραγωγή ποιοτικών προϊόντων από αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά. Για να μπορέσουμε, όμως, να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα, απαιτείται μία διαφορετική προσέγγιση από όλους τους εμπλεκόμενους στη διαδικασία παραγωγής, μεταποίησης και εμπορίας του προϊόντος».

”Η χώρα μας έχει πολλές δυνατότητες για την παραγωγή ποιοτικών προϊόντων από αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά. Για να μπορέσουμε, όμως, να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα, απαιτείται μία διαφορετική προσέγγιση από όλους τους εμπλεκόμενους στη διαδικασία παραγωγής, μεταποίησης και εμπορίας του προϊόντος”

Βραβεύσεις σε διεθνή διαγωνισμό

Τελείως διαφορετικά προσεγγίζει το μέλλον των αρωματικών φυτών και ιδιαίτερα της λεβάντας ο Χαράλαμπος Βλάχος, παραγωγός από τη Λιβαδειά. Στον πρόσφατο διαγωνισμό «Mediterranean Taste Awards» που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο, απέσπασε το χρυσό βραβείο στη λεβάντα, όπως επίσης στον ίσσωπο και στο φασκόμηλο.

Ο κ. Βλάχος υποστηρίζει ότι τα αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά δεν είναι απλά μία καλλιεργητική υπόθεση, αλλά «απαιτούν μια ολοκληρωμένη στρατηγική, ώστε το προϊόν να πάρει προστιθέμενη αξία και τη θέση που αξίζει στις αγορές». Αναφέρει, επίσης, ότι τα αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά, ως φυσικά καλλυντικά, έχουν αυξήσει τη ζήτηση από τις διεθνείς αγορές, όμως απαιτούνται στοχευμένες κινήσεις.

«Έχουμε υψηλής ποιότητας πρώτες ύλες, πρέπει όμως να τις διαχειριστούμε σωστά από το χωράφι μέχρι και τον τελικό καταναλωτή. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει σήμερα και για αυτό βλέπουμε τα προβλήματα που βλέπουμε μπροστά μας».

Σε ό,τι αφορά το θέμα της λεβάντας, ο κ. Βλάχος υποστηρίζει ότι υπάρχουν μεγάλες ποσότητες αδιάθετες, αλλά η κατάσταση θα εξομαλυνθεί το επόμενο διάσημα. Κλείνοντας, αναφέρει ότι το μεγαλύτερο ποσοστό είναι πολυετή φυτά και απαιτούν ειδικούς χειρισμούς, από το πολλαπλασιαστικό υλικό μέχρι και το τελικό προϊόν.

«Δεν είναι απλά μία καλλιέργεια, ώστε κάποιοι να έρχονται ως αλεξιπτωτιστές και αν δεν τους αρέσει να φεύγουν. Έχουν αρχίσει και ξηλώνονται καλλιέργειες, διότι κάποιοι νόμιζαν ότι ο χώρος αυτός είναι μία ρουλέτα. Τη λεβάντα και άλλα αρωματικά φυτά θα τα κρατήσουν μόνο οι επαγγελματίες παραγωγοί», καταλήγει.

(Γιάννης Σάρρος – ypaithros.gr)