Οι πωλήσεις εκλεκτών κρασιών και οινοπνευματωδών ποτών από τον οίκο Sotheby’s πέτυχαν υψηλό ρεκόρ 150 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ το 2022, από 132 εκατομμύρια δολάρια πέρυσι, καταγράφοντας αύξηση κατά 14%.
Ο πολυτελής οίκος δημοπρασιών φιλοξένησε 69 δημοπρασίες κρασιού και οινοπνευματωδών ποτών καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, αυξημένες κατά περισσότερο από 30% από το 2021.
Το νέο ρεκόρ δημοπρασιών για εκλεκτό κρασί και οινοπνευματώδη ποτά εξαιρεί τις ιδιωτικές πωλήσεις και τις λιανικές πωλήσεις σε αυτήν την κατηγορία.
Κρασί
Το εκλεκτό κρασί βγήκε στην κορυφή ως η κύρια πηγή εσόδων, συγκεντρώνοντας 121 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ το 2022. Οι πωλήσεις οινοπνευματωδών ποτών συνεχίζουν να ανεβαίνουν, σημειώνοντας αύξηση 15% σε ετήσια βάση στα 29 εκατομμύρια δολάρια, υπογραμμίζοντας το αυξανόμενο ενδιαφέρον για συλλεκτικά εκλεκτά ουίσκι και οινοπνευματώδη ποτά.
Τον Σεπτέμβριο, η προσφορά για το The Macallan The Reach 81 Years Old single malt, μια μοναδική ειδική έκδοση και το παλαιότερο ουίσκι που βγήκε ποτέ σε δημοπρασία, άνοιξε στον οίκο Sotheby’s στο Λονδίνο. Πουλήθηκε για 300.000 στερλίνες.
Οι πωλήσεις οινοπνευματωδών ποτών υπερδιπλασιάστηκαν στις ΗΠΑ από 5 εκατομμύρια δολάρια σε 12 εκατομμύρια δολάρια, λόγω της μεγαλύτερης ζήτησης για εμφιαλώσεις πολυτελείας.
Ο Sotheby’s φιλοξένησε μια δημοπρασία ορόσημο 750 παρτίδων που ισχυρίστηκε ότι ήταν η πιο πολύτιμη δημοπρασία αμερικανικού ουίσκι στον κόσμο στην ιστορία, με δύο από τις πιο σημαντικές συλλογές που κυκλοφόρησαν ποτέ στην αγορά.
Όρεξη για ουίσκι
Ο ειδικός ποτών του οίκου, Τζόνι Φόουλι, σε δηλώσεις του επεσήμανε πως ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια έχει καταγραφεί μια «μετεωρική αύξηση» στη δευτερογενή αγορά αμερικανικών ουίσκι, που έχουν αποκτήσει το δικό τους φανατικό κοινό σε σχέση με ανάλογα ποτά από άλλες χώρες, όπως η Σκοτία και η Ιαπωνία.
«Η ωρίμανση σε παρθένα βαρέλια αμερικανικής δρυός για χρόνια και κάποιες φορές δεκαετίες παράγει ουίσκι που είναι εξαιρετικά πλούσιο, πολύπλοκο και αναμφισβήτητα αμερικανικού».
Ενδεικτικές τιμές, ένα μπουκάλι LeΝell Red Hook Rye, 24 ετών εκτιμάται στα 20 με 30 χιλιάδες δολάρια, ένα Pappy Van Winkle Double Vertical (2020 και 2021) στα 16 με 24 χιλιάρικα, ένα Willett Family Estate Single Barrel Bourbon 11 ετών στις 6 με 8 χιλιάδες δολάρια και ένα Four Roses Single Barrel 17 ετών στις 3 με 5 χιλιάδες δολάρια.
Σε μια εποχή που οι καταναλωτές έχουν στη διάθεσή τους περισσότερα κρασιά από ποτέ άλλοτε, οι sommeliers αναζητούν συνεχώς νέες και ενδιαφέρουσες προτάσεις, αλλά και οι ίδιοι οι οινοπαραγωγοί αναζητούν καινοτόμους και μοναδικούς τρόπους παραγωγής κρασιού.
Όταν πρόκειται για παλαίωση, οι παραγωγοί πειραματίζονται με τα είδη βελανιδιάς, σκυροδέματος, αμφορέων, μεθόδους solera, sur lie και ο κατάλογος συνεχίζεται… Αλλά ορισμένοι παραγωγοί ψάχνουν για μεθόδους ωρίμανσης που κυριολεκτικά βρίσκονται στον βυθό της θάλασσας παραβλέποντας τις τεχνικές ωρίμανσης του εδάφους για να πειραματιστούν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Τα νέα σύνορα ωρίμανσης του κρασιού βρίσκονται υποβρύχια;
Ένας από τους πρώτους οινοπαραγωγούς που πειραματίστηκε με την υποβρύχια παλαίωση ήταν ο Ισπανός Raúl Pérez, ήδη γνωστός για το πρωτοποριακό του έργο που υπερασπίζεται τις αυτόχθονες ποικιλίες σταφυλιών της βορειοδυτικής Ισπανίας. Ο Pérez αποφάσισε πρώτα να ωριμάσει το κρασί του υποβρύχια, το 2003 όταν βύθισε μπουκάλια Albariño που καλλιεργήθηκαν σε αμπελώνες της Rías Baixas μόλις 500 πόδια από τον ωκεανό σε κοντινό κόλπο για 60 ημέρες.
Από τότε, αρκετοί παραγωγοί σε όλο τον κόσμο έχουν πειραματιστεί με την υποβρύχια παλαίωση, από το οινοποιείο Mira στη Νάπα, το Chateau Larrivet Haut Brion στο Μπορντό μέχρι την Louis Roederer στην Champagne. Τα κρασιά παλαιώνουν υποβρύχια στη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία, την Ελλάδα, τις ΗΠΑ, τη Χιλή, τη Νότια Αφρική, την Αυστραλία και πέραν αυτής.
Μια ενδιαφέρουσα πρόταση για την αξιοποίηση των φύλλων της ελιάς χρησιμοποιώντας βιώσιμες τεχνικές, οι οποίες βασίζονται στη χρήση υψηλής πίεσης, καταθέτει η Κριστίνα Μπαστάντε, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Τμήμα Χημείας & Τεχνολογίας Τροφίμων στο Πανεπιστήμιο της Κάντιθ, Ισπανία.
” Το κύριο υποπροϊόν κατά τη διαδικασία κλαδέματος των ελαιόδεντρων είναι τα φύλλα, τα οποία αντιπροσωπεύουν το 25% του βάρους του δέντρου. Στην πραγματικότητα, οι χρήσεις των φύλλων ελιάς δεν προσθέτουν σημαντική αξία στη αλυσίδα παραγωγής ελαιολάδου. Χρησιμοποιούνται στη διατροφή ζώων, παραγωγή θερμικής ενέργειας και παραγωγή κομπόστ.
Ωστόσο, αυξάνονται οι μελέτες που απαριθμούν τις βιοενεργές ιδιότητες των χημικών ενώσεων που βρίσκονται στα φύλλα της ελιάς, κάτι το οποίο δίνει τη δυνατότητα για πολλαπλές εφαρμογές σε τομείς όπως η κοσμετολογία, η ιατρική και τα τρόφιμα.
Το εκχύλισμα φύλλων ελιάς παρουσιάζει ιδιότητες αντιοξειδωτικές, αντιφλεγμονώδεις, αντιμικροβιακές, αντι-ιικές και αντικαρκινικές όπως επίσης και θετικές επιδράσεις στην καρδιαγγειακή λειτουργία λόγω των συγκεντρώσεων σε απλές φαινόλες και φλαβονοειδή, ουσίες που απαντώνται και στο ελαιόλαδο. Η εξαγωγή αυτών των συστατικών και η μετέπειτα χρήση τους σε τομείς πέραν των τροφίμων, ανοίγει την πόρτα και σε άλλες περιοχές της αγοράς και συνεπάγεται μία ανατίμηση του σημαντικού αυτού υποπροϊόντος της ελαιοκαλλιέργειας.
Για το λόγο αυτό είναι σημαντικό να εφαρμοστούν τεχνικές οι οποίες σέβονται το περιβάλλον, βασίζονται στη χρήση διαλυτών μη επιβλαβών για την υγεία και να μεταχειρίζονται την πρώτη ύλη με τέτοιο τρόπο ώστε να μην χάνεται η βιο-δραστικότητα των ουσιών κατά τη διαδικασία της εκχύλισης. Υπό αυτή την έννοια η μέθοδος της εκχύλισης με υψηλή πίεση και προσαρμοσμένη θερμοκρασία είναι μία μεθοδολογία που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. ”
* Της Κριστίνα Μπαστάντε, Αναπληρώτριας Καθηγήτριας, Τμήμα Χημείας & Τεχνολογίας Τροφίμων στο Πανεπιστήμιο της Κάντιθ, Ισπανία
Η ιστορία του ελληνικού κρασιού καλύπτει μία εξαιρετικά μεγάλη χρονική περίοδο, τη μεγαλύτερη παγκοσμίως, όσον αφορά τη συνεχόμενη καλλιέργεια του αμπελιού και τη διαχρονική παραγωγή οίνων
Η αμπελοκαλλιέργεια στον ελλαδικό χώρο αποτελεί αρχέγονη ανθρώπινη δραστηριότητα και θεωρείται δεδομένη στους Προϊστορικούς χρόνους. Ένα από τα ορόσημα σε αυτή τη διαδρομή χιλιετιών είναι η υλοποίηση του οράματος μιας οικογένειας που άνοιξε το δρόμο για τον εκσυγχρονισμό της διαδικασίας παραγωγής και εμπορίας, βάζοντας το εμφιαλωμένο κρασί στο ελληνικό τραπέζι.
Λίγοι γηγενείς αγάπησαν τον αμπελώνα και τα «δώρα» που αυτός προσφέρει όσο ένας αγρότης από το ελληνοκρατούμενο Σιδηροχώρι (ή Σαμμακόβι όπως το έλεγα οι ντόπιοι), ένα πλούσιο κεφαλοχώρι της Ανατολικής Θράκης. Το όνομα αυτού, Γιώργος Τσάνταλης. Το Σαμμάκοβι εξελίχθηκε σε μια πολύπαθη γη για τους Έλληνες εποίκους (από εκεί καταγόταν και ο Λεωνίδας Κύρκος), λόγω των διωγμών που υπέστησαν από Βούλγαρους και Οθωμανούς. Μετά τη συνθήκη των Σεβρών πολλοί εκτοπισμένοι επέστρεψαν στις εστίες τους, αλλά έφυγαν οριστικά ως αποτέλεσμα της Μικρασιατικής Καταστροφής και της ανταλλαγής πληθυσμών το 1922.
Ο Γιώργος Τσάνταλης είχε ξεκινήσει από τα 1890 να ασχολείται με την παραγωγή χυμών από τα σταφύλια. Έγινε ο πιο σημαντικός αμπελουργός της περιοχής, παράγοντας κρασί, τσίπουρο και ούζο και μεταδίδοντας το μεράκι του στα πέντε παιδιά του και δη στον γεννηθέντα το 1913, Ευάγγελο.
«Όταν μάθαμε πως έρχονται οι Τούρκοι να κατοικήσουν στον τόπο μας, είπαμε με τον μεγαλύτερο αδελφό μου τον Θεόδωρο να δηλητηριάσουμε το κρασί που ωρίμαζε στο υπόγειο του σπιτιού. Σαν το ‘μαθε όμως η μάνα μου, αντέδρασε. Δεν ήθελε να πάρουμε τέτοιο κρίμα στο λαιμό μας! Το μόνο που κάναμε λοιπόν, ήταν να ανοίξουμε τα βαρέλια των 30.000 οκάδων για να τρέξουν τα κρασιά στο δρόμο και να μη τα βρουν οι Τούρκοι. Εν τέλει, πλημμύρισε όλη η πλατεία», θα έλεγε δεκαετίες μετά ο Ευάγγελος Τσάνταλης, ο οποίος μπορεί να ξεριζώθηκε από τον τόπο του, δεν εγκατέλειψε όμως τη φιλοδοξία του να επεκτείνει αυτό που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του και εν τέλει να κάνει το όνομα της οικογένειας συνώνυμο της αμπελουργίας.
Φορτώνοντας τα υπάρχοντά τους σε έναν ξύλινο αραμπά και παίρνοντας στο δρόμο της προσφυγιάς μαζί τους ένα βόδι, ο Γιώργος Τσάνταλης, η γυναίκα του και τα πέντε παιδιά τους μετακινήθηκαν αρχικά στην Καβάλα και αργότερα στις Σέρρες. Το κράτος χορήγησε στους πρόσφυγες αγροτικών περιοχών στρέμματα για καλλιέργεια και το πάθος του Ευάγγελου Τσάνταλη για την απόσταξη και τα μυστικά της μετουσιώθηκε σε αστείρευτη γονιμότητα. Το 1938 δημιούργησε στις Σέρρες μαζί με τον αδελφό του μια μονάδα παρασκευής ούζου και κόκκινου κρασιού. «Αυτό ξέραμε να κάνουμε, αυτό κάναμε. Πίσω στην πατρίδα είχαμε το μεγαλύτερο οινοποιείο της περιοχής και παρότι τα χρόνια ήταν δύσκολα, μας έτρεφε η ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα φτιάχναμε κάτι αντίστοιχο», έχει πει σχετικά.
Για να ξεχωρίσεις τόσο πολύ από τον ανταγωνισμό και να οδηγήσεις τις εξελίξεις, δύο από τα προαπαιτούμενα είναι η αγάπη για αυτό που κάνεις και η εργασιομανία. Χρειάζεται όμως επιπλέον η διορατικότητα και το ένστικτο. Ο Ευάγγελος ήταν αυτός που έβαλε τα θεμέλια και ενέπνευσε το όραμα και τη φιλοσοφία της επωνυμίας «Τσάνταλης», στήνοντας από την αρχή όλες τις υποδομές με έναν εξωστρεφή προσανατολισμό, μια κίνηση πρωτοφανής για τη δεκαετία του ’40. Αναδείχτηκε σε μια από τις πλέον χαρισματικές προσωπικότητες της ελληνικής οινοποιίας και αποσταγματοποιίας, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην ανάπτυξη της ελληνικής οινοποιίας εντός και εκτός συνόρων.
Ο Ευάγγελος ήταν αυτός που έβαλε τα θεμέλια και ενέπνευσε το όραμα και τη φιλοσοφία της επωνυμίας «Τσάνταλης», στήνοντας από την αρχή όλες τις υποδομές με έναν εξωστρεφή προσανατολισμό, μια κίνηση πρωτοφανής για τη δεκαετία του ’40
Πριν από αυτόν δεν υπήρχε καν εμφιαλωμένο κρασί στην Ελλάδα. Μετά απ’ αυτόν ο ελληνικός οίνος αναγνωρίζεται ως ένας από τους πιο ποιοτικούς σε παγκόσμιο επίπεδο.
«Δεν ρωτάω πόσο θα κοστίσει η αναβίωση του αμπελώνα. Ρωτάω αν αυτός ο αμπελώνας μπορεί να δώσει εξαιρετικά σταφύλια ή όχι», ήταν το… απόσταγμα της φιλοσοφίας του και η πρώτη αναφορά που συναντά ο χρήστης που θα επισκεφτεί την ιστοσελίδα της επιχείρησης.
Προϊόντος του χρόνου, η επιχείρηση ξεκίνησε να εντάσσει στο παραγωγικό δυναμικό της και να αναβιώνει ορισμένους από τους πιο ξεχωριστούς αμπελώνες της Βόρειας Ελλάδας. Ο τρύγος σε Άγιο Όρος, Χαλκιδική, Ραψάνη, Νάουσα και στη Μαρώνεια της Θράκης συνθέτουν την ενσάρκωση του οράματος της οικογένειας Τσάνταλη. Χάρη στο πάθος και τη συστηματική επένδυση εκ μέρους της, διαφυλάσσονται η βιοποικιλότητα και γηγενείς ποικιλίες, αναπαράγονται μοναδικές αμπελοοινικές παραδόσεις του τόπου μας, καθώς και η δυναμική να προσελκύει το αμπέλι νέους ανθρώπους.
Η «Tsantali» προωθεί εδώ και χρόνια οίνους και αποστάγματα υψηλής ποιότητας σε όλο τον κόσμο – από τη Βραζιλία έως την Ιαπωνία – έχοντας πλέον παρουσία σε 55 χώρες. Περίπου το 55% των πωλήσεων της αφορούν εξαγωγές
Η «Tsantali» προωθεί εδώ και χρόνια οίνους και αποστάγματα υψηλής ποιότητας σε όλο τον κόσμο – από τη Βραζιλία έως την Ιαπωνία – έχοντας πλέον παρουσία σε 55 χώρες. Περίπου το 55% των πωλήσεων της αφορούν εξαγωγές.
«Η μοναδική δουλειά που γνώρισα από παιδί ήταν το κρασί, το τσίπουρο και το ούζο. Και όταν αγαπάς πολύ μια δουλειά καταλήγεις να γίνεις σκλάβος της. Ας είναι όμως, αν ο Θεός μου χάριζε κι άλλα χρόνια, πάλι αμπέλια θα φύτευα», δήλωσε ο Ευάγγελος Τσάνταλης στην τελευταία συνέντευξή του, στο περιοδικό Γεύση, το 1996.
Θα μπορούσε να είναι και μια περίληψη της διαδικασίας με την οποία το ελληνικό κρασί ανέβηκε level από το ερασιτεχνικό επίπεδο και αποτυπώθηκε σε ετικέτα.
Με λίγα λόγια, αρχίζουμε τη σπορά σε εσωτερικούς χώρους και στη συνέχεια μεταφυτεύουμε τα νεαρά φυτά σε χωράφι ή θερμοκήπιο. Στις περισσότερες περιοχές, αυτό γίνεται μετά τον πρώτο παγετό. Για την καλλιέργεια ενός εκταρίου (=10 στρέμματα), χρειαζόμαστε 800 – 900 γραμμάρια σπόρου. Σπέρνουμε τους σπόρους σε σπορείο ή ατομικά γλαστράκια σε βάθος σποράς 0,4 – 0,5 εκ, και τα τοποθετούμε σε ένα δωμάτιο με άφθονο ηλιακό φως. Διατηρούμε το έδαφος υγρό. Είναι σημαντικό να διατηρούμε το έδαφος υγρό, αλλά να μην ποτίζουμε υπερβολικά, γιατί είναι εξαιρετικά πιθανό, οι σπόροι να σαπίσουν και ως αποτέλεσμα να μην βλαστήσουν. Μερικοί παραγωγοί ”σκληραγωγούν” τα νεαρά φυτά πριν τα μεταφυτεύσουν στο χωράφι. Η μεταφύτευση του μαρουλιού στο χωράφι, γίνεται μετά τον τελευταίο παγετό. Επιλέγουμε μια περιοχή με καλά στραγγιζόμενο έδαφος, χωρίς πέτρες και ζιζάνια. Ορισμένοι παραγωγοί σπέρνουν τους σπόρους απευθείας στο χωράφι, αλλά αυτή η μέθοδος δεν συνίσταται για εδάφη με υψηλή θερμοκρασία. Οι σπόροι είναι γενετικά προγραμματισμένοι να παραμένουν αδρανείς πάνω από μια ορισμένη θερμοκρασία.
Τα φυτά μαρουλιού, προτιμούν άφθονο ήλιο και έδαφος πλούσιο σε άζωτο και οργανική ύλη. Στις περισσότερες περιπτώσεις, φυτεύουμε το μαρούλι σε απόσταση 20 – 30 εκ. μεταξύ των φυτών πάνω στη σειρά και 50 – 60 εκ. μεταξύ των σειρών. Σε χωράφι ενός εκταρίου (10.000 τετραγωνικά μέτρα), μεταφυτεύουμε περίπου 50.000 φυτά. Αρδεύουμε το χωράφι συχνά. Τρεις εβδομάδες μετά τη μεταφύτευση, μπορούμε να προσθέσουμε λίπασμα στα φυτά, το οποίο ενδέχεται να ενισχύσει την ανάπτυξή τους, αν και είναι σίγουρο πως το μαρούλι δεν χρειάζεται πολύ ”φαγητό” για να μεγαλώσει (ρωτήστε ένα τοπικό αδειούχο γεωπόνο). Ωστόσο, το μαρούλι είναι μια απαιτητική καλλιέργεια από την άποψη της προσοχής και του χρόνου του αγρότη. Πολλοί αγρότες παρακολουθούν την καλλιέργεια κάθε μέρα, ελέγχοντας την υγρασία του εδάφους, τους εχθρούς, τις ασθένειες και γενικά την υγεία των φυτών.
Απαιτήσεις Εδάφους
Το μαρούλι είναι ένα φυτό που ευδοκιμεί σε πλούσια σε θρεπτικά συστατικά και καλά στραγγιζόμενα εδάφη. Η κατάλληλη προετοιμασία του εδάφους είναι απαραίτητη πριν από τη σπορά ή τη μεταφύτευση των νεαρών φυτών στο χωράφι. Έμπειροι γεωργοί αναφέρουν ότι είναι χρήσιμο να οργώσουμε το έδαφος και να εφαρμόσουμε λίπασμα ή καλά χωνεμένη κοπριά, περίπου μια εβδομάδα πριν τη μεταφύτευση ή την απευθείας σπορά στον αγρό. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το μαρούλι προτιμά ένα γόνιμο έδαφος, με pH που κυμαίνεται μεταξύ 6 και 6,8. Προκειμένου να έχουν ακμάζοντα φυτά και αυξημένες αποδόσεις, οι καλλιεργητές προτιμούν να διατηρούν το έδαφος συνεχώς υγρό. Θα ήταν χρήσιμο, οι γεωργοί να κάνουν μια ανάλυση του εδάφους πριν τη σπορά. Συνιστάται να συμβουλευτείτε έναν τοπικό αδειούχο γεωπόνο, για να σχεδιάσετε ένα ορθολογικό πλάνο προετοιμασίας εδάφους.
Απαιτήσεις άρδευσης
Τα φυτά μαρουλιού έχουν ρηχό ριζικό σύστημα και συνήθως προτιμούν μικρότερες αλλά πιο συχνές αρδεύσεις. Κατά τους καυτούς καλοκαιρινούς μήνες, μπορεί να χρειάζεται να ποτίζουμε τα φυτά καθημερινά, και ίσως να χρειαστεί να τοποθετήσουμε σκίαστρα για να τα καλύψουμε. Εάν δεν τα ποτίζουμε τακτικά κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, τα φυτά θα υποφέρουν από τη ζέστη και πολύ πιθανόν να επικεντρωθούν στην παραγωγή σπόρων. Ως αποτέλεσμα, τα φύλλα του μαρουλιού μπορεί να αποκτήσουν πικρή γεύση. Από τη στιγμή που τα φυτά αρχίσουν να παράγουν σπόρους, η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη και συνεπώς τα φυτά δεν μπορούν να διατεθούν πλέον στο εμπόριο. Οι περισσότεροι γεωργοί, χρησιμοποιούν καταιωνιστήρες ή στάγδην άρδευση. Προκειμένου να διατηρείται το έδαφος συνεχώς υγρό, οι γεωργοί μπορούν να εφαρμόζουν ένα λεπτό στρώμα οργανικού λιπάσματος στο έδαφος (ζητήστε τη συμβουλή από τον τοπικό αδειούχο γεωπόνο).
Αρκετοί έμπειροι καλλιεργητές μαρουλιού συνιστούν ανεπιφύλακτα να ποτίζουμε τα φυτά μαρουλιού νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα. Είναι απαραίτητο να αποφύγουμε την υπερβολική άρδευση, η οποία ως επί το πλείστον, οδηγεί σε έξαρση ασθενειών και σηψιρριζία.
Φύτευση Μαρουλιού | Πώς να καλλιεργήσετε υγιή και ακμάζοντα φυτά
Σε γενικές γραμμές, τα φυτά μαρουλιού χρειάζονται δροσερό καιρό για να ευδοκιμήσουν. Θα πρέπει να επικεντρωθούμε στη φύτευση των σπόρων στο κατάλληλο χρονικό πλαίσιο, ανάλογα με το πότε επιθυμούμε να τα συγκομίσουμε.
Ανάλογα με την ποικιλία, το μαρούλι μπορεί να αναπτυχθεί σε θερμοκρασίες μεταξύ 7 – 18 °C. Υπό ορισμένες συνθήκες και έπειτα από ειδικό χειρισμό (π.χ. τοποθέτηση σκιάστρων), το μαρούλι μπορεί να καλλιεργηθεί ακόμη και στους 29 °C. Εάν αποφασίσουμε να φυτέψουμε το μαρούλι την άνοιξη ή το φθινόπωρο, μια ηλιόλουστη περιοχή φαντάζει τέλεια. Αντίθετα, εάν αποφασίσουμε να φυτέψουμε στα τέλη του καλοκαιριού, το μαρούλι απαιτεί επαρκή προστασία από τον ήλιο. Η προστασία αυτή συνήθως επιτυγχάνεται με την τοποθέτηση σκιάστρων. Όταν ο καιρός αρχίζει να γίνεται πιο δροσερός, μπορούμε να αφαιρέσουμε τα σκίαστρα και να αφήσουμε τα νεαρά φυτά να λάβουν το φως του ήλιου που χρειάζονται.
Τα φυτά μαρουλιού έχουν ρηχό ριζικό σύστημα και συνήθως προτιμούν μικρότερες αλλά πιο συχνές αρδεύσεις
Μπορούμε να σπείρουμε τους σπόρους του μαρουλιού απευθείας στο χωράφι ή πρώτα σε σπορείο και μετά να μεταφυτεύσουμε. Κατά την άμεση σπορά, φυτεύουμε τους σπόρους σε σειρές, σε βάθος 0,6 εκ. Στις περισσότερες περιπτώσεις, έμπειροι γεωργοί ισχυρίζονται ότι οι παγετοί της άνοιξης και η καλοκαιρινή ζέστη βλάπτουν τα φυτά τους. Για να το αποφύγουν αυτό, συνήθως ξεκινούν να καλλιεργούν τα φυτά τους σε εσωτερικούς χώρους, πριν αρχίσουν οι παγετοί. Δύο εβδομάδες μετά τον παγετό, μπορούν να τα μεταφυτεύσουν σε εξωτερικούς χώρους. Το μαρούλι μεταφυτεύεται μαζί με το μπλοκ χώματος στο οποίο φυτεύτηκε στο κυπελλάκι. Οι γεωργοί μπορούν να χρησιμοποιήσουν την ίδια μέθοδο για να προστατέψουν τα φυτά τους από την καλοκαιρινή ζέστη. Κατά τη διάρκειά της, φυτεύουν τους σπόρους του μαρουλιού σε εσωτερικούς χώρους. Έπειτα, όταν ο καιρός γίνει πιο δροσερός, τα φυτά συνήθως μεταφυτεύονται σε εξωτερικούς χώρους.
Προκειμένου να επιτευχθεί καλή ανάπτυξη και να μεγιστοποιηθούν οι αποδόσεις τους, οι γεωργοί μπορούν να λάβουν υπόψη τους ακόλουθους παράγοντες.
Ποσότητα σπόρου : 800 – 1000 g σπόρων ανά εκτάριο
Αριθμός φυτών ανά εκτάριο: 50000 – 60000 φυτά
1 εκτάριο = 10 στρέμματα = 10.000 τετραγωνικά μέτρα
Η απόσταση μεταξύ των φυτών στη σειρά είναι κανονικά 20 – 30 εκ. Η απόσταση μεταξύ των σειρών πρέπει να είναι συνήθως 50 – 60 εκ.
Οι σπόροι του μαρουλιού είναι μικροί και απαιτούν βάθος έως 0,6 εκ.
Μπορούμε να αραιώσουμε τα φυτά, αφού πρώτα βλαστήσουν οι σπόροι. Μπορούμε να συνεχίσουμε την αραίωση μέχρι να υπάρχει αρκετός χώρος μεταξύ των κεφαλών των μαρουλιών. Ένας κοινός τρόπος είναι να αφήνουμε τουλάχιστον 18 εκ. απόστασης μεταξύ των φυτών. Αυτό, εξαρτάται επίσης από την ποικιλία μαρουλιού που καλλιεργούμε
Οι γεωργοί μπορούν να σπείρουν και άλλα φυτά μεταξύ των σειρών του μαρουλιού. Σειρές σκόρδων μπορούν να βοηθήσουν στην καταπολέμηση των αφίδων, ενώ το γλυκό καλαμπόκι ή τα μπιζέλια μπορούν να προσφέρουν φυσική σκιά
Οι παραγωγοί μαρουλιού μπορούν να συμβουλευτούν τον τοπικό αδειούχο γεωπόνο για να σχεδιάσουν ένα κατάλληλο πρόγραμμα καλλιέργειας.
Απαιτήσεις Λίπανσης
Είναι απαραίτητο να πραγματοποιηθεί ανάλυση του εδάφους πριν από οποιαδήποτε εφαρμογή λιπάσματος. Κανένα χωράφι δεν είναι ίδιο με κάποιο άλλο και κανείς δεν μπορεί να σας συμβουλέψει σχετικά με τις απαιτήσεις λίπανσης χωρίς να γνωρίζει το ιστορικό καλλιεργειών σας και τα αποτελέσματα της ανάλυσης εδάφους. Σε γενικές γραμμές, το μαρούλι ωριμάζει γρήγορα κι επομένως πολλοί αγρότες, κάνουν μία μόνο εφαρμογή λιπάσματος, περίπου 20 μέρες μετά τη μεταφύτευση. Σε άλλες περιπτώσεις, η καλλιέργεια μαρουλιού αποτελεί μέρος εναλλαγής καλλιεργειών, συνήθως με καλλιέργειες που έχουν υψηλές απαιτήσεις σε θρεπτικά συστατικά (για παράδειγμα μπρόκολο) και στην περίπτωση αυτή, ίσως να μη χρειάζεται να προσθέσουν καθόλου λίπασμα. Ωστόσο, η μέθοδος αυτή μπορεί να περιλαμβάνει προβλήματα με ασθένειες.
Γενικά, η εφαρμογή λιπασμάτων, συνήθως πραγματοποιείται τρεις εβδομάδες μετά τη μεταφύτευση των φυτών στην τελική τους θέση. Σε αρκετές ποικιλίες, οι παραγωγοί αφήνουν τα μαρούλια να μεγαλώσουν σε ύψος πριν την εφαρμογή οποιουδήποτε λιπάσματος. Πολλοί αγρότες χρησιμοποιούν ένα καλά ισορροπημένο λίπασμα, που αποτελείται από απαραίτητα θρεπτικά συστατικά, όπως το άζωτο (Ν), το κάλιο (Κ) και ο φώσφορος (P), συνήθως με τη μορφή κόκκων. Έμπειροι καλλιεργητές υποστηρίζουν ότι τα κοκκώδη λιπάσματα μπορούν να εφαρμοστούν σε μίγματα 10 – 10 – 10 (Ν – P – K) ή 5 – 5 – 5 (Ν – Ρ – Κ). Μπορούμε να προσθέσουμε τα κοκκώδη λιπάσματα απευθείας στην επιφάνεια του εδάφους και να το ποτίσουμε. Είναι σημαντικό οι κόκκοι να μην έρχονται σε επαφή με τα νεαρά φυτά, επειδή υπάρχει κίνδυνος να τα κάψουν. Μετά την εφαρμογή λιπασμάτων, συνήθως απαιτείται άρδευση.
Σε άλλες περιπτώσεις, οι γεωργοί προτιμούν να εφαρμόσουν υδρολίπανση (λίπανση μέσω υδατοδιαλυτών λιπασμάτων που εισάγονται στο σύστημα άρδευσης). Προτείνεται να ακολουθήσουμε τις οδηγίες του κατασκευαστή πριν εγχύσουμε το υδατοδιαλυτό λίπασμα στο σύστημα άρδευσης.
το μαρούλι είναι μια απαιτητική καλλιέργεια από την άποψη της προσοχής και του χρόνου του αγρότη
Τέλος, ορισμένοι γεωργοί προσθέτουν νιτρικό κάλιο σε ποσότητα 200 κιλών ανά εκτάριο, περίπου 35 ημέρες μετά τη μεταφύτευση. (1 εκτάριο = 10 στρέμματα = 10.000 τετραγωνικά μέτρα και 1 τόνος=1000 κιλά=2200 λίβρες).
Ωστόσο, αυτά είναι απλά κοινά πρότυπα που δεν πρέπει να ακολουθούνται χωρίς να κάνετε τη δική σας έρευνα. Κάθε έδαφος είναι διαφορετικό και έχει διαφορετικές ανάγκες. Μπορείτε να ζητήσετε συμβουλές από έναν αδειούχο γεωπόνο μετά από ανάλυση εδάφους.
Εχθροί και Ασθένειες
Είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε τους εχθρούς των καλλιεργειών μας και να διαμορφώνουμε φιλική προς το περιβάλλον προσέγγιση, προκειμένου να τους αντιμετωπίσουμε. Μπορούμε να ζητήσουμε συμβουλές από έναν τοπικό αδειούχο επιστήμονα για τον σωστό έλεγχο των εχθρών και των ασθενειών. Οι πιο συνηθισμένοι εχθροί και ασθένειες του μαρουλιού παρατίθενται παρακάτω.
Εχθροί
Αφίδες. Είναι από τους πιο συνηθισμένους εχθρούς των φυλλωδών λαχανικών. Τόσο τα ενήλικα όσο και οι νύμφες τους, τρέφονται από τους χυμούς του φυτού. Επίσης, επιτίθενται στο στέλεχος, τα φύλλα και τα άνθη.
Σαλιγκάρια. Τα σαλιγκάρια αρέσκονται στο να μασούν τα φύλλα του μαρουλιού, γεγονός που οδηγεί στη δημιουργία μεγάλων τρυπών. Αυτό έχει φυσικά ως αποτέλεσμα το προϊόν να μην μπορεί να διατεθεί στο εμπόριο. Εάν δεν τα αντιμετωπίσουμε και αρχίσουν να αναπαράγονται ελεύθερα, μπορούν να καταστρέψουν ολόκληρη την καλλιέργεια σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.
Ασθένειες
Σκληροτίνια. Οφείλεται σε μύκητα και προσβάλλει μια μεγάλη ποικιλία φυτικών ειδών, συμπεριλαμβανομένου του μαρουλιού. Μπορούμε να το αναγνωρίσουμε παρατηρώντας τα στελέχη. Φαίνεται να αποχρωματίζονται και να μαραίνονται.
Σήψη. Πρόκειται για ασθένεια που οφείλεται στο μύκητα Rhizoctonia solani και προσβάλλει κυρίως τα ώριμα φυτά.
Περονόσπορος. Πρόκειται για μια ασθένεια που προκαλείται από το Bremia lactucae, προκαλώντας νεκρωτικές κηλίδες σε παλαιότερα φύλλα.
Καταπολέμηση Εχθρών και Ασθενειών
Ο καλύτερος τρόπος για τον έλεγχο και την καταπολέμηση εχθρών και ασθενειών είναι πάντα η πρόληψη παρά η εκ των υστέρων αντιμετώπιση. Οι παραγωγοί μαρουλιού μπορούν να λάβουν υπόψη τα ακόλουθα μέτρα.
Η χρήση πιστοποιημένων σπόρων και φυτών είναι απαραίτητη.
Η χρήση ανθεκτικών ποικιλιών μπορεί να αποτρέψει την έξαρση ασθενειών.
Φυσικοί εχθροί των παρασίτων μπορούν να είναι χρήσιμοι σε ορισμένες περιπτώσεις. Ζητήστε τη συμβουλή του τοπικού αδειούχου γεωπόνου.
Η κάλυψη των σειρών χρησιμοποιείται συχνά για την προστασία των φυτών μαρουλιού από τις επιθέσεις των εχθρών.
Δίχτυα μπορούν επίσης να προστατέψουν τις καλλιέργειες από ορισμένες επιθέσεις στα μαρούλια.
Αποφύγετε την υπερβολική εφαρμογή λιπασμάτων.
Η εναλλαγή καλλιεργειών και η καταπολέμηση των ζιζανίων μπορούν να εφαρμοστούν για την καλύτερη αντιμετώπιση ορισμένων ασθενειών.
Η χημική καταπολέμηση επιτρέπεται μόνο μετά τη συμβουλή ενός τοπικού αδειούχου γεωπόνου.
Συγκομιδή
Κατά κανόνα, η περίοδος από τη σπορά μέχρι τη συγκομιδή κυμαίνεται από 65 έως 130 μέρες (ανάλογα με την ποικιλία). Στις περισσότερες περιπτώσεις, μπορούμε να συγκομίσουμε το μαρούλι 30 με 70 ημέρες μετά τη μεταφύτευση. Η κατάλληλη στιγμή για τη συγκομιδή των φυτών μας, εξαρτάται όχι μόνο από τις διαφορετικές ποικιλίες, αλλά και από τις τοπικές συνθήκες (καιρός, αποστάσεις φύτευσης, προτιμώμενο βάρος αγοράς, λίπανση, κλπ.).
Σημαντικές πληροφορίες για τη συγκομιδή του μαρουλιού
Συνιστάται η αποφυγή συγκομιδής υπερβολικά ώριμων φυτών. Τα φύλλα τους έχουν πικρή γεύση, επομένως είναι προτιμότερο να συγκομίσουμε τα φυτά όταν είναι ακόμα νέα, πριν την ωρίμανση.
Το μαρούλι μπορεί να συγκομιστεί αφαιρώντας τα εξωτερικά φύλλα σε ορισμένες περιπτώσεις. Ως εκ τούτου, τα εσωτερικά φύλλα (που βρίσκονται κοντά στο κέντρο του φυτού), μπορούν να συνεχίσουν να αναπτύσσονται.
Πρέπει να ελέγχουμε τακτικά το χωράφι μας, αναζητώντας τα φυτά που είναι έτοιμα για συγκομιδή.
Η ιδανική ώρα για τη συγκομιδή είναι νωρίς το πρωί, πριν ανατέλλει ο ήλιος. Σύμφωνα με ορισμένους παραγωγούς μαρουλιού, η συγκεκριμένη ώρα είναι ιδανική, διότι τα φυτά δεν εκτίθενται σε έντονο ηλιακό φως.
Μετά τη συγκομιδή, οι γεωργοί αποθηκεύουν το μαρούλι σε κρύο αλλά όχι παγωμένο μέρος.
Απόδοση ανά Εκτάριο και Στρέμμα
Η μέση απόδοση του μαρουλιού ανά εκτάριο είναι 20 – 30 τόνοι. Λάβετε υπόψη ότι 1 τόνος = 1000 κιλά = 2200 λίβρες και 1 εκτάριο = 10 στρέμματα = 10.000 τετραγωνικά μέτρα. Έμπειροι αγρότες σε περιοχές με κατάλληλο κλίμα, μπορούν να συγκομίσουν 20 – 40 τόνους ανά εκτάριο πολλαπλασιασμένο επί 2 – 4 καλλιέργειες το χρόνο. Φυσικά, τέτοιες υψηλές αποδόσεις μπορούν να επιτευχθούν από έμπειρους αγρότες μετά από αρκετά χρόνια πρακτικής.
Το υπαίθριο κολοκύθι αποτελεί μία δευτερεύουσα καλλιέργεια συνήθως, ώστε να συμπληρώσει μέρος του εισοδήματος άλλων ειδών και κυρίως κηπευτικών
Ήδη, ένα μεγάλο μέρος των παραγωγών κολοκυθιού έχουν ξεκινήσει τις σπορές ή έχουν παραγγείλει σπορόφυτα, τα οποία θα μεταφυτευτούν στις 15 Φεβρουαρίου στα χωράφια μέσα σε μικρά τολ.
Η καλλιέργεια του κολοκυθιού σε σύγκριση με άλλες υπαίθριες καλλιέργειες είναι περισσότερο εντάσεως εργασίας και λιγότερο κεφαλαίου, διότι δεν έχει υψηλό κόστος εγκατάστασης. Σύμφωνα με τον Ανδρέα Ψαχούλια, από τα Δουνέικα Ηλείας, αυτή είναι η περίοδος που ξεκινά η σπορά, αλλά ο προβληματισμός από τους παραγωγούς σχετικά με το αν θα καλλιεργήσουν τα ίδια στρέμματα με τα περσινά είναι μεγάλος.
Το σημαντικότερο πρόβλημα για τον ίδιο είναι η εξεύρεση των εργατικών χεριών για τη συλλογή του καρπού, καθώς, όπως αναφέρει, «βρισκόμαστε σε μία περίοδο που δυσκολευόμαστε να συλλέξουμε ακόμα και την πατάτα, πώς είναι δυνατόν να προγραμματίσουμε την παραγωγή κολοκυθιού για το επόμενο διάστημα;».
Όμως, ο ίδιος επιμένει ότι πρόκειται για μία καλλιέργεια, η οποία μπορεί να σε κάνει βασιλιά, αλλά και να σε φτωχύνει: «Η εποχή που θα βγει το προϊόν παίζει σημαντικό ρόλο, οι αποδόσεις μπορεί να ξεπεράσουν ακόμη και τους 4 τόνους το στρέμμα και να έχουμε ένα καλό αποτέλεσμα. Αν, όμως, εμφανιστούν πολλά κολοκύθια στην αγορά και ειδικότερα τα εισαγόμενα από την Τουρκία, τα πράγματα αλλάζουν σε βάρος μας».
Η ποιότητα του νερού υποβαθμίζει την παραγωγή στη Σύρο
Με την καλλιέργεια του κολοκυθιού σχεδόν όλο τον χρόνο ασχολούνται τα μέλη του Συνεταιρισμού Παραγωγών Κηπευτικών Σύρου, όπως εξηγεί ο πρόεδρός του, Μάριος Μαραγκός, καθώς λόγω των καιρικών συνθηκών δίνεται η δυνατότητα στους παραγωγούς να καλλιεργήσουν το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου.
«Εξαίρεση υπάρχει το καλοκαίρι, που το πρόβλημα του νερού γίνεται δυσεύρετο, με αποτέλεσμα να εγκαταλείπουμε και άλλες καλλιέργειες. Η υψηλή αγωγιμότητα του αρδευόμενου νερού που κάνουμε χρήση μειώνει δραματικά την παραγωγή και υποβαθμίζει ακόμη και τα εδάφη που καλλιεργούμε». Επίσης, ο ίδιος μας εξηγεί ότι οι ποσότητες που παράγονται απορροφώνται από την εγχώρια αγορά και ελάχιστες ποσότητες φεύγουν για το εξωτερικό. «Αν δεν δημιουργήσουμε υποδομές που να ενισχύουν την παραγωγικότητα και κυρίως τη διαχείριση του νερού, η κατάσταση θα παραμένει ίδια και ίσως κάποιοι να εγκαταλείψουν», καταλήγει ο κ. Μαραγκός.
Οι ιώσεις είναι το πρόβλημα
Για κυρίως υπαίθρια καλλιέργεια ακόμη και χωρίς την κάλυψη κάνει λόγο ο Γιώργος Καλλιάνης, από την Κυπαρισσία Μεσσηνίας. Εκείνο που τον ανησυχεί περισσότερο είναι ότι τα υβρίδια, που χρησιμοποιούν, νοσούν εύκολα από τις ιώσεις, με αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται η ποιότητα και να μειώνεται η παραγωγή. «Πρέπει να βρούμε καινούργιες τεχνολογίες, οι οποίες να εφαρμόζονται στην καλλιέργεια των κηπευτικών και ειδικότερα του κολοκυθιού, ώστε να μην αντιμετωπίζουμε αυτά τα προβλήματα πάνω στην παραγωγή. Αν καταφέρουμε και τα ξεπεράσουμε, θα έχουμε καλύτερα αποτελέσματα».
Τέλος, ο ίδιος αναφέρει ότι η σπορά των υπαίθριων, χωρίς κάλυψη, κολοκυθιών ξεκινά από τα μέσα Απριλίου και, στη συνέχεια, γίνεται η μεταφύτευση στο χωράφι.
Η βιολογική καλλιέργεια της ελιάς βασίζεται σε μεθόδους αναζωογόνησης του εδάφους, στην ανακύκλωση των υποπροϊόντων και άλλων διαθέσιμων οργανικών υλικών και στην αναπαραγωγή και προστασία του περιβάλλοντος.
Η ελαιοκαλλιέργεια ασχολείται με ένα «φυσικό δέντρο» με τεράστια ιστορική, οικονομική και περιβαλλοντική σημασία, γι’ αυτό και είναι βαθιά ριζωμένο στις παραδοσιακές συνήθειες κάθε παραγωγού.
Η βιολογική καλλιέργεια της ελιάς βασίζεται σε μεθόδους αναζωογόνησης του εδάφους του ελαιώνα, στην ανακύκλωση των υποπροϊόντων και άλλων διαθέσιμων οργανικών υλικών και στην αναπαραγωγή και προστασία του περιβάλλοντος.
Είναι η μέθοδος ελαιοπαραγωγής που στοχεύει στην παραγωγή μιας άριστης ποιότητας ελαιόλαδου, απαλλαγμένου από υπολείμματα αγροχημικών, που υποσκάπτουν την υγεία, και περιορίζει τη μόλυνση με αγροχημικά του εδάφους, του νερού και του αέρα. Συντελεί στη διατήρηση της ποικιλότητας πολύτιμων φυτών, ζώων και γενετικού υλικού.
Δημιουργία ελαιώνα βιολογικής παραγωγής
Κατάλληλη τοποθεσία: Πριν τη δημιουργία ή εγκατάσταση νέου ελαιώνα βιολογικής παραγωγής είναι απαραίτητο να μελετηθούν και συνεκτιμηθούν οι εδαφοκλιματολογικές συνθήκες της περιοχής.
Τοποθεσίες με περιορισμένη ηλιοφάνεια, μακρές περιόδους σκίασης και παγετόπληκτες περιοχές πρέπει όσο το δυνατό να αποφεύγονται. Παραθαλάσσιες περιοχές και περιοχές που επικρατεί δροσερός καιρός και ψηλή σχετική υγρασία, κατά τους καλοκαιρινούς και φθινοπωρινούς κυρίως μήνες, δεν πρέπει να προτιμούνται, γιατί τέτοιες περιοχές ευνοούν ψηλές προσβολές από το Δάκο.
Η βιολογική καλλιέργεια τηςελιάςβασίζεται σε μεθόδους αναζωογόνησης του εδάφους του ελαιώνα, στην ανακύκλωση των υποπροϊόντων και άλλων διαθέσιμων οργανικών υλικών και στην αναπαραγωγή και προστασία του περιβάλλοντος
Είναι, επίσης μεγάλης σημασίας η αρχή ότι η τοποθεσία όπου θα εγκατασταθεί η βιολογική καλλιέργεια να μην επηρεάζεται από συμβατικούς ελαιώνες. Σε επικλινή τοποθεσία πρέπει να ληφθούν μέτρα προστασίας από μεταφορά νερών βροχής από συμβατικούς ελαιώνες ή άλλων συμβατικών καλλιεργειών.
Επίσης, αν είναι δυνατό, η φυτεία να είναι απομονωμένη με ψηλό φυσικό ανεμοθραύστη, έτσι ώστε να μην επηρεάζεται από ψεκασμούς που θα διενεργούνται σε συμβατικούς ελαιώνες ή σε άλλες καλλιέργειες.
Επιλογή εδαφών και μέτρα διόρθωσής τους
Βασικό μέλημα κάθε βιοκαλλιεργητή ελιάς είναι από την αρχή της μετατροπής ή της εγκατάστασης του ελαιώνα βιολογικής παραγωγής να κάνει όλες εκείνες τις ενέργειες για να βελτιώσει σημαντικά τις φυσικές και χημικές ιδιότητες του εδάφους για κανονική θρέψη και ανάπτυξη των δέντρων.
Πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι το έδαφος είναι ένας ζωντανός οργανισμός με πλήθος σημαντικών βιολογικών διεργασιών που με τη σειρά τους μπορούν να δίνουν τροφή στα ελαιόδεντρα. Βαρετά εδάφη, με περιορισμένη συγκέντρωση οργανικής ουσίας, δεν βοηθούν τα ελαιόδεντρα να αναπτυχθούν και να αποδώσουν ικανοποιητικά. Βαρετά και συνεκτικά εδάφη που συγκρατούν αρκετή υγρασία προκαλούν σηψιριζίες στα ελαιόδεντρα και περιορίζουν ή παρεμποδίζουν την πρόληψη διαφόρων θρεπτικών στοιχείων.
Εδάφη φτωχά σε οργανική ουσία διορθώνονται, είτε με την προσθήκη οργανικής ουσίας ή ζωικής κοπριάς ή με την εφαρμογή χλωρής λίπανσης, που γίνεται με την ενσωμάτωση στο έδαφος μείγματος ψυχανθών (βίκος, κουκιά, μπιζέλι κτλ.) με αγρωστώδη φυτά, με στόχο την αύξηση της οργανικής ουσίας και του αζώτου.
Η χλωρή λίπανση είναι η πλέον φθηνή μέθοδος λόγω των πλεονεκτημάτων που παρέχει τόσο στο οικολογικό σύστημα (μη εξάρτηση στο εισαγόμενο ακριβό σύστημα οργανικής ουσίας), αλλά και από πλευράς καλλιεργητικής (ανταγωνισμός με κάποια ζιζάνια κτλ).
Επίσης, η προσθήκη οργανικής ουσίας στο έδαφος βελτιώνει τη δομή του, κάνει πιο εύκολη την καλλιέργεια του εδάφους από τα γεωργικά μηχανήματα και επιτρέπει την καλύτερη απορρόφηση και συγκράτηση της υγρασίας.
Εγκατάσταση ελαιώνα και ποικιλίες
Τα ελαιόδεντρα του βιολογικού ελαιώνα πρέπει να είναι φυτεμένα σε κανονικές αποστάσεις. Η πυκνή φύτευση δεν βοηθά τον κανονικό αερισμό τους. Στην αραιή φύτευση δεν γίνεται οικονομική εκμετάλλευση ολόκληρης της έκτασης του εδάφους.
Τα ελαιόδεντρα είναι προτιμότερο να έχουν ένα κορμό με κανονικό ύψος ώστε να διευκολύνονται οι αναγκαίες καλλιεργητικές φροντίδες και ο κανονικός αερισμός. Οι καταλληλότερες ποικιλίες για βιοκαλλιέργεια θεωρούνται εκείνες που παρουσιάζουν ανθεκτικότητα στους εχθρούς και ασθένειες και είναι προσαρμοσμένες στις εδαφοκλιματικές συνθήκες της κάθε περιοχής.
Ποικιλίες εμβολιασμένες στην αγριοελιά παρουσιάζουν ανθεκτικότητα στις ασθένειες εδάφους και αναπτύσσουν μεγάλο ριζικό σύστημα. Οι ποικιλίες «Κορωνέικη», «λαδοελιά» και δευτερευόντως η «Πικουάλ» παρουσιάζουν αρκετή ανθεκτικότητα στους εχθρούς και ασθένειες.
Καλλιεργητικές φροντίδες
Θρεπτικές απαιτήσεις των ελαιόδεντρων: Σημαντικές ποσότητες από τα κύρια θρεπτικά στοιχεία αζώτου, φωσφόρου και καλίου απομακρύνονται κάθε χρόνο από τον ελαιώνα λόγω των αναγκών του φυτού για βλαστική ανάπτυξη και παραγωγή. Είναι φυσικό όταν οι απομακρυνόμενες ποσότητες είναι μεγαλύτερες από τις διαθέσιμες να σημειωθεί μείωση στην παραγωγή εκτός αν αυτά τα στοιχεία συμπληρωθούν.
Η ποσότητα των στοιχείων που πρέπει να προστεθούν στο έδαφος κάθε ελαιώνα εξαρτάται από τον τύπο του εδάφους, τα διαθέσιμα αποθέματα, την ακολουθούμενη πρακτική καλλιέργειας (κλάδεμα, άρδευση κτλ.) και την παραγωγή του έτους. Κατά συνέπεια δεν είναι δυνατό να καταλήξει κανένας σε κάποια ιδανική στρατηγική λίπανσης που να ισχύει σε όλες τις συνθήκες, μπορεί όμως να ξεχωρίσει κάποιες γενικές κατευθύνσεις. Πιο σημαντική παράμετρος είναι πάντοτε οι θρεπτικές απαιτήσεις της καλλιέργειας, στην προκειμένη περίπτωση της ελιάς.
Τα ελαιόδεντρα του βιολογικού ελαιώνα πρέπει να είναι φυτεμένα σε κανονικές αποστάσεις. Η πυκνή φύτευση δεν βοηθά τον κανονικό αερισμό τους
Πρώτο μέλημα είναι η αναπλήρωση τουλάχιστο των θρεπτικών στοιχείων που απομακρύνθηκαν με τη συγκομιδή και το κλάδεμα. Έχει βρεθεί ότι κατά μέσο όρο 100 κιλά ελαιόκαρπου απομακρύνουν από το έδαφος: 0,9 κιλά Αζώτου (Ν), 0,2 κιλά Φωσφόρου (Ρ), 1,0 κιλό Κάλιο (Κ) και 0,4 κιλά Ασβέστιο (Ca).
Πρέπει να συνεκτιμηθεί και μια ποσότητα θρεπτικών στοιχείων που δεσμεύεται στο έδαφος, σε μη αφομοιώσιμη μορφή (κυρίως σε Φωσφόρο και Κάλιο) ή ακόμη χάνεται με έκπλυση προς τα κατώτερα στρώματα του εδάφους κυρίως σε Άζωτο. Τρόποι λίπανσης Η λίπανση του βιολογικού ελαιώνα στοχεύει στη βελτίωση της παραγωγικότητας του εδάφους και στη στρατηγική που εξασφαλίζει μακροχρόνια βελτίωση της υφής και δομής του εδάφους παράλληλα με την αύξηση της γονιμότητας του.
Η λίπανση της ελιάς θα πρέπει να βασιστεί σε ένα πρόγραμμα διατήρησης και αναζωογόνησης του εδάφους των ελαιώνων. Το πρόγραμμα αυτό στηρίζεται κυρίως στην εφαρμογή της μεθόδου της χλωρής λίπανσης με ψυχανθή, αγρωστώδη ή και μείγματα, στην προσθήκη κομπόστας από οργανικά υλικά, καθώς και στην προσθήκη ζωικής κοπριάς , η οποία απαραίτητα προέρχεται από ζώα πρώτιστα βιολογικής ή ακόμα εκτατικής εκτροφής.
Οργανική λίπανση: Οικονομικός και πρακτικός τρόπος λίπανσης του βιολογικού ελαιώνα είναι η παρασκευή κομπόστας χρησιμοποιώντας τα φυτικά υπολείμματα του ελαιώνα με κοπριά από βιολογικής ή εκτατικής εκτροφής ζώα.
Ένας τρόπος παρασκευής οργανικής κομπόστας είναι η χρησιμοποίηση των φύλλων ελιάς από τα ελαιοτριβεία μαζί με ένα ποσοστό 10 – 20% περίπου κοπριά αιγοπροβάτων. Η κατασκευή αυτού του τύπου οργανικής κομπόστας στοιχίζει, γι’ αυτό χρησιμοποιείται συνήθως τα πρώτα 3 – 4 χρόνια μετατροπής του ελαιώνα σε βιολογικό. Τα επόμενα χρόνια μπορούν να χρησιμοποιηθούν φύλλα ελιάς και άλλα φυτικά υπολείμματα μαζί με 20 – 40% ελαιολύματα από τις δεξαμενές των ελαιουργείων.
Ως γνωστό τα απόβλητα των ελαιοτριβείων έχουν καλή περιεκτικότητα σε διάφορα θρεπτικά στοιχεία, σε οργανική ουσία και σε μικροοργανισμούς. Η καλύτερη περίοδος τοποθέτησης της κομπόστας είναι αμέσως μετά τη συγκομιδή. Για κάθε δεκάριο συστήνονται κατά μέσο όρο 2 κυβικά μέτρα κομπόστας. Η λίπανση συμπληρώνεται με την ενσωμάτωση της φυσικής βλάστησης του ελαιώνα, με την ενσωμάτωση των φύλλων και κλαδιών πάχους μέχρι 5 εκ. που θρυμματίζονται με την καλλιέργεια, με τη χρήση ειδικών μηχανικών εργαλείων – θρυμματιστών, καθώς και με τη χρήση των απόνερων των ελαιοτριβείων.
Η καταστροφή της φυσικής βλάστησης (αγριόχορτων) γίνεται με μηχανική καλλιέργεια ή, στα μέρη που δεν μπορεί να εργαστεί το τρακτέρ, με χορτοκοπτική μηχανή πλάτης. Η καλλιέργεια του εδάφους γίνεται αμέσως μετά το κλάδεμα και την τοποθέτηση της οργανικής κομπόστας, έτσι ώστε με την καλλιέργεια να γίνεται και ενσωμάτωση της στο έδαφος. Οι πιο πάνω ποσότητες έχουν στόχο τη γενική κάλυψη των αναγκών και το λεγόμενο «χτίσιμο» της γονιμότητας του εδάφους.
Οι χημικές αναλύσεις εδάφους δείχνουν την εικόνα των θρεπτικών στοιχείων στο έδαφος, ενώ η φυλλοδιαγνωστική το επίπεδο των θρεπτικών στοιχείων που μπόρεσε να προσλάβει το φυτό.
Χρόνος και τρόπος εφαρμογής: Πιο κατάλληλη εποχή για την προσθήκη θρεπτικών στοιχείων είναι το φθινόπωρο, από την άποψη ότι θα πρέπει το οργανικό λίπασμα να μπορέσει να αξιοποιήσει όσο καλύτερα γίνεται τις χειμερινές βροχοπτώσεις για να διαλυθεί και να προσληφθεί από τα ελαιόδεντρα. Συστήνεται επιφανειακός διασκορπισμός των θρεπτικών στοιχείων και μετά ελαφριά ενσωμάτωση τους με καλλιεργητή φρέζα κτλ. (in.gr)
Είναι τρόφιμα υψηλής διατροφικής αξίας καθώς αποτελούνται από πρωτεΐνες (έως 23% κατά περιπτώσεις), μεταλλικά στοιχεία και βιταμίνη Ε.
Μέχρι τώρα, είτε καταλήγουν στα απορρίμματα είτε γίνονται βιοαέριο.
Μια αυστριακή start – up, ηKern Tecβρήκε, όμως, τη λύση ώστε να κάνει τα κουκούτσια, δηλαδή τους σπόρους πυρηνόκαρπων φρούτων όπως βερίκοκα, δαμάσκηνα και βύσσινο, τους νέους ξηρούς καρπούς.
«Δεν πρόκειται για καινούργιο τρόφιμο (novel food) αλλά για υπετροφή (superfood)», δηλώνουν οι συνιδρυτές της start – up, διαβεβαιώνοντας ότι βρήκαν τον τρόπο να απομακρύνουν την κυανούχο ουσία αμυγδαλίνη από τα κουκούτσια, καθιστώντας τα έτσι ασφαλή για ανθρώπινη κατανάλωση.
Καθώς μάλιστα οι κυανούχες ουσίες δεν είναι διαλυτές στο λάδι, το πρώτο προϊόν που η εταιρεία κυκλοφόρησε στην αγορά είναι το πυρηνέλαιο από τα κουκούτσια των προαναφερθέντων φρούτων, το οποίο μάλιστα ανακηρύχτηκε ως βιολογικό προϊόν της χρονιάς στην Αυστρία, ενώ πήρε και το χρυσό στα ευρωπαϊκά βραβεία λαδιού.
«Έχει μια ελαφρά γεύση αμυγδαλόπαστας αλλά εάν καρυκεύσεις μια σάλτσα μ’ αυτό είναι σαν φυσικός ενισχυτής γεύσης. Έχει ταυτόχρονα και οξύτητα και γλυκύτητα μαζί με μια ελαφριά πικρή γεύση», δηλώνει ένας από τους συνιδρυτές της Kern Tec, ο κ. Sebastian Jeschcko.
Γάλα και αλεύρι από τα κουκούτσια
Ακολουθεί η παραγωγή ροφήματος από το κουκούτσι του βερίκοκου, με το οποίο η εταιρεία φιλοδοξεί έως το τέλος του 2021 να εισέλθει στην αγορά του εναλλακτικού γάλακτος προβάλλοντας, πέραν της γεύσης, και το εξής πλεονέκτημα: ενώ τα εναλλακτικά ροφήματα στο γάλα ζωϊκής προέλευσης χρειάζονται μεγάλη ποσότητα νερού για να παραχθούν, το ρόφημα από τα κουκούτσια είναι το πλέον περιβαλλοντικά βιώσιμο καθώς το νερό χρησιμοποιείται ήδη για την παραγωγή των φρούτων από τα οποία προέρχονται.
Η Kern Tec σχεδιάζει επίσης να προωθήσει στην αγορά αλεύρι από κουκούτσια, το οποίο περιέχει υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη, χωρίς καθόλου γλουτένη. Στόχος της εταιρείας δεν είναι να το πλασάρει ως εναλλακτικό αλεύρι αλλά ως υποκατάστατο σε ποσοστό 10-20% του αλευριού που χρησιμοποιείται σε μία συνταγή κι αυτό για δύο βασικούς λόγους:
αφ’ ενός λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς του σε πρωτεΐνη και μεταλλικά στοιχεία
κι αφ’ ετέρου λόγω της έντονης γεύσης του.
Zero – wasteη φιλοσοφία της start – up
Καθώς η Kern Tec είναι εταιρεία με φιλοσοφία zero – waste (μηδενικών αποβλήτων), προτίθεται να αξιοποιήσει και το εξωτερικό -σκληρό- περίβλημα του κουκουτσιού σε συνεργασία με την βιομηχανία καλλυντικών καθώς, όπως λένε οι ιδρυτές της, «κάνει καλό στο δέρμα κι είναι βιοδιασπώμενο».
Το κουκούτσι του βερίκοκου μοιάζει σε όψη και γεύση με αμύγδαλο
Όπως αναφέρει η Kern Tec, τα βασικά χαρακτηριστικά που έχει το κουκούτσι των συγκεκριμένων φρούτων είναι:
Κουκούτσι από βερίκοκο: Μοιάζει με αμύγδαλο στην όψη και τη γεύση. Θεωρείται υψηλής διατροφικής αξίας λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς του σε ακόρεστα λιπαρά οξέα, πρωτεΐνες, μεταλλικά στοιχεία και την βιταμίνη Ε.
Κουκούτσι από βύσσινο:Έχει φρουτένια γεύση, πολύ υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη και αντιοξειδωτική δράση.
Κουκούτσι από δαμάσκηνο: Με τη γεύση τους να είναι ταυτόχρονα φρουτένια και πικρή, θεωρείται ιδανικό τόσο για σνακ όσο και έλαιο, φαγώσιμο αλλά και περιποίησης σώματος. Είναι επίσης υψηλής διατροφικής αξίας.
Η διατροφική αξία του αυγού είναι χρόνια γνωστή, όμως το αυγό συχνά κατηγορείται αδίκως για διάφορα θέματα με αποτέλεσμα να μην χαίρει της εκτίμησης που του αξίζει.
Διατροφική ανάλυση αυγού ( 50 gr )
(USDA Food Data Central)
Ενέργεια 72kcal
Πρωτεΐνες6,2 g
Υδατάνθρακες0,4 g
Λιπαρά5 g
Ω-3 λιπαρά100mg
Χοληστερόλη207 mg
Βιταμίνη Β120,5 μg
Βιταμίνη D49,5 IU
Βιταμίνη Α90,5 μg
Σίδηρος0,84 mg
Ασβέστιο24,1 mg
Φυλλικό οξύ35,5 μg
Λουτεΐνη116 mg
Χολίνη169 mg
Το αυγό, είναι ένα τρόφιμο με λίγες θερμίδες, περίπου 70-80 kcal όμως προκαλεί μεγάλο κορεσμό και πληρότητα καθώς περιέχει αυξημένη ποσότητα πρωτεϊνών. Οι πρωτεΐνες αυτές είναι υψηλής βιολογικής αξίας καθώς αποδίδουν στον οργανισμό 9 απαραίτητα αμινοξέα.
Επιπλέον το αυγό αποτελεί πολύ καλή πηγή ω-3 λιπαρών οξέων που είναι ευρέως γνωστά για τα εγκεφαλικά και καρδιοπροστατευτικά τους οφέλη. Εκτός αυτού το αυγό είναι εξαιρετική πηγή βιταμίνης D (απαραίτητη για την υγεία των οστών, το ανοσοποιητικό σύστημα και πολλές λειτουργίες ακόμα), σιδήρου, βιταμίνης Β12 αλλά και λουτεΐνης (απαραίτητη για την υγεία των ματιών) και χολίνης (απαραίτητη για τον μεταβολισμό των λιπαρών).
Τα περισσότερα θρεπτικά συστατικά του αυγού βρίσκονται στον κρόκο του αυγού, ενώ οι κυριότερες και περισσότερες πρωτεΐνες του βρίσκονται στο ασπράδι.
Αυτά τα συστατικά κάνουν το αυγό όχι απλά μια πλήρη τροφή, αλλά μια ΥΠΕΡΤΡΟΦΗ (superfood) που μπορεί να μας προσφέρει πολλά οφέλη υγείας .
Οφέλη υγείας
Συντήρηση και ενδυνάμωση μυϊκού συστήματος (υψηλής βιολογικής αξίας πρωτεΐνη)
Συμβάλλει στην υγεία των οστών (ασβέστιο και βιταμίνη D)
Βοηθά στην καλύτερη εγκεφαλική υγεία και στην υγεία του νευρικού συστήματος (ω-3 λιπαρά, βιταμίνη D)
Παρέχει ενέργεια στον οργανισμό αλλά και θρεπτικά συστατικά απαραίτητα για την παραγωγή και διαχείριση ενέργειας (βιταμίνη Β12, σίδηρος)
Βοηθά στην καλή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος (βιταμίνη D, σελήνιο)
Μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών παθήσεων. Βοηθά στην αύξηση της καλής χοληστερόλης και στη μείωση της κακής, ενώ παράλληλα μπορεί να οδηγήσει σε μείωση των τριγλυκεριδίων. (ω-3, καλή χοληστερόλη, χολίνη)
Είναι χρήσιμο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μετά από πολύ καλό μαγείρεμα (σίδηρος και φυλλικό οξύ)
Συμβάλλει στην υγεία των ματιών (βιταμίνη Α και λουτεΐνη)
Συμβάλλει στην υγεία του δέρματος (βιταμίνη Α)
Μπορεί να είναι πολύ καλός σύμμαχος στην προσπάθεια διαχείρισης και απώλειας βάρους ( καλή πρωτεΐνη, καλός κορεσμός)
Αυγά και Χοληστερόλη
Για πολλά χρόνια τα αυγά έχουν κατηγορηθεί για την αρνητική επίδραση τους στην χοληστερόλη του αίματος και κατ΄επέκταση στην καρδιαγγειακή υγεία. Αυτό συνέβαινε γιατί ένα αυγό περιέχει 200-300mg χοληστερόλης, όση περίπου είναι και η συνιστώμενη ημερήσια πρόσληψη ια τους ενήλικες.
Σήμερα, γνωρίζουμε πως η διατροφική χοληστερόλη ελάχιστα επηρεάζει την χοληστερόλη του αίματος και κατά συνέπεια πως η χοληστερόλη των αυγών δεν επηρεάζει την χοληστερόλη του αίματος. Μάλιστα ερευνητικά δεδομένα δείχνουν πως η κατανάλωση αυγών μπορεί να μειώσει την ”κακή” χοληστερόλη (LDL) και να αυξήσει την ”καλή” χοληστερόλη (HDL) ωφελώντας σε μεγάλο βαθμό την καρδιαγγειακή υγεία.
Πόσα αυγά μπορώ να καταναλώνω;
Ο Εθνικός Διατροφικός Οδηγός συστήνει την κατανάλωση 4 αυγών/εβδομάδα συνολικά είτε σαν ολόκληρα είτε σαν μέρος κάποιας άλλης μαγειρικής παρασκευής (π.χ. σε ένα κέικ).
Η Αμερικανική καρδιολογική εταιρεία συστήνει την κατανάλωση 1αυγού ή 2 ασπραδιών την ημέρα ως μέρος μια υγιεινής διατροφής.
Σε μελέτη που δημοσιεύτηκε τo 2018 με δείγμα περισσότερους από μισό εκατομμύριο κινέζους, καταλήγει πως ένα αυγό την ημέρα πιθανά να κάνει τον γιατρό πέρα, καθώς φάνηκε πως μειώνει την κίνδυνο για έμφραγμα και καρδιακά επεισόδια.
Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψιν οι παράγοντες κινδύνου και το ιστορικό υγείας του κάθε ασθενούς και να θυμάστε τον χρυσό κανόνα: ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ.
Αποθήκευση και μαγείρεμα αυγών
Αποθηκεύστε σε δροσερό και στεγνό μέρος (ιδανικά σε ψυγείο)
Μην τα πλένετε πριν τα αποθηκεύσετε
Μην καταναλώνετε σπασμένα ή ραγισμένα αυγά
Χρησιμοποιήστε τα μετά την ημερομηνία λήξης τους μόνο σε πολύ καλά μαγειρεμένα γεύματα ή πολύ καλά βρασμένα
Πλύνετε σχολαστικά τα χέρια σας τόσο πριν όσο και μετά την επαφή με τα αυγα
Τα ασπράδια μπορούν να συντηρηθούν έως και 3 εβδομάδες ενώ ο κρόκος έως και 3 ημέρες. Και τα δύο αν καταψυχθούν μπορούν να συντηρηθούν έως και 3 μήνες .
Προτιμήστε την μαγειρική τους με φυτικά λίπη και ιδανικά ελαιόλαδο. Επιλέξτε βραστό ή ποσέ αυγό και λιγότερο το τηγανητό.
To αυγό μπορεί να καταναλωθεί είτε σαν πρωινό, είτε σαν σνακ που θα δώσει ενέργεια και θα μας κρατήσει χορτάτους μέχρι το κυρίως γεύμα, είτε σαν κύριο γεύμα ακόμα και σαν βραδινό! Είναι πολύ καλή επιλογή για όσους ζουν με έντονους και γρήγορους ρυθμούς και δεν προλαβαίνουν να μαγειρέψουν, αλλά και για όσους ασκούνται ή έχουν αυξημένες ανάγκες για πρωτεΐνη ή κορεσμό, ακόμα και για τα παιδιά!
Ασφάλεια και πιθανοί κίνδυνοι
Κίνδυνοι επιμόλυνσης από βακτήρια και βρωμιά σε ραγισμένα ή σπασμένα αυγά
Κίνδυνος από Σαλμονέλα σε κακώς μαγειρεμένα ή αποθηκευμένα αυγά
Κίνδυνος αλλεργίας
Βιολογικά, οργανικά ή αυγά εμπορίου;
Η καλύτερη ποιότητα αυγών προέρχεται από κοτόπουλα που έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε νερό και φαγητό και μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων. Οι μελέτες μας δείχνουν πως τα αυγά που προέρχονται από κοτόπουλα που μπορούν να επιλέξουν το φαγητό τους είναι πιο πλούσια σε πρωτεΐνες, κάλιο και άλλα μέταλλα. Επίσης, αυγά που προέρχονται από κοτόπουλα που ελεύθερα κάθονται στον ήλιο έχουν 3-4 φορές υψηλότερη βιταμίνη D αλλά και περισσότερα ω-3 λιπαρά οξέα.
Extra info
Βάλτε το αυγό σε ένα μπολ με κρύο νερό, εάν αυτό βυθιστεί είναι φρέσκο, ένα όχι τότε είναι λιγότερο φρέσκο
Το χρώμα που έχει το κέλυφος του αυγού εξαρτάται από τα γονίδια της κότας και δεν σχετίζεται με την ποιότητα του αυγού!
Το χρώμα του κρόκου εξαρτάται από τη διατροφή της κότας και δεν επηρεάζει τη θρεπτική και βιολογική αξία του αυγού!
Βιβλιογραφία
– Kuhn, J., A. Schutkowski, et al. (2014). “Free-range farming: a natural alternative to produce vitamin D-enriched eggs.” Nutrition 30(4): 481-484.
– Qin, C., J. Lv, et al. (2018). “Associations of egg consumption with cardiovascular disease in a cohort study of 0.5 million Chinese adults.” Heart 104(21): 1756-1763.
– Rehault-Godbert, S., N. Guyot, et al. (2019). “The Golden Egg: Nutritional Value, Bioactivities, and Emerging Benefits for Human Health.” Nutrients 11(3).
– Samman, S., Kung, F. P., Carter, L. M., Foster, M. J., Ahmad, Z. I., Phuyal, J. L., & Petocz, P. (2009). Fatty acid composition of certified organic, conventional and omega-3 eggs. Food Chemistry, 116(4), 911–914. doi:10.1016/j.foodchem.2009.03.04eufic.org
Γράφει
Ανδρέας Γεωργούλης Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc Μεταπτυχιακό στην Κλινική Διατροφή
Περπατώντας στον λουσμένο από το φως του ήλιου και την αύρα της θάλασσας αμπελώνα της οινοποιίας Domaine Agrovision, στην Ιερισσό, το μάτι διακρίνει κοντά στις ρίζες μισοθαμμένα μπουκάλια με κόκκινο κρασί.
Δεν πρόκειται για κάποιο εναλλακτικό κυνήγι θησαυρού αλλά για μια ιδέα που είχαν οι υπεύθυνοι της οινοποιίας στη Χαλκιδική, «θάβοντας» μπουκάλια κρασιού στο κτήμα για υπεδάφια παλαίωση.
Όπως ανέφερε, μιλώντας στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο διευθυντής του οινοποιείου Άγγελος Ζαμάνης, μόλις πριν από λίγες ημέρες ξεκίνησε το σκάψιμο και όλα είναι έτοιμα για να ολοκληρωθεί τις επόμενες μέρες η διαδικασία και τα μπουκάλια να βυθιστούν στο αμμοαργιλώδες κεκλιμένο έδαφος. Εξήγησε πως πρόκειται για ένα καινούριο πρότζεκτ, μια δοκιμή για μια παλαίωση που, όπως λέει, δεν έχει ξαναγίνει.
«Το ”κόνσεπτ” γεννήθηκε από την εξής σκέψη: όπως ένα μωρό, όταν γεννιέται το δίνουν στην αγκαλιά της μαμάς του, έτσι κι εμείς το δικό μας ”παιδί”, όταν το εμφιαλώνουμε και θέλουμε να το παλαιώσουμε, θα ήταν όμορφο να… μεγαλώσει στην ”αγκαλιά” της αμπέλου, στη δική του μητέρα, και να το επιστρέψουμε στη ρίζα του», εξηγεί ο κ. Ζαμάνης, που είναι χημικός με μεταπτυχιακό στη χημική βιομηχανία και δίπλωμα οινοποιίας από το ΑΠΘ.
Ήδη, τα πρώτα μπουκάλια με κόκκινο κρασί, εσοδείας του 2017, φυτεύτηκαν διπλά στις ρίζες, αφού τοποθετήθηκαν μέσα σε ειδικές κατασκευές κι ενώ έγιναν νωρίτερα όλες οι προεργασίες και οι μετρήσεις. Στην «αγκαλιά» της γης και θα μείνουν τουλάχιστον δώδεκα μήνες.
πριν από λίγες ημέρες ξεκίνησε το σκάψιμο και όλα είναι έτοιμα για να ολοκληρωθεί τις επόμενες μέρες η διαδικασία και τα μπουκάλια να βυθιστούν στο αμμοαργιλώδες κεκλιμένο έδαφος
«Είναι και μια οικολογική διαδικασία γιατί δεν θα χρειάζεται επιπλέον ενέργεια για τη συντήρηση της θερμοκρασίας του κρασιού, που θα έχει σταθερή θερμοκρασία μέσα στο έδαφος. Έχουμε κάνει και ανάλυση εδάφους για να δούμε τα συστατικά, πώς θα «φιλτράρεται» ο αέρας και πώς θα ωριμάζει σταδιακά το κρασί για να γίνει η παλαίωση», σημειώνει ο κ. Ζαμάνης, ο οποίος περιμένει με ανυπομονησία και ενδιαφέρον το αποτέλεσμα και πώς θα επιδράσει η υπεδάφια παλαίωση στη γεύση του κόκκινου οίνου.
Το αμπέλι είναι επισκέψιμο και μπορεί ο καθένας να δει τα μπουκάλια που θα είναι θαμμένα στα πενήντα εκατοστά κάτω από την επιφάνεια του κτήματος και θα φαίνονται από το ειδικό γυαλί που θα τα καλύπτει. Μάλιστα, όταν περάσει ο χρόνος και ολοκληρωθεί η παλαίωσή τους θα μπορούν οι λάτρεις του κρασιού … να σκάψουν και να βρουν το αγαπημένο τους κρασί.
Δεν είναι η πρώτη φορά που στο συγκεκριμένο οινοποιείο προχωρούν σε κάτι καινοτόμο. Ήδη, από το καλοκαίρι έχουν δημιουργήσει μια υποβρύχια κάβα, δοκιμάζοντας την παλαίωση σε συνθήκες κάτω από το νερό. Όπως εξηγούν, εστιάζουν στην παλαίωση και στους τρόπους που αυτή μπορεί να γίνει, δοκιμάζοντας εκτός από το κελάρι και εναλλακτικούς τρόπους. Μετά τον βυθό και το χώμα, ήδη αναζητούν την επόμενη ιδέα.
Είναι και μια οικολογική διαδικασία γιατί δεν θα χρειάζεται επιπλέον ενέργεια για τη συντήρηση της θερμοκρασίας του κρασιού, που θα έχει σταθερή θερμοκρασία μέσα στο έδαφος.
* Τις φωτογραφίες παραχώρησε στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο ο κ. Ζαμάνης
