Η καλλιέργεια της καρυδιάς αυτή την περίοδο βρίσκεται στο στάδιο του λήθαργου. Με την απαιτούμενη προσοχή στο κλάδεμα και τη λίπανση, αλλά και τη λήψη βασικών προληπτικών μέτρων, μπορούν να περιοριστούν σοβαρά φυτοπροστατευτικά προβλήματα και να μεγιστοποιηθεί η παραγωγή.

Κλάδεμα

Αυτή την εποχή βρίσκεται σε εξέλιξη το κλάδεμα καρποφορίας. Αφαιρείται κάθε ξερή βλάστηση, ενώ οι τομές στο υγιές ξύλο θα πρέπει να είναι καθαρές (δεν θα πρέπει να υπάρχουν ίχνη μεταχρωματισμού), διαφορετικά κόβουμε πιο χαμηλά.

Οι τομές κλαδέματος, ιδιαίτερα οι μεγάλες, θα πρέπει να καλύπτονται με κάποιο επουλωτικό πληγών (π.χ. νοβαρίλ), ενώ καλό είναι να ακολουθεί ψεκασμός με βορδιγάλειο πολτό. Οι εργασίες κλαδέματος και καθαρισμού των δένδρων θα πρέπει να αποφεύγονται όταν ο καιρός είναι υγρός.

Με το κλάδεμα ο σκελετός θα πρέπει να διαμορφώνεται κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να επιτρέπει την καλή διείσδυση του ηλιακού φωτός στο εσωτερικό της κόμης και τον επαρκή αερισμό της. Έτσι, περιορίζεται η σχετική υγρασία, η οποία ευνοεί την εμφάνιση σοβαρών ασθενειών, όπως η ανθράκωση και η βακτηρίωση.

Λίπανση

Για τη λίπανση της καρυδιάς θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα εξής:

• Εδαφολογική ανάλυση πριν τη φύτευση και επανάληψη αυτής ανά πενταετία. Τυχόν ελλείψεις σε φώσφορο (P) και κάλιο (Κ) καλό είναι να καλύπτονται πριν από τη φύτευση, με ενσωμάτωση σε μια λωρίδα γης επί της μελλοντικής γραμμής των δέντρων σε πλάτος περίπου 2 μέτρων, ώστε να αξιοποιηθούν τα μέγιστα τα επόμενα χρόνια. Η οργανική ουσία, επίσης, εφαρμόζεται πολύ αποτελεσματικά μόνο πριν από τη φύτευση με ενσωμάτωση, καθώς τα επόμενα χρόνια η αναμόχλευση του εδάφους πρέπει να αποφεύγεται.
• Φυλλοδιαγνωστική ανάλυση κάθε 2η χρονιά στα τέλη Ιουλίου.
• Επειδή στην κεντρική Ελλάδα οι βροχοπτώσεις στα τέλη του χειμώνα και κατά την άνοιξη είναι συνήθως ικανοποιητικές, δεν είναι απαραίτητη η πιο πρώιμη βασική λίπανση.
• Η καρυδιά, όπως όλα τα ακρόδρυα, απαιτεί σχετικά υψηλές ποσότητες λίπανσης λόγω της μεγάλης περιεκτικότητας των καρπών της σε πρωτεΐνη. Είναι δένδρο απαιτητικό σε άζωτο (12-15 κιλά το στρέμμα ετησίως), με κρισιμότερες περιόδους τα στάδια της ανθοφορίας, της καρπόδεσης, της πρώτης ανάπτυξης των καρπών και του γεμίσματος της ψίχας. Γι’ αυτό, τα ώριμα δένδρα χρειάζονται το 80% του αζώτου την άνοιξη (60% αρχές Μαρτίου, 20% αρχές Μαΐου) και το 20% το καλοκαίρι (μέσα Ιουλίου), ώστε να καλύπτονται οι ανάγκες του δένδρου σε όλα τα στάδια. Ο φώσφορος εφαρμόζεται διαφυλλικά στα καρποφόρα δένδρα (2-3 κιλά το στρέμμα συνολικά με δύο-τρεις ψεκασμούς την άνοιξη). Το κάλιο εφαρμόζεται σε ποσότητες παρόμοιες με το Ν, όταν έχουμε καλή καρποφορία. Τέλος, πολύ σημαντική είναι και η προσθήκη ψευδαργύρου και βορίου ετησίως ή τουλάχιστον ανά διετία.

Κάθε ποικιλία ελιάς έχει τα δικά της μοναδικά χαρακτηριστικά χημικών και γεύσεων. Ωστόσο, τα έλαια που παράγονται από την ίδια ποικιλία μπορεί να είναι αρκετά διαφορετικά, ανάλογα με τις παραλλαγές καλλιέργειας, συγκομιδής και επεξεργασίας.

Οι ποικιλίες της ελιάς χωρίζονται ανάλογα με το μέγεθος του καρπού ή με τη χρήση του. Δηλαδή σε μικρόκαρπες, μεσόκαρπες, μεγαλόκαρπες ή σε εκείνες που προορίζονται για ελαιοποίηση (ελαιόλαδο) και σε εκείνες που προορίζονται για επιτραπέζιες (ή κονσερβοποίηση ή αλλιώς οι φαγώσιμες).

Η ΔΟΕ εκτιμά ότι 139 ποικιλίες ελιάς που καλλιεργούνται σε 23 διαφορετικές χώρες αντιπροσωπεύουν περίπου το 85% της παγκόσμιας παραγωγής ελιάς.

Στη χώρα μας υπάρχουν πάνω από 43 διαφορετικές ποικιλίες ελιάς. Για κάθε μία συγκεκριμένη (ταυτοποιημένη) ποικιλία υπάρχουν συνήθως δύο κύριες και τέσσερις με πέντε δευτερεύουσες ονομασίες, κάποιες εκ των οποίων μοιάζουν πολύ με άλλες, με αποτέλεσμα συχνά να υπάρχει σύγχυση ως προς το ποια ποικιλία ελιάς καλλιεργεί κάποιος.

Ελιά Κορωνέικη

Η Κορωνέικη ελιά (Olea Europea var. microcarpa alba) λέγεται και κορωνιά, κορώνι, κρητικιά, βάτσικη, λαδολιά, λιανολιά και ψιλολιά. Είναι παραδοσιακή ποικιλία της Ελλάδας και θεωρείται βασίλισσα των ελληνικών ποικιλιών ελιάς με πατρίδα της την περιοχή της Κορώνης. Είναι ποικιλία μικρόκαρπη χωρίς ιδιαίτερες εδαφοκλιματικές απαιτήσεις ανθεκτική στην ξηρασία και τους ανέμους και προσαρμόζεται ικανοποιητικά σε ξηροθερμικές συνθήκες και πτωχά εδάφη. Σαν δέντρο είναι εύρωστο και μακρόβιο με φύλλα μικρά, λογχοειδή και βαθυπράσινα. Χαρακτηρίζεται από δυο σημαντικά πλεονεκτήματα: την γρήγορη ανάπτυξη και τη υψηλή και σταθερή καρποφορία της (από 50 ως και πάνω από 150 κιλά καρπού κατά δέντρο). Αναπτύσσεται ταχύτερα και καρποφορεί περισσότερο όταν ποτίζεται και λιπαίνεται συστηματικά.

Σε μια συστηματική καλλιέργεια με το κατάλληλο κλάδεμα και πότισμα, η μείωση της παραγωγής την δεύτερη χρονιά περιορίζεται σημαντικά. Ο καρπός είναι μικρός με μέγεθος 12-15 mm κατάλληλος μόνο για ελαιοποίηση. Το μειονέκτημα του μικρού μεγέθους του καρπού της, ξεπερνιέται από το γεγονός ότι το λάδι της με το πρασινοκίτρινο χρώμα του είναι εκλεκτής ποιότητας με φρουτώδη γεύση, εξαιρετικό άρωμα και μεγάλο χρονικό διαστημα αποθήκευσης. Ανθίζει κατά το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Απριλίου και ωριμάζει κατά την περίοδο από τέλος Οκτώβρη μέχρι τον Δεκέμβρη έως Γενάρη. Η απόδοση σε λάδι του ελαιοκάρπου κυμαίνεται μεταξύ 15 και 25% (4-5 κιλά ελιές αποδίδουν 1 κιλό λάδι).

Ελιά Καλαμών

Η νυχάτη Καλαμών ή Ελιά Καλαμάτας είναι μια εξαιρετική ποικιλία επιτραπέζιας ελιάς. Καλλιεργείται κυρίως στους νομούς Μεσσηνίας, Λακωνίας, Αιτωλοακαρνανίας, Φθιώτιδας, Κορινθίας, Αργολίδας και Ηλείας. Είναι ποικιλία μεσόκαρπη υψηλής παραγωγικότητας, απαιτητική σε εδαφική και ατμοσφαιρική υγρασία, ανθεκτική στην αλατότητα του εδάφους, καθώς και ανθεκτική στο μύκητα βερτισίλιο. Το βάρος του καρπού κυμαίνεται από 5 ως 6 gr με σχήμα κυλινδοκωνικό με κάμψη μονόπλευρη που μοιάζει με τη ρόγα της ποικιλίας του σταφυλιού «Αετονύχι». Για το λόγο αυτό ονομάζεται και αετονυχολιά ή αετονυχιά Καλαμών. Η επιδερμίδα του καρπού είναι λεπτή και ελαστική και αποκτά βαθύ μαύρο χρώμα στο στάδιο της πλήρους ωριμότητας, ενώ ο πυρήνας του είναι λείος και αποσπάται εύκολα από τη σάρκα. Το γεγονός αυτό την καθιστά ιδανική ποικιλία για την παραγωγή φυσικών μαύρων βρώσιμων ελιών. Το δέντρο της Καλαμών είναι αρκετά εύρωστο, τα κλαδιά του έχουν κατακόρυφη ανάπτυξη και χαρακτηριστικά μεγάλα φύλλα. Η συγκομιδή γίνεται με το χέρι (χτένια) ή με ειδικά ραβδστικά μπαταρίας στο στάδιο της πλήρους ωριμότητας κατά την περίοδο Νοεμβρίου – Δεκεμβρίου.

Ελιά Μεγάρων – Μεγαρίτικη

Μεσόκαρπη ποικιλία με ωοειδές σχήμα καρπού , διπλής χρήσης ,δηλαδή λαδοελιά και επιτραπέζια , πράσινη ή μαύρη. Καλλιεργείται σ΄ όλη την Ελλάδα και ονομάζεται και Βοβωδίτικη, Περαχωρίτικη, Λαδολιά, Χουρμαδολιά, Καλολιά. Είναι δένδρο μετρίων διαστάσεων με μακριά μυτερά φύλλα. Ο καρπός ποικίλλει πάρα πολύ ως προς το μέγεθος και το σχήμα και μοιάζει πολύ με την Κορωνέικη αλλά είναι πιο μεγάλος. Το δένδρο αντέχει πολύ στό ψύχος και στην ξηρασία (καλλιέργεια μη ποτιστική) και είναι πολύ παραγωγικό όταν δέχεται στοιχειώδεις καλλιεργητικές φροντίδες παρέχοντας λάδι αρίστης ποιότητας. Η περιεκτικότητα του καρπού σε λάδι κυμαίνεται γύρω στο 25% και με εντατικότερη καλλιέργεια φθάνει στο 30%, ενώ ο καρπός χρησιμοποιείται και παρασκευή κονσερβών (πράσινες τσακιστές και μαύρες πατητές).

Ελιά Μανάκι – Κοθρέικη

Πολύ γνωστή ποικιλία για λάδι που ωριμάζει με αργούς ρυθμούς με καλύτερη εποχή συγκομιδής από το μέσα Ιανουαρίου μέχρι τις αρχές του Φεβρουαρίου. Ο καρπός της έχει μικρές διαστάσεις με οβάλ ή σφαιρικό σχήμα και βάρος από 2,2-2,9 gr. Χαρακτηριστικό της ποικιλίας Μανάκι είναι ότι αντέχει σε μεγάλο υψόμετρο, όπου άλλες ποικιλίες εκτός από την Αθηνολιά δε μπορούν να αποδώσουν. Καλλιεργείται κυρίως στην Άμφισσα, τους Δελφούς, την Ιτέα, την Αράχοβα, τη Λαμία, την Κυνουρία, την Ερμιόνη και τον Πόρο. Ποικιλία αρκετά ανθεκτική στο κρύο και στους ισχυρούς ανέμους. Αναπτύσσεται καλά σ’ όλα τα εδάφη ακόμα και στα άγονα-πετρώδη αλλά αποδίδει όμως πολύ καλύτερα σε σχετικά γόνιμα εδάφη που συγκρατούν αρκετή υγρασία. Προτιμά εδάφη με pH 7-8, αντέχει όμως και στα ελαφρά όξινα εδάφη και παρουσιάζει επίσης σχετικά καλή αντοχή στην αλατότητα του εδάφους. Συναντάται και με τα ονόματα Γλυκομανάκι, Γλυκομανακολιά.

Χονδροελιά Αγρινίου – Ελιά Αμφίσσης

Η ποικιλία Αμφίσσης ή κονσερβολιά έχει στρογγυλό μεγάλο καρπό, είναι διπλής χρήσης, κυρίως επιτραπέζια αλλά και λαδοελιά. Καλή αντοχή στο ψύχος, και θεωρείτε η «βασίλισσά» των ελιών λόγω της εξαιρετικής μεγάλης απόδοσης ανά δέντρο. Τα δέντρα της ποικιλίας Αμφίσσης γίνονται γενικά ψηλά, από 7-10 μέτρα ύψος αλλά μπορεί να διατηρηθούν και στα 4-5 μέτρα με συχνό κλάδεμα. Παράγουν μια εντελώς ιδιαίτερη ποικιλία βρώσιμων-επιτραπέζιων ελιών με μενεξεδένιο χρώμα, στρόγγυλη σιλουέτα και χορταστική πλούσια σάρκα. Καλλιεργείται σε πολλές περιοχές της Ελλάδος, με διαφορετικά ονόματα, όπως στο Βόλο, όπου έχει πάρει το όνομα «Βολιώτικη», στο Πήλιο με το όνομα «Μαυρελιά», στην Ιστιαία και την Εύβοια ως «Στρογγυλή» ή «Κονσερβοελιά», στο Αγρίνιο, τη Στυλίδα και στην Ήπειρο με το όνομα «Χονδρολιά» και στη Λάρισα και την Αταλάντη ως «Λαδολιά». Είναι η πιο διαδεδομένη ποικιλία βρώσιμης ελιάς μαζί με τη Καλαμών στην Ελλάδα. Τα φύλλα είναι μέσου μεγέθους, επιμηκή, με ευδιάκριτη αιχμή στην κορυφή τους που κάμπτεται προς τα κάτω ενώ ο καρπός είναι μεγάλος (με βάρος από 5-12 gr.), ωοειδής, με σάρκα λευκή τραγανή, που αποσπάται εύκολα από τον πυρήνα (κουκούτσι). Η επιδερμίδα του καρπού είναι λεπτή και ελαστική και παρουσιάζει μεγάλη αντοχή στο ζάρωμα. Συνήθως ο πράσινος καρπός είναι πιο ευαίσθητος από τον ώριμο.

Ελιά Αθηνολιά – Τσουνάτη

Η ποικιλία Αθηνολιά λέγεται επίσης Ματσολιά ή Μαστοειδής, Μουρτολιά και Τσουνάτη. Θεωρείτε ποικιλία μικρόκαρπη έως μεσόκαρπη με μεγάλη ανάπτυξη τα δέντρα της αλλά με μέτρια παραγωγή. Απαιτεί καλό έδαφος και καλλιεργητικές φροντίδες (λίπασμα, καθάρισμα χόρτων, κλπ) και είναι αρκετά ανθεκτική στο κρύο. Παράγει κάθε δυο χρόνια καρπό, ανθίζει μετά τα μέσα Μαΐου, έχει όψιμη ωρίμανση Δεκέμβρης-Ιανουάριος και είναι η μόνη ποικιλία που καλλιεργείται και σε ψηλό υψόμετρο, μέχρι 1.000 μ. Τα δέντρα της φτάνουν τα 10 μέτρα ύψος και έχουν μυτερά φύλλα. Ο καρπός είναι κωνικός, λίγο καμπουρωτός, χρώματος μαύρο ή μαύρος-μωβ όταν είναι ώριμος με περιεκτικότητα σε λάδι 20-30%. Πολλοί την θεωρούν ποικιλία μικτής χρήσης, δίνει όμως λάδι εκλεκτής ποιότητας λεπτόρρευστο και κεχριμπαρένιο χρώμα. Σε περιοχές με πρώιμους παγετούς η συγκομιδή γίνεται νωρίτερα, από τα μέσα Νοεμβρίου, δίνοντας εξαιρετικής ποιότητας αγουρέλαιο το οποίο μπορεί να καταναλωθεί από τον επόμενο Απρίλιο.

Ελιά Χαλκιδικής ή Γαϊδουροελιά

Ποικιλία που καλλιεργείται σχεδόν αποκλειστικά στη Χαλκιδική και είναι γνωστή ως Γαιδουρελιά, λόγω του σχετικά μεγάλου μεγέθους των καρπών της. Η συγκεκριμένη ποικιλία παράγει πράσινους καρπούς κυλινδροκωνικού σχήματος που φέρουν θηλή. Το μέσο βάρος του καρπού κυμαίνεται μεταξύ 6 έως 12 gr, με μέσο όρο οι 120-140 καρποί να ζυγίζουν ένα κιλό. Το χρώμα της επιδερμίδας του καρπού αλλάζει σιγά-σιγά με την πρόοδο της ωρίμανσης, από πράσινο σε πράσινο-κίτρινο, μετά αχυροκίτρινο, ρόδινο και καταλήγει σε ανοιχτό ερυθρό μαύρο, χωρίς όμως να γίνεται ποτέ μαύρο. Αυτός είναι ο λόγος που η συγκομιδή γίνεται όταν είναι πράσινες και έτσι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μαύρη επιτραπέζια ελιά. Η ποικιλία αυτή αναπτύσσεται σ’ όλα τα εδάφη ακόμα και σε άγονα πετρώδη. Αποδίδει όμως οπώς και οι άλλες ποικιλίες πολύ καλύτερα σε σχετικά γόνιμα εδάφη που συγκρατούν υγρασία. Προτιμά pH εδάφους 7-8, αντέχει όμως και στα ελαφρά όξινα εδάφη, παρουσιάζοντας επίσης καλή αντοχή στην αλατότητα του εδάφους. Οι επιτραπέζιες-βρώσιμες «Πράσινες Ελιές Χαλκιδικής» που παράγονται από την ποικιλία αυτή χαρακτηρίζονται από μεγάλο μέγεθος καρπού με μεγάλη αναλογία σάρκας προς πυρήνα, με λαμπερό πράσινο–πρασινοκίτρινο χρώμα, λεπτό φρουτώδες άρωμα και γεύση ελαφρώς πικρή, πικάντικη και απουσία αίσθησης λιπαρότητας.

Ελιά Κουτσουρελιά – Πατρινή

Ονομάζεται επίσης και Κουτσουλιέρα, Λαδολιά, Λιανολιά χονδρή, Λιανολιά ψιλή και Πατρινιά. Η περιεκτικότητα του καρπού σε λάδι φτάνει περίπου στο 25% (4 κιλά ελιές δίνουν 1 κιλό λάδι). Είναι μικρόκαρπη ποικιλία (λίγο πιο μεγάλη από την Κορωνέικη) και χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή λαδιού καλής ποιότητας. Θεωρείται ποικιλία απαιτητική σε εδαφική υγρασία και γόνιμο έδαφος γι αυτό καλλιεργείται κυρίως στους νομούς Κορινθίας, Αχαΐας, Λακωνίας και Αιτωλοακαρνανίας που τα εδάφη γενικά είναι πολύ καλής ποιότητας. Σαν δένδρο φτάνει σε ύψους 5–7 m, με φύλλα βαθυπράσινα, μήκους 4 cm και πλάτους 1 cm. Ο καρπός έχει σχήμα κυλινδροκωνικό με μέσο βάρος 1,20 gr και η σχέση της σάρκας προς τον πυρήνα του καρπού είναι 5:1.

Ελιά Θρούμπα – Θάσου

Είναι ποικιλία γενικά απαιτητική σε εδαφική υγρασία γι αυτό και δεν μπορεί να καρποφορήσει σε ξηροθερμικές περιοχές ή τις χρονιές με μεγάλη ξηρασία. Ευδοκιμεί σε βαθιά και γόνιμα εδάφη και για να αποδώσει καλά έχει ανάγκη από σωστές καλλιεργητικές φροντίδες (λίπασμα, καταστροφέα χόρτων, κλπ). Επίσης πολλοί λένε ότι έχει και αυξημένες ανάγκες σε ψύχος. Τα δέντρα αναπτύσσονται ορθόκλαδα με ύψους 5-10 m. Τα φύλλα της είναι πράσινα στην επάνω επιφάνεια και φαιοπράσινα στην κάτω, με μήκος 6 cm και πλάτος 1,50 cm. Ο καρπός είναι μετρίου μεγέθους με βάρος 2,5-5 gr και θεωρείται ποικιλία διπλής χρήσης. Ο καρπός εάν μαζευτεί δίνει λάδι σε ποσοστό 28-30%, ή εάν το αφήσουμε πάνω στο δέντρο δίνει τις βρώσιμες ελιές που είναι γνωστές ως «ΘΡΟΥΜΠΕΣ». Oι καρποί με υψηλή υγρασία και σχετικά υψηλή θερμοκρασία στο τέλος του φθινόπωρου, υφίστανται (λόγω δράσης του μύκητα phoma oleae) μια φυσική ζύμωση και χάνουν την πικράδα τους, ενώ είναι ακόμα στο δέντρο. Έτσι οι ελιές αποκτούν φυσιολογικά μία ευχάριστη γλυκιά γεύση, χωρίς καμία ανθρώπινη επεξεργασία με μόνη εργασία που χρειάζεται να είναι η διαλογή τους. Η ανάπτυξη του μύκητα της ζύμωσης ευνοείται όταν υπάρχουν πολλές εναλλαγές υψηλής υγρασίας και ηλιοφάνειας ή από το μικροκλίμα κάθε περιοχής. Εάν οι ελιές παραμείνουν στο δέντρο μέχρι το Μάρτιο-Απρίλιο τότε παραωριμάζουν, στραγγίζουν όλα τα υγρά τους και φυσικά γλυκαίνουν. Η ελιά Θρούμπα είναι διαδεδομένη ευρύτατα στον Ελληνικό χώρο. Εκτεταμένες καλλιέργειες υπάρχουν στην Κρήτη, στη Στερεά Ελλάδα, στα νησιά του Αιγαίου και στη Θάσο, όπου η καλλιεργούμενη ελιά εκεί παράγει τις γνωστές επιτραπέζιες ελιές «Θρούμπες Θάσου».

 Μέτρα αντιμετώπισης των ασθενειών του ξύλου στο αμπέλι, οι οποίες μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές απώλειες στην επόμενη παραγωγή, συστήνει το Περιφερειακό Κέντρο Προστασίας Φυτών, Ποιοτικού και Φυτοϋγειονομικού Ελέγχου Ιωαννίνων.

Οι αμπελοπαραγωγοί προκειμένου να αποφύγουν τυχόν μολύνσεις από ασθένειες ξύλου, η εργασία του κλαδέματος να γίνεται με ξηρό καιρό. Όπου δεν είναι εφικτό να αποφεύγονται οι μεγάλες τομές, να επικαλύπτετε την τομή με ένα προστατευτικό (πάστα) ή πλαστικό χρώμα που πρέπει να εφαρμόζεται (με πινέλο) ή επινώτιο ψεκαστήρα αμέσως μετά το κλάδεμα (εντός 24 ωρών).

Να απολυμαίνονται τα εργαλεία κλαδέματος με καθαρό οινόπνευμα ή διάλυμα χλωρίνης 10%. Η απολύμανση να γίνεται τακτικά, αν είναι δυνατόν πριν το πέρασμα στο επόμενο πρέμνο και οπωσδήποτε αν κατά τις τομές παρατηρήθηκαν ύποπτα συμπτώματα ασθενειών ξύλου.

Εξυγίανση

Καταβάλετε κάθε δυνατή προσπάθεια να εξαιρεθούν με το κλάδεμα κεφαλές, κληματίδες, βραχίονες που παρουσιάζουν ξηράνσεις, μη φυσιολογικό χρώμα, κακή ξυλοποίηση σκασίματα κλπ. Τυχόν πρέμνα που έχουν επισημανθεί, από το περασμένο καλοκαίρι να είναι μολυσμένα από ασθένειες του ξύλου, να αφήνονται να κλαδευτούν τελευταία.

Στα προσβεβλημένα πρέμνα μπορεί να γίνεται προσπάθεια ανασχηματισμού τους, με τομές (10 εκατοστά) κάτω από το προσβεβλημένο ξύλο, που θα γίνονται μετά από διαδοχικές απολυμάνσεις του πριονιού προσπαθώντας να αποκαλύψουμε το υγιές ξύλο. Αν δεν είναι δυνατόν να γίνει ανασχηματισμός το ασθενές πρέμνο να ξεριζώνεται.

Τα προσβεβλημένα κούτσουρα, (ξύλο μεγαλύτερο των 2 ετών) κορμοί, βραχίονες και τα πρέμνα που εκριζώνονται πρέπει να καταστρέφονται με φωτιά από όλους τους αμπελουργούς. Το ξύλο ενός έτους, οι κληματίδες δηλαδή, δεν είναι απαραίτητο να καίγεται και μπορεί να ενσωματώνεται στο έδαφος μετά από θρυμματισμό του.

Συμπτώματα

Ίσκα: κιτρίνισμα των φύλλων ανάμεσα από τα νεύρα και μάρανση έως ξήρανση της μιας πλευράς ή ολόκληρου του φυτού,

Ευτυπίωση: καχεκτική βλάστηση της μιας πλευράς ή καθολική.

Φόμοψη: εμφάνιση μικρών γωνιωδών κηλίδων με ανοιχτοπράσινο χρωματισμό που στη συνέχεια γίνεται καστανομελανός.

συμπτώματα

Σε περιοχές που η Ευτυπίωση προκαλεί σοβαρές απώλειες συνιστάται η διαμόρφωση των πρέμνων με το σύστημα των διπλών κορμών στο οποίο ο κάθε κορμός φέρει το ήμισυ του ενδεδειγμένου αριθμού ματιών. Επίσης έχει διαπιστωθεί ότι συστήματα διαμόρφωσης των πρέμνων όπως το παραδοσιακό κύπελλο και τα υποστηριγμένα γραμμωτά σχήματα, εξασφαλίζουν μικρότερη πιθανότητα μόλυνσης των φυτών λόγω του μικρότερου μεγέθους των τομών που γίνονται.

Σχετικά με τη Φόμοψη, η ασθένεια μπορεί να αντιμετωπισθεί και χημικά με τη διενέργεια 1-3 προληπτικών ψεκασμών, ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες κατά την περίοδο της βλάστησης. Ο πρώτος γίνεται στην έκπτυξη των ματιών, ο δεύτερος μετά το σχηματισμό του πρώτου φύλλου και ο τρίτος στο στάδιο των 2 – 3 φύλλων.

Για τις υπόλοιπες ασθένειες του αμπελιού οι ψεκασμοί αυτή την εποχή δεν έχουν καμία αποτελεσματικότητα και δεν είναι δικαιολογημένοι.

Πηγή – Περιφερειακό Κέντρο Προστασίας Φυτών, Ποιοτικού και Φυτοϋγειονομικού Ελέγχου Ιωαννίνων

Την ανάγκη επιστροφής στις ντόπιες ελληνικές φυλές, που διαθέτουν το κατάλληλο γενετικό υπόβαθρο και είναι πιο ανθεκτικές στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, ώστε η Ελλάδα, αξιοποιώντας το πλεονέκτημα που διαθέτει, να βγει μπροστά στην παγκόσμια αγορά -υπό προϋποθέσεις- υπογραμμίζει ο καθηγητής στο Tμήμα Kτηνιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) Γιώργος Αρσένος, επικεφαλής στο Εργαστήριο Ζωοτεχνίας.

«Η Ελλάδα έχει το πλεονέκτημα, σε πολλές ντόπιες φυλές προβάτων και αιγών, να έχει τη δεξαμενή των ανθεκτικών γονιδίων», εξηγεί, μιλώντας στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο κ. Αρσένος, κι αναφέρεται σε ορισμένες απ’ αυτές τις φυλές: Χίου, Καλαρρύτικο, Σερρών και Μυτιλήνης, καθώς και η εγχώρια ελληνική αίγα.

 Μία … ιδιαίτερη business ιδέα είχε ένας Έλληνας στην Κρήτη. Όπως διαβάζουμε στο cretalive έμπαινε σε ξένα χωράφια, μάζευε ελιές και στην συνέχεια τις αξιοποιούσε για να έχει οικονομικό όφελος. Για περίπου δύο μήνες χωρίς να γίνει αντιληπτός από τους ιδιοκτήτες για τους οποίους, όπως διαπιστώθηκε, γνώριζε ότι ζούσαν μακριά και δεν είχαν τη δυνατότητα να ελέγξουν την περιουσία τους.

Ο άνδρας είχε προσλάβει για το λόγο αυτό, μάλιστα, δύο αλλοδαπούς οι οποίοι μάζευαν, για λογαριασμό του, τις ελιές και στη συνέχεια εκείνος, ανενόχλητος, τις άλεθε!

Και οι τρεις συνελήφθησαν από αστυνομικούς του Τμήματος Αστερουσίων ενώ υπολογίζεται ότι είχαν προχωρήσει σε παράνομη ελαιοσυλλογή ελαιόκαρπου από 421 ελαιόδεντρα σε 6 τουλάχιστον ελαιώνες αποκομίζοντας ποσό ύψους 27.500 ευρώ, από τον περασμένο Δεκέμβριο.

Σε ανακοίνωση της η τοπική ΕΛ.ΑΣ αναφέρει:

”Συνελήφθησαν, χθες (02.02.2023), σε περιοχή του Δήμου Αρχανών Αστερουσίων, από αστυνομικούς του Αστυνομικού Τμήματος Αστερουσίων ημεδαπός και δύο αλλοδαποί κατηγορούμενοι για τα κατά περίπτωση αδικήματα της κλοπής και της Νομοθεσίας περί αλλοδαπών.

Ειδικότερα, στην ανωτέρω υπηρεσία περιήλθαν πληροφορίες ότι άγνωστα άτομα προβαίνουν στη συλλογή ελαιόκαρπου από αγροτεμάχιο ιδιοκτησίας ημεδαπής εν αγνοία της και αστυνομικοί μετέβησαν στο σημείο όπου εντόπισαν δύο αλλοδαπούς κατά το χρόνο που είχαν συλλέξει 4 τσουβάλια με ελαιόκαρπο και τον ημεδαπό κατά το χρόνο παραλαβής και φόρτωσης τους σε ΙΧΦ αυτοκίνητο ιδιοκτησίας του.

Σε έρευνα που έγινε σε ελαιουργείο της περιοχής και σε οικία του ημεδαπού βρέθηκαν και κατασχέθηκαν συνολικά 42 σακιά με ελαιόκαρπο, ελαιοραβδιστικό μηχάνημα και αγροτικά εργαλεία και εξοπλισμός.

Όπως προέκυψε από την αστυνομική προανάκριση της ανωτέρω υπηρεσίας , ο ημεδαπός εντόπιζε ελαιώνες των οποίων οι ιδιοκτήτες ήταν κάτοικοι άλλων περιοχών και δεν είχαν δυνατότητα επιτήρησης τους και ανέθετε στους αλλοδαπούς που είχε προσλάβει ως εργάτες, τη συλλογή του ελαιοκάρπου.

Με αυτό τον τρόπο, κατά το χρονικό διάστημα από 01.12.2023 έως και 02.02.2023 είχαν προβεί στην παράνομη συλλογή ελαιόκαρπου από 421 ελαιόδεντρα σε 6 τουλάχιστον ελαιώνες αποκομίζοντας παράνομο περιουσιακό όφελος περίπου 27.500 ευρώ.

Σακιά με ελαιόκαρπο αποδόθηκαν στην ιδιοκτήτρια τους ενώ κατασχέθηκε και ΙΧΦ αυτοκίνητο ως μέσο τέλεσης αξιόποινων πράξεων.

Η προανάκριση συνεχίζεται από το Αστυνομικό Τμήμα Αστερουσίων”.

Πηγή – itspossible.gr

Όλοι λατρεύουμε τα καρύδια, ένα εξαιρετικά δημοφιλές είδος ξηρών καρπών και ιδιαίτερα αγαπημένο στη χώρα μας. Η καρυδόψιχα λαμβάνεται από το εσωτερικό των καρπών της καρυδιάς και είναι ιδιαίτερα γευστική όταν τρώγεται αποξηραμένη ή ακόμα και φρέσκια. Το δέντρο της καρυδιάς έχει καταγωγή από τη νότια Ασία και είναι φυλλοβόλο καρποφόρο δέντρο, ταχείας ανάπτυξης που μπορεί να φτάσει σε ύψος μέχρι τα 30 μέτρα. Η καρυδιά καλλιεργείται στις περισσότερες περιοχές της χώρας μας, από τη Μακεδονία και τη Θράκη μέχρι τη Στερεά Ελλάδα, την Πελοπόννησο και την Κρήτη. Τα καρύδια όπως και οι περισσότεροι ξηροί καρποί, εκτός από μοναδική γεύση, προσφέρουν στον οργανισμό μας ενέργεια και πολύτιμα θρεπτικά συστατικά, καθώς περιέχουν πρωτεΐνες, ω3 λιπαρά οξέα, βιταμίνες, φυτικές ίνες, μαγνήσιο, σίδηρο και ασβέστιο .

Ποιες ποικιλίες καρυδιάς καλλιεργούνται στη χώρα μας; 

Η επιλογή της κατάλληλης ποικιλίας είναι σημαντικός παράγοντας για την επιτυχία της καλλιέργειας της καρυδιάς. Η ποικιλία Franquette είναι εξαιρετική γαλλική ποικιλία καρυδιάς, ζωηρή και παραγωγική που ωριμάζει στις αρχές Οκτώβρη και συστήνεται για ορεινές και ημιορεινές ψυχρές περιοχές, καθώς βλαστάνει αργά την άνοιξη. 

Η ποικιλία Hartley είναι εκλεκτή ιταλική ποικιλία καρυδιάς με μεγάλο μέγεθος καρπού που ωριμάζει στα τέλη Σεπτεμβρίου και συστήνεται για νοτιότερες περιοχές. Πολύ διαδεδομένη και παραγωγική ποικιλία καρυδιάς με υψηλό ποσοστό ψίχας του καρπού είναι και η ποικιλία Chandler από την Καλιφόρνια της Αμερικής, ενώ ενδιαφέρουσα ποικιλία είναι και η υπερπρώιμη ποικιλία Payne που έχει μεγάλο μέγεθος καρπού και ωριμάζει στις αρχές του Σεπτεμβρίου.

Σε ποιες συνθήκες καλλιεργείται η καρυδιά;

Η καρυδιά ευδοκιμεί σε βαθιά εδάφη που παρουσιάζουν πολύ καλή αποστράγγιση, καθώς οι ρίζες της μπορεί να ξεπεράσουν σε βάθος τα 3 μέτρα. Η καλλιέργεια της καρυδιάς χρειάζεται γόνιμο έδαφος με αρκετή οργανική ουσία, ενώ είναι ευαίσθητη σε αλατούχα και αλκαλικά εδάφη.

Η καρυδιά γενικότερα θέλει δροσερό περιβάλλον, καθώς είναι ευαίσθητη τόσο στις πολύ χαμηλές όσο και στις πολύ ψηλές θερμοκρασίες. Οι βροχές αργά την άνοιξη δημιουργούν προβλήματα ανάπτυξης μυκητολογικών και βακτηριακών ασθενειών, ενώ οι ανοιξιάτικοι παγετοί προκαλούν ζημιές κυρίως στις ορεινές περιοχές. 

Η καρυδιά μπαίνει σε καρποφορία μετά τον 4ο χρόνο, φτάνει σε επίπεδο υψηλής παραγωγής κατά το 10ο χρόνο και έχει σημαντική καρποφορία για αρκετές δεκαετίες καθώς θεωρείται μακρόβιο δέντρο.

Πότε γίνεται η φύτευση της καρυδιάς και σε τι αποστάσεις;

H πυκνότητα φύτευσης της καρυδιάς εξαρτάται από την ποιότητα του εδάφους, την ποικιλία της καρυδιάς που φυτεύουμε, καθώς και στο υποκείμενο που έχει εμβολιαστεί η ποικιλία. Κατάλληλες αποστάσεις φύτευσης για τις καρυδιές, μπορεί να είναι από 7 x 7 μέτρα μέχρι 10 x 10 μέτρα. 

Το υποκείμενο καρυδιάς Jungan nigra είναι κατάλληλο για πυκνότερες φυτεύσεις, καθώς σε αυτό εμβολιάζονται ποικιλίες που μπαίνουν νωρίς στην παραγωγή. Αντίθετα, ποικιλίες καρυδιάς που εμβολιάζονται στο υποκείμενο Jungan regia απαιτούν μεγαλύτερες αποστάσεις φύτευσης.

Κατάλληλη εποχή για την φύτευση των δενδυλλίων καρυδιάς, κυρίως γυμνόρριζων χωρίς μπάλα χώματος, είναι η περίδος του χειμώνα, από Δεκέμβριο μέχρι Φεβρουάριο, ενώ για δενδρύλλια καρυδιάς που είναι σε γλάστρα χώματος, η φύτευση μπορεί να γίνει μέσα στην άνοιξη.

Κάθε πότε χρειάζεται πότισμα η καρυδιά;

Η καρυδιά έχει σημαντικές απαιτήσεις σε εδαφική υγρασία, ιδιαίτερα από τις αρχές του καλοκαιριού μέχρι τα μέσα φθινοπώρου. H έλλειψη αρκετής διαθέσιμης ποσότητας νερού μπορεί να οδηγήσει στην παραγωγή καρυδιών μικρότερου μεγέθους. Ειδικά την περίοδο του καλοκαιριού, οι μειωμένες ποσότητες νερού μπορούν να συντελέσουν στην μειωμένη ψίχα του καρυδιού. 

Ποτίζουμε μία φορά τη βδομάδα την περίοδο της άνοιξης και του φθινοπώρου και τουλάχιστον δύο φορές τη βδομάδα την περίοδο του καλοκαιριού. Κατάλληλος τρόπος ποτίσματος για τις καρυδιές είναι η μέθοδος άρδευσης με σταγόνες, καθώς συτελεί στην εξοικονόμηση νερού και στην αποτελεσματικό εφοδιαμό με νερό του ριζικού συστήματος της καρυδιάς που βρίσκεται σε αρκετό βάθος μέσα στο έδαφος.

Ποιες ασθένειες και έντομα προσβάλλουν την καρυδιά και πότε ψεκάζουμε;

H καρυδιά προσβάλλεται από μυκητολογικές ασθένειες όπως η ανθράκωση που προκαλεί μαύρες κηλίδες στο φύλλωμα της και φυλλόπτωση, από τη φυτόφθορα που δημιουργεί έκκριση κόλλας στον κόρμο του δέντρου, και από τη βακτηρίωση που προκαλεί κηλίδες στα φύλλα και μαύρισμα στους καρπούς. 

Για την αντιμετώπιση των ασθενειών ψεκάζουμε πριν την έκπτυξη των φύλλων και μετά ανά 15 μέρες με χαλκούχο διάλυμα, ενώ για την αντιμετώπιση της φυτοφθορα συμπληρωματικά γίνεται ασβέστωμα του κορμού κατά τον Απρίλιο. –

Η καρυδιά μπορεί να προσβληθεί από το έντομο της μελίγκρας, από την καρπόκαψα που σκουληκιάζει τον καρπό, από την ψώρα (κοκκοειδή) και από τον τετράνυχο. Για την αντιμετώπιση τους, ψεκάζουμε με οικολογικά σκευάσματα βάκιλου Θουριγγίας, φυσικής πυρεθρίνης και θερινού πολτού που προμηθευόμαστε από γεωπονικά καταστήματα.

Ποια εποχή και πώς γίνεται το κλάδεμα της καρυδιάς;

To κλάδεμα της καρυδιάς διακρίνεται στο κλάδεμα διαμόρφωσης που γίνεται στα νεαρά δενδρύλλια καρυδιάς και στο κλάδεμα καρποφορίας που γίνεται στα ενήλικα δένδρα καρυδιάς. 

Πιο διαδεδομένα κλάδέματα διαμόρφωσης της καρυδιάς είναι το κυπελλοειδές σχήμα που χαρακτηρίζεται από 3-4 πλάγιους βραχίονες που σχηματίζουν γωνία 60 μοιρών με τον κορμό και το σχήμα πυραμίδας που περιλαμβάνει 4-5 κύριους βραχίονες που διαμορφώνονται κάθετα και με οριζόντια κατεύθυνση προς τον κορμό.

To κλάδεμα καρποφορίας της καρυδιάς πρέπει να γίνεται κάθε χρόνο και να στοχεύει στην διατήρηση του σχήματος των δέντρων, στην απομάκρυνση των ξερών και αδύναμων κλάδων, στον καλό αερισμό και φωτισμό του εσωτερικού της κόμης των δέντρων, καθώς και στην εξασφάλιση καλής παραγωγής. Το κλάδεμα της καρυδιάς γίνεται στο τέλος του χειμώνα αφού περάσουν οι έντονοι παγετοί. –

Πότε γίνεται η συγκομιδή των καρυδιών και πώς συντηρούνται;

Ανάλογα την ποικιλία της καρυδιάς και την περιοχή, η συγκομιδή ξεκινά από τις αρχές του Σεπτεμβρίου μέχρι τα μέσα του Νοέμβρίου. Η συγκομιδή γίνεται με τα χέρια ή με προσεκτικό ράβδισμα και συλλογή από το έδαφος. Στη συνέχεια βγάζουμε τον φλοιό από τους καρπούς και τους αποξηραίνουμε σε τελάρα στον ήλιο σε σημεία που διαθέτουν καλό αερισμό. 

Τα καρύδια μπορούν να διατηρηθούν περισσότερο σε δροσερό περιβάλλον ή σε ψυγείο, καθώς σε θερμοκρασίες περιβάλλοντος περίπου 21°C οξειδώνονται σε 3-4 μήνες λόγω της μεγάλης περιεκτικότητας σε έλαια που διαθέτουν.

Πηγή www.mistikakipou.gr

Θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως το
φυτοπροστατευτικό προϊόν της κρίσης. Οι λόγοι
είναι ότι κατασκευάζεται εύκολα και φθηνά, έχει
ευρύ φάσμα δράσης σε ασθένειες που οφείλονται σε
μύκητες, ενώ προσφέρει ακαρεοκτόνο αλλά και
κοκοειδοκτόνο δράση.

 Τα συστατικά του θειασβεστίου είναι 3. Νερό,
οξείδιο του ασβεστίου (σβησμένη άσβεστος) και
θειάφι. Ειδικότερα σε ένα καζάνι (150λίτρων)
ρίχνουμε 30 λίτρα νερού έπειτα ρίχνουμε 10 κιλά
ασβέστη και ανακατεύουμε μαζί με θέρμανση μέχρι
να λιώσει. Έπειτα ρίχνουμε στο μείγμα 20 κιλά θειάφι και ανακατεύουμε συνέχεια συμπληρώνοντας
νερό μέχρι τα 100 λίτρα. Στο τέλος αφήνουμε το μείγμα να βράσει για 45 λεπτά, ενώ το χρώμα θα γίνει
σοκολατί. Η μυρωδιά του μείγματος είναι ιδιαίτερα έντονη και άσχημη. 

Το πολυθειούχο ασβέστιο μας
συγκέντρωση 29% βάρος κατ όγκο (31 Baume).
Το θειάφι χρησιμοποιόταν σαν μυκητοκτόνο και στην αρχαιότητα. Το θειασβέστιο είναι μια πιο τοξική
μορφή. Οι εφαρμογές του θειασβεστίου μπορούν να γίνουν σε πλήθος καλλιεργειών. Ειδικότερα όμως
στην δενδροκαλλιέργεια τα αποτελέσματα είναι πολύ εντυπωσιακά ενώ μπορεί εν μέρει να
αντικαταστήσει τον πολύ πιο ρυπογόνο χαλκό. Η συγκέντρωση του ψεκαστικού υγρού είναι ένας πολύ
σημαντικός παράγων για την επιτυχία του ψεκασμού. Το καλοκαίρι μπορούν να γίνονται εφαρμογές
θειασβεστίου μέχρι και την συγκομιδή διότι είναι ακίνδυνο. Πρέπει όμως η δοσολογία να είναι κάτω
από 8 κιλά θειασβέστιο σε 1 τόνο νερό γιατί θα λεκιαστούν οι καρποί και υπάρχει κίνδυνος
φυτοτοξικότητας. Το χειμώνα όμως η συγκέντρωση του ψεκαστικού υγρού είναι 3 φορές μεγαλύτερη
δηλαδή 25 κιλά στον τόνο νερού και καλό λούσιμο των δένδρων.

Μπορούμε να κάνουμε 3-4 ψεκασμούς το καλοκαίρι και άλλους τόσους το χειμώνα. Οι επιστήμονες της
Agro-help.com πιστεύουν ότι το θειασβέστιο δέν μπορεί να αντικαταστήσει τα σύγχρονα μυκητοκτόνα
και ακαρεοκτόνα, ωστόσο η προσωπική μας εμπειρία έχει δείξει ότι το θειασβέστιο είναι ιδιαίτερα
ικανό, ενώ τα αποτελέσματα είναι εμφανή μετά τον τρίτο ψεκασμό. Προσοχή, δεν ψεκάζουμε σε
περιόδους ανθοφορίας, σε υψηλές θερμοκρασίες άνω των 25 βαθμών κελσίου και σε καρπούς που
μπορεί να λεκιάσουν
Το άρθρο που μόλις διαβάσετε είναι πληροφορικά και δεν ευθυνόμαστε για πιθανές επιπτώσεις από τη
κακή χρήση του θειασβεστίου. Ωστόσο, αν θέλετε παραπάνω πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε
μαζί μας. 

Πηγή www.agro-help.gr

Συντάξεις πολλών ταχυτήτων και με όρια ηλικίας που είναι μεταξύ 62 και 67 ετών δικαιούνται οι ασφαλισμένοι του ΟΓΑ, με βασική προϋπόθεση να έχουν 15 έτη πληρωμένων εισφορών ως αγρότες ή (αν δεν έχουν τις εισφορές) να μπορούν να αποδείξουν ότι είναι εγγεγραμμένοι στον ΟΓΑ και απασχολούνται για 25 έτη με τη γεωργία.

Η σύνταξη στα 62 καταβάλλεται με προϋπόθεση να έχουν 40 έτη ασφάλισης είτε στον ΟΓΑ είτε και σε άλλα Ταμεία, αλλά από τα 40 έτη, τα 15 θα πρέπει να είναι στον ΟΓΑ. Αν δεν συμπληρώνουν τη 15ετία, θα συνταξιοδοτηθούν στο 67ο έτος. Στη 15ετία δεν συνυπολογίζονται πλασματικοί χρόνοι.

Η σύνταξη στο 67ο έτος καταβάλλεται εφόσον συμπληρώνονται είτε τα 15 κατ’ ελάχιστον απαιτούμενα έτη ασφάλισης στον ΟΓΑ είτε η 25ετής ενασχόλησή τους με το επάγγελμα του αγρότη μέσα από την εγγραφή τους στα μητρώα του Οργανισμού.

Τυχόν χρόνος συνταξιοδότησης λόγω αναπηρίας από τον ΟΓΑ συνυπολογίζεται στη 15ετία.

Στην περίπτωση που ο ΟΓΑ είναι τελευταίος ασφαλιστικός φορέας, αλλά ο ασφαλισμένος δεν έχει 15 έτη, καθώς επίσης και αν ο ΟΓΑ δεν είναι αρμόδιος για την κρίση του συνταξιοδοτικού δικαιώματος, τότε η αίτηση θα διαβιβαστεί στο προηγούμενο Ταμείο, όταν ο ασφαλισμένος συμπληρώσει το 67ο έτος.

Αν, για παράδειγμα, ένας ασφαλισμένος έχει 25 χρόνια στον ΟΑΕΕ και άλλα 12 έτη στον ΟΓΑ (σύνολο 37 έτη) με ηλικία 65 ετών, δεν θα πάρει σύνταξη από τον ΟΓΑ στα 67, γιατί δεν συμπληρώνει 15ετία στο Ταμείο. Αυτό που θα γίνει είναι ότι στα 67 θα κάνει αίτηση στον ΕΦΚΑ-ΟΓΑ, αλλά η συνταξιοδότησή του θα κριθεί με διατάξεις ΟΑΕΕ.

Για να συνταξιοδοτηθεί από τον ΟΓΑ θα πρέπει απαραίτητα να έχει συμπληρώσει μια 15ετία, δηλαδή να μείνει ασφαλισμένος σε αγροτική δραστηριότητα για άλλα 3 χρόνια.

Τα υπέρ στην επιλογή αυτή είναι ότι θα καταβάλλει μικρότερες ασφαλιστικές εισφορές σε σύγκριση με τις εισφορές που θα πλήρωνε αν άφηνε τον ΟΓΑ για να ασκήσει άλλο επάγγελμα.

Προσοχή: Στην περίπτωση διαδοχικής ασφάλισης, αν δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις συνταξιοδότησης του ΟΓΑ, τότε για να διαβιβαστεί η αίτηση στο προηγούμενο Ταμείο ο ασφαλισμένος θα πρέπει να έχει 1.000 ημέρες ασφάλισης συνολικά στον ΟΓΑ, εκ των οποίων οι 300 την τελευταία πενταετία, αλλιώς η αίτηση για σύνταξη δεν διαβιβάζεται στον προηγούμενο ασφαλιστικό φορέα και βγαίνει απορριπτική απόφαση έως ότου συμπληρωθούν οι προϋποθέσεις (1.000 ημέρες ασφάλισης συνολικά, με τις 300 εντός της τελευταίας 5ετίας). Για να συμπληρωθούν οι 1.000 ημέρες επιτρέπεται να αναγνωριστεί μόνον η στρατιωτική θητεία για τους άνδρες.

Το πλεονέκτημα που διαφοροποιεί τον ΟΓΑ από τα υπόλοιπα Ταμεία είναι η δυνατότητα του υποψήφιου συνταξιούχου, εφόσον το επιθυμεί, να συνεχίσει την απασχόλησή του ως αγρότης χωρίς να έχει ποινή μείωσης της σύνταξης κατά 30%.

Το ίδιο καθεστώς, δηλαδή χωρίς μείωση σύνταξης, ισχύει και στους συνταξιούχους άλλων Ταμείων που ασκούν μετά τη συνταξιοδότησή τους αγροτική δραστηριότητα από την οποία αποκομίζουν ετησίως ως 10.000 ευρώ. Αν υπερβαίνουν το ποσό, έχουν μείωση σύνταξης κατά 30%.

Σύνταξη με 4 διαφορετικά ποσά

Οι συντάξεις ΟΓΑ για όσους αποχωρούν από 1ης/1/2017 και μετά αποτελούνται από 4 διαφορετικά ποσά:

1. Τη βασική σύνταξη, που βαίνει μειούμενη κατά 4% κάθε έτος για τους νέους από το 2003 και μετά συνταξιούχους και η οποία μηδενίζεται το 2027. Για το 2023, το ποσό της βασικής σύνταξης ανέρχεται σε 68 ευρώ.
2. Τη σύνταξη βάσει εισφορών που κατέβαλαν υποχρεωτικά οι ασφαλισμένοι στον κλάδο κύριας ασφάλισης αγροτών με τις 7 ασφαλιστικές κατηγορίες από 1ης/1/1998 ως 2016. Αυτό το κομμάτι σύνταξης υπολογίζεται με συντελεστή 2% στο σύνολο των ποσών που έχουν καταβληθεί στις ανάλογες ασφαλιστικές κατηγορίες.
3. Τη σύνταξη από τον κλάδο πρόσθετης ασφάλισης που λειτούργησε στη δεκαετία 1988-1997, με τρεις ασφαλιστικές κλάσεις προαιρετικών και όχι υποχρεωτικών εισφορών. Οι ασφαλισμένοι που είχαν επιλέξει μία από τις τρεις κλάσεις και δεν πλήρωσαν μπορούν να ζητήσουν να αναγνωρίσουν τα χρόνια αυτά ως πλασματικά έτη χωρίς να προσμετρηθούν στο σύνολο των πλασματικών ετών που έχουν δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν για να συμπληρώσουν 40 έτη ασφάλισης και να συνταξιοδοτηθούν στα 62.
4. Την εθνική και ανταποδοτική σύνταξη που θεσπίστηκαν με το νόμο 4387/2016 και αφορούν στον διανυθέντα χρόνο ασφάλισης από το 2017 και μετά.

Το άθροισμα από τα 4 επιμέρους ποσά βγάζει και την τελική σύνταξη του ΟΓΑ.

Τα 4 ξεχωριστά ποσά σύνταξης ισχύουν για όσους αποχωρήσουν μέχρι το 2031, γιατί στον ΟΓΑ ο νόμος Κατρούγκαλου εφαρμόζεται σταδιακά με μεταβατική περίοδο.

Για το λόγο αυτόν στο διάστημα από το 2017 ως το 2031 ένα ποσοστό σύνταξης θα υπολογίζεται με το παλιό καθεστώς (κύρια+πρόσθετη+βασική) και το υπόλοιπο είναι με το νέο σύστημα (εθνική+ανταποδοτική σύνταξη).

Για κάθε έτος ως το 2031 μειώνεται το ποσοστό σύνταξης που θα καταβάλλεται με το παλιό σύστημα και αυξάνεται το ποσοστό σύνταξης με το νέο σύστημα.

Για παράδειγμα, όσοι κάνουν αίτηση το 2023 θα πάρουν το 53,60% της σύνταξης με το παλιό σύστημα και το 46,40% με το νέο. Αν, δηλαδή, το τελικό ποσό είναι 500 ευρώ, τα 268 ευρώ θα είναι η σύνταξη με το παλιό σύστημα και τα 232 ευρώ με το νέο σύστημα. Οσοι κάνουν αίτηση το 2026 θα έχουν το 33,50% της σύνταξης με το παλιό σύστημα και 66,50% με το νέο κ.ο.κ. Από το 2032 οι συντάξεις ΟΓΑ θα είναι εξολοκλήρου με το νέο σύστημα (εθνική συν ανταποδοτική σύνταξη), ενώ όλες οι εκδοθείσες ως τότε θα επανυπολογιστούν, ώστε να μετατραπούν σε συντάξεις του νέου συστήματος.

Πότε χορηγείται σύνταξη χωρίς όριο ηλικίας από τον ΟΓΑ

Σε γονείς και αδέλφια αναπήρων με ποσοστό αναπηρίας 67% και άνω, που δεν εργάζονται και δεν νοσηλεύονται, και σε συζύγους αναπήρων με ποσοστό αναπηρίας 80% και άνω, εφόσον έχουν διανύσει τουλάχιστον 10ετή έγγαμο βίο, ο ΟΓΑ χορηγεί σύνταξη χωρίς όριο ηλικίας εφόσον οι ασφαλισμένοι του έχουν συμπληρώσει 25 έτη ασφάλισης ως τις 18/8/2015. Ο χρόνος αυτός πρέπει να είναι πραγματικός χρόνος ασφάλισης στον ΟΓΑ.
Στην άσκηση του δικαιώματος συνταξιοδότησης από γονέα ανάπηρου τέκνου πρέπει ο άλλος γονέας, κατά την ημερομηνία υποβολής της αίτησης για συνταξιοδότηση, να μη λαμβάνει ή να μη δικαιούται σύνταξη από οποιονδήποτε ασφαλιστικό οργανισμό ή το Δημόσιο, να έχει συμπληρώσει τουλάχιστον 2.400 ημέρες ή 8 χρόνια πραγματικής ασφάλισης, από τα οποία 600 ημέρες ή 2 χρόνια τα τελευταία 4 χρόνια σε φορείς κύριας ασφάλισης ή και το Δημόσιο και να εργάζεται.

Προσοχή: Αν η 25ετία με προϋπάρχουσα αναπηρία συμπληρωθεί από 19/8/2015 και μετά, ή αν υπάρχει η 25ετία αλλά η αναπηρία πιστοποιηθεί από 19/8/2015 και μετά, τότε η συνταξιοδότηση των γονέων, συζύγων, αδελφών ατόμων με αναπηρία προϋποθέτει και όριο ηλικίας που ξεκινά από τα 55 και καταλήγει στα 62. Η αύξηση του ορίου συντελείται με βάση το έτος που συμπληρώνεται η 25ετία ή πιστοποιείται η αναπηρία. Σύμφωνα με το νόμο 4336/2015, όσοι πιάνουν τις προϋποθέσεις από 19/8/2015 ως 31/12/2015 βγαίνουν με σύνταξη σε ηλικία 55 ετών και 11 μηνών, το 2016 το όριο ανεβαίνει στα 56 και 9 μήνες, το 2017 είναι 57 και 8 μήνες, το 2018 είναι 58 και 6 μήνες, το 2019 το όριο ηλικίας είναι 59 και 5 μήνες, το 2020 είναι 60 και 3 μήνες, το 2021 είναι 61 και 2 μήνες και με 25ετία ή πιστοποίηση αναπηρίας από το 2022 και έπειτα οι γονείς, σύζυγοι και αδέλφια αναπήρων παίρνουν σύνταξη από τον ΟΓΑ στα 62.

 Τι ισχύει για τις συντάξεις αναπηρίας

Οι ασφαλισμένοι του Κλάδου Κύριας Ασφάλισης Αγροτών δικαιούνται σύνταξη αναπηρίας από κοινή νόσο εφόσον κριθούν ανίκανοι για εργασία σε ποσοστό 50% (με τον νέο νόμο 4997/2022 – μίνι Ασφαλιστικό) και έχουν χρόνο ασφάλισης και καταβολής εισφορών πέντε ετών, από τα οποία δύο έτη μέσα στην πενταετία που προηγείται του έτους κατά το οποίο πιστοποιήθηκε η αναπηρία ή έχουν πραγματοποιήσει δέκα πέντε χρόνια ασφάλισης και καταβολής εισφορών, οποτεδήποτε.

Όταν η αναπηρία οφείλεται σε εργατικό ατύχημα ή ατύχημα κατά την απασχόληση και ο ασφαλισμένος κριθεί ανίκανος για εργασία σε ποσοστό 67% δίδεται σύνταξη ανεξάρτητα από το χρόνο ασφάλισης. Σε περίπτωση ατυχήματος εκτός εργασίας δίδεται σύνταξη αν ο ασφαλισμένος έχει πραγματοποιήσει τον μισό χρόνο ασφάλισης που απαιτείται για τη συνταξιοδότηση λόγω αναπηρίας από κοινή νόσο και κριθεί ανίκανος για εργασία σε ποσοστό 67%.

Συντάξεις χηρείας – Παγίδες

Η χήρα δικαιούνται το 70% της σύνταξης του θανόντος με κατώτατο όριο τα 387,9 ευρώ για το 2023.

Αν υπάρχουν τέκνα, παίρνουν μερίδιο 25% του ποσού της σύνταξης, που ελάμβανε ή δικαιούτο να λάβει ο θανών και μειώνεται αναλογικά το ποσό για τον επιζώντα σύζυγο.

Προσοχή: Στην περίπτωση που ο επιζών σύζυγος έχει δική του σύνταξη μετά την πρώτη τριετία από την καταβολή της σύνταξης θανάτου, τότε το 70% της σύνταξης χηρείας περιορίζεται στο 35%. Αν ο επιζών σύζυγος συνταξιοδοτείται από τον ΟΓΑ, τότε του αφαιρείται το ποσό της βασικής σύνταξης προκειμένου να πάρει και τη σύνταξη λόγω θανάτου. Αυτή η παγίδα οδηγεί σε πολλές περιπτώσεις στην αποποίηση της σύνταξης θανάτου, γιατί δεν συμφέρει να χάσουν μέρος της δικής τους σύνταξης οι συνταξιούχοι του ΟΓΑ.

Αναγνωριζόμενοι χρόνοι

Οι ασφαλισμένοι έχουν δικαίωμα αναγνώρισης έως 7 πλασματικών ετών ασφάλισης για να συμπληρώσουν 40 έτη και να συνταξιοδοτηθούν στα 62.

Οι πλασματικοί χρόνοι ασφάλισης που μπορούν να αξιοποιηθούν είναι στρατιωτικής θητείας, σπουδών, παιδιών, κενών διαστημάτων ασφάλισης κ.ά.

ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΟΓΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΤΟΥ 2023

Τα ποσοστά παλιάς και νέας σύνταξης για τους αγρότες

1. Βασική σύνταξη ΟΓΑ+εισφορές
2. Εθνική+ανταποδοτική σύνταξη

Επιλογή της περιοχής

  Η φύτευση της ελιάς δεν θα πρέπει να γίνεται σε περιοχές στις οποίες η θερμοκρασία πέφτει συχνά κάτω από –5οC.Η ζημιά στα δένδρα είναι σοβαρή και οφείλεται τόσο σε χειμωνιάτικους όσο και ανοιξιάτικους παγετούς. Ένα ασφαλές κριτήριο για την καταλληλότητα της περιοχής είναι η ύπαρξη ελαιόδενδρων, τα οποία για μία εικοσαετία τουλάχιστον δεν έχουν ζημιωθεί από παγετούς.

Οι ποικιλίες εκείνες που έχουν καλύτερη αντοχή στις χαμηλές θερμοκρασίες, θα πρέπει να προτιμώνται για τους ελαιώνες που βρίσκονται σε περιοχές με μεγαλύτερο υψόμετρο.Η ελιά παθαίνει επίσης ζημιά όταν επικρατεί ξηρός αέρας, κατά την περίοδο της ανθοφορίας και της καρπόδεσης. Επίσης σε περιοχές κλειστές, μη αεριζόμενες, με υψηλή ατμοσφαιρική υγρασία, ευνοούνται οι ασθένειες όπως π.χ. το κυκλοκόνιο,γλοιοσπόριο κ.α.

Ένα ακόμη στοιχείο για την επιλογή της περιοχής, θα πρέπει να είναι η εύκολη εύρεση εργατικών χεριών για τη συγκομιδή, καθώς επίσης και η ύπαρξη ελαιοτριβείων ή εργοστασίων επεξεργασίας της επιτραπέζιας ελιάς.

Η επιλογή της τοποθεσίας θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη και το ύψος των ετησίων βροχοπτώσεων. Έτσι, σε περιοχές με λίγες βροχοπτώσεις (200-300 χιλιοστά), η απόδοση της ελιάς είναι ικανοποιητική μόνο σε εδάφη με καλή ικανότητα συγκράτησης του νερού, εκτός αν υπάρχει δυνατότητα άρδευσης. Σε περιοχές με αρκετές βροχοπτώσεις (400-600 χιλιοστά), η απόδοση είναι ικανοποιητική σε όλα σχεδόν τα εδάφη, με την προϋπόθεση ότι εξασφαλίζεται καλή στράγγιση του εδάφους, γιατί η ελιά είναι ευαίσθητη στην υπερβολική εδαφική υγρασία. Σε χωράφια με κλίση, καλό θα είναι η φύτευση και η καλλιέργεια να γίνεται «κατά τις ισοϋψείς». Αυτό προϋποθέτει ειδικά μηχανήματα κινούνται κάθετα προς την κλίση του εδάφους χωρίς κίνδυνο ανατροπής.

Πόσα δέντρα το στρέμμα

Ανάλογα με το σύστημα εκμετάλλευσης που θα εφαρμοστεί (εντατικό ή μη), αποφασίζεται η πυκνότητα φύτευσης. Για εντατική εκμετάλλευση, σε βαθιά γόνιμα εδάφη και περιοχές με αρκετές βροχοπτώσεις ή με δυνατότητα άρδευσης, γίνεται πυκνή φύτευση.

Ανάλογα με την ποικιλία συνιστάται πυκνότητα 20-30 δένδρα/στρέμμα. Μπορεί αρχικά να γίνει πυκνότερη φύτευση (40-50 δένδρα/στρέμμα,) με πρόβλεψη αφαίρεσης των μισών δένδρων (ενδιάμεσων γραμμών) όταν αρχίσει ο συνωστισμός. Σε αβαθή ή πτωχά εδάφη και σε περιοχές με λιγότερες βροχοπτώσεις η πυκνότητα φύτευσης μειώνεται ανάλογα.

Γενικά, δύο είναι οι κύριοι τρόποι φύτευσης:

• Παραδοσιακός, όπου οι αποστάσεις φύτευσης είναι 7×7 m., 6×8 m, 8×8 m, 10×10 m, ανάλογα με την περιοχή (λιγότερα από 200 δένδρα/στρέμμα).
•  Δυναμικός, όπου τα δένδρα φυτεύονται πυκνά 5×6 m, 6×6 m, (περίπου 270-300 δένδρα/στρέμμα).