Στον κόσμο της ελαιοκομίας, η Ισπανία κατέχει μια κυρίαρχη θέση, ειδικά όταν πρόκειται για την ποικιλία Arbequina. Αυτή η ποικιλία, η οποία είναι βασική για τους πυκνής φύτευσης ελαιώνες , αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια μια ανησυχητική μείωση στις ποσότητες του παραγόμενου ελαιόλαδου.

Η μείωση αυτή έχει δημιουργήσει ανησυχία μεταξύ των παραγωγών, ιδιαίτερα στις περιοχές της Καταλονίας, όπως στις περιοχές Garrigues και Siurana, όπου η Arbequina είναι η κυρίαρχη ποικιλία. Για να αντιμετωπίσει αυτή την πρόκληση, το Ινστιτούτο Τεχνολογικής Αγροτικής Έρευνας (IRTA) έχει ξεκινήσει ένα διετές πρόγραμμα προκειμένου να προτείνει συγκεκριμένα μέτρα για τη βελτίωση των αποδόσεων.

Σύμφωνα με τους υπεύθυνους του έργου, όπως αναφέρει το περιοδικό Mercacei, «διάφοροι παράγοντες θα μπορούσαν να επηρεάσουν αυτή τη μείωση, συμπεριλαμβανομένων των αλλαγών στις αγρονομικές συνθήκες, των κλιματικών παραγόντων και των τεχνολογικών συνθηκών. Αυτοί οι παράγοντες περιλαμβάνουν την πρώιμη συγκομιδή, την υιοθέτηση νέων υπερ-εντατικών συστημάτων παραγωγής, τη μετατροπή των συστημάτων άρδευσης σε παραδοσιακές φυτείες, τις αυξημένες θερμοκρασίες, την ξηρασία, την ωρίμανση των καρπών και τη διαδικασία λιπογένεσης του λαδιού στους καρπούς, καθώς και τις συνθήκες επεξεργασίας στον μύλοι».

Το έργο έχει διάρκεια 2,5 χρόνια (Δεκέμβριος 2021-Ιούνιος 2024), εισέρχεται στην τελική φάση του. Μέχρι τώρα, έχουν συλλεχθεί πραγματικά δεδομένα για τις συνθήκες συγκομιδής και ελαιοποίησης που ελήφθησαν στα κύρια ελαιοτριβεία και των δύο περιοχών.

Σε αυτό το μονοπάτι, η IRTA συνεργάζεται στενά με τοπικούς παραγωγούς για να εντοπίσει βιώσιμες και αποτελεσματικές λύσεις, «ένα σημαντικό βήμα προς τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και της ποιότητας των ελαιολάδου που παράγονται σε αυτές τις περιοχές, προς όφελος τόσο των αγροτών όσο και των καταναλωτών».

olivonews.it

Η επιτραπέζια ελιά, η «βασίλισσα» της Μεσογειακής διατροφής διατηρεί κάθε εποχή, σε κάθε βουκολικό και αστικό τραπέζι, περίοπτη θέση ανάμεσα σε δεκάδες άλλα υγιεινά τσιμπολογήματα, όλα δώρα της καρποφόρας ελληνικής γης. Στη χώρα μας, οι συνηθέστερες ποικιλίες ελιάς είναι οι ελιές Καλαμών, οι τσακιστές, οι λαδολιές, οι θρούμπες, οι ελιές Άμφισσας, οι Κρητικές και μερικές ακόμα.

Ειδικά, όμως, σε ότι αφορά στις ελιές Καλαμών αυτές, απαντώνται καλλιεργητικά κυρίως σε Μεσσηνία, Λακωνία και Αχαϊα, ενώ ο καρπός τους θυμίζει ως προς το σχήμα του, τη ρόγα σταφυλιού. Είναι εξαιρετικές ως βρώσιμες (επιτραπέζιες) αλλά και για την παραγωγή ελαιολάδου. Για την ακρίβεια, δίνουν μία από τις καλύτερες ποικιλίες επιτραπέζιας ελιάς σε όλη την Μεσόγειο, ενώ είναι ιδιαίτερα περιζήτητες και στο εξωτερικό και ειδικά στις χώρες που γνωρίζουν και αγαπούν την ελληνική μαγειρική παράδοση. Στη χώρα μας, η ελιά Καλαμών, αντιπροσωπεύει το 20% της συνολικής ελαιοπαραγωγής, ενώ συναντάται και με τα ονόματα Καλαματιανή (μόνο οι Μεσσήνιοι καλλιεργητές και παραγωγοί ελιάς, επιτρέπεται να αναγράφουν στις συσκευασίες τους, την ένδειξη «ΠΟΠ Καλαμάτα») και Χοντρολιά.

Πώς καταλαβαίνουμε, όμως, από το δέντρο ότι πρόκειται όντως για ποικιλία ελιάς Καλαμών; Κατ’αρχάς οι ελιές Καλαμών είναι δέντρα ψηλά, με αναρριχητική τάση, μεγάλους καρπούς και με φύλλα, που συγκριτικά με τα φύλλα των υπολοίπων ποικιλιών ελιάς, είναι εμφανώς μεγαλύτερα. Από την άλλη, η σάρκα μίας επιτραπέζιας ελιάς Καλαμών αποσπάται ευκολότερα από το κουκούτσι της (το οποίο είναι πάντα λείο), είναι συμπαγής και τραγανή και συνοδεύεται από μία διακριτική φρουτώδη γεύση, η οποία συνδυάζει το όξινο με το πικρό και το αλμυρό. Η επιδερμίδα της, στο μέγιστο ποσοστό ωρίμανσής της, από τον Νοέμβριο μέχρι τα μέσα του Δεκεμβρίου, αποκτά ένα βαθύ μαύρο προς σκούρο μοβ, χρώμα.

Τι κάνει τις ελιές Καλαμών superfood;

Και μπορεί πολλοί από εμάς να καταναλώνουμε τις ελιές Καλαμών για την ιδιαίτερη γεύση τους και αυτή τη μοναδική, σπιρτόζικη πικράδα τους, όμως υπάρχουν και εκείνοι που προτάσσουν το θέμα υγιεινή διατροφή και επικαλούνται τις superfood ιδιότητες της εν λόγω ποικιλίας κάθε φορά που τις προσθέτουν στο τραπέζι τους. Η επιστήμη, άλλωστε, έρχεται να τους επιβεβαιώσει πανηγυρικά, καθώς σύμφωνα με τα αποτελέσματα προηγούμενων ερευνών, που επικεντρώθηκαν ειδικά στα οφέλη της ελιάς Καλαμών, η συγκεκριμένη ποικιλία, αποτελεί εξαιρετική πηγή φυτικών ινών, ασβεστίου, μαγνησίου, φωσφόρου, βιταμινών C, A, E, K και του συμπλέγματος Β. Διακρίνεται, επίσης, για την υψηλή περιεκτικότητά της σε υγιεινά λιπαρά, τα γνωστά και ως μονοακόρεστα λιπαρά.Ένα ακόμα σημαντικό εύρημα που κατατάσσει τις ελιές Καλαμών ψηλά στη λίστα με τα superfood προϊόντα, είναι τα υψηλά φαινολικά στοιχεία, που καθιστούν τις ελιές, αλλά και το ελαιόλαδο από την ποικιλία Καλαμών, φυσικά αντιοξειδωτικά και ισχυρά προστατευτικά απέναντι στον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων.

Πώς τις φτιάχνουμε στο σπίτι

Μπορούμε πανεύκολα να φτιάξουμε τις δικές μας επιτραπέζιες ελιές Καλαμών στο σπίτι, πρώτα ακολουθώντας τη διαδικασία ξεπικρίσματος και έπειτα της συντήρησής τους σε άλμη (όταν πρόκειται για μεγάλη ποσότητα).

Η διαδικασία του ξεπικρίσματος

Καταρχήν, ξεδιαλέγουμε τις ελιές. Κρατάμε εκείνες που δεν έχουν κάποια «πληγή» ή δεν φανερώνουν σημάδια αρρώστιας. Έπειτα τις ξεπλένουμε και τις χαράζουμε καλά μέχρι το κουκούτσι, μία ή δύο φορές (εναλλακτικά αν δεν θέλουμε να τις χαράξουμε, τις τρυπάμε δύο – τρεις φορές με ένα πιρούνι). Τις ρίχνουμε με λεκάνες ή σε δοχεία και τις σκεπάζουμε με νερό, φροντίζοντας να το αλλάζουμε μία φορά τη μέρα για περίπου δέκα μέρες. Ο χώρος που θα τις φυλάξουμε για αυτές τις δέκα μέρες, πρέπει να είναι δροσερός και σκιερός.

Τα μυστικά της σωστής συντήρησης

Εφόσον ξεπικρίσουμε τις ελιές, τις αφήνουμε να στραγγίξουν και τις τοποθετούμε στο τελικό δοχείο που θα παραμείνουν μέχρι την κατανάλωσή τους. Γεμίζουμε πρώτα το δοχείο με αλατόνερο και βυθίζουμε τις ελιές μέχρι να τις καλύψουμε έως επάνω, αφήνοντάς τες για μία με μιάμιση ημέρα, πάλι σε σκιερό σημείο. Μετά, τις στραγγίζουμε από το αλατόνερο (δεν ξεπλένουμε) και επαναλαμβάνουμε την ίδια διαδικασία αυτή τη φορά με ξίδι και νερό (αναλογία 1 προς 10) αφήνοντάς τες για περίπου 5-6 ώρες. Στο τέλος, τις στραγγίζουμε (ούτε τώρα τις ξεπλένουμε) και γεμίζουμε το δοχείο με ελαιόλαδο, καλύπτοντας το δοχείο μας μέχρι επάνω. Ένα από τα μυστικά για να μη χαλάνε οι ελιές είναι να μην παίρνουν αέρα, οπότε ιδανικά πρέπει να «κολυμπούν» μέσα στο ελαιόλαδο για όσο καιρό χρειαστεί μέχρι να καταναλωθεί και η τελευταία ελιά.

Πηγή www.olivemagazine.gr

Φέτος, όμως, το κακό έχει παραγίνει, όπως λένε παραγωγοί, καθώς η άνοδος της τιμής του ελαιολάδου έχει χειροτερέψει την κατάσταση. Μάλιστα, όπως καταγγέλλεται, υπάρχουν ακόμα και συμμορίες που χρησιμοποιούν αλυσοπρίονα για να κλέβουν γεμάτα κλαδιά ή και ολόκληρα δέντρα από αφύλακτους ελαιώνες.

Πηγή ypaithros.gr

Η βερτισιλλίωση της ελιάς θεωρείται μια αναδυόμενη ασθένεια και στην Ιταλία, που χαρακτηρίζεται από έναν παθογόνο μύκητα που ονομάζεται Verticillium dhaliae, ο οποίος διεισδύει μέσα από τις ρίζες του ελαιώνα και για τον οποίο μέχρι σήμερα δεν υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία. Με την καθίζηση στα λεμφικά αγγεία, εκδηλώνεται με τοπική ή εκτεταμένη ξήρανση, επηρεάζοντας τα φύλλα (που παραμένουν έντονα προσκολλημένα στο φυτό) και τα κλαδιά, αλλά και τα ανθικά όργανα, οδηγώντας ακόμη και σε νεαρότερα δέντρα στο θάνατο του φυτού.

‘Ενα ερευνητικό κέντρο και δύο πανεπιστήμια της Ανδαλουσίας (αυτό της Κόρδοβα και της Χαέν) απέκτησαν τρεις νέες ποικιλίες που εξασφαλίζουν καλής ποιότητας παραγωγή ελαιολάδου, αποδεικνύοντας την ικανότητά τους να προλαμβάνουν τη βερτισιλλίωση. 

Πρόκειται για νέες ποικιλίες που προέρχονται από τη φυσική διασταύρωση της Frantoio και της Κορωνέικης αφενός, ποικιλίες ανθεκτικές στον μύκητα, με Arbosana, ποικιλία μεγάλης παραγωγής αλλά επιρρεπείς σε μολύνσεις. Οι επιλεγμένοι γονότυποι – που ονομάζονται ‘‘FrxAr_5”, ‘‘FrxAr_6” και ”KorOp_48” – εξήγησαν οι ερευνητές, αποδεικνύουν ότι κληρονομούν την ανοχή και την αντοχή στον μύκητα V. dahliae , θέτοντας τους εαυτούς τους ως ιδανικούς υποψήφιους για την ανάπτυξη νέων διασταυρώσεων μεταξύ τους για την απόκτηση ανθεκτικότητας.

Οι ποικιλίες που αναφέρονται έχουν ήδη καταχωρηθεί στο Κοινοτικό Γραφείο Φυτικών Ποικιλιών για χρήση σε νέες φυτείες, λαμβάνοντας υπόψη ότι το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα οξύ και στην Ισπανία.

Το 2022, το Δίκτυο Φυτοϋγειονομικής Προειδοποίησης και Πληροφοριών (RAIF) ποσοτικοποίησε τη μόλυνση από τον μύκητα Verticillium dhaliae στα χωράφια της Ανδαλουσίας, με τα αποτελέσματα να δείχνουν από 2,9% των δέντρων στην Κόρδοβα έως το 88,9% στην Ουέλβα. 

Αυτό οφείλεται στην καλλιέργεια ιδιαίτερα ευαίσθητων ποικιλιών όπως το Picual και στην υιοθέτηση συστημάτων εντατικής ή πολύ υψηλής πυκνότητας όπου η άρδευση δημιουργεί φιλόξενες συνθήκες για το παθογόνο και βέλτιστες για την εξάπλωσή του στο έδαφος.

Σύμφωνα με στοιχεία του ισπανικού Υπουργείου Γεωργίας, στην ιβηρική χώρα οι ποικιλίες που συνήθως συναντώνται λόγω της υψηλής κερδοφορίας και της σταθερής τους κανονικότητας στην απόκτηση ελαιολάδου είναι οι Picual, Arbequina, Hojiblanca και Cornicabra. Τα τελευταία χρόνια όμως, έχουν εισαχθεί και άλλα ξένες όπως η ιταλική Frantoio και η ελληνική Κορωνέικη που είναι ανθεκτικές στη νόσο και συγκεκριμένα η πρώτη.

Η εύρεση μιας νέας ποικιλίας που συνδυάζει όλες αυτές τις ιδιότητες είναι ο στόχος των ερευνητών που διερευνούν τους αμυντικούς μηχανισμούς και τα γονίδια που συνδέονται με την παραγωγικότητα και την ποιότητα του ελαιολάδου για να επιτύχουν τη βελτίωση του είδους. Για να γίνει αυτό, εντοπίζουν και χαρακτηρίζουν τα πλεονεκτήματα κάθε ποικιλίας και επιλέγουν εκείνα που έχουν τα καλύτερα χαρακτηριστικά για διασταύρωση. Στη συνέχεια συλλέγουν τη γύρη από ένα από αυτά και πραγματοποιούν την τεχνική που ονομάζεται κλασική επικονίαση με απευθείας διασταύρωση. Με αυτό τον τρόπο, οι νέοι σπόροι θα έχουν κληρονομικά χαρακτηριστικά και από τους δύο γονείς και θα γεννηθούν με τα αντίστοιχα οφέλη τους.

Το αποτέλεσμα που προέκυψε σε αυτή την εργασία καταδεικνύει, σύμφωνα με τους ερευνητές, ότι είναι δυνατό να αποκτηθούν νέες ποικιλίες που αντιστέκονται στην ασθένεια και διατηρούν υψηλά επίπεδα παραγωγικότητας και ποιότητας του ελαιολάδου. Οι ερευνητές συνεχίζουν να μελετούν αυτές τις νέες επιλογές σε συνεργασία με αγρότες για να κατανοήσουν τη συμπεριφορά τους σε πραγματικές συνθήκες καλλιέργειας, σε διαφορετικά περιβάλλοντα και με διαφορετικά συστήματα, για να επιβεβαιώσουν τις αγρονομικές αξίες που είναι απαραίτητες για τη μελλοντική τους εφαρμογή.

Πηγή – OlivoNews, GIORNALE DI OLIVICOLTURA E PENSIERO CIRCOLARE

Υπομονή πρέπει να κάνουν τελικά οι παραγωγοί που περιμένουν να τους επιστραφεί ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης (Ε.Φ.Κ) για το αγροτικό πετρέλαιο, καθώς πηγή μέσα απο την Α.Α.Δ.Ε, απαντώντας σε σχετική ερώτηση της ypaithros, τόνισε τελικά, ότι η πληρωμή θα γίνει σε δύο με τρεις εβδομάδες.

Μπορεί λοιπόν ο ΟΠΕΚΕΠΕ να έχει ήδη αποστείλει τους αριθμούς ΙBAN των δικαιούχων αγροτών στην αρμόδια υπηρεσία του υπ.Α.Α.Τ, και η τελευταία να τους διαβίβασε με τη σειρά της στην Α.Α.Δ.Ε αλλά, το υπουργείο Οικονομικών έχει άλλα σχέδια.

Η επιστροφή του Ε.Φ.Κ του αγροτικού πετρελαίου να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στην περίοδο των Χριστουγέννων.

Γεωργία Μπόχτη – ypaithros.gr

Σε μια κρίσιμη κίνηση που έχει προκαλέσει σημαντική συζήτηση και διαφωνία, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απέρριψε πρόσφατα ένα νομοθετικό πρότυπο που αποσκοπούσε στη μείωση της χρήσης φυτοφαρμάκων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή η απόφαση έχει προκαλέσει ανησυχίες σχετικά με τις επιπτώσεις στο περιβάλλον και την υγεία της κοινωνίας.

Η πρόταση, η οποία αποσκοπούσε στην υιοθέτηση νομικά δεσμευτικών στόχων για τη μείωση κατά 50% της χρήσης και του κινδύνου από τα χημικά φυτοφάρμακα μέχρι το 2030, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την απαραίτητη υποστήριξη. Με 299 ψήφους κατά, 207 υπέρ και 121 αποχές, το αποτέλεσμα αντικατοπτρίζει τις διαιρέσεις μεταξύ των πολιτικών ομάδων και τις διαφορετικές απόψεις των επιτροπών Περιβάλλοντος και Γεωργίας του Κοινοβουλίου.

Η Σάρα Βίνερ, η εισηγήτρια του φακέλου και ευρωβουλευτής από την Αυστρία, εξέφρασε βαθιά απογοήτευση για την απόρριψη του προτύπου, αναφέροντας πως αποτελεί μια “σκοτεινή μέρα” για την υγεία της κοινωνίας και το περιβάλλον. Η απόρριψη αυτής της πρότασης αντανακλά την πολύπλοκη νομοθετική διαδικασία και τις ισχυρές αντιθέσεις που υπάρχουν μεταξύ των διαφορετικών πολιτικών ομάδων και των συμφερόντων τους.

Παρά την απόρριψη, οι συζητήσεις για το θέμα συνεχίζονται. Κάποιες χώρες-μέλη της ΕΕ έχουν εκφράσει ανησυχίες σχετικά με την εφαρμογή τέτοιων μέτρων στον αγροτικό τομέα, ενώ άλλες τονίζουν την ανάγκη για πιο ρεαλιστικούς στόχους και αποτελεσματική υποστήριξη για τους αγρότες.

Οι αγροτικές συνεταιριστικές οργανώσεις και άλλες σχετικές ομάδες έχουν υποδεχθεί με ικανοποίηση την απόρριψη του νομοθετήματος, υποστηρίζοντας ότι τα μέτρα που προτείνονται δεν είναι εφικτά ή ρεαλιστικά. Τονίζουν την ανάγκη για διάλογο και συνεργασία με τους αγρότες για την ανάπτυξη βιώσιμων και πρακτικών λύσεων.

Πηγή valenciafruits.com

Μεροκάματα εργατών 60-80 ευρώ την ημέρα για το ράβδισμα – Π.χ. για 1.000 κιλό λάδι το κόστος με εργατικά, φαγητό κ.λπ. φτάνει τα 900 ευρώ – Η φτωχή φετινή παραγωγή ωθεί πολλούς ιδιοκτήτες καλλιεργειών να μην προσλάβουν εργάτες γης 

Από 900 (με βεντέμα) έως και 1.100 ευρώ (με μεσοβεντέμα) ανά 1.000 κιλά ελαιολάδου διαμορφώνεται φέτος το κόστος της συγκομιδής του ελαιοκάρπου στο νησί μας, με μεροκάματο κατά μέσο όρο τα 60 ευρώ ανά εργάτη και με συνεργείο οκτώ έως δέκα εργατών, οι οποίοι και χρειάζονται για να μπορέσει ο παραγωγός να μαζέψει τον ένα τόνο ελαιολάδου. 

Στο κόστος αυτό δε συμπεριλαμβάνεται και ο καφές, τα κρουασάν και γενικά το φαγητό που χρειάζεται να έχει μαζί του ο ελαιοπαραγωγός, για τους εργάτες που θα απασχολήσει στη γεωργική του εκμετάλλευση. Σε αυτό το κόστος, μάλιστα, δε συμπεριλαμβάνεται ακόμη ούτε το κόστος της μεταφοράς, ούτε το κόστος των καυσίμων, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν για να δουλέψει το ελαιοραβδιστικό μηχάνημα και να γίνουν τα ραβδίσματα του ελαιοκάρπου, αλλά ούτε και χρήματα που ίσως θα χρειαστεί να πληρώσει ο αγρότης σε ανθρώπους που θα του φορτώσουν και θα του ξεφορτώσουν τα τσουβάλια! 

Τα στοιχεία αυτά έχει υπολογίσει και μας αποκαλύπτει ο παλαίμαχος αγροτοσυνδικαλιστής και συνεταιριστής από τις Δαφνές Ναπολέων Λουκαδάκης, λέγοντας μάλιστα ότι την ίδια ώρα, όσο συνεχίζεται η ξηρασία, ο ελαιόκαρπος είναι συρρικνωμένος και δεν έχει και την περιεκτικότητα σε λάδι που θα είχε αν ήδη είχε πέσει βροχή στον τόπο μας, δηλαδή οι ελιές δεν έχουν ακόμα “λαδώσει”, αλλά παρ’ όλα αυτά ο κόσμος έχει αρχίσει να μαζεύει τη σοδειά του, για λόγους που σχετίζονται τόσο με τις καλές τιμές, όσο και με τις καιρικές συνθήκες. Κι αυτό διότι, επειδή στα λιόφυτα υπάρχουν “λιγατάρια”, με τους ανέμους πέφτουν διαρκώς και η σοδειά χάνεται άδικα και άδοξα κάτω στη γη, την ώρα που η τιμή παραγωγού αναμένεται να ξεκινήσει από τα 7 με 8 ευρώ το κιλό. 

«Το κόστος για τη συγκομιδή σε 1.000 κιλά λάδι είναι γύρω στα 900 ευρώ με μεροκάματο 60 ευρώ τη μέρα και με συνεργείο οκτώ έως δέκα εργατών. Ένας δηλαδή παραγωγός βάζει το μηχανάκι του, τα πανιά του, τις βέργες του και παίρνει και οκτώ με δέκα εργάτες και δίνει για να μαζέψει τον ένα τόνο γύρω στα 900 ευρώ, εφόσον έχει βεντέμα. Εάν έχει μεσοβεντέμα, το κόστος ανεβαίνει στα 1.100 ευρώ για έναν τόνο λάδι», είπε στο neakriti.gr ο ελαιοπαραγωγός και παλιός πρόεδρος της ΕΑΣ Ηρακλείου Ναπολέων Λουκαδάκης. 

Οι κρατήσεις… 

Μάλιστα, εκτός από αυτό το κόστος, υπάρχει όπως εξηγεί ο Ναπολέων Λουκαδάκης και η εργοστασιακή κράτηση, που είναι γύρω στο 12%. Άρα στα 1.000 κιλά λάδι, ο παραγωγός θα δώσει στο εργοστάσιο που θα του αλέσει τις ελιές του 120 ευρώ. «Οπότε», σύμφωνα με τον συνεταιριστή, «έχουμε γύρω στο 1,5 ευρώ ανά κιλό, τα εργατικά και τα αλεστικά για τον παραγωγό. Είναι μεγάλο το κόστος. Και αν οι τιμές ήταν στα 3 ευρώ το κιλό, όπως ήταν σε προηγούμενα χρόνια, ο κόσμος θα άφηνε πολλά του λιόφυτα τις ελιές του αμάζευτες. Το είδαμε αυτό να συμβαίνει πολλές φορές, σε προηγούμενα χρόνια, που είχαμε τιμές από τα 3 ευρώ και κάτω», όπως εξηγεί στο neakriti.gr ο αγροτοσυνδικαλιστής από τις Δαφνές του δήμου Ηρακλείου Ναπολέων Λουκαδάκης. 

«Βέβαια, αν προσθέσουμε και τα φαγητά ή τα κρουασάν με τους καφέδες που βάζει ο παραγωγός για τους εργάτες του, το κόστος ανεβαίνει στα 1,55 ευρώ το κιλό», όπως επισημαίνει ο ίδιος, ξεκαθαρίζοντας πως είναι λάθος σήμερα να επικρατεί η άποψη ότι το λάδι, αν θα πληρωθεί προς τον παραγωγό γύρω στα 7 με 8 ευρώ το κιλό, είναι στην πραγματικότητα ακριβό. 

«Να πούμε, επίσης, ότι σε πολλές περιπτώσεις ο αγρότης θα πρέπει να πληρώσει άλλους εργάτες, με 80 ευρώ τον τόνο περίπου, για να φορτώσει τα τσουβάλια να τα πάει στο εργοστάσιο και μετά να τα ξεφορτώσει», σύμφωνα με τον Ναπολέοντα Λουκαδάκη. «Άρα, σε αυτές τις περιπτώσεις το συνολικό κόστος ανά κιλό ελαιολάδου ανεβαίνει στα 1,62 ευρώ»! 

Πολλοί θα αφήσουν φέτος τις ελιές τους αμάζευτες 

Στο μεταξύ, το μεγαλύτερο κομμάτι του ελαιοπαραγωγικού κόσμου δε θα μαζέψει καθόλου τις ελιές του στην Κρήτη. «Όταν οι ελιές είναι λίγες, δε συμφέρει να τις μαζέψεις. Και λόγω και της ανομβρίας, οι ελιές είναι σε κακό χάλι. Και πολλοί μπορεί να μην πάνε καθόλου να μαζέψουν, παρά το κίνητρο των υψηλών τιμών. Άμα δε βρέξει, οι ελιές θα είναι ελάχιστες. Έχουμε και τις υψηλές θερμοκρασίες από τη μια και τις υγρασίες από την άλλη, που έχουν συμβάλλει στην επιστροφή του δάκου, που ήδη έχει κάνει ζημιές», όπως λέει ο πρώην πρόεδρος της ΕΑΣΗ. 

Καταλήγοντας, λέει: «Άμα διαβάσουμε και τις έρευνες που υπάρχουν, θα δούμε ότι το κόστος για το ελαιόλαδο που χρειάζεται καθημερινά ένας άνθρωπος είναι στο 1,5 ευρώ τη μέρα. Άρα το κόστος δεν είναι μεγάλο με τις σημερινές τιμές. Αλλά να μην πάμε σε τιμές πάνω από τα 8 ευρώ. Μην πάμε σε 10 και 12 ευρώ ανά κιλό, γιατί τότε ο κόσμος θα προσφύγει στα σπορέλαια». 

Πηγή www.neakriti.gr

Τέλος Νοεμβρίου και ακόμα δεν έχουν κλειστεί οι συμφωνίες για την τιμή γάλακτος όχι μόνο στη Λέσβο, αλλά σε όλη την Ελλάδα. 

Ο αγροτοκτηνοτροφικός σύλλογος Αγίας Παρασκευής, είναι ο πρώτος που κατέληξε σε συμφωνία και στη γενική συνέλευση των μετόχων του. Xθες το βράδυ αποφάσισε να δεχτεί την πρόταση της εταιρίας Βοσκοπούλα του Δημήτρη Μπαταγιάννη, με τον οποίο συνεργάζονται τα 4 τελευταία χρόνια. Ουσιαστικά η συμφωνία «έχει ανοιχτή τιμή», αφού ορίζει ότι θα δοθεί, όποια τιμή κλείσει το Λιβάδι Ελασσόνας. 

Ωστόσο, από πολλούς θεωρείται καλή συμφωνία, δεδομένου ότι η Ελασσόνα και γενικότερα η Θεσσαλία, δίνει τη μεγαλύτερη ποσότητα γάλακτος για την  παραγωγή φέτας ΠΟΠ και τις καλύτερες τιμές. Φέτος βέβαια τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για τη Θεσσαλία, λόγω των ζημιών από τις πλημμύρες και της πολύ μειωμένης παραγωγής.

Ο συνεταιρισμός Αγίας Παρασκευής ήταν αυτός, που και πέρυσι είχε ανοίξει το χορό των διαπραγματεύσεων, είχε δώσει το γάλα του στη Βοσκοπούλα προς 1,60 το πρόβειο, 1,70 το βιολογικό και 0,96 το γίδινο, ενώ και τότε οι παραγωγοί μιλούσαν για τιμές επιβίωσης για τον παραγωγό.

Ωστόσο, η απόφαση δεν ελήφθη αβίαστα ενώ, σύμφωνα με πληροφορίες υπήρξαν και αντιδράσεις και κλυδωνισμοί, καθώς ο πρόεδρος του συνεταιρισμού, Βασίλης Βαλτζής υποστήριξε, ότι υπάρχει πεδίο διαπραγμάτευσης και για καλύτερες τιμές, διαχωρίζοντας την θέση του και υποβάλλοντας την παραίτησή του.

Πηγή – ertnews.gr