Όπως και το 2022, έτσι και το 2023, το φιστίκι Αιγίνης σύμφωνα με τον παγκόσμιο Άτλαντα τροφίμων tasteatlas.com, αναδείχθηκε ως ο καλύτερος ξηρός καρπός στον κόσμο, συγκεντρώνοντας βαθμολογία 4,7, αφήνοντας πίσω του φιστίκια που καλλιεργούνται εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια όπως του Gaziantep στην Τουρκία και του Bronte στη Σικελία.

”This is by far the most famous Greek pistachio. This amazing pistachio nut is produced from the Egintiki variety, which has been traditionally cultivated on the island of Egina since the end of the 19th century. The first pistachio plantation here was established in 1896 by Nikolaos Peroglou, who brought the nuts from Syria.

(photo/tasteatlas.com)

The weather conditions and the soil composition give these pistachios a recognizable aroma and taste for which they are considered among the best in the world. The harvesting season begins in August, when the nuts are collected with long wrapped sticks that are used to beat the branches without damaging the tree.

Oι κτηνοτρόφοι, δεν γνωρίζουν την έννοια του «ρεπό», δεν παίρνουν άδειες και στην περίοδο των εορτών δεν αλλάζει κάτι ιδιαίτερο γι’ αυτούς. 

«Η προσπάθεια που γίνεται να βγουν οι Έλληνες αγρότες στους δρόμους είναι υποκινούμενη», τόνισε ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Λευτέρης Αυγενάκης, σε δηλώσεις του, μετά το πέρας της 16ης Διάσκεψης Υπουργών Γεωργίας, που έλαβε χώρα στο Βερολίνο, στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Φόρουμ για τα Τρόφιμα και τη Γεωργία, απαντώντας σε ερωτήσεις Ελλήνων ανταποκριτών στη γερμανική πρωτεύουσα.

Ο ΥπΑΑΤ κάλεσε άπαντες να εξετάσουν ποια είναι η κομματική προέλευση όσων έχουν επιδοθεί σε αυτή την προσπάθεια, που έχει κομματικό πρόσημο.

Σημείωσε, ωστόσο, χαρακτηριστικά ότι «παρ’ όλα αυτά είμαστε ανοιχτοί σε κάθε συζήτηση».

«Έχουμε καλύψει τους αγρότες»

Ερωτηθείς για τις αγροτικές κινητοποιήσεις στη Γερμανία, ο Υπουργός επισήμανε ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη καλύψει τους Έλληνες αγρότες και τους έχει δώσει όσα διεκδικούν οι Γερμανοί αγρότες.

Συγκεκριμένα ανέφερε ότι τα τελευταία δύο χρόνια έχουν καταβληθεί περίπου 160 εκατ. ευρώ σε σχεδόν 290.000 αγρότες, ότι μείωσε τον ΦΠΑ για την αγορά αγροτικών μηχανημάτων από το 24% στο 13% , ότι μείωσε κατά 50% τη φορολογία στα κέρδη των αγροτών που συμμετέχουν σε συνεταιριστικές δομές και ότι κατήργησε την φορολόγηση των κοινοτικών ενισχύσεων.

«Ως ελληνική κυβέρνηση έχουμε και τα αντανακλαστικά και τη θέληση. Προτεραιότητα μας είναι η στήριξη του πρωτογενούς τομέα», συμπλήρωσε.

Αναφορικά με τους ελέγχους που ο ίδιος ο ΥπΑΑΤ έδωσε εντολή να ξεκινήσουν στην αγορά γάλακτος, είπε ότι ΕΦΕΤ, ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ και στελέχη του Υπουργείου βρίσκονται και σήμερα σε διαφορετικά σημεία τόσο σε σουπερ μάρκετ όσο και σε πύλες εισόδου και ελέγχουν τα θέματα εισαγωγής γάλακτος.

«Είμαστε εδώ να συνεργαστούμε με όλους τους θεσμικούς φορείς. Δεν έχουμε κανέναν λόγο να χαριστούμε σε κανέναν», πρόσθεσε.

Μετά από την επίσκεψή του στο Βερολίνο, ο Υπουργός θα μεταβεί στις Βρυξέλλες, όπου την Τετάρτη θα πραγματοποιηθεί, για πρώτη φορά μετά από πρωτοβουλία του, συνάντηση της EUMED-9, δηλαδή των εννέα Υπουργών Γεωργίας και Αλιείας του Ευρωπαϊκού Νότου. Επί τάπητος θα τεθούν η κλιματική κρίση, η ακαρπία και ο περονόσπορος και τα ψάρια εισβολείς.

«Είμαι χαρούμενος και υπερήφανος που η Ελλάδα έχει γυρίσει σελίδα και είναι μια υπολογίσιμη δύναμη. Πρέπει να δούμε πώς συνολικά η ευρωπαϊκή κοινότητα θα λειτουργήσει αλληλέγγυα προς τα κράτη μέλη, που αντιμετωπίζουν κοινά προβλήματα. Είναι ανάγκη η Ευρωπαϊκή Ένωση να δημιουργήσει μηχανισμούς που δεν έχει», κατέληξε.

«Να καταστήσουμε τον αγροδιατροφικό τομέα ισχυρό και βιώσιμο»

«Μέτρα για την επισιτιστική ασφάλεια»

Την ανάγκη λήψης άμεσων μέτρων για την ενίσχυση της επισιτιστικής ασφάλειας, μέσω της βιώσιμης παραγωγής και κατανάλωσης, επισήμανε ο ε  και Τροφίμων Λευτέρης Αυγενάκης, στην παρέμβασή του, στην 16η Διάσκεψη Υπουργών Γεωργίας, στο Βερολίνο.

Ο ΥπΑΑΤ χαρακτήρισε “κρίσιμη καμπή” την χρονική συγκυρία στην οποία βρίσκεται ο πλανήτης, με δεδομένο ότι η κλιματική κρίση και η γεωπολιτική αστάθεια, σε διάφορα σημεία του κόσμου, διαμορφώνουν ένα περιβάλλον αβεβαιότητας και προκλήσεων.

«Προκλήσεις που έρχονται να προστεθούν στις διαρκείς και αυξανόμενες ανάγκες του πληθυσμού για τρόφιμα υψηλής διατροφικής αξίας και υψηλών οργανοληπτικών χαρακτηριστικών».

Ο Υπουργός εξέφρασε τη δέσμευσή του ότι θα συνεχιστούν όλες οι απαραίτητες ενέργειες για τον απαραίτητο μετασχηματισμό προς βιώσιμα και ανθεκτικά συστήματα γεωργίας και τροφίμων και την εφαρμογή της ατζέντας του 2030, προκειμένου να επιτευχθούν οι Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης.

«Ειδικότερα, ο Στόχος για “Μηδενική πείνα”, αποτελεί σημαντική συμβολή στην προοδευτική πραγματοποίηση του δικαιώματος σε επαρκή τροφή στο πλαίσιο της εθνικής επισιτιστικής ασφάλειας», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Η Ελλάδα, ανάμεσα στους στόχους της βιώσιμης ανάπτυξης, επιδιώκει τόσο την ενίσχυση της επισιτιστικής ασφάλειας, όσο και τη διασφάλιση προτύπων βιώσιμης κατανάλωσης και παραγωγής, εξασφαλίζοντας παράλληλα υγεία και ευημερία για όλους τους πολίτες.

Ο ΥπΑΑΤ αναφέρθηκε, ενδεικτικά, σε κάποιες από τις δράσεις του Υπουργείου, για την επίτευξη των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης.

Επιχειρείται μια συνολική αναδιαμόρφωση του αγροδιατροφικού τομέα της Ελλάδας, μέσω του Στρατηγικού Σχεδίου ΚΑΠ 2023-27, που είναι απόλυτα εναρμονισμένο στα νέα κλιματικά δεδομένα.

Στον σχεδιασμό του Υπουργείου περιλαμβάνεται, ακόμη, η υποστήριξη των αγροτών μικρής κλίμακας, η μείωση της σπατάλης τροφίμων και η υποστήριξη πολιτικών που εξασφαλίζουν την επαρκή και διαφοροποιημένη προσφορά ασφαλών, θρεπτικών, οικονομικά προσιτών και βιώσιμων τροφίμων στους πολίτες.

Στο πλαίσιο των ενεργειών του ΥπΑΑΤ εντάσσεται ακόμη ο νόμος που προωθεί την διπλή χρήση γης με αγροβολταϊκά συστήματα, για να αποφευχθεί η απώλειας γης υψηλής παραγωγικότητας καθώς, επίσης, και η σύσταση φορέων που θα αναλάβουν την ενιαία διαχείριση νερού ανά Περιφέρεια, αρχής γενομένης από τη Θεσσαλία.

«Ας φανούμε αντάξιοι των προσδοκιών, ώστε να καταστήσουμε τον αγροδιατροφικό τομέα ισχυρό και βιώσιμο, απέναντι στις προκλήσεις του παρόντος και του μέλλοντος», κατέληξε ο Υπουργός.

Μείωση της απώλειας και της σπατάλης τροφίμων

«Το ζήτημα της σπατάλης τροφίμων αποτελεί πραγματική πρόκληση, με άμεσες αλλά και μακροπρόθεσμες προεκτάσεις», τόνισε ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Λευτέρης Αυγενάκης, στην ομιλία του, στη συνεδρία με θέμα: “Μείωση της απώλειας και της σπατάλης τροφίμων”.

«Η πολιτική και η στρατηγική μας περιγράφονται από το εξής τρίπτυχο. Συνειδητοποιημένοι καταναλωτές, υπεύθυνοι παραγωγοί, καινοτόμες μέθοδοι και τεχνολογίες», σημείωσε ο ΥπΑΑΤ.

Μεταξύ άλλων, το Υπουργείο – βασιζόμενο στις αρχές της Πράσινης Συμφωνίας και της Στρατηγικής “Από το αγρόκτημα στο πιάτο” -αξιοποιεί τα μέτρα της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, όπως το Μέτρο 16, και υποστηρίζει την εφαρμοσμένη έρευνα, η οποία προάγει την κυκλική και πράσινη οικονομία.

Επιπλέον, ενισχύεται, η δημιουργία και ο ρόλος των Διεπαγγελματικών Οργανώσεων, και υποστηρίζονται οι αγρότες μικρής κλίμακας, μέσω της τεχνογνωσίας και της κατάρτισης που τους παρέχεται.

Πηγή www.ot.gr

Ο Ματθαίος Μαρουκάκης, από τον Άγιο Δημήτριο της Λήμνου όπου “παίζει” πλέον μπάλα, μιλάει στο ertsports και κάνει μια μίνι αναδρομή στην ποδοσφαιρική του καριέρα, αλλά και για το νέο κεφάλαιο που άνοιξε στη ζωή του με την επιστροφή του στα πάτρια εδάφη, τραβώντας κόκκινη γραμμή στον επαγγελματικό αθλητισμό.

Ο Ματθαίος Μαρουκάκης έγραψε τη δική του ιστορία στα γήπεδα και κυρίως σε αυτά της Β Εθνικής. Ένας επιθετικός που το όνομα του ήταν συνδεδεμένο με το γκολ. Καλλιθέα, Πανιώνιος, Ιωνικός, Παναχαϊκή, Λάρισα και όχι μόνο, σε μια καριέρα “γεμάτη” όπως τη χαρακτηρίζει ο ίδιος σε συνέντευξη που παραχώρησε «Είμαι ένας μοναχικός λύκος, γι’ αυτό μετακόμισα εδώ. Το να είσαι αγρότης είναι η πιο όμορφη δουλειά στον κόσμο, γιατί σου δίνει μια αίσθηση ελευθερίας, είσαι σε επαφή με τη φύση, λερώνεις τα χέρια σου και δεν δίνεις λογαριασμό σε κανέναν». Ο “Μάρου”, έπειτα από μία σημαντική καριέρα στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου, “κρέμασε” τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια σε ηλικία 32 ετών και πλέον έχει αλλάξει εντελώς επαγγελματικό προσανατολισμό. Από το γρασίδι των γηπέδων, στα χωράφια της Λήμνου, καθώς έχει αναλάβει με τον αδερφό του την οικογενειακή τους περιουσία και έχει ρίξει το βάρος του στη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Αναλυτικά ο Ματθαίος Μαρουκάκης
-Αρχικά ξεκίνησες την επαγγελματική σου καριέρα από την Καλλιθέα
«Ναι και μάλιστα ξεκίνησα ως στόπερ. Μου έλεγαν “πήγαινε πίσω επειδή είσαι ψηλός και δυνατός”. Σε ένα φιλικό με τους νέους του Ολυμπιακού, ο προπονητής Δημήτρης Παντελόπουλος με πέρασε στην επίθεση στο ημίχρονο. Του το ζήτησα εγώ. Του είπα “κόουτς βάλε με μπροστά”. Μου έκανε τη χάρη, έβαλα δύο γκολ και από τότε δεν ξαναγύρισα πίσω. Εκεί καθιερώθηκα λοιπόν ως επιθετικός. Στην ομάδα νέων της Καλλιθέας έμεινα για μία χρονιά κι αν δεν κάνω λάθος έβαλα 8 γκολ. Μετά υπέγραψα επαγγελματικό συμβόλαιο και ανέβηκα στην πρώτη ομάδα».

-Ένα παιδί σχεδόν 18 ετών φεύγει από την επαρχία και έρχεται στην Αθήνα, πόσο δύσκολο ήταν;
«Δεν είχα κοντά τους γονείς μου, να με συμβουλεύουν, να με στηρίξουν. Ήμουν μόνος στην πρωτεύουσα. Όταν είσαι μικρός οι πειρασμοί είναι πολλοί και δεν είχα κάποιον δίπλα μου να μου βάλει κάποια “φρένα”. Εγώ έβγαινα, έκανα διάφορα… δεν ήμουν και ο καλύτερος επαγγελματίας. Είχα τα προσόντα για επιθετικός, είχα τα φόντα για μεγαλύτερη καριέρα, αλλά δεν μετανιώνω για τίποτα».

-Τι σημαίνει ποδόσφαιρο για εσένα;
«Το ποδόσφαιρο δεν το αγαπώ απλά, είμαι άρρωστος με αυτό, είναι ένα μικρόβιο».

-Πώς πήρες την απόφαση να αποσυρθείς από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο;
«Λόγω οικογένειας, η Αθήνα είναι χαοτική, οι ρυθμοί “τρελοί”, μετά τη γέννηση και του δεύτερού μου παιδιού θεώρησα πως το ιδανικό περιβάλλον για να μεγαλώσουν τα δύο μου κοριτσάκια είναι η επαρχία και συγκεκριμένα ο τόπος μου η Λήμνος. Ήθελα να σταματήσω πιο νωρίς αλλά τραυματίστηκα και δεν ήθελα να αποχωρήσω έτσι, ήθελα να φύγω με το κεφάλι ψηλά. Γύρισα εδώ που γεννήθηκα, εδώ που μεγάλωσα, εδώ που έζησα μέχρι τα 17 μου όπου και πήγα στην Αθήνα. Έπαιξα 16 χρόνια ποδόσφαιρο, νομίζω σταμάτησα σε καλό τάιμινγκ την επαγγελματική μου καριέρα, γιατί έφτασα σε σημείο να μην το “αγαπάω” πλέον και όταν κάτι δεν το αγαπάς δεν το κάνεις καλά. Ήθελα να κλείσω την καριέρα μου στην Καλλιθέα, γιατί από εκεί αναδείχθηκα, τα κατάφερα και νιώθω “γεμάτος”».

-Τι άλλαξε μέσα σου όταν έγινες γονιός;
«Άλλαξε η ζωή μου. Καταλαβαίνεις ότι πλέον δεν είσαι μόνος σου. Αν δεν έχεις παιδί, ό,τι κι αν κάνεις, κάνεις κακό μόνο σ’ εσένα. Όταν γίνεσαι γονιός και ακούς τη λέξη “μπαμπάς” αρχίζεις να ταυτίζεσαι με τον Superman, αφού έτσι σε βλέπουν τα παιδιά σου, ήρωα, παντογνώστη και αλάνθαστο (τουλάχιστον μέχρι να φτάσουν σε κάποια ηλικία). Δεν είναι ωραίο να βγαίνεις έξω και να ακούς “α, η κόρη του Μαρουκάκη που έκανε εκείνο ή τ’ άλλο”… δεν μου αρέσει αυτό.

-Έχεις σκοτώσει τον παίκτη μέσα σου;
«Ακόμη όχι, θα παίξω στην ομάδα του χωριού μου τον Άγιο Δημήτριο, θέλω να τους βοηθήσω γιατί εκεί έκανα τα πρώτα μου ποδοσφαιρικά βήματα, έχω φίλους στον σύλλογο, εδώ ανδρώθηκα».

-Πότε πέρασε από το μυαλό σου για πρώτη φορά η επιστροφή στη Λήμνο;
«Πέρασα την πρώτη καραντίνα στη Λήμνο και με βοήθησε να καταλάβω ότι μου αρέσει πολύ η ζωή εδώ. Το είχα ξεχάσει αυτό, καθώς έλειπα από το νησί 14-15 χρόνια. Στην επαρχία έχεις ψυχική ηρεμία και ήταν κάτι που το είχα ανάγκη».

-H πρώτη σου επαφή με την γη πότε ήρθε;
«Η γη ανέκαθεν μου άρεσε, το κατάλαβα όμως ότι θέλω να ασχοληθώ σοβαρά μαζί της στην πρώτη καραντίνα που σταμάτησε το πρωτάθλημα και γύρισα στη Λήμνο, εκεί έγινε το κλικ για να γυρίσω πίσω και να ασχοληθώ σοβαρά μαζί της. Ξέρεις, είμαι ένας μοναχικός λύκος, γι’ αυτό μετακόμισα εδώ. Το να είσαι αγρότης είναι η πιο όμορφη δουλειά στον κόσμο, γιατί σου δίνει μια αίσθηση ελευθερίας, είσαι σε επαφή με τη φύση, λερώνεις τα χέρια σου και δεν δίνεις λογαριασμό σε κανέναν».

-Με τι ασχολείσαι τώρα;
«Τώρα είμαι αγρότης. Ζω μια δεύτερη ζωή, έναν δεύτερο πρωταθλητισμό μετά το ποδόσφαιρο. Έχουμε την οικογενειακή μας φάρμα, τα χωράφια μας, είμαι αφοσιωμένος σε αυτά. Δεν θέλω απλά να βοηθήσω τον αδερφό μου, που όλα αυτά τα χρόνια που έλειπα τα “έτρεχε” όλα με τον πατέρα μου, θέλω να παράξω κορυφαίο έργο και να βοηθήσω κι εγώ να “μεγαλώσουμε” τις δουλειές μας. Είμαι καλυμμένος, κάνω κάτι που αγαπάω».

-Πως είναι η ζωή ενός αγρότη;
«Η αγροτική ζωή δεν είναι εύκολη. Η κόπωση που δέχεται ένας αγρότης πάνω στο κορμί του και στην ψυχολογία του είναι πάρα πολύ έντονη. Είναι μια δουλειά με ρίσκο, καθώς κάθε αγρότης είναι και επιχειρηματίας παράλληλα. Επενδύεις ένα ποσό για να καλλιεργήσεις το οτιδήποτε, περιμένεις να το πάρεις πίσω, που είναι δύσκολο και πρέπει να μοχθήσεις γι’ αυτό. Όμως, είναι πολύ όμορφα στη φύση και άμα της φερθείς καλά θα σε ανταμείψει».

-Το αύριο πώς το σκέφτεσαι;
«Βήμα βήμα όλα. Για αρχή να εγκλιματιστεί η οικογένεια μου στο νησί, να μεγαλώσω τις κόρες μου με αξίες, να μην τους λείψει τίποτα, αλλά και να βάλω και τη δική μου “νέα” ζωή σε μία τάξη. Θέλω να “γιγαντώσω” το κτήμα μου επίσης, να κάνω περήφανη την οικογένειά μου και τον παππού μου τον Ματθαίο. Δεν βιάζομαι όμως. Θέλω να μάθω τη γη καλύτερα, αλλά και τη νέα εκδοχή του εαυτού μου».

-Δεν σου περνάει από το μυαλό να ασχοληθείς με το ποδόσφαιρο από άλλο πόστο;
«Όχι, όχι. Θέλω να μείνω μακριά. Δεν θέλω να γίνω ούτε μάνατζερ, ούτε παράγοντας ούτε τίποτα από αυτά. Τράβηξα “κόκκινη γραμμή” στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Είμαι καλά στα χωράφια μου. Το μόνο που θα ήθελα είναι να βοηθήσω τα νέα παιδιά που αγωνίζονται στις ακαδημίες του χωριού μου και γενικότερα στο νησί, να αγαπήσουν το ποδόσφαιρο. Μόνο με τη δουλειά μπορείς να φτάσεις εκεί που θέλεις και αυτό το μήνυμα θέλω να τους περάσω. Όσες πίκρες κι αν γευτείς στο ποδόσφαιρο και στη ζωή γενικότερα δεν πρέπει να τα παρατάς. Βάλε το κεφάλι κάτω και συνέχισε μέχρι να δικαιωθείς».

Στο φινάλε της επαγγελματικής του διαδρομής, ένα πράγμα έμεινε στον Ματθαίο Μαρουκάκη:
«Σε όποιο μέρος της Ελλάδας κι αν πάω, θα έχω έναν φίλο να πιώ έναν καφέ».

Πηγή: ertsports.gr

Γράφει

ΛΟΥΚΙΑ ΧΡΥΣΟΒΙΤΣΑΝΟΥ – olivemagazine.gr

Με βαθιά προσήλωση στα καλούδια της Καλύμνιας γης και προσωπικό μεράκι στην ανεύρεση αγνών προϊόντων πολλών άλλων περιοχών της νησιωτικής και ηπειρωτικής Ελλάδας, ο Πέτρος Τηλιακός και η Μαριάννα Πουλλά, εδώ και πέντε χρόνια, μας δίνουν, καθημερινά, επιπλέον λόγους για να αισθανόμαστε περήφανοι για τους ανθρώπους που ζουν και δραστηριοποιούνται στην ακριτική Ελλάδα.

Το Εναλλακτικό Παντοπωλείο της Καλύμνου, που λειτουργεί όλο τον χρόνο στην πρωτεύουσα της Καλύμνου και σε έναν από τους πιο κεντρικούς -και αναπτυσσόμενους- πεζοδρόμους της πόλης, ενώνει στα ράφια του τις προσπάθειες δεκάδων μικρών Ελλήνων παραγωγών, από κάθε γωνιά της χώρας, φέρνοντας στο νησί, πνοή στεριάς και θάλασσας από την κεντρική και τη βόρεια Ελλάδα, την Πελοπόννησο, τις Κυκλάδες, τα Δωδεκάνησα και την Κρήτη.

Γεύσεις και αρώματα Ελλάδας στο νησί των σφουγγαράδων

Η πρόθεση της Μαριάννας και του Πέτρου, ήταν από την αρχή ξεκάθαρη σε ότι έχει να κάνει με τον προσανατολισμό του μαγαζιού. «Δεν θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα ακόμα κατάστημα με είδη σούπερ μάρκετ. Στόχος μας εξ’ αρχής, ήταν να αναζητήσουμε τις οικοτεχνίες, τους συνεταιρισμούς και τις μικρές τοπικές επιχειρήσεις ανά την Ελλάδα, με παραγωγούς που είχαν νόστιμα και ενδιαφέροντα προϊόντα και που θα μπορούσαν να τοποθετηθούν στα ράφια μας, χωρίς μεσάζοντες. Κοινώς, είχαμε στο νου μας ένα εναλλακτικό παντοπωλείο» μου λέει, λύνοντάς μου την απορία για το πώς προέκυψε η ονομασία.

Η κουβέντα διακόπτεται, καθώς στο μαγαζί μπαίνει μία πελάτισσα και η Μαριάννα της προσφέρει ένα από τα μελομακάρονα με μελάσα που πριν από λίγο έβγαλε από το φούρνο του σπιτιού της και έφερε ως κέρασμα στο μαγαζί. Και μπορεί η πελάτισσα να γέμισε με γλύκα το στόμα της, με γλύκα όμως γέμισε και το δικό μου βλέμμα αντικρίζοντας τα πολύχρωμα και πολυσυλλεκτικά ράφια του παντοπωλείου. Ανάμεσα στους μικρούς θησαυρούς του, διακρίνω με ευκολία: Όσπρια από Πρέσπες, ρύζια από Σέρρες, ζυμαρικά από Κρήτη και Ρόδο, αμύγδαλα και καρύδια από Δομοκό και Πέλλα, άλευρα από Λαμία και Θεσσαλία, αλείμματα ξηρών καρπών από Ξάνθη, παξιμάδια από Κρήτη και Θεσσαλία, ελαιόλαδο (και με κρόκο Κοζάνης) από Μεσολόγγι και τέλος, κρασί αρμένικο από ρόδια, από μία οικογένεια Αρμενίων που ζει στην Αθήνα (κρασί φέρνουν επίσης και από τη Σίφνο, τη Σέριφο, τη Σύρο, την Ικαρία και από άλλα νησιά).

Σε όλη αυτή, ωστόσο, την προϊοντική πολυφωνία, η πιο …ηχηρή παρουσία είναι αυτή των μικρών παραγωγών της Καλύμνου που δε σταματούν να στηρίζουν σταθερά το όραμα της Μαριάννας και του Πέτρου. Ο γυναικείος συνεταιρισμός Kalymnos Sea Food στολίζει τα ράφια του Εναλλακτικού Παντοπωλείου, με τα αλίπαστά τους (όλα καπνιστά) τα οποία προμηθεύονται από τους ντόπιους ψαράδες. 

Μεγάλη ζήτηση, όπως μαθαίνω, έχουν ο λευκός τόνος, το σκουμπρί, το χταπόδι και φυσικά το αυγοτάραχο του ξιφία. «Μέχρι και από την Αλάσκα μας έχουν τηλεφωνήσει για να παραγγείλουν τα αλίπαστά μας και εμείς τα έχουμε αποστείλει με μεγάλη χαρά» συμπληρώνει εμφατικά η Μαριάννα. Εκτός όμως από τα αλίπαστα, το νησί τους προμηθεύει με βότανα από τα βουνά, μέλι, πρόπολη και κηραλοιφές, χειροποίητα σαπούνια, κάποιες φορές εσπεριδοειδή (ανάλογα με την εποχή) και με τυριά (φέτα, γραβιέρα και κοπανιστή μυζήθρα) από το τοπικό τυροκομείο.

Από διευθυντική θέση σε τράπεζα … στον πάγκο του μπακάλικου

Ο δρόμος που βρίσκεται το παντοπωλείο οδηγεί εκτός από το κεντρικό λιμάνι του νησιού, και σε ένα άλλο μικρότερο λιμανάκι στο οποίο έδεναν κατά το παρελθόν, τα καΐκια που μετέφεραν προϊόντα από άλλα νησιά. «Αυτό πλέον δεν το συναντάμε στο νησί. Το έκανε ο πατέρας μου, τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 όταν ασχολούνταν και ο ίδιος με το θαλασσινό εμπόριο. Είχε καΐκι και ταξίδευε από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κύπρο. Όργωνε όμως και όλο το Αιγαίο, φέρνοντας πατάτες από τη Νάξο αλλά και καρπούζια και ντομάτες από την Κω».

Εγκαταλείποντας, αργότερα, το καΐκι, η οικογένεια της Μαριάννας επικεντρώθηκε στο εμπόριο, αυτή τη φορά στη στεριά, με τη μαμά της (και νωρίτερα τη γιαγιά της), να παραμένει πίσω από τον πάγκο του μπακάλικού τους, μέχρι και τα 84 χρόνια της, όταν πλέον εγκατέλειψε λόγω δυνάμεων. «Εκεί μέσα μεγαλώσαμε με τον αδερφό μου» θυμάται η Μαριάννα. «Πώς θα μπορούσα να ξεφύγω από αυτό που κάποτε φύτρωσε σαν σπόρος μέσα μου και δε σταμάτησε ποτέ να μεγαλώνει ακόμα και όταν η ζωή με οδήγησε για πολλά χρόνια να δουλεύω ως υπάλληλος (και ύστερα ως διευθύντρια) σε ένα τραπεζικό κατάστημα εδώ στο νησί;» μου λέει.

Την ίδια στιγμή, χαμογελά, καθώς θυμάται μία συνομιλία που είχε παλαιότερα με έναν συνάδελφό της στην τράπεζα ο οποίος καλλιεργούσε και έφερνε μαζί του στο νησί, ρεβύθια και φακές από το χωριό του, στο Δομοκό. «Όταν φτιάξω το μαγαζί των ονείρων μου θα μου στέλνεις τα όσπριά σου;» τον είχα ρωτήσει τότε μου λέει η Μαριάννα. Λίγα χρόνια μετά η δήλωσή της αυτή, όχι απλά αποδείχτηκε προφητική, αλλά πλέον έφερε και μία νέα μαγειρική συνθήκη στις κουζίνες του νησιού, καθώς πολλές ντόπιες μαγείρισσες, όπως μου λέει χαμογελώντας, «μαγειρεύουν πια, φακές μόνο όταν έχω διαθέσιμες στο μαγαζί από τον πρώην συνάδελφό μου και νυν συνεργάτη μου. Διαφορετικά … περιμένουν!».

Πηγή giorgoskatsadonis.blogspot.com

Ο νομός Σερρών είναι γνωστός για την εκτροφή βουβαλιών. Συγκεκριμένα από τη Λιβαδειά Σερρών ξεκίνησε η αξιοποίηση του βουβαλίσιου κρέατος.

Το βουβαλίσιο κρέας και τα διάφορα προιόντα με βάση το βουβάλι, όπως αλλαντικά, λουκάνικα, καβουρμάς, αποτελούν βασικό σημείο της γαστρονομικής παράδοσης των Σερρών. Ο μεγαλύτερος αριθμός των βουβαλιών 4.500 με 5.000 βουβάλια βρίσκονται στην περιοχή της Κερκίνης η οποία έχει γίνει ένας τουριστικός προορισμός για τα βουβάλια, αλλά και ένας γαστρονομικός προορισμός

Τα βουβάλια της λίμνης Κερκίνης φέρνουν στο νομό Σερρών νέες επιχειρηματικές ευκαιρίες και αύξηση του τουρισμού. Το Ελληνικό βουβαλίσιο κρέας είναι πολύτιμο για τις διατροφικές του αξίες. Είναι το πιο υγιεινό από όλα τα άλλα κόκκινα κρέατα, πλούσιο σε σίδηρο και έχει υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη.

Αυξημένος κατά 3,8% ήταν ο δείκτης τιμών εκροών στη γεωργία – κτηνοτροφία το Νοέμβριο 2023 συγκριτικά με το αντίστοιχο διάστημα το 2022.

Παράλληλα, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ο δείκτης τιμών εισροών το Νοέμβριο 2023 ήταν μειωμένος κατά 5,2% σε σχέση με το Νοέμβριο 2022, ο οποίος οφείλεται στο δείκτη τιμών των αναλώσιμων μέσων και κυρίως στη μεταβολή της ομάδας ενέργεια και λιπαντικά.

Δείκτης τιμών εκροών

Η εξέλιξη των Δεικτών Τιμών Εισροών και Εκροών για τον μήνα Νοέμβριο 2023, σύμφωνα με προσωρινά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, έχει ως εξής:

Ο Γενικός Δείκτης Τιμών Εκροών στη Γεωργία – Κτηνοτροφία (χωρίς επιδοτήσεις) του μηνός Νοεμβρίου 2023, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του Νοεμβρίου 2022, παρουσίασε αύξηση 3,8%. Ο αντίστοιχος δείκτης του Νοεμβρίου 2022, σε σύγκριση με τον Νοέμβριο 2021, είχε παρουσιάσει αύξηση 19,5%.  Η αύξηση του Γενικού Δείκτη Τιμών Εκροών κατά 3,8% τον μήνα Νοέμβριο 2023, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του Νοεμβρίου 2022, οφείλεται:

α) στην αύξηση κατά 3,7% του δείκτη τιμών της φυτικής παραγωγής και κυρίως στη μεταβολή της ομάδας ελαιόλαδο, και

β) στην αύξηση κατά 4,3% του δείκτη τιμών της ζωικής παραγωγής. Ο Γενικός Δείκτης Τιμών Εκροών κατά το μήνα Νοέμβριο 2023, σε σύγκριση με τον δείκτη του Οκτωβρίου 2023, παρουσίασε μείωση 0,4%.

Ο μέσος σταθμικός Δείκτης Εκροών του δωδεκαμήνου Δεκεμβρίου 2022 – Νοεμβρίου 2023, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του δωδεκαμήνου Δεκεμβρίου 2021 – Νοεμβρίου 2022, παρουσίασε αύξηση 16,2%.

Δείκτης τιμών εισροών

Ο Γενικός Δείκτης Τιμών Εισροών στη Γεωργία – Κτηνοτροφία του μηνός Νοεμβρίου 2023, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του Νοεμβρίου 2022, παρουσίασε μείωση 5,2% έναντι αύξησης 22,4% που σημειώθηκε κατά τη σύγκριση του Νοεμβρίου 2022 με τον Νοέμβριο 2021.

Η μείωση του Γενικού Δείκτη Τιμών Εισροών κατά 5,2% τον μήνα Νοέμβριο 2023, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του Νοεμβρίου 2022, οφείλεται: α) στην μείωση κατά 6,7% του δείκτη τιμών των αναλώσιμων μέσων και κυρίως στη μεταβολή της ομάδας ενέργεια και λιπαντικά και β) στην αύξηση κατά 4,0% του δείκτη τιμών του σχηματισμού παγίου κεφαλαίου.

Ο Γενικός Δείκτης Εισροών κατά τον μήνα Νοέμβριο 2023, σε σύγκριση με τον δείκτη του Οκτωβρίου 2023, παρουσίασε μείωση 1,0%.

Ο μέσος Δείκτης Εισροών του δωδεκαμήνου Δεκεμβρίου 2022 – Νοεμβρίου 2023, παρουσίασε αύξηση 1,7% σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του δωδεκαμήνου Δεκεμβρίου 2021 – Νοεμβρίου 2022.

Πηγή www.ot.gr

από τον

ΝΙΚΟ ΚΟΚΚΑ – travel.gr

Ένας ήχος γνώριμος, χαιρετισμός αλλά και ταυτότητα, προειδοποίηση και μαρτυριάρικη νότα, οι κουδούνες που κρέμονται από το λαιμό των δεσποζόμενων ζώων, προβάτων, κατσικιών, αλλά και μεγαλύτερων θηλαστικών καθώς βόσκουν ελεύθερα στα ελληνικά βουνά και λαγκάδια, ταυτίζεται απόλυτα με τη βουκολική πλευρά της ζωής στην επαρχία εδώ και αιώνες.

Η Κυριακή Κιντή με περιμένει μπροστά από το, ιδανικό για αυτά τα μέρη, 4×4 στην άκρη του δρόμου στην περιοχή του Αγίου Αθανασίου, λίγο έξω από τα Τρόπαια, στη Γορτυνία. Με πλατύ χαμόγελο, φορώντας ένα ανοιχτόχρωμο πεντακάθαρο αθλητικό ζακετάκι και με τα μαλλιά της επιμελώς μαζεμένα πίσω, φανερώνει αμέσως την πολύ νεαρή ηλικία της. Αφήνω το δικό μου, λίγο πιο «καλομαθημένο» αυτοκίνητο στο σημείο και ανεβαίνουμε την απότομη χωμάτινη ανηφόρα μέχρι το κτήμα της οικογένειάς της, λίγες δεκάδες μέτρα πιο ψηλά, με το δικό της.

Είναι νωρίς το απόγευμα και το χλωμό φως του φθινοπωρινού ήλιου, είναι αρκετό για να φωτίσει το σύμπλεγμα των χαμηλών κτισμάτων, από τη στάνη μέχρι το εργαστήριο. Ο πατέρας της, Βασίλης Κιντής, είναι ήδη στην πόρτα καλωσορίζοντας τον ξαφνικό επισκέπτη εγκάρδια και ζεστά.

«Εργαστήριο Παραδοσιακής Κωδωνοποιίας» γράφει η λιτή λευκή πινακίδα στην είσοδο, φανερώνοντας την ενασχόλησή τους με μια τέχνη παλαιά όσο και χρήσιμη. Το ευρύχωρο δωμάτιο είναι, με την πρώτη ματιά, γεμάτο υπέροχες εικόνες και στοιχεία της διαδικασίας αλλά και του αποτελέσματος της δουλειάς που συντελείται εδώ.

Πάγκοι γεμάτοι με ομοιόμορφα κομμένες φέτες λαμαρίνας, τακτικά τοποθετημένες σε διαφορετικά μεγέθη, ανάλογα στο κουδούνι που θα δημιουργηθεί, έτοιμα κουδούνια, διαφορετικών σχημάτων και μεγεθών κρέμονται από δοκάρια της οροφής αλλά και στους τοίχους, καταλαμβάνοντας σχεδόν κάθε ελεύθερο χώρο αλλά και καφάσια με υπό κατασκευή μεταλλικά κελύφη, περιμένοντας το επόμενο στάδιο επεξεργασίας τους.

Δεκαεπτά στάδια χειρονακτικής εργασίας υπόκεινται τα κουδούνια μέχρι να είναι έτοιμα να παραδοθούν στον ιδιοκτήτη τους. Ο πατέρας της Κυριακής, ο Βασίλης, ξεκίνησε ως αυτοδίδακτος να φτιάχνει κουδούνια επηρεασμένος από τεχνίτες που συνάντησε σε ταξίδια του στην Άμφισσα, διάσημο τόπο κωδωνοποιών. Από το 2007 έστησε την επιχείρηση εδώ, στον Άγιο Αθανάσιο, κληροδοτώντας την αγάπη του για την τέχνη στην κόρη του Κυριακή, η οποία πλέον εργάζεται σχεδόν αυτόνομα. Σε μεγάλες παραγγελίες δουλεύουν βέβαια μαζί αφού η δουλειά είναι χρονοβόρα και λεπτή ως προς το επιθυμητό αποτέλεσμα και οι παραγγελίες πολλές.

Ο κάθε τσοπάνης αναγνωρίζει τα δικά του ζώα από τον συγκεκριμένο ήχο που κάνει το κουδούνι που φορούν προσδίδοντάς του και μια αισθητική αγαλλίαση. Έτσι, γνωρίζει που βρίσκονται όταν δεν τα βλέπει, όταν ενοχλούνται από κάποιον εχθρό, όταν κινδυνεύουν, όταν χάνονται από το κοπάδι, όταν έχει εισχωρήσει κάποιο ζώο από άλλο κοπάδι στο δικό τους, όταν ξύνονται, όταν μαλώνουν μεταξύ τους, ακόμη και όταν πίνουν νερό. Η ποιότητα του κουδουνιού μετριέται κυρίως από την ποιότητα του ήχου αλλά και από την ανθεκτικότητα στο χρόνο. 

Η Κυριακή αναλαμβάνει και επισκευές, αφού μετά από περίπου δέκα χρόνια, ανάλογα στη χρήση και τη συντήρηση από τον εκάστοτε ποιμένα, η σκουριά και η υγρασία αλλάζουν τον ήχο, ακόμη και ανεπαίσθητα, οδηγώντας τους στην ανάγκη επισκευής. Η Κυριακή έχει τύχει να επισκευάσει/συντηρήσει μέχρι και εκατό ετών κουδούνα. Τα τραγιά μπορούν να φορούν ακόμη και δυόμιση κιλά κουδούνι στο λαιμό τους, με δερμάτινο ή και ξύλινο περιλαίμιο, για μερικές ημέρες, μέχρι να μεταφερθεί σε άλλο ζώο και πάλι για λίγες ημέρες.

Κουδούνια φορούν τα ζώα μόνο την άνοιξη και τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν βόσκουν ελεύθερα στη φύση, αφού το χειμώνα μένουν σταβλισμένα κυρίως και σε περιορισμένες και οπτικά ελεγχόμενες τοποθεσίες. Η ερώτησή μου δεν ήταν αυθόρμητη, αφού για χρόνια έχω την απορία αν αυτό το συνεχές κουδούνισμα κάτω από το πηγούνι αλλά ακόμη και το βάρος ενός κουδουνιού δεν είναι ενοχλητικό για τα ζώα. «Τα βλέπεις να νιώθουν μια υπερηφάνεια όταν τους φοράς ένα κουδούνι, αλλάζουν χαρακτήρα, φεύγουν από κοντά σου για να διατυμπανίσουν το «κόσμημά» τους στο υπόλοιπο κοπάδι, σαν κάποιου είδους παράσημο. Είναι δύσκολο να το αφαιρέσεις από κάποια ζώα αφού το νιώθουν δικό τους», μου εξηγεί ο Βασίλης Κιντής.

Η Κυριακή συνεχίζει να σφυρηλατεί ένα πλακέ κουδούνι, ένα «τσοκάνι» καθώς περιφέρομαι στο χώρο κοιτώντας κάποια πολύ όμορφα μεγάλα μακρουλά, τα «ζακυνθινά», μια ομάδα κλασικών μικρών στρογγυλών, τις «γουργούρες» όπως τις ονομάζουν εδώ αλλά είναι γνωστές ως «πεταλίδες» στην Κρήτη, κάποια «δημητσανίτικα», ή «ιωαννίτικα» αλλά και μια τεράστια «μπίπα» η οποία θυμίζει κουδούνι αγελάδας σε συσκευασία γνωστής εισαγόμενης σοκολάτας αλλά και μικρότερη σε μια άλλη, γελαστή και τυρένια. Μπουζούκες, κλαπακιόρες, μεσοκούδουνα, κριαροκούδουνα, γαλαροκούδουνα, λαγαροκούδουνα, αρνοκούδουνα, χλιβεράκια και πολλές άλλες ονομασίες δίδονται ανάλογα στη χρήση αλλά και τον κάθε τόπο της χώρας μας.

Έχοντας στα ρουθούνια ακόμη τη μεταλλική μυρωδιά από το κωδωνοποιείο, τη θέρμη από το καμίνι, το σκληρό ήχο στα αυτιά του περίτεχνου χτυπήματος με το σφυρί στο αμόνι μέχρι να βρεθεί η τέλεια νότα, λίγο πριν πέσει το φως εντελώς, περπατούμε προς το ποιμενοστάσιο, λίγα μέτρα πιο πέρα, την ώρα του βραδινού φαγητού για τα ζωντανά. 

Ο Γιώργος Σταματόπουλος, με χιούμορ και αστείρευτη ενέργεια φροντίζει ό,τι χρειάζεται, ενώ η μητέρα της Κυριακής, η Μαρία Κιντή ταΐζει με μπιμπερό ένα νεογέννητο ορφανό ερίφιο με φροντίδα μητρική καθώς ο αέρας γεμίζει από τους ήχους των βελασμάτων αλλά και των κουδουνιών του κοπαδιού.