Καύσιμα Ιούλιος 2026: +20% η βενζίνη, ντίζελ κοντά στα €2

Η έκπτωση που ανακοίνωσαν τα ελληνικά διυλιστήρια στα μέσα Ιουλίου 2026 — 10 λεπτά στην αμόλυβδη 95 οκτανίων και 5 λεπτά στο ντίζελ — δεν άντεξε ούτε λίγες ημέρες. Οι λιανικές τιμές στην αντλία κατέγραψαν άνοδο που ξεπερνά το 20% από τις αρχές του μήνα, με τη μέση πανελλαδική τιμή της αμόλυβδης να διαμορφώνεται στα 1,977 ευρώ/λίτρο και το πετρέλαιο κίνησης να αγγίζει τα 1,950 ευρώ/λίτρο, από 1,648 ευρώ που ήταν στην αρχή του μήνα.

Για τους αγρότες, η εξέλιξη αυτή έρχεται σε κρίσιμη στιγμή: το κόστος αρδευτικών και μεταφορικών εργασιών εκτοξεύεται ακριβώς στην καρδιά της καλοκαιρινής περιόδου, τη στιγμή που η επιδότηση πετρελαίου κίνησης για το 2026 βρίσκεται ακόμα σε φάση χρονοδιαγράμματος — όπως είχαμε αναφέρει σε πρόσφατο ρεπορτάζ μας.

Τι είναι νέο σε σχέση με τα προηγούμενα

Από τον Απρίλιο παρακολουθούμε το ανοδικό αυτό νήμα: η πρόβλεψη για βαρέλι στα 110 δολάρια, η εκτόξευση πάνω από τα 100 δολάρια και η παγίωση πάνω από τα €2 από τον Απρίλιο έχουν ήδη καλυφθεί. Τον Μάιο, ειδικοί της αγοράς είχαν εκτιμήσει ότι η βενζίνη κάτω από €2 δεν θα ερχόταν σύντομα. Τώρα η εκτίμηση αυτή επιβεβαιώνεται με αριθμούς. Το νέο στοιχείο δεν είναι η ακρίβεια καθεαυτή — είναι τριπλό: η αποτυχία της διυλιστηριακής έκπτωσης να επηρεάσει τις λιανικές τιμές, η σύγκλιση ντίζελ και βενζίνης σε επίπεδα που δεν έχουν ξαναφανεί, και το +40% στο φυσικό αέριο μέσα σε έναν μόνο μήνα.

Ο γεωγραφικός χάρτης: ποιοι νομοί «καίγονται»

Σε 15 νομούς η μέση τιμή της αμόλυβδης έχει ήδη περάσει τα €2. Οι ακραίες τιμές εντοπίζονται στα νησιωτικά συμπλέγματα, όπου logistics και τουριστική ζήτηση συνδυάζονται:

Αξίζει να σημειωθεί ότι νομοί όπως η Ευρυτανία και τα Γρεβενά — χωρίς ιδιαίτερη τουριστική πίεση — ξεπερνούν τα €2 αποκλειστικά λόγω του κόστους logistics και του αραιού δικτύου διανομής. Για τους αγρότες αυτών των περιοχών, που ήδη αντιμετωπίζουν εγκατάλειψη καλλιεργειών λόγω κόστους παραγωγής, η επιβάρυνση αυτή δεν είναι απλώς αριθμός — είναι ακόμα ένας λόγος να μην ξανασπείρουν.

Το ντίζελ κυνηγά τη βενζίνη — και αυτό είναι πρόβλημα

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο για τον αγροτικό κλάδο δεν είναι το απόλυτο ύψος των τιμών, αλλά η δυναμική του πετρελαίου κίνησης. Από τα €1,648 στις αρχές Ιουλίου, το ντίζελ έφτασε τα €1,950 — άνοδος 18,3% σε λίγες εβδομάδες. Παράγοντες του κλάδου εκτιμούν ότι, αν συνεχιστεί η στενότητα εφοδιασμού, το ντίζελ μπορεί να φτάσει ή και να ξεπεράσει τη βενζίνη — κάτι που θα επηρεάσει άμεσα το κόστος μεταφοράς αγροτικών προϊόντων και τη συνολική εφοδιαστική αλυσίδα.

Η αιτία είναι διπλή: η κλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή και η μειωμένη προσφορά διυλισμένων προϊόντων παγκοσμίως. Σύμφωνα με στοιχεία ενώσεων πρατηριούχων, οι διυλιστηριακές τιμές αυξάνονται ημερησίως — ένα λεπτό για την αμόλυβδη, δύο για το ντίζελ. Σε βάθος εβδομάδων, αυτοί οι αριθμοί αθροίζονται.

Φυσικό αέριο +40%, αλλά το ρεύμα «κρατάει» χάρη στις ΑΠΕ

Η ενεργειακή πίεση δεν σταματά στα υγρά καύσιμα. Το φυσικό αέριο κατέγραψε άνοδο άνω του 40% από τις αρχές Ιουλίου — μια εξέλιξη που αφορά άμεσα και τη βιομηχανία τροφίμων και τις επιχειρήσεις μεταποίησης αγροτικών προϊόντων. Η Ελλάδα εισάγει το 80% του φυσικού αερίου που καταναλώνει, με το 20% να προέρχεται από χώρες του Κόλπου — γεγονός που αφήνει ελάχιστα περιθώρια απόσβεσης των διεθνών κραδασμών.

Το μόνο θετικό μέτωπο είναι η χονδρική τιμή του ηλεκτρισμού. Οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας κάλυψαν το 47,86% της παραγωγής κατά τη διάρκεια των πρόσφατων καύσωνων, και παρά την οριακή αύξηση της ζήτησης κατά 0,14%, η τιμή εκκαθάρισης στο Χρηματιστήριο Ενέργειας υποχώρησε κατά 18,51%, στα 115,88 €/MWh. Για όσους αγρότες επενδύουν σε αντλητικά με ηλεκτρισμό ή φωτοβολταϊκά αυτοπαραγωγής, αυτό είναι μια σχετική ανακούφιση — αν και τα νομοθετικά κενά γύρω από το Net Metering εξακολουθούν να καθυστερούν ιδιωτικές επενδύσεις.

Τι σημαίνει αυτό για τον αγρότη

Η αποτυχία της διυλιστηριακής έκπτωσης να συγκρατήσει τις τιμές αποδεικνύει ότι οι εγχώριες παρεμβάσεις δεν αρκούν όταν η διεθνής αγορά κινείται αντίθετα. Για τον αγρότη που πληρώνει ντίζελ στην αντλία χωρίς ακόμα να έχει εισπράξει την επιδότηση, και ο οποίος βλέπει παράλληλα το κόστος μεταφοράς των προϊόντων του να ανεβαίνει, η εξίσωση γίνεται ολοένα πιο δύσκολη. Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν οι τιμές θα κατέβουν — αλλά πόσο ακόμα μπορεί να αντέξει το αγροτικό εισόδημα πριν ο επόμενος παραγωγός αποφασίσει να αφήσει το χωράφι.