Ένας νέος άνθρωπος, ο Χρήστος Ασλανίδης αφού έφυγε από το χωριό για πολλά χρόνια, πήρε την απόφαση να επιστρέψει, είχε κάποια χωράφια κι έτσι αποφάσισε να συνεχίσει την καλλιέργειά τους, αλλάζοντας όμως προϊόν και επιλέγοντας το φυστίκι. Έκτοτε αγωνίστηκε να επιβιώσει, παράγοντας φυστίκι.

«Η καλλιέργεια είναι δύσκολη, ιδιαίτερα το καλοκαίρι. Εμείς δε ρίχνουμε λιπάσματα, ούτε ραντίζουμε, τα ξεβοτανίζουμε μόνοι μας, με την οικογένειά μου. Απαιτούνται πολλές ώρες εργασίας στο χωράφι αλλά έχει καλύτερη απόδοση από τα καλαμπόκια και τα βαμβάκια, που είχαμε», αναφέρει ο ίδιος ο Χρήστος Ασλανίδης στην ΕΡΤ3 και την εκπομπή ”ΩΡΑ ΘΕΡΙΝΗ”.

Πηγή – ertnews.gr

Πηγή video – EΡΤ

Έτσι, η κατάσταση για τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται στη συγκεκριμένη αγορά γίνεται ακόμη πιο δύσκολη, καθώς στη μείωση της κατανάλωσης θα πρέπει να προστεθεί η αύξηση του ανταγωνισμού με την είσοδο νέων «παικτών», αλλά και των προϊόντων ιδιωτικής ετικέτας που κερδίζουν συνεχώς έδαφος. Πέρα από το φρέσκο γάλα, πτωτικά κινούνται – με εξαίρεση το μακράς διαρκείας – και οι υπόλοιπες κατηγορίες γάλακτος, όμως το φρέσκο γάλα είναι αυτό που έχει τη σημαντικότερη πτώση, με αποτέλεσμα να υπολογίζεται σήμερα πως έχει φτάσει στο 1/3 της κατηγορίας.

Τα στοιχεία αυτά έδωσε στη δημοσιότητα μεγάλη γαλακτοβιομηχανία. Σύμφωνα με τα εν λόγω στοιχεία, η συνολική αγορά του λευκού γάλακτος εμφάνισε πτωτικές τάσεις το 2021 τόσο σε όγκο (-5,2%) όσο και σε αξία (-4,4%) κυρίως λόγω της πορείας της υποκατηγορίας του φρέσκου γάλακτος (-7,5% σε όγκο και -7,7% σε αξία).

Κατά την ίδια περίοδο η υποκατηγορία γάλακτος υψηλής παστερίωσης ήταν οριακά ανοδική σε αξία (+0,2%). Σύμφωνα τώρα με την τελευταία μελέτη της ICAP, το γάλα μακράς διάρκειας έχει καταφέρει να ανακάμψει πλήρως σε σχέση με μια δεκαετία πριν, ενώ μικρότερη ανοδική πορεία παρουσίασαν το γάλα μικρής διάρκειας και το συμπυκνωμένο γάλα.

H Σταματίνα Παντελαίου, διευθύντρια Οικονομικών Κλαδικών Μελετών της ICAP CRIF, επισημαίνει ότι η εγχώρια φαινομενική κατανάλωση φρέσκου παστεριωμένου γάλακτος παρουσίασε καθοδική πορεία την περίοδο 2020-2021, έπειτα από μια διετία θετικών μεταβολών.

Ωστόσο, η εγχώρια αγορά του γάλακτος υψηλής παστερίωσης, μακράς διάρκειας και του συμπυκνωμένου εμφάνισαν θετικούς ρυθμούς μεταβολής κατά το 2020, με την τάση αυτή να συνεχίζεται και το 2021, σύμφωνα με εκτιμήσεις. Οι εν λόγω εξελίξεις αποδίδονται στην αλλαγή των προτιμήσεων των καταναλωτών, οι οποίοι στράφηκαν προς προϊόντα γάλακτος που διατηρούνται για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Η κ. Παντελαίου αναφέρει, επίσης, ότι ο βαθμός συγκέντρωσης σε κάθε κατηγορία γαλακτοκομικών προϊόντων κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα, με τις μεγαλύτερες γαλακτοβιομηχανίες να αποσπούν αξιόλογα μερίδια αγοράς.

Μάλιστα, είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι, στη συνολική αγορά του φρέσκου (λευκού) παστεριωμένου γάλακτος, οκτώ εταιρείες κάλυψαν το 70% περίπου των συνολικών πωλήσεων το 2020, ενώ στη συνολική αγορά του γάλακτος υψηλής παστερίωσης, μόλις τρεις εταιρείες εκτιμάται ότι κάλυψαν από κοινού το ίδιο ποσοστό (70%).

Αξιοσημείωτη είναι και η παρουσία των προϊόντων private label σε όλο το εύρος γαλακτοκομικών προϊόντων, το μερίδιο των οποίων στη λιανική αγορά ολοένα και ενισχύεται τα τελευταία έτη.

Ανταγωνισμός από τα φυτικά ροφήματα

Επίσης, το 2021 καταγράφηκε στην ελληνική αγορά σημαντική άνοδος στα φυτικά ροφήματα, η οποία ήταν της τάξης του 25%, στοιχείο που δείχνει ότι αρκετοί ενήλικες στρέφονται στην κατηγορία του “φυτικού γάλακτος”. Αν και η συγκεκριμένη αγορά ”τρέχει” με διψήφια ποσοστά κάθε χρόνο στην Ελλάδα, παρ’ όλα αυτά η ετήσια κατά κεφαλή κατανάλωση είναι μόνο στο 1 λίτρο, όταν σε παρεμφερείς αγορές, όπως αυτή της Ισπανίας, ξεπερνάει τα 8 λίτρα.

Αν και έρευνες, όπως αυτής της ICAP, είναι αισιόδοξες ως προς την πορεία κατανάλωσης γαλακτοκομικών τα επόμενα χρόνια, τόσο τα πρώτα στοιχεία του 2022 όσο και οι εκτιμήσεις των εταιρειών είναι μάλλον απαισιόδοξα, κυρίως για την κατηγορία του φρέσκου γάλακτος. Ένας σημαντικός παράγοντας που δεν πρέπει να παραβλέπουμε είναι η υπογεννητικότητα που, σύμφωνα με όλες τις μελέτες, θα συνεχιστεί τα επόμενα χρόνια.

«Είναι αποτέλεσμα προώθησης»

Ως αποτέλεσμα προώθησης των προϊόντων γάλακτος από τις ίδιες τις εταιρείες χαρακτηρίζει την κατάσταση αυτή ο πρόεδρος του Παραρτήματος Κρήτης του Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, κτηνίατρος, Αλέκος Στεφανάκης. «Η αυτάρκειά μας σε αγελαδινό γάλα είναι πάρα πολύ περιορισμένη πια. Αυτό σημαίνει ότι εισάγονται από το εξωτερικό αρκετές ποσότητες γάλακτος. Άρα οι διαδικασίες που εξασφαλίζουν μεγαλύτερο χρόνο ζωής στο γάλα είναι αυτά τα γάλατα υψηλής παστερίωσης και μακράς διάρκειας, τα οποία προωθούν οι εταιρείες, για να μπορέσουν να μειώσουν τις επιστροφές και να υπάρχουν και θέματα εμπορικής διευκόλυνσης», σύμφωνα με τον ίδιο.

Όπως συνεχίζει ο Αλέκος Στεφανάκης, «από ’κει και πέρα, νομίζω ότι υπάρχει μια συμπίεση από τη νέα μόδα της προώθησης των vegan προϊόντων και της αντικατάστασης προϊόντων τα οποία ασφαλώς δεν έχουν καμία σχέση ως γάλακτος. Υπάρχει λοιπόν και μια τέτοια προώθηση γιατί έχει γίνει μόδα. Εκεί νομίζω ότι οφείλεται η όλη ιστορία, για τη διαφαινόμενη μείωση της κατανάλωσης του φρέσκου γάλακτος»… Για το αν αυτή η κατάσταση έχει επιπτώσεις και στην παραγωγική διαδικασία τόσο στο αγελαδινό όσο και στο αιγοπρόβειο γάλα, ο πρόεδρος του Παραρτήματος Κρήτης του Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος δίνει την εξής απάντηση: «Η παραγωγική διαδικασία επηρεάζεται κυρίως επειδή δεν έχουμε αυτάρκεια ως χώρα. Την έχουμε χάσει εδώ και πολλά χρόνια. Τώρα στην Ελλάδα, αν θα θέλαμε να εξασφαλίσουμε αυτάρκεια και να αναπτύξουμε τη γαλακτοπαραγωγό βοοτροφία μας προκειμένου να επανακάμψει, θα πρέπει να ακολουθήσουμε άλλους δρόμους και όχι τους δρόμους που έχουν επιλεχθεί από το όλο σύστημα το παραγωγικό»… Καταλήγοντας, ο Αλέκος Στεφανάκης τονίζει κατηγορηματικά ότι όλα ξεκινούν από την άποψη του καταναλωτή και στον βαθμό που θα επιχειρήσουν οι φορείς να τον επηρεάσουν προς τη σωστή κατεύθυνση. «Ο καταναλωτής σήμερα προτιμάει να αγοράσει ένα γάλα υψηλότερης παστερίωσης. Με μεγαλύτερο χρόνο ζωής. Κι αυτό είναι όλο. Αν κάτσουμε να εξηγήσουμε στον καταναλωτή ότι το καλύτερο γάλα είναι το γάλα το παστεριωμένο, το οποίο έχει υψηλότερη ποιότητα και είναι εντελώς ασφαλές και έχει και ικανοποιητικό χρόνο ζωής, θα έχουμε διαφορετικά αποτελέσματα. Νομίζω ότι είναι καθαρά θέματα ενημέρωσης του ίδιου του καταναλωτή στη χώρα μας»…

Πηγή – neakriti.gr

Η πλειονότητα της βιομάζας που παράγεται από τη γεωργία της ΕΕ προέρχεται με τη μορφή βιοαερίου και πρώτων υλών για την παραγωγή βιοντίζελ και βιοαιθανόλης. 

Το βιοαέριο, το βιοντίζελ και τα βιοθενικά είναι οι τρεις κύριες κατηγορίες βιοενέργειας που παρέχει η γεωργία και η καθεμία έχει γνωρίσει δυναμική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια.

 Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι το βιοντίζελ παράγεται εν μέρει από εισαγόμενα φυτικά έλαια και ελαιούχους σπόρους, ενώ η βιοαιθανόλη παράγεται κυρίως από δημητριακά και ζαχαρότευτλα της ΕΕ. Στην κατηγορία βιοαερίου περιλαμβάνεται επίσης η παραγωγή σε μικρές δημοτικές εγκαταστάσεις και το βιοαέριο στο αγρόκτημα από μη γεωργικά βιοαπόβλητα. 

Επιπλέον, ο πείρος σύντομης περιστροφής παρέχει στερεή βιομάζα, ενώ η γεωργία παρέχει επίσης υποπροϊόντα και υπολείμματα (όπως το άχυρο) που χρησιμοποιούνται για τη βιοθέρμανση και τη βιοηλεκτρική ενέργεια. 

Επιπλέον, αφιερωμένες ενεργειακές καλλιέργειες, όπως τα πολυετή χόρτα και η δασοκομία, η δασοκομία μικρής αμειψισποράς και οι πρεμνοφυείς παρέχουν μη τροφική κυτταρινική και λιγνοκυτταρινική βιομάζα. Οι σημερινές φυτείες εξακολουθούν να είναι πολύ περιορισμένες, με εξαίρεση τη Σκανδιναβία και σε κάποιο βαθμό την Ιταλία. Για διάφορους λόγους, αναμένεται να επεκταθεί η καλλιέργεια ειδικών ενεργειακών καλλιεργειών. 

Τα χόρτα βιομάζας, η δασοκομία μικρής αμειψισποράς και οι πρεμνοφυείς πρεμνοκαλλιέργειες σύντομης αμειψισποράς έχουν υψηλές ενεργειακές αποδόσεις – περίπου τρεις φορές αυτές των παραδοσιακών ενεργειακών καλλιεργειών. Συνεπάγονται χαμηλότερη περιβαλλοντική πίεση και μπορούν να ποτιστούν με λύματα. 

Οι διαδρομές που σχετίζονται με τη θερμότητα και τον ηλεκτρισμό αποκτούν σημασία και αναμένεται μια σταδιακή μετάβαση από τα βιοκαύσιμα πρώτης γενιάς (με βάση τις καλλιέργειες τροφίμων) στα βιοκαύσιμα δεύτερης γενιάς (μη βασισμένα σε τρόφιμα). Αυτές οι εξελίξεις θα ευνοούν ολοένα και περισσότερο τα πολυετή χόρτα, τη δασοκομία βραχείας αμειψισποράς και τους πρεμνοφυείς βραχείς αμειψισπορές σε σχέση με τις παραδοσιακές καλλιέργειες. 

Βιώσιμη παραγωγή βιομάζας 

Η παραγωγή γεωργικής βιομάζας στην ΕΕ, είτε χρησιμοποιείται για τρόφιμα, ζωοτροφές, υλικά ή ενέργεια, πρέπει να πληροί μια σειρά νομοθετικών περιβαλλοντικών κανόνων σχετικά με την ποιότητα του νερού, του εδάφους και του αέρα. Επιπλέον, οι γεωργοί που λαμβάνουν άμεσες ενισχύσεις πρέπει να συμμορφώνονται με τις γεωργικές και περιβαλλοντικές απαιτήσεις και τα πρότυπα που ορίζονται στο σύστημα πολλαπλής συμμόρφωσης.

Πηγή – Αγροτικός Συνεταιρισμός Ένωση Αγρινίου

Με τη συλλογή ξηρής δρόγης για τις όψιμες περιοχές και την κοπή για απόσταξη, ολοκληρώνεται η διαδικασία της καλλιεργητικής περιόδου για τη λεβάντα. Η εικόνα που καταγράφεται από τις καλλιέργειες δεν είναι και η καλύτερη, λόγω της εναλλαγής των καιρικών συνθηκών.

Οι πρώτες κοπές καταγράφουν μειωμένες αποδόσεις κυρίως στην παραγωγή αιθέριων ελαίων, κάτι το οποίο προσμετράται και στο τελικό αποτέλεσμα. Σε ό,τι αφορά το θέμα των τιμών και εκεί η κατάσταση δεν είναι η καλύτερη. Υπάρχουν ακόμη αποθέματα από παλαιότερες παραγωγές, που δημιουργούν βαρίδια στην εξέλιξη της παραγωγής, αλλά και στην εμπορία του προϊόντος.

Ο Γιώργος Αγραφιώτης, παραγωγός αρωματικών φυτών από τον Διόνυσο Ορχομενού, κάνει λόγο για μείωση της παραγωγής άνω του 50% σε σχέση με πέρυσι. Πριν από λίγες ημέρες, ολοκλήρωσε τη διαδικασία συλλογής και απόσταξης και τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα.

«Από τα 7,5 λίτρα το στρέμμα την περσινή περίοδο φέτος έπεσα στα 3 λίτρα», λέει ο ίδιος. Αποδίδει το γεγονός της μειωμένης παραγωγής στις ελάχιστες βροχοπτώσεις πριν από την έναρξη της καλλιεργητικής περιόδου. «Γενικά, στην περιοχή έχουμε πρόβλημα και το βλέπουμε στις αποδόσεις των καλλιεργειών. Από τα 450 κιλά χλωρής μάζας το στρέμμα που συλλέξαμε την περσινή περίοδο, φέτος πέσαμε στα 150 έως 230 κιλά, με μία μέση απόδοση σε αιθέριο έλαιο στο 2%».

Ρωτήσαμε τον κ. Αγραφιώτη για το κόστος και τον βαθμό δυσκολίας της διαδικασίας συλλογής. «Η συλλογή γίνεται με μηχανικά μέσα και κυρίως με απλές μηχανές, χωρίς να απαιτείται εξειδικευμένο εργατικό προσωπικό. Στη συνέχεια, συγκεντρώνεται σε μεγάλους σάκους και κατευθύνεται στην απόσταξη». Εστιάζοντας στο θέμα αυτό, διότι το θεωρεί σημαντικό για τον παραγωγό λόγω και του κόστους μεταποίησης, αναφέρει ότι η διαδικασία στοιχίζει 200 ευρώ ανά τόνο, από τον οποίο θα «βγουν» 15 με 25 λίτρα αιθέριο έλαιο. «Με τιμές παραγωγού οι οποίες κυμαίνονται από 25 έως 30 ευρώ ανά λίτρο σε σύγκριση με το παρελθόν, όπου έφτασαν ακόμη και τα 100 ευρώ, οι παραγωγοί κινούνται σε οριακά θετικά ισοζύγια», επιμένει ο ίδιος.

Κλείνοντας, εκτιμά ότι η αγορά θα ανακάμψει στις προ COVID τιμές. «Η ποιότητα του προϊόντος είναι άριστη και για τον λόγο αυτόν έχει ζήτηση στις αγορές του εξωτερικού».

Αναγκαιότητα τα συλλογικά σχήματα

Για μειωμένη κινητικότητα στην εμπορία του προϊόντος κάνει λόγο η Καλλιόπη Σεμερτζίδου, παραγωγός από την Κοζάνη. Η ίδια δεν έχει ακόμα ξεκινήσει τη συλλογή για απόσταξη, αλλά μόνο για ξηρή δρόγη. «Πρέπει να πάρει το γκρίζο χρώμα ώστε να ξεκινήσουμε τη διαδικασία της απόσταξης», λέει η ίδια και συνεχίζει: «Η καλλιέργεια απαιτεί μηχανική, αλλά και χειρωνακτική εργασία, λόγω της βιολογικής της πιστοποίησης. Εκτιμώ ότι θα πρέπει οι παραγωγοί να είναι περισσότερο προσεκτικοί σε θέματα παραγωγής και διαχείρισης, ώστε να μη δημιουργούνται αποθέματα».

Για να μπορέσουν να ξεπεραστούν αυτά τα προβλήματα, η κα Σεμερτζίδου υποστηρίζει ότι είναι αναγκαία η δημιουργία ενός σύγχρονου συλλογικού σχήματος, ώστε μέσα από αυτό να ενισχυθεί περισσότερο ο ρόλος των παραγωγών, αλλά και της προώθησης και προβολής των αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών.

«Η χώρα μας έχει πολλές δυνατότητες για την παραγωγή ποιοτικών προϊόντων από αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά. Για να μπορέσουμε, όμως, να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα, απαιτείται μία διαφορετική προσέγγιση από όλους τους εμπλεκόμενους στη διαδικασία παραγωγής, μεταποίησης και εμπορίας του προϊόντος».

”Η χώρα μας έχει πολλές δυνατότητες για την παραγωγή ποιοτικών προϊόντων από αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά. Για να μπορέσουμε, όμως, να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα, απαιτείται μία διαφορετική προσέγγιση από όλους τους εμπλεκόμενους στη διαδικασία παραγωγής, μεταποίησης και εμπορίας του προϊόντος”

Βραβεύσεις σε διεθνή διαγωνισμό

Τελείως διαφορετικά προσεγγίζει το μέλλον των αρωματικών φυτών και ιδιαίτερα της λεβάντας ο Χαράλαμπος Βλάχος, παραγωγός από τη Λιβαδειά. Στον πρόσφατο διαγωνισμό «Mediterranean Taste Awards» που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο, απέσπασε το χρυσό βραβείο στη λεβάντα, όπως επίσης στον ίσσωπο και στο φασκόμηλο.

Ο κ. Βλάχος υποστηρίζει ότι τα αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά δεν είναι απλά μία καλλιεργητική υπόθεση, αλλά «απαιτούν μια ολοκληρωμένη στρατηγική, ώστε το προϊόν να πάρει προστιθέμενη αξία και τη θέση που αξίζει στις αγορές». Αναφέρει, επίσης, ότι τα αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά, ως φυσικά καλλυντικά, έχουν αυξήσει τη ζήτηση από τις διεθνείς αγορές, όμως απαιτούνται στοχευμένες κινήσεις.

«Έχουμε υψηλής ποιότητας πρώτες ύλες, πρέπει όμως να τις διαχειριστούμε σωστά από το χωράφι μέχρι και τον τελικό καταναλωτή. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει σήμερα και για αυτό βλέπουμε τα προβλήματα που βλέπουμε μπροστά μας».

Σε ό,τι αφορά το θέμα της λεβάντας, ο κ. Βλάχος υποστηρίζει ότι υπάρχουν μεγάλες ποσότητες αδιάθετες, αλλά η κατάσταση θα εξομαλυνθεί το επόμενο διάσημα. Κλείνοντας, αναφέρει ότι το μεγαλύτερο ποσοστό είναι πολυετή φυτά και απαιτούν ειδικούς χειρισμούς, από το πολλαπλασιαστικό υλικό μέχρι και το τελικό προϊόν.

«Δεν είναι απλά μία καλλιέργεια, ώστε κάποιοι να έρχονται ως αλεξιπτωτιστές και αν δεν τους αρέσει να φεύγουν. Έχουν αρχίσει και ξηλώνονται καλλιέργειες, διότι κάποιοι νόμιζαν ότι ο χώρος αυτός είναι μία ρουλέτα. Τη λεβάντα και άλλα αρωματικά φυτά θα τα κρατήσουν μόνο οι επαγγελματίες παραγωγοί», καταλήγει.

(Γιάννης Σάρρος – ypaithros.gr)

Η Θήβα δίνει αυτή την περίοδο τις περισσότερες ποσότητες.

Με τη σεζόν στην Πελοπόννησο να έχει ολοκληρωθεί με ικανοποιητικές τιμές, της τάξης των 50-55 λεπτών το κιλό για τους παραγωγούς, το ενδιαφέρον εντοπίζεται αυτή την περίοδο στον κάμπο της Θήβας, την Εύβοια, για να ακολουθήσουν πιο μετά, οι βόρειες ζώνες.

Όσον αφορά τις τιμές, το ρεπορτάζ αναφέρει, ότι λόγω έντασης των εξαγωγών το προηγούμενο διάστημα, η ντόπια πατάτα πληρώθηκε στον παραγωγό έως και 70 λεπτά το κιλό. Στην Πελοπόννησο η σεζόν έκλεισε με τιμές στα 50-55 λεπτά, ενώ και την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, οι τιμές στις ζώνες παραγωγής κυμαίνονται σε αυτά τα επίπεδα.

Στην περιοχή της Θήβας, όπως μας ανέφεραν παραγωγοί, ο καύσωνας έφερε λίγα προβλήματα ενώ και οι αποδόσεις είναι καλές, της τάξης των 4,5 – 5 τόνους το στρέμμα.

Η καλή τιμή, που το περασμένο διάστημα έφθασε και στα 70 λεπτά το κιλό στον παραγωγό, έχει να κάνει με τις εξαγωγές, οι οποίες τώρα όμως έπεσαν λίγο.

Πηγή agronewsbomb.gr

Ένας πληθωρικός επιχειρηματίας, συλλέκτης έργων τέχνης και πρώην τραπεζίτης, ο Τullio Μasoni, δημιούργησε το μικρότερο αμπελώνα στον κόσμο στην ταράτσα ενός παλάτσο του 16ου αιώνα στην καρδιά του Ρέτζιο Εμίλια στην Βόρεια Ιταλία. 

 «Κληρονόμησα από τον πατέρα μου, ο οποίος ασχολιόταν με την οινοποιία, έναν πραγματικό αμπελώνα αλλά τον πούλησα» δήλωσε ο Τullio Μasoni σε τηλεφωνική συνέντευξη στο CNN. «Δυστυχώς το μετάνιωσα, και 20 χρόνια μετά έφτιαξα έναν αμπελώνα ποικιλίας Sangiovese σε “μέγεθος τσέπης“» (https://www.instagram.com/tullio_masoni/?hl=el)
 
Με έκταση μόλις 200 τετραγωνικά μέτρα, το «Via Mari 10» αποδίδει μόλις 29 φιάλες κόκκινου κρασιού το χρόνο, τις οποίες ο Masoni τιμολογεί την καθεμία με το εντυπωσιακό ποσό των 5.000 ευρώ. Οι φιάλες δεν πωλούνται σε οινοπωλείο, αλλά από μια γκαλερί τέχνης -Bonioni Arte- λίγα τετράγωνα πιο πέρα.
 
«Το κρασί μου είναι μια μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης, μια φιλοσοφική πρόκληση, θέμα συζήτησης με τους φίλους στο σαλόνι αναφέροντας τον τρελό που έβαλε έναν αμπελώνα στην ταράτσα του», δήλωσε ο Masoni. «Αν δείτε μια ρόδα ποδηλάτου σε ένα σαλόνι και όχι σε ένα συνεργείο, συνειδητοποιείτε πόσο όμορφη είναι. Ο αμπελώνας μου είναι κάπως έτσι: Είναι απροσδόκητος, διεγείρει τον εγκέφαλο και πυροδοτεί νέες σκέψεις». 
 
Η σχέση του κρασιού με την τέχνη μεγάλη. Το αμπέλι αναπτύσσεται σε πέργκολες που στην πραγματικότητα είναι έργα τέχνης φτιαγμένα από έναν τοπικό γλύπτη, τον Oscar Accorsi. Το κρασί ωριμάζει σε δρύινα βαρέλια που είναι επίσης γλυπτά ενός άλλου τοπικού καλλιτέχνη, του Lorenzo Menozzi, που αναπαριστούν έναν άνδρα και μια γυναίκα. Ο καταξιωμένος καλλιτέχνης κόμικς της Marvel Giuseppe Camuncoli σχεδίασε την ετικέτα. Ως αποτέλεσμα, ο ιδιοκτήτης του αμπελώνα ενθαρρύνει τους αγοραστές του να μην ανοίγουν ποτέ τις φιάλες, αλλά να τις αντιμετωπίζουν σαν έργα τέχνης.
 
«Είμαι ο μόνος οινοπαραγωγός στον κόσμο που υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να πίνετε το κρασί μου», δήλωσε.
 
Σύμφωνα με τον ιστότοπό του, έχουν απομείνει μόνο 10 φιάλες από την τελευταία εσοδεία, ενώ από τις προηγούμενες χρονιές έχουν εξαντληθεί όλες.

Η χαρουπιά είναι ένα δέντρο που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ιστορία της Κρήτης. Για τον Κρητικό το χαρούπι στα δύσκολα χρόνια αποτέλεσε τροφή. Ήταν η σοκολάτα του φτωχού. Στην συνέχεια, υποβαθμίστηκε σε ζωοτροφή, πλούσια  σε θρεπτικά συστατικά για τα αιγοπρόβατα του νησιού. Επιπλέον, τον 21ο αιώνα κινδύνεψε με αφανισμό σε πολλές περιοχές, αφού χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον σαν ξύλο καύσης πολύ καλής θερμιδικής απόδοσης.

Αυτό που δεν ξέρουνε όμως πολλοί, είναι ότι η χαρούπια αποτελεί έναν πολύ καλό σύμμαχο για τον πυροσβέστη.

Επηρεασμένος και εγώ από τα πρόσφατα γεγονότα που διαδραματίζονται τις τελευταίες μέρες στην πατρίδα, σκέφτομαι τρόπους προστασίας του περιβάλλοντος. Τι καλύτερο από ένα φυσικό πυροσβέστη που την τελευταία δεκαετία αναδεικνύεται από καυσόξυλο σε υπερτροφή (superfood) για τον άνθρωπο.

 Πώς αλλάζουν οι καιροί και καταλύονται οι χρόνοι! Από εκεί που το χαρούπι προοριζόταν αποκλειστικά για ζωοτροφή ή το δέντρο για καυσόξυλα, θα αποτελέσει έναν νέο, αστάθμητο, οικονομικό παράγοντα για τον Κρητικό αγρότη, ικανό να προσπεράσει σε οικονομικά οφέλη, την ναυαρχίδα του πρωτόγεννη τομέα στην Κρήτη, την ελιά.

Διαβάστε επίσης  Η καλλιέργεια της χαρουπιάς

Σίγουρα η χαρούπια δεν ευδοκιμεί σε όλες τις περιοχές του νησιού το ίδιο. Είναι μια καλλιέργεια που μπορεί να υπάρχει στην Κρήτη από αρχαιοτάτων χρόνων, αλλά στις μέρες μας έχει χαθεί η τεχνογνωσία στην καλλιέργειά της. Έχει ξεχαστεί, έχει παραιτηθεί το δέντρο, έχει περιθωριοποιηθεί από τους ανθρώπους της υπαίθρου.

Σήμερα, μας δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία με τεράστια οικονομικά οφέλη σε όσους επενδύσουν στο χαρούπι και στην ανάδειξή του. Οι παππούδες μας, οι προπαππούδες μας το έτρωγαν απευθείας από το δέντρο σαν σοκολάτα του φτωχού ενώ εμείς έχουμε την δυνατότητα να το εντάξουμε στην διατροφική μας αλυσίδα σαν κανονική σοκολάτα σε περιτύλιγμα.

Την τελευταία δεκαετία, η Κρήτη και κατά κύριο λόγο ο Νομός Χανίων, ζουν την επανάσταση του αβοκάντο. Όπως και το χαρούπι, έτσι και το αβοκάντο θέλει τον τόπο του. Στο χέρι μας είναι να ξεκινήσουμε την επανάσταση του χαρουπιού, μιας καλλιέργειας που είναι η λιγότερο απαιτητική και σε θέμα εργατοωρών και σε θέμα νερού εν αντιθέσει με άλλες καλλιέργειες.

Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δύο το πρόσωπο. Τα οικονομικά οφέλη σε συνδυασμό με την πυροπροστασία που προσφέρει το δέντρο, αποτελούν τον τέλειο συνδυασμό για να επαναφέρουμε το χαρούπι στο προσκήνιο. 

Πηγή giorgoskatsadonis.blogspot.com

Πώς θα ξεκινήσει μια επιχείρηση να εξάγει τα προϊόντα και τις υπηρεσίες της με επιτυχία; Πώς θα επιλέξει τις αγορές-στόχους; Πώς θα αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό και θα προσαρμόσει το προϊόν της στις τοπικές ιδιαιτερότητες; Ποιες πληροφορίες χρειάζεται και ποια εργαλεία θα χρησιμοποιήσει για να αυξήσει την εξαγωγική της δραστηριότητα;

Δείτε τον οδηγό για τους Έλληνες εξαγωγείς, που σας οδηγεί βήμα προς βήμα ώστε να ξεκινήσετε ή/και να αυξήσετε τις εξαγωγές με άρτιες μεθοδικές κινήσεις. Ο οδηγός έχει σχεδιαστεί από την Enterprise Greece, που είναι ο αρμόδιος εθνικός φορέας, υπό την εποπτεία του Υπουργείου Εξωτερικών, που προσελκύει ξένες άμεσες επενδύσεις στην Ελλάδα και προωθεί τις εξαγωγές ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών στο εξωτερικό. 

Η εξαγωγή προϊόντων σε διεθνείς αγορές και ο ανταγωνισμός με άλλα προϊόντα του ίδιου κλάδου προϋποθέτει την μελέτη και δημιουργία ενός προϊόντος που έχει λάβει υπόψη του τις παρακάτω τρεις προϋποθέσεις: 

– Σωστό σχεδιασμό (design) 

– Μελετημένη συσκευασία 

– Πιστοποίηση (προϊόντος και υλικών συσκευασίας) 

Η παγκοσμιοποίηση των αγορών έχει ως αποτέλεσμα, περισσότερο από ποτέ την είσοδο πολλών επιχειρήσεων είτε είναι έτοιμες να διεθνοποιηθούν, είτε όχι. Η είσοδος στην παγκόσμια αγορά παρουσιάζει ευκαιρίες, αλλά μπορεί να εγκυμονεί και κινδύνους, οπότε πρέπει να μελετηθεί προσεχτικά η στρατηγική επιλογή εξαγωγής προϊόντων και να μην αντιμετωπιστεί ως ευκαιριακή προοπτική. 

Τα πλεονεκτήματα εξαγωγής προϊόντων σε ξένες αγορές περιλαμβάνουν: 

– Οικονομίες κλίμακας 

– Αύξηση των πωλήσεων 

– Αύξηση των κερδών 

– Μείωση της εξάρτησης της επιχείρησης από την εγχώρια αγορά 

– Απόκτηση τεχνογνωσίας 

– Ενδυνάμωση της θέσης του προϊόντος στην εγχώρια αγορά 

Εκτός όμως από τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται στην επιχείρηση, για ανάπτυξη και επέκταση, υπάρχουν και προκλήσεις και απειλές πολλές φορές, που πρέπει να διαγνωστούν έγκαιρα και να αντιμετωπιστούν. 

– Αυξημένα κόστη παραγωγής ή λειτουργίας 

– Προσαρμογές στη διοίκηση της επιχείρησης 

– Ανταγωνισμός 

– Μακροπρόθεσμη απόδοση της επένδυσης 

– Γραφειοκρατικές διαδικασίες 

Ξεκινώντας, πρέπει να αναφερθεί ότι ο επιχειρηματίας θα πρέπει να γνωρίζει και να λάβει υπόψη του: 

– Την ανταγωνιστικότητα του προϊόντος 

– Τους ανθρώπινους πόρους της επιχείρησης 

– Τη χρηματοδότηση της επιχείρησης 

– Τις προσδοκίες και τους στόχους 

Προκειμένου ο επιχειρηματίας να ερευνήσει τη θέση του προϊόντος του στις ξένες αγορές πρέπει να λάβει υπόψη του παράγοντες, όπως: 

– Ποιος είναι ο πιθανός πελάτης – στόχος 

– Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του ίδιου του προϊόντος 

– Ποια είναι η παραγωγική δυναμικότητα της επιχείρησης 

Πως να προσαρμόσετε το προϊόν σας για εξαγωγή 

Σε πολλές περιπτώσεις, η επιλογή εξαγωγής κάποιου προϊόντος συνοδεύεται και από αναγκαίες τροποποιήσεις στο ίδιο το προϊόν. Οι μέθοδοι και τεχνικές ελέγχου της εξαγωγικής καταλληλότητας ενός προϊόντος, καλύπτουν ένα πολύ μεγάλο φάσμα διαδικασιών, αρχίζοντας από τις πολύ στοιχειώδεις, γρήγορες και ανέξοδες τεχνικές, μέχρι εκείνες που προϋποθέτουν περίπλοκες, πολυδάπανες και χρονοβόρες διαδικασίες. 

Είναι θέμα του ίδιου του εξαγωγέα, σε συνεννόηση με τον αντίστοιχο αντιπρόσωπό του ή τον αντίστοιχο υπεύθυνο διανομής του προϊόντος, να διαλέξει το μέγεθος, την τεχνική και τη διάρκεια της έρευνας, που θα πρέπει να διεξαχθεί σε κάθε περίπτωση. 

Μπορεί να ακολουθηθεί ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει έρευνα και που μπορεί να αφορά:

1.Μελέτη και καταγραφή των ανταγωνιστικών προϊόντων 

Τεχνικά χαρακτηριστικά: πρώτες ύλες, μορφή προϊόντος, ποικιλία, τύπος, μεγέθη, σήματα, χρώματα, τροποποιήσεις, βελτιώσεις, ανθεκτικότητα. 

Εκτίμηση της ποιότητας: αντοχή, ικανότητα, απόδοση, εμφάνιση, καταλληλότητα και ευκολία χειρισμού. 

Νομική κατοχύρωση: σχέδιο (μορφή του προϊόντος, δικαιώματα ευρεσιτεχνίας, εγκρίσεις). 

2. Συσκευασία/Παρουσίαση 

Τεχνικά χαρακτηριστικά: σχεδιασμός, σχήμα, υλικά κατασκευής, αντοχή στις κλιματολογικές συνθήκες, ευκολία και σταθερότητα στις διαδικασίες φόρτωσης και εκφόρτωσης, διακίνησης, αποθήκευσης και έκθεσης, προσαρμογής στους επίσημους κανόνες και νομοθετικές ρυθμίσεις. 

Ελκυστικότητα: μέγεθος, σχήμα, κατάλληλος χρωματισμός, σφραγίδα ποιότητας και σχεδιασμός ετικέτας (επιγραφής). 

Στοιχεία ταυτότητας: σχήμα, χρώμα, ετικέτα σήμα κατατεθέν. 

Πληροφορίες: περιγραφή προϊόντος, σύνθεση περιεχομένου, οδηγίες χρήσης, 

Παροχή υπηρεσιών: το είδος των υπηρεσιών που προσφέρονται από τα ανταγωνιστικά προϊόντα – παράδοση, εγκατάσταση, προετοιμασία, κύρια μέρη και εξαρτήματα, εκπαίδευση για τη χρήση, επισκευές, ανταποδοτικά αγαθά. 

3. Ανταγωνιστικές Τιμές 

Τιμές καταναλωτή: κατάλογος βασικών τιμών – συνήθεις τιμές πώλησης – φόροι (προστιθέμενης αξίας, κοινοτικός ή δημοτικός) – εκπτώσεις (λόγω ποσότητας ή πληρωμής μετρητοίς) – τρόπος πληρωμής (μετρητοίς, πίστωση, δόσεις) – εκπτώσεις λόγω κατεστραμμένων εμπορευμάτων – ποικιλία προϊόντων, τομείς αγοράς και τύπος πώλησης (πρατήρια και καταστήματα). 

Τιμές για το εμπόριο: διαφορετικές τιμές – εκπτώσεις – όροι πληρωμής – ειδικές εκπτώσεις για τους εισαγωγείς χονδρεμπόρους και λιανοπωλητές, λόγω προϊόντων, τομέων, μεγέθους παραγγελίας, είδος εμπόρων. 

4. Αποδοχή προϊόντος 

Θα πρέπει ο εξαγωγέας να παρουσιάσει το προϊόν του στους υποψήφιους εισαγωγείς και να συζητήσει μαζί τους για τις συνθήκες στην πώληση και διακίνηση παρεμφερών προϊόντων. Έτσι θα μπορέσει να έχει μια πρώτη ένδειξη και θα μπορέσει να προχωρήσει σε προσθήκες ή αλλαγές του προϊόντος του, όπου αυτό είναι αναγκαίο να γίνει. Το επόμενο βήμα θα πρέπει να είναι η παρουσίαση του προϊόντος σε μια ομάδα χονδρεμπόρων και λιανοπωλητών, έτσι ώστε να πάρει τη γνώμη τους και να συνεχίσει στη λήψη αποφάσεων. 

Μπορεί, επίσης, να ζητήσει πληροφορίες απευθείας από τους καταναλωτές. Παράλληλα, θα πρέπει να εξετασθεί: 

– Το μέγεθος και οι διαστάσεις που θα πρέπει να έχει το προϊόν. 

– Ο τύπος του εξωτερικού περιβλήματος, στο οποίο θα πρέπει να συσκευαστεί. 

– Ο τρόπος, που θα πρέπει να είναι συσκευασμένο, ώστε να υπάρχει ευκολία για τη διακίνησή του μέσα στην αποθήκη. 

– Η ευκολία που θα παρέχει η συσκευασία για εύκολη τοποθέτηση σε ψύξη, αν χρειαστεί. 

– Το θέμα της τιμής πώλησης και η ευκολία ανάλογων παροχών. 

Πώς να τιμολογήσετε το προς εξαγωγή προϊόν σας 

Η τιμολόγηση των προϊόντων που εξάγονται, αποτελεί ιδιαίτερης σημασίας διαδικασία, καθώς λαμβάνονται υπόψη, εκτός από παράγοντες κόστους παραγωγής, κι άλλοι που αφορούν στη μεταφορά και παράδοση των εμπορευμάτων στις ξένες αγορές. 

Τέτοιοι παράγοντες μπορεί να είναι: 

– Οι διαφορές στις ισοτιμίες νομισμάτων 

– Η μεταφορά των εμπορευμάτων 

– Η ειδική συσκευασία των εξαγόμενων προϊόντων 

– Η ασφάλιση εμπορευμάτων 

– Οι προμήθειες και άλλες χρεώσεις που αφορούν τους ενδιάμεσους κλπ. 

Η ζήτηση του προϊόντος, όπως και στις τοπικές αγορές, είναι καθοριστικής σημασίας για τη διαμόρφωση των τιμών. Για τα περισσότερα καταναλωτικά προϊόντα, το κατά κεφαλήν εισόδημα αποτελεί ένα δείκτη δυναμικής της αγοράς, ενώ λίγα θεωρείται ότι είναι τα προϊόντα για τα οποία η ζήτηση είναι τόσο μεγάλη, που δεν επηρεάζεται από το χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα των καταναλωτών. 

Ο ανταγωνισμός, όπως και στις τοπικές αγορές, επηρεάζει οπωσδήποτε τις τιμές πώλησης των προϊόντων. Ένα νέο προϊόν σε μια καινούρια αγορά μπορεί να έχει υψηλή τιμή, ενώ η εισαγωγή ενός προϊόντος σε μία ιδιαίτερα ανταγωνιστική αγορά μπορεί να απαιτεί μειωμένη τιμή προκειμένου να κερδιθεί άμεσα μερίδιο αγοράς. 

Για τον προσδιορισμό των τιμών όμως λαμβάνονται υπόψη και οι στόχοι των εξαγωγών σε κάθε αγορά. Τέτοιοι στόχοι μπορεί να είναι η γρήγορη εξάπλωση στην αγορά, η αντικατάσταση υπαρχόντων προϊόντων, η αργή αλλά σταθερή διείσδυση κ.ά. Οι στόχοι αυτοί και η συνολική στρατηγική τιμολόγησης επηρεάζονται κι από τη φάση ανάπτυξης της αγοράς-στόχου και το κατά κεφαλήν εισόδημα των πιθανών καταναλωτών. 

Κάποιες εναλλακτικές μορφές τιμολόγησης είναι οι ακόλουθες: 

– Στατική τιμολόγηση – ίδια τιμή για όλους τους πελάτες. 

– Ευέλικτη τιμολόγηση – προσαρμογή των τιμών για τα διαφορετικά είδη πελατών. 

– Τιμολόγηση βάσει κόστους – τιμολόγηση, για την απόλυτη κάλυψη των σταθερών και μεταβλητών δαπανών παραγωγής και εξαγωγής των προϊόντων. 

– Τιμολόγηση βάσει μεταβλητού κόστους – τιμολόγηση, για την κάλυψη των μεταβλητών δαπανών παραγωγής και εξαγωγής των προϊόντων, ενώ οι σταθερές δαπάνες καλύπτονται από τις πωλήσεις στην εσωτερική αγορά. 

– Τιμολόγηση διείσδυσης – χαμηλή τιμή, για γρήγορη εισαγωγή στην αγορά και αποθάρρυνση των ανταγωνιστών. 

– Τιμολόγηση αγορών με μικρό ανταγωνισμό – υψηλή τιμή προϊόντων, με μεγάλο περιθώριο κέρδους σε αγορές με μικρό ανταγωνισμό. 

Αφού έχει καθοριστεί η στρατηγική τιμολόγησης και έχουν υπολογιστεί τα διάφορα κόστη, τιμολογούνται τα προϊόντα και με βάση το επιθυμητό περιθώριο κέρδους για την επιχείρηση.

Προσπαθώντας να τιμολογήσει η επιχείρηση όσο γίνεται πιο αποτελεσματικά τα προϊόντα της, θα πρέπει να λάβει υπόψη όλα τα πιθανά κόστη. 

Ακολούθως παρουσιάζεται μια λίστα των περισσοτέρων από αυτά: 

– Κόστη μάρκετινγκ και προώθησης: διανομής, διαφήμισης, ταξιδιών, έντυπου διαφημιστικού υλικού, συμμετοχής σε εκθέσεις κλπ. 

– Κόστη παραγωγής: κόστος παραγωγής ανά προϊόν, κόστος συσκευασίας ή συναρμολόγησης ανά προϊόν 

– Κόστος συσκευασίας: υλικά, μακέτα, ετικέτα κλπ. 

– Κόστη οργάνωσης και διοίκησης: ασφάλεια μεταφορών, πιστοποιήσεις κλπ. 

– Κόστη μεταφοράς εμπορευμάτων: κόστη αποθήκευσης, ασφάλισης, μεταφοράς.

– Χρηματοοικονομικά κόστη: κόστη χρηματοδότησης των εξαγωγών, κόστη από μεταβολές στις ισοτιμίες νομισμάτων, κόστη από μεταβολές επιτοκίων, κλπ. 

Πώς να διεισδύσετε σε ξένες αγορές 

Εφόσον η επιχείρηση έχει επιλέξει τις «καλύτερες» αγορές για τα προϊόντα της, η επόμενη απόφαση αφορά στη μέθοδο διείσδυσης στις αγορές-στόχο. 

Οι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη για την απόφαση αυτή είναι: 

– Τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα των προϊόντων στις αγορές του εξωτερικού και οι πιθανοί κίνδυνοι. 

– Η χρηματοοικονομική δυναμική της επιχείρησης. 

– Οι περιορισμοί και τα εμπόδια που πιθανόν θα συναντήσει η επιχείρηση στην προσπάθειά της. 

– Το είδος του προϊόντος ή υπηρεσίας που θα εξαχθεί. 

– Οι ιδιαιτερότητες της κάθε αγοράς. 

Σε γενικές γραμμές, οι μέθοδοι εισαγωγής ενός προϊόντος σε μια αγορά του εξωτερικού μπορούν να θεωρηθούν ότι είναι οι: 

– Απευθείας εξαγωγές. 

– Εξαγωγές μέσω τρίτων. 

– Σύναψη συνεργασίας με επιχειρήσεις του εσωτερικού ή του εξωτερικού. 

Οι απευθείας εξαγωγές αφορούν στην πώληση των προϊόντων απευθείας από την επιχείρηση στον τελικό πελάτη. Τα κύρια πλεονεκτήματα της μεθόδου αυτής, αφορούν στην εξασφάλιση μεγαλύτερου περιθωρίου κέρδους λόγω της απουσίας ενδιαμέσων, τη δυνατότητα καθορισμού χαμηλών τιμών και την άμεση επαφή και γνώση των τελικών πελατών/ καταναλωτών των προϊόντων της επιχείρησης. 

Υπάρχουν όμως και μειονεκτήματα όπως το ότι η επιχείρηση πρέπει να έχει άριστη γνώση της αγοράς, καθώς και η αναγνωρισιμότητα του προϊόντος και της επιχείρησης να είναι αργή. 

Πώς να προωθήσετε το προϊόν σας σε ξένες αγορές 

Τα μέσα προώθησης που έχει στη διάθεσή της η επιχείρηση στις αγορές του εξωτερικού είναι σε γενικές γραμμές τα ίδια με τις αγορές του εσωτερικού. Αυτά είναι: 

– Διαφήμιση: ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στην επιλογή των κατάλληλων μέσων που θα έχουν αντίκτυπο στον πιθανό καταναλωτή. 

– Προωθητικό υλικό: υλικό που έχει αναπτυχθεί και διανέμεται στην τοπική αγορά πιθανόν να πρέπει να τροποποιηθεί τόσο σε ό,τι αφορά στο σχεδιασμό του, όσο και τα κείμενα που περιέχονται σε αυτό. 

– Μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου: η αποστολή μηνυμάτων απευθείας σε πιθανούς πελάτες-στόχο μπορεί να γίνει μόνο μετά από εμπειρία στη συγκεκριμένη αγορά και αποτελεσματική έρευνα αγοράς. 

– Προσωπικές επισκέψεις: οι προσωπικές επαφές με πιθανούς πελάτες αποτελεί πιθανόν τον καλύτερο τρόπο προώθησης. Σε πολλές περιπτώσεις αυτό εξαρτάται και από την επιχειρηματική κουλτούρα της αγοράς-στόχου. 

– Συμμετοχή σε εκθέσεις: η συμμετοχή σε εκθέσεις, εκτός από την προώθηση των προϊόντων και της επιχείρησης, συμβάλλει και στην γνωριμία με την αγορά και τους ανταγωνιστές. Σε περίπτωση που η συμμετοχή σε μια έκθεση είναι δύσκολη, αρκεί μόνο η επίσκεψη του επιχειρηματία στην έκθεση. 

– Ιστοσελίδα της επιχείρησης: κάθε εξαγωγική επιχείρηση οφείλει να έχει ιστοσελίδα για λόγους διαφημιστικούς και για να συμβάλλει στην εξυπηρέτηση των πελατών εξωτερικού. Απαραίτητη όμως είναι η παρακολούθηση και συνεχής ανατροφοδότησή της, ώστε οι πληροφορίες που περιέχονται να είναι επικαιροποιημένες. Στόχος δεν είναι η απλή ύπαρξη δικτυακού τόπου αλλά και η συχνή ενημέρωσή του, καθώς μια ιστοσελίδα με μη επίκαιρα στοιχεία, περισσότερο μπορεί να βλάψει παρά να ωφελήσει μια επιχείρηση.

Πηγή – Αγροτικός Συνεταιρισμός Ένωση Αγρινίου

Το τηγάνισμα αποτελεί έναν από τους πιο διαδεδομένους τρόπους προετοιμασίας φαγητού σε όλο τον κόσμο εξαιτίας της γεύσης, του χρώματος και της τραγανιστής υφής που προσδίδει στο τρόφιμο. Είναι μια διαδικασία μαγειρέματος σε καυτό έλαιο, καθώς η θερμότητα μεταφέρεται από το έλαιο στο τρόφιμο, το νερό του τροφίμου εξατμίζεται και το έλαιο απορροφάται από το τρόφιμο.

Τα έλαια κατά το τηγάνισμα υφίστανται υποβάθμιση εξαιτίας φυσικοχημικών διεργασιών, όπως οξείδωση, πολυμερισμός, κυκλοποίηση και υδρόλυση με αποτέλεσμα τον σχηματισμό ενός πολύπλοκου μίγματος ανεπιθύμητων παραπροϊόντων. Κατά το τηγάνισμα συντελούνται σταδιακά διάφορες φυσικές και χημικές μεταβολές. 

Στα λίπη και έλαια οι σπουδαιότερες είναι:

– Αναστροφή χρώματος, Οξείδωση, Πολυμερισμός, Υδρόλυση

Στο τρόφιμο οι σπουδαιότερες είναι:

– Αφυδάτωση, Μετουσίωση, Καραμελοποίηση, Αντιδράσεις Maillard.

Η θερμοκρασία αποτελεί το σημαντικότερο παράγοντα οξείδωσης των ελαίων. Άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν τον βαθμό οξείδωσης είναι:

– Το μέγεθος της επιφάνειας του ελαίου που εκτίθεται στο οξυγόνο της ατμόσφαιρας
– Ο ρυθμός απορρόφησης του ελαίου από το τρόφιμο και η συχνότητα αντικατάστασης ή προσθήκης φρέσκου ελαίου
– Η παρουσία μετάλλων, όπως χαλκού ή σιδήρου, επιταχύνουν την οξείδωση
– Η ύπαρξη αντιοξειδωτικών ουσιών
– Η ποιότητα του ελαίου

Οι χημικές αλλαγές που υφίστανται τα έλαια κατά το τηγάνισμα έχουν σαν αποτέλεσμα τον σχηματισμό προϊόντων διάσπασης, όπως πτητικές ή μη πτητικές μονομερείς ή πολυμερείς ενώσεις. Η πλειονότητα των μη πτητικών συστατικών κατηγοριοποιούνται ως ολικά πολικά συστατικά (TPM), ενώ τα τριγλυκερίδια στην διμερή, τριμερή ή πολυμερή μορφή συχνά αναφέρονται ως πολυμερισμένα τριγλυκερίδια (PTG) και αποτελούν περίπου το 50% του
κλάσματος των TPM. Τα ΤΡΜ και τα PTG έχουν τοξική και καρκινογόνο δράση. Στις
περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες έχουν θεσπιστεί όρια συμπλήρωσης και αντικατάστασης για έλαια τηγανίσματος, που κυμαίνονται μεταξύ 20-24% για τα ΤΡΜ και 10-12% για τα PTG. Σε έρευνα που έγινε από το εργαστήριο μας περίπου στα 1 από τα 4 εστιατόρια της Αττικής χρησιμοποιούνται λάδια τηγανίσματος κοντά σε αυτά τα όρια.

Τα πτητικά συστατικά αποτελούνται κυρίως από υδρογονάνθρακες, κετόνες, αλδεΰδες, αλκοόλες, εστέρες και λακτόνες. Από τα πιο σημαντικά πτητικά παραπροϊόντα είναι η trans,trans-2,4-δεκαδιενάλη (ή απλά δεκαδιενάλη), η οποία δίνει τη χαρακτηριστική μυρωδιά της «τηγανίλας» και εντοπίστηκε από το εργαστήριο μας σε σημαντικά επίπεδα σε έλαια από εστιατόρια της Αττικής. Τα επίπεδα της trans,trans-2,4-δεκαδιενάλης σε δείγματα ελαίων οικιακού τηγανίσματος είναι πολύ μικρότερα σε σχέση με τα έλαια από μονάδες μαζικής εστίασης. Στα πτητικά συστατικά του τηγανίσματος όπως η trans, trans-2,4 δεκαδιε-
νάλη οφείλεται και ο καρκίνος των επαγγελματιών μαγείρων στα κινέζικα εστιατόρια.

Ένα άλλο παραπροϊόν του τηγανίσματος είναι διάφορα οξιράνια τα οποία, ως ενδιάμεσα προϊόντα, προκύπτουν κατά την οξείδωση των διπλών δεσμών των λιπαρών οξέων. Η παρουσία ακρυλαμίδιου σχετίζεται περισσότερο με το τρόφιμο που τηγανίζεται παρά με το έλαιο ή τις συνθήκες τηγανίσματος. Κυρίως σχηματίζεται με αντιδράσεις Maillard, από αντίδραση μεταξύ της άμινο ομάδας της ασπαραγίνης και της καρβονυλικής ομάδας ενός ανάγοντος σακχάρου, π.χ. γλυκόζη. Δευτερευόντως, μπορεί να σχηματιστεί από τη συμπύκνωση ακρολεΐνης με κάποια ελεύθερη αμινομάδα. Η δε ακρολεΐνη παράγεται από την θερμική διάσπαση των τριγλυκεριδίων και κυρίως από το στέλεχος της γλυκερόλης. Το ακρυλαμίδιο δεν αποτελεί σημαντικό κίνδυνο εκτός αν τρώμε μια μερίδα τηγανιτές πατάτες
κάθε μέρα για 30 χρόνια.

Άρα οι κυριότεροι χημικοί κίνδυνοι είναι:
– ολικά πολικά συστατικά (tpm)
– πολυμερισμένα τριγλυκερίδια (ptg)
– trans λιπαροί εστέρες
– οξειδωμένα τριγλυκερίδια (οξιράνια)
– trans,trans-2,4-δεκαδιενάλη
– ακρυλαμίδιο

Τα έλαια τηγανίσματος

Ελαιόλαδο: ο πράσινος χρυσός της πατρίδας μας είναι πολύ καλός για το τηγάνισμα. Αποτελείται κυρίως από μονοακόρεστα τριγλυκερίδια τα οποία αντέχουν σε υψηλότερες θερμοκρασίες τηγανίσματος (180οC). Το ελαιόλαδο ακόμη περιέχει και φυσικά αντιοξειδωτικά (πολυφαινόλες) τα οποία προστατεύουν το λάδι και το τρόφιμο από την οξείδωση. Δυστυχώς τα αντιοξειδωτικά αυτά καταστρέφονται εν είδη αυτοθυσίας κατά το τηγάνισμα σε σημαντικό βαθμό. Γι’αυτό φροντίστε ο συνολικός χρόνος τηγανίσματος να μην είναι παραπάνω από 30 λεπτά (3 – 4 τηγανιές). Έρευνες στο εργαστήριο μας έδειξαν ότι τα τρόφιμα τηγανισμένα σε ελαιόλαδο κρατάνε σε ικανοποιητικό βαθμό κάποια από τα ευεργετικά συστατικά του ελαιολάδου (όχι όσο όταν χρησιμοποιείται φρέσκο αλλά σε σημαντικό βαθμό). Όσο πιο καλό είναι το ελαιόλαδο τόσο καλύτερο είναι για το τηγάνισμα ενώ όσο πιο χαμηλής ποιότητας είναι τόσο πιο ευαίσθητο στην οξείδωση. Μπορεί να στοιχίζει παραπάνω το τηγάνισμα σε εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο αλλά είναι το καλύτερο μέσο για τηγάνισμα (μπορούμε απλά να μειώσουμε το μέγεθος της μερίδας και τη συχνότητα κατανάλωσης).

Πυρηνέλαιο: το εμπορικό πυρηνέλαιο αποτελείται από μείγμα εξευγενισμένου πυρηνελαίου και παρθένων ελαιολάδων οπότε προκύπτει το βρώσιμο πυρηνέλαιο με μέγιστη οξύτητα 1%. Το πυρηνέλαιο είναι ένα λάδι ελαφρύ, εύπεπτο και κατάλληλο για μαγείρεμα, τηγάνισμα ή και φρέσκες σαλάτες. Η διατροφική του αξία διαφοροποιείται ελάχιστα από το ελαιόλαδο
γιατί διατηρεί τα υψηλά ποσοστά μονοακόρεστων τριγλυκεριδίων. Η χημική του σύσταση το καθιστά πιο ανθεκτικό στις υψηλές θερμοκρασίες τηγανίσματος σε σχέση με τα σπορέλαια και μπορεί να χρησιμοποιηθεί άφοβα για τηγανίσματα. Θα μπορούσε να θεωρηθεί μια φτηνή λύση για τηγάνισμα όταν το παρθένο ελαιόλαδο θεωρείται ακριβό.

Σπορέλαια: (ηλιέλαιο, αραβοσιτέλαιο, βαμβακέλαιο, σογιέλαιο κ.τλ.) είναι πλούσια σε πολυακόρεστα τριγλυκερίδια τα οποία στις υψηλές θερμοκρασίες (πάνω από 160οC) τηγανίσματος οξειδώνονται εύκολα παράγοντας ανεπιθύμητες χημικές ενώσεις. Το ηλιέλαιο είναι ακατάλληλο για τηγάνισμα γιατί οξειδώνεται στις υψηλές θερμοκρασίες και παράγονται καρκινογόνα παραπροϊόντα. Το βαμβακέλαιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τηγάνισμα, αλλά με μέτρο (μέχρι 30 λεπτά) γιατί και αυτό οξειδώνεται όπως το ηλιέλαιο, αλλά σε λιγότερο βαθμό. Το σησαμέλαιο και το σογιέλαιο είναι καλά έλαια σαλάτας, αλλά όχι για τηγάνι, γιατί είναι πλούσια σε πολυακόρεστα τα οποία καταστρέφονται και οξειδώνονται στο τηγάνισμα.

Σπορέλαια με ένδειξη για τηγάνισμα: (συνήθως σε μπουκάλια με κόκκινο ή βαθύ πορτοκαλί χρώμα). Έχουν υποστεί χημική επεξεργασία (υδρογόνωση) για να γίνουν λιγότερα πολυακόρεστα για να αντέχουν σε υψηλότερες θερμοκρασίες. Αν και ύποπτα για την παρουσία trans λιπαρών εστέρων, τα επώνυμα προϊόντα ελέγχονται συχνά γιατί υπάρχει αυστηρή νομοθεσία σχετικά με τα επιτρεπόμενα όρια. Πολλές φορές είναι εμπλουτισμένα και σε βιταμίνη Ε, η οποία όμως κατά το τηγάνισμα καταστρέφεται σε σημαντικό βαθμό. Αν το
ελαιόλαδο σας φαίνεται ακριβό χρησιμοποιείστε τα λάδια με ένδειξη για τηγάνισμα.

Φοινικέλαιο ή Παλμολίνη: το φοινικέλαιο προέρχεται από τη σάρκα του φοίνικα και αποτελεί ένα από τα πιο επαγγελματικά λάδια για τηγάνισμα. Δεν κυκλοφορεί στη λιανική αλλά χρησιμοποιείται ευρέως στα εστιατόρια ιδίως τις αλυσίδες fastfood. Σε συνήθεις συνθήκες θερμοκρασίας είναι στερεό και λευκό σα σαπούνι. Η τήξη του γίνεται πάνω από τους 30°C όπου και προκύπτει ένα καθαρό, διάφανο και άοσμο. Το φοινικέλαιο είναι πιο πλούσιο σε
κορεσμένα και πιο φτωχό σε ακόρεστα τριγλυκερίδια από τα σπορέλαια οπότε αποκτά πολύ καλή αντοχή στις υψηλές θερμοκρασίες τηγανίσματος. Το τηγάνισμα σε φοινικέλαιο δίνει τηγανητά προϊόντα που είναι ιδιαίτερα τραγανά και με λιγότερα λιπαρά. Επειδή συμβάλει στην διατροφική πρόσληψη σε κορεσμένα λιπαρά τα τηγανητά αυτά δεν συνιστώνται για άτομα με καρδιακές παθήσεις.

Μαργαρίνη και φρέσκο βούτυρο: Αυτά τα προϊόντα δεν συνιστώνται για τηγάνισμα αλλά μόνο για τσιγάρισμα. Έχουν μεγάλη περιεκτικότητα σε νερό και μικρή αντοχή σε υψηλές θερμοκρασίες. Προσοχή στα προϊόντα επάλειψης στο ψωμί (μιναρίνες, light βούτυρα, αυτά που μειώνουν τη χοληστερόλη κτλ), δε κάνουν ούτε για τσιγάρισμα, πολύ περισσότερο δε για τηγάνισμα.

Και μια πρωτότυπη ιδέα για τηγάνισμα: 

– Βάλτε σε μεγάλο στεγνό τηγάνι στη φωτιά 8 – 10 επιτραπέζιες ελιές Καλαμών ή Αμφίσσης τις οποίες έχετε χαράξει πολλές φορές με μαχαίρι. Αφήστε τες να βγάλουν το λάδι τους πάνω στο ζεστό τηγάνι και όταν ζαρώσουν αρκετά τσιγαρίστε σε αυτό χοιρινά φιλετάκια, φιλέτο ψαριού, πιπεριές, μελιτζάνες, αμύγδαλα, σκόρδο κ.ά. Προσθέστε βρασμένα ζυμαρικά ή ρύζι και λίγη σάλτσα ντομάτας και ανακατέψτε. Στο τέλος προσθέστε και μια κουταλιά της σούπας εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο και είναι έτοιμο για σερβίρισμα.

*  Άρθρο των Μπόσκου Γεωργίου, Σάλτα Φωτεινής και Ανδρικόπουλου Νικολάου,
Τμήμα Επιστήμης Διαιτολογίας-Διατροφής, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο
Από το Ελιά & Ελαιόλαδο τεύχος 60, ΜΑΪΟΣ / ΙΟΥΛΙΟΣ 2008

Πηγή – olivenews.gr

Οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στη Μεσόγειο προκαλούν ανεπάρκεια των αποθεμάτων με επακόλουθο νέες αυξήσεις στις ήδη υπέρογκες τιμές του λαδιού.

Σε παρατεταμένη κρίση εισέρχεται πιθανότατα η παραγωγή ελαιόλαδου στην Ευρώπη, καθώς οι αλλεπάλληλοι καύσωνες, οι πλημμύρες και τα άλλα ακραία καιρικά φαινόμενα «τσακίζουν» για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τις σοδειές. Σε συνδυασμό με το υψηλότερο κόστος παραγωγής και εμφιάλωσης εκτοξεύουν τις τιμές, καθιστώντας το πολύτιμο για την ανθρώπινη υγεία προϊόν είδος πολυτελείας.

Η Ισπανία, η μεγαλύτερη παράγωγος ελαιόλαδου στον κόσμο, βρίσκεται σε τροχιά μιας δεύτερης κακής συγκομιδής, ενώ ανάλογες τάσεις εμφανίζουν Ιταλία και Πορτογαλία. Η χώρα της Ιβηρικής χτυπήθηκε αρχικά από ένα πρώτο κύμα καύσωνα την περασμένη άνοιξη, που επηρέασε αρνητικά την ανθοφορία των ελαιόδεντρων. Η συγκομιδή εκτιμήθηκε μετά τον καύσωνα ότι θα είναι μόλις 28% υψηλότερη από την περσινή, τη χειρότερη των τελευταίων περίπου δέκα ετών.

Η Ισπανία είναι υπεύθυνη για το 50% της παγκόσμιας καλλιέργειας ελιάς και σε μια κανονική χρονιά παράγει περί τα 1,3 εκατ. τόνους ελαιόλαδου. Το Διεθνές Συμβούλιο Ελαιόλαδου προέβλεψε ωστόσο μετά τον ανοιξιάτικο καύσωνα ότι η φετινή της παραγωγή θα προσεγγίσει μόνο τους 850.000 τόνους από 660.000 πέρυσι. Καθώς η πρόβλεψη αυτή έγινε πολύ πριν από την τρέχουσα περίοδο υψηλών θερμοκρασιών, αρκετοί εκφράζουν ανησυχίες για το ενδεχόμενο ακόμη χαμηλότερης παραγωγής.

Το δεύτερο κύμα καύσωνα σε διάστημα μιας εβδομάδας αυτόν τον μήνα και οι υψηλές θερμοκρασίες πάνω από τους 40 βαθμούς σε κάποιες περιοχές της Νότιας Ισπανίας αναγκάζουν τα ελαιόδεντρα να ρίξουν τον άγουρο ακόμη καρπό τους προκειμένου να κρατήσουν κάποια υγρασία.

Αυτό συμβαίνει ενώ οι κάσες φέτος είναι στεγνές. Κάτι που σημαίνει ότι, σε αντίθεση με πέρυσι, τα αποθέματα ενδέχεται φέτος να μην επαρκέσουν για να καλύψουν τη ζήτηση ελαιόλαδου. Ακόμη και αν η Ισπανία καταφέρει να παράξει φέτος τους 850.000 τόνους που προβλέπει το Συμβούλιο, η αγορά θα παραμείνει σφιχτή και πιθανότατα ελλειμματική, υποστηρίζουν οι ειδικοί.

Προειδοποιούν μάλιστα ότι δεν αποκλείεται να σημειωθεί έλλειψη ελαιόλαδου στα σουπερμάρκετ ακόμη και τον Οκτώβριο καθώς τα αποθέματα του περασμένου έτους αναμένεται να εξαντληθούν -με βάση τους τρέχοντες ρυθμούς κατανάλωσης- έως τον Σεπτέμβριο, ενώ η φθινοπωρινή συγκομιδή δεν θα παράσχει νέο λάδι πριν από τον Νοέμβριο.

Ας σημειωθεί ότι οι οικονομολόγοι του αμερικανικού υπουργείου Γεωργίας εκτιμούσαν στο τέλος της άνοιξης πως η παγκόσμια παραγωγή θα αγγίξει την τρέχουσα περίοδο 2023/24 τα 3,2 εκατομμύρια τόνους, καταγράφοντας άνοδο 24% σε σύγκριση με την ιστορικά κακή συγκομιδή του 2022, και σε επίπεδο κοντά στον μέσο όρο της τελευταίας πενταετίας (3,14 εκατ. τόνοι). Σε αυτή την εκτίμηση είχε θεωρηθεί δεδομένη η άνοδος της παραγωγής στις χώρες της Ε.Ε. και την Τυνησία.

Ωστόσο, οι οικονομολόγοι του αμερικανικού υπουργείου είχαν προειδοποιήσει παράλληλα και για το ενδεχόμενο η παραγωγή να είναι χαμηλότερη ανάλογα με το πώς θα εξελιχθεί η ξηρασία στη Μεσόγειο. Καθώς εκτός της Ισπανίας κακές σοδειές ενδέχεται να έχουν φέτος και η Ιταλία και η Πορτογαλία, οι αμφιβολίες για το αν αυτές οι προβλέψεις θα επαληθευτούν αυξάνονται. Στα αρνητικά θα πρέπει να συνυπολογιστούν και οι εκτιμήσεις ότι η Τουρκία δεν θα καταφέρει να έχει και φέτος τις υψηλές επιδόσεις της περσινής χρονιάς (421.000 τόνοι).

Οι εξελίξεις αυτές συνηγορούν σε περαιτέρω άνοδο των τιμών, οι οποίες σε επίπεδο χονδρικής έχουν αυξηθεί κατά 80% σε σχέση με έναν χρόνο πριν και έχουν σχεδόν εξαπλασιαστεί από τα τέλη του 2020. Πάρα τη μεγάλη άνοδο των τιμών αρκετοί παράγοντες της αγοράς υποστηρίζουν πάντως ότι σε αυτή τη φάση κανείς δεν πλουτίζει.

Αιτία είναι το αυξανόμενο κόστος της ενέργειας, εργασίας και συσκευασίας που προκαλεί άνοδο του συνολικού κόστους παραγωγής εμφιαλωμένου λαδιού με ρυθμό ο οποίος δεν μπορεί να συγκριθεί με τις τιμές του προϊόντος στα ράφια των σουπερμάρκετ. Εκτιμάται δε ότι αν αυτό συνεχιστεί για καιρό ακόμη, οι μικροί παραγωγοί δεν θα αντέξουν.

(Μπάμπης Μιχάλης – efsyn.gr)