Το θέμα αυτό αποκαλύπτει στο neakriti ο πρόεδρος της οργάνωσης Μύρων Χιλετζάκης, τονίζοντας ότι πρόκειται για μία φιλόδοξη προσπάθεια, που αναμένεται να φέρει αποτέλεσμα, μέσα από τη συμμετοχή και την αγαστή συνεργασία των συνεταιρισμών που είναι μέλη της Εθνικής Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών, στο τμήμα των Μικρών Αγροτικών Συνεταιρισμών της χώρας, που αντιπροσωπεύουν και το μεγαλύτερο μέρος των υφιστάμενων οργανώσεων. 

«Έχουμε αναρτήσει στην πλατφόρμα της οργάνωσής μας μία λίστα 4.000 εργατών γης. Έτσι, ο Αγροτικός Συνεταιρισμός-μέλος της ΕΘΕΑΣ, που επιθυμεί να βρει εργάτες, θα έχει τη δυνατότητα με τον σχετικό κλειδάριθμο να μπορεί να μπαίνει στην πλατφόρμα. Να επιλέξει εργάτες γης, μέσα από τα προσωπικά στοιχεία που έχουν αναρτηθεί για κάθε εργάτη γης», όπως αποκάλυψε ο πρόεδρος της ΕΘΕΑΣ- Μ. Συνεταιρισμών. 

«Ο κάθε παραγωγός μέσα από τον Συνεταιρισμό του θα μπορεί να βρίσκει τον εργάτη που χρειάζεται. Θα υπάρχουν αξιόγραφα, όπως είναι το διαβατήριο και μια βεβαίωση από την Πρεσβεία, σκαναρισμένα και ανεβασμένα στην πλατφόρμα. Επομένως, αυτά τα έγγραφα θα τα τυπώνουμε. Και θα πληρώνουμε το κρατικό παράβολο των 100 ευρώ για να “κλείνουμε” τον εργαζόμενο να έρθει από τη χώρα του στην περιοχή μας και να εργαστεί για το διάστημα που χρειάζεται και πάντα μέσα από διαδικασίες που ακολουθεί η Αποκεντρωμένη Διοίκηση», σύμφωνα με όσα τόνισε ο συνεταιριστής Μύρων Χιλετζάκης. 

Ο πρόεδρος της ΕΘΕΑΣ-Μ. Συνεταιρισμών επισημαίνει στο σημείο αυτό ότι από τη στιγμή που η Αποκεντρωμένη Διοίκηση υποβάλλει την επίσημη αίτηση για να έρθει ένας εργάτης από τη χώρα του εδώ, υπάρχει ένα χρονικό περιθώριο μέχρι 10 μέρες.

Από τη μια περιοχή στην άλλη 

«Με αυτόν τον τρόπο πάμε να βγάλουμε από το αδιέξοδο χιλιάδες παραγωγούς, οι οποίοι έχουν πρόβλημα λόγω της έλλειψης εργατικών χεριών», σύμφωνα με τον συνεταιριστή. 

Την ίδια ώρα, μέσα από την πλατφόρμα της οργάνωσης γίνεται και μια προσπάθεια να μετακινούνται καραβάνια μετακλητών εργατών γης, που βρίσκονται ήδη και εργάζονται σε μια περιοχή της χώρας, μέχρι μια άλλη περιοχή που τους χρειάζεται στη συνέχεια για τις ανάγκες του πρωτογενούς τομέα. 

«Προσπαθούμε να εφαρμόσουμε και μια άλλη διαδικασία, για να υπάρχει ”καραβάνι εργατών γης”», ανέφερε ο πρόεδρος της ΕΘΕΑΣ-Μ. Συνεταιρισμών.

 «Όταν εγώ θέλω εργάτες γης για να μαζέψω τις ελιές μου, δεν μπορώ να απασχολώ έναν εργάτη όλο τον χρόνο για να μου δουλέψει ένα μήνα στις ελιές μου. Επομένως, εμείς, μέσα από αυτή την καινούργια πλατφόρμα, κάνουμε μία σύμπραξη ουσιαστικά σε όλη την Ελλάδα. Όταν λοιπόν είναι οι εργάτες γης στη Χαλκιδική και μαζεύουν τις πράσινες ελιές, θα μπορούν να φύγουν τελειώνοντας αυτή τη δουλειά και να έρθουν εδώ. Δηλαδή, θα μπορώ να κάνω εγώ το αίτημα ως Συνεταιρισμός Αρχανών να έρθουν στις Αρχάνες. Θα μείνουν εδώ για ένα-δυο μήνες και αφού ολοκληρωθεί η δουλειά τους εδώ, μέσα από την ίδια διαδικασία θα μπορούν να πάνε στην Αμαλιάδα. Και μετά να πάνε στη Μανωλάδα να μαζέψουν φράουλες και πάει λέγοντας. 

Επομένως, χρειαζόμαστε ένα ”καραβάνι” από εργάτες γης μετακλητούς, έτσι ώστε να γίνεται αυτή η διαδικασία μέσω της πλατφόρμας. Να μετακινούνται από τον έναν τόπο στον άλλο και να μπορούν να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες του κάθε τόπου», πρόσθεσε ο Μύρων Χιλετζάκης.

«Δε θα μπορούσαμε να μαζέψουμε τη σοδειά μας αν είχαμε βεντέμα» 

Μάλιστα, ο συνεταιριστής αναφέρθηκε και στον ελαιοκομικό τομέα της Κρήτης: «Αν φέτος είχαμε βεντέμα, θα είχαμε μια καταστροφική χρονιά για τους ελαιοπαραγωγούς, γιατί δε θα υπήρχαν οι εργάτες γης να καλύψουμε τις ανάγκες μας. Θα είχε το λάδι 8,5 με 9 ευρώ το κιλό και εμείς δε θα μπορούσαμε να μαζέψουμε τη σοδειά μας». 

Καταλήγοντας, είπε, ότι την ερχόμενη Τρίτη, στις 2:30 το μεσημέρι, η διοίκηση της ΕΘΕΑΣ-Μ. Συνεταιρισμών θα συναντηθεί με τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. 

«Εκεί θα του θέσουμε κύρια θέματα, όπως αυτό, που απασχολούν τον πρωτογενή τομέα της Ελλάδας και κάποια ιδιαίτερα θέματα που αντιμετωπίζει η Κρήτη». 

Πηγή – neakriti.gr

Πριν από οποιαδήποτε εφαρμογή λιπάσματος είναι απαραίτητο να γίνει ανάλυση εδάφους. Κάθε χωράφι έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά και ανάγκες, επομένως πρέπει να μελετήσουμε τα αποτελέσματα της εδαφικής ανάλυσης και της φυλλοδιαγνωστικής πριν αποφασίσουμε τις μεθόδους λίπανσης που θα ακολουθήσουμε. 

Ωστόσο, παρακάτω θα παραθέσουμε μερικές μεθόδους λίπανσης που χρησιμοποιούνται συνήθως στην εμπορική καλλιέργεια κερασιών.

Οι κερασιές (ειδικά οι ποικιλίες ξινών κερασιών) δεν χρειάζονται βαριά λίπανση. Οι έμπειροι παραγωγοί ισχυρίζονται ότι οι κερασιές χρειάζονται μία εφαρμογή λιπάσματος κάθε άνοιξη (συνήθως κατά τα πρώτα τέσσερα χρόνια ανάπτυξης) μέχρι να γίνουν αρκετά ανθεκτικές. Στη συνέχεια, μετά την συγκομιδή, μπορεί να εφαρμοστεί άλλη λίπανση. 

Σε εδάφη με χαμηλό pH (5 ή χαμηλότερο), ο αγρότης μπορεί να αναμένει ότι θα έχει κάποιες ανεπάρκειες ασβεστίου (Ca) και μαγνησίου ή/και μειωμένη διαθεσιμότητα αζώτου (Ν), φωσφόρου (Ρ) και καλίου (Κ). Εάν το πρόβλημα είναι σημαντικό, ο καλλιεργητής θα πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο λήψης μέτρων για την σταδιακή αύξηση του pH προσθέτοντας ασβέστη.

Ανάλογα με το προφίλ των θρεπτικών του εδάφους, μπορεί να είναι απαραίτητο να προστεθεί κομπόστ στον οπωρώνα πριν την εγκατάσταση των νεαρών δέντρων. Υπό ορισμένες συνθήκες (καλά στραγγιζόμενο, γόνιμο έδαφος), ενδέχεται να μην απαιτείται εφαρμογή λιπάσματος. Κατά γενικό κανόνα, εάν οι βλαστοί μιας νεαρής κερασιάς που δεν φέρουν καρπό μεγάλωσαν κατά 38 cm (15 ίντσες) ή περισσότερο μέσα σε ένα χρόνο, τότε δεν χρειάζεται να λιπάνουμε. 

Ομοίως, η επιμήκυνση του βλαστού, πρέπει να είναι 20 cm (8 ίντσες) ή περισσότερο για παραγωγικά – ώριμα δέντρα. Ωστόσο, εάν παρατηρήσουμε ότι τα δέντρα δεν αναπτύσσονται σωστά και η ανάπτυξη των φύλλων τους επιβραδύνεται (κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους), μπορούμε να προσθέσουμε ένα πλούσιο σε άζωτο λίπασμα το επόμενο έτος (¼ έως ⅓ pound ή 0,11-0,15 kg αζώτου ανά δέντρο). Το ποσό αυτής της εφαρμογής, εξαρτάται από το πόσα χρόνια είναι εγκατεστημένα τα δέντρα στον οπωρώνα. Τυπικά, απαιτούνται συνήθως 0,055 g (⅛ λίβρες) λιπάσματος για κάθε έτος ζωής του δέντρου.

Μερικοί καλλιεργητές εφαρμόζουν ένα ισορροπημένο-σύνθετο λίπασμα που αποτελείται από βασικά θρεπτικά συστατικά, όπως άζωτο (Ν), κάλιο (Κ) και φώσφορο (Ρ), τα δύο πρώτα χρόνια, συνήθως με τη μορφή κόκκων. Μπορούμε να εφαρμόσουμε αυτούς τους κόκκους στο έδαφος σε αναλογία 10-10-10, 5-10-10 N-P-K. 

Κατά την καλλιέργεια γλυκών κερασιών, αυτά τα ποσοστά μπορεί να είναι 15-15-15 ή 10-15-15 N-P-K. Τον τρίτο χρόνο, οι καλλιεργητές μπορούν να ψεκάσουν με λιπάσματα σε υγρή μορφή. 

Τέλος, οι καλλιεργητές μπορούν να εφαρμόσουν υδατοδιαλυτά λιπάσματα τον τέταρτο χρόνο, σε αναλογίες N-P-K 20-20-20. Η βασική εφαρμογή γίνεται νωρίς την άνοιξη, 2-3 εβδομάδες πριν την έναρξη της ανθοφορίας. Σε πολύ φτωχά εδάφη και οπωρώνες υπέρπυκνης φύτευσης, μπορεί να χρειαστεί μία ή περισσότερες συμπληρωματικές λιπάνσεις. Σε οπωρώνες με ελαφριά έως μεσαίας σύστασης εδάφη, 30-70 δέντρα ανά στρέμμα ή 300-700 δέντρα ανά εκτάριο (120-280 ανά acre) και αναμενόμενη απόδοση 2 τόνους ανά στρέμμα ή 20 τόνους ανά εκτάριο (8 τόνους ανά acre), η βασική σύσταση του λιπάσματος είναι περίπου 55 kg N, 55 kg P (P2O5), 88 kg K (K2O), 44 kg Ca (CaO) και 22 kg Mg (MgO) (25 lb N, 25 lb P, 40 lb K, 20 lb Ca και 10 lb Mg). 

Μερικοί αγρότες μπορεί να επιλέξουν να εφαρμόσουν λίπανση τόσο από το έδαφος όσο και ως υδρολίπανση και να σπάσουν την εφαρμογή Κ σε έως και 5 δόσεις (από την ανθοφορία έως την ωρίμανση των καρπών). Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι καλλιεργητές κερασιάς μπορούν να εφαρμόσουν/ψεκάσουν με βόριο στην αρχή της ανθοφορίας. Επιπλέον, σε περιπτώσεις ελλείψεων σε Ν και Κ, υπάρχει η δυνατότητα να εφαρμοστεί διαφυλλική λίπανση (ψεκασμός) στις αρχές του φθινοπώρου, ενώ το φύλλωμα του δέντρου είναι ακόμη πράσινο και ενεργό. Να είστε προσεκτικοί και να χρησιμοποιείτε τα λιπάσματα σε κύκλο τουλάχιστον 18 εκατοστά μακριά από τον κορμό του δέντρου. Μετά την εφαρμογή, τα λιπάσματα πρέπει να ενσωματώνονται στο έδαφος χειροκίνητα ή με της επίδραση-ροή του νερού (άρδευση ή βροχόπτωση).

Ωστόσο, αυτές είναι απλώς κάποιες τυπικές πρακτικές που δεν πρέπει να ακολουθούνται χωρίς να κάνετε την δική σας έρευνα. Κάθε χωράφι είναι διαφορετικό και έχει διαφορετικές ανάγκες. Ο έλεγχος των θρεπτικών συστατικών και του pH του εδάφους είναι ζωτικής σημασίας πριν από οποιαδήποτε εφαρμογή λιπάσματος. Η ανάλυση των φύλλων είναι πολύ σημαντική για τον εντοπισμό και τη διόρθωση ελλείψεων σε θρεπτικά συστατικά στις κερασιές. Μπορείτε πάντα να συμβουλευτείτε έναν γεωπόνο.

Βιβλιογραφία

https://extension.umn.edu/fruit/growing-stone-fruits-home-garden#cherries-682263

https://u.osu.edu/cfaescapstone/tree-fruits/cherries/care-maintenance/

https://anrcatalog.ucanr.edu/pdf/2951e.pdf

https://www.cloudmountainfarmcenter.org/education/grow-tips/growing-cherries/

https://extension.oregonstate.edu/gardening/techniques/fertilizing-fruit-trees

Πηγή – wikifarmer.com

Στον ελληνικό θησαυρό, το μέλι, εστιάζει σε σημείωμά του ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας κ. Δημήτρης Κουρέτας και εξηγεί γιατί υπερέχουν το μέλι βαμβακιού και πεύκου.

Πιο συγκεκριμένα αναφέρει: «Σήμερα θα μιλήσουμε για το Ελληνικό μέλι.

Η διεθνοποιημένη αγορά έχει οδηγήσει (όλο και περισσότερο) την πρωτογενή παραγωγή σε μια κατεύθυνση συμπίεσης του κόστους, κυρίως μέσα από πρακτικές μη ασφαλούς παραγωγής και αναζήτησης πρώτων υλών που εξυπηρετούν την μαζική βιομηχανία τροφίμων.

Η Ελλάδα, σαν μια περιοχή πρωτογενούς παραγωγής, δεν μπορεί να ανταγωνιστεί με όρους μαζικής φτηνής, παραγωγής, γιατί το μέγεθός της δεν επιτρέπει την μετάβαση σε τέτοιου είδους εκμεταλλεύσεις. Το πλεονέκτημά της (υπήρξε και οφείλει να συνεχίσει να υπάρχει) ήταν οι μικρές παραγωγές που με κόπο, μεράκι και σεβασμό στον άνθρωπο μπορούσε να αντλήσει από το χώμα της.

Η Ελληνική γη και οι άνθρωποί της απόλυτα συμφιλιωμένοι με το κοινό τους μέλλον μπορούν να παράγουν καταπληκτικά προϊόντα. Σαφέστατα οι συνέργειες τέτοιων μικρών παραγωγών μπορούν να δώσουν το απαραίτητο μέγεθος εξωστρέφειας, χωρίς όμως να υποτιμούμε τις διατροφικές ανάγκες της ίδιας της χώρας.

Μια σημαντική παραγωγή στη χώρα μας είναι το Μέλι. Παράγουμε περίπου 20.000 τόνους και είμαστε αυτάρκεις σχεδόν. Εξαγωγή γίνεται πολύ λίγο.

Το βαμβάκι είναι ένα εντατικά καλλιεργούμενο προϊόν σε κάποιες περιοχές στη χώρα, όπως στη Θεσσαλία. Το μέλι βαμβακιού υπερέχει έναντι των άλλων ποικιλιών μελιού στη συγκέντρωση υπεροξειδίου του υδρογόνου (H2O2, το κοινό οξυζενέ).

Η φαρμακοβιομηχανία τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιεί σε επιθέματα τραυμάτων μέλι με αυξανόμενους ρυθμούς. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θα μπορούσε να προωθηθεί το μέλι αυτό στην συγκεκριμμένη αλυσίδα μεταποίησης και χρήσης, με τιμή πάνω από 200 ευρώ το κιλό.

Απαιτεί όμως μια κεντρική συμφωνία μεταξύ γεωργών, κρατικών δομών και μελισσοκόμων. Οι μελισσοκόμοι να εφαρμόζουν μια ορθή μελισσοκομική πρακτική παραγωγής βαμβακόμελου (το οποίο κρίνεται σαν εύκολο βήμα μετά από εκπαίδευσή τους).

Οι κρατικές δομές να προωθήσουν την εν’ λόγω καλλιέργεια με όρους ποιότητας (εδώ η ανάλυση δυσκολεύει, γιατί εμπλέκεται η εθνική αγροτική πολιτική, η ευρωπαϊκή αγροτική πολιτική και οι δυστοκίες μιας χρόνιας αναποτελεσματικής γεωργικής κοινωνίας που λειτουργεί δίχως μακροχρόνιο όραμα και δίχως να μπορεί να στηριχτεί σε καινοτόμες στρατηγικές λύσεις). Οι γεωργοί να εφαρμόσουν την αντίστοιχη ορθή γεωργική πρακτική (βήμα που απαιτεί πολύ εκπαίδευση και είσοδο στον κλάδο νέων πρακτικών σκέψης, που αυτομάτως σημαίνει ευρύτερη αλλαγή λογικής)

Η μελισσοκομία είναι νομαδική και ο ‘Ελληνας μελισσοκόμος πλεονεκτεί λόγω θέσης. Υπάρχει ένα ελληνικό μέλι που παράγεται από τα πευκοδάση. Το μέλι πεύκου. Το μέλι πεύκου για να παραχτεί μεσολαβεί ένα κοκκοειδές έντομο που ονομάζεται Marchalina Hellenica. Όπως εύκολα αποκαλύπτεται είναι ένα ενδημικό έντομο του Αιγαίου (υπάρχει και στα παράλια της Τουρκίας).

Το μέλι πεύκου δεν παράγεται πουθενά αλλού στον κόσμο. Πουθενά αλλού. Αυτό το δεδομένο αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κριτήρια προώθησης ενός προϊόντος στην παγκόσμια ανοιχτή πλέον αγορά. Ένα προϊόν που υπάρχει μόνο στην Ελλάδα (και στην Τουρκία). Ένα προϊόν που με βάση τα χαρακτηριστικά του έχει αξιόλογες βακτηριοστατικές ιδιότητες και που θα μπορούσε να αποτελεί για τον έλληνα μελισσοκόμο ότι και το ακριβότερο μέλι στον κόσμο, το μέλι Manouka της Νέας Ζηλανδίας.

ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας κ. Δημήτρης Κουρέτας

Όσον αφορά τα υπόλοιπα προϊόντα της μέλισσας:

#  Η γύρη και ο βασιλικός πολτός χαρακτηρίζονται ως λειτουργικά τρόφιμα (neutraceuticals) που η αξία των προϊόντων αυτών αυξάνει καθώς αυξάνει η ζήτησή τους και η εκτίμησή τους από το αγοραστικό κοινό. Η πρόπολη και το δηλητήριο που δεν είναι τρόφιμα και έχουν πληθώρα βιολογικών δράσεων, θεραπευτικών ακόμα και καλλυντικών εφαρμογών αποτελούν επίσης περιζήτητα προϊόντα με μεγάλη ζήτηση και υψηλή τιμή, ειδικά το δηλητήριο. Η πρόπολη είναι συστατικό σε πολλά φαρμακευτικά και καλλυντικά σκευάσματα και το ίδιο και το δηλητήριο που πιστεύουμε ότι θα αποτελέσει σημαντικό, εξαγώγιμο κυρίως προϊόν, αν υποστηριχθεί κατάλληλα η παραγωγή του.

#  Μεγάλο ενδιαφέρον επίσης έχει η ζύμωση του μελιού σε υδρόμελι («κρασί» από μέλι), η απόσταξή του σε μουντοβίνα («τσίπουρο» από μέλι) ή η περαιτέρω ζύμωσή του σε «ξύδι» από μέλι. Εξάλλου ήδη η ποτοποιία έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον για το μέλι. Υπάρχουν μπύρες με μέλι στην ελληνική αγορά, ρακόμελα και πιθανά να δούμε και κρασί με μέλι (honeyed wine) σύντομα.

#  Το κερί τροφοδοτεί κηροπλαστεία ή κηρηθροποιεία που εφοδιάζουν τους μελισσοκόμους, βιοτεχνίες παραγωγής διακοσμητικών κεριών και είναι βασικό συστατικό στις περίφημες παραδοσιακές κεραλοιφές που εμφανίζουν σήμερα μεγάλη ζήτηση ( θα ασχοληθούμε σε άλλο άρθρο με τις κοιραληφές).

#  Ο μελισσοκομικός τουρισμός δεν έχει αναπτυχθεί στη χώρα μας, ενώ στη διπλανή Τουρκία ανθεί. Μελισσοκόμοι από όλη την Ευρώπη συνδυάζουν επισκέψεις σε φυσικά ή πολιτιστικά αξιοθέατα με επισκέψεις σε μελισσοκομεία, μελισσοκομικά ινστιτούτα, μελισσοκομικά μουσεία, γιορτές μελιού ή συσκευαστήρια μελιού.

Η Περιφέρεια Θεσσαλίας έχει την δυνατότητα να αναπτύξει τον τομέα του μελισσοκομικού τουρισμού με ειδικό τουρισμό από το εξωτερικό. Όταν και εφόσον το αποφασίσουν αυτοί που έχουν την ευθύνη».

Πηγή giorgoskatsadonis.blogspot.com

Την ανάγκη ενίσχυσης του κλάδου της ανθοκομίας μέσο της σύστασης Διεπαγγελματικής Ανθέων επεσήμανε ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Λευτέρης Αυγενάκης κατά τη διάρκεια συνάντησής του με τη διοίκηση του Αγροτικού Ανθοκομικού Συνεταιρισμού Αθηνών.

Για τη Διεπαγγελματική Ανθέων ο υπουργός συμφώνησε με τους εκπροσώπους του Συνεταιρισμού ότι πρέπει να ξεκινήσουν άμεσα οι σχετικές διαδικασίες σύστασής της με απώτερο στόχο τα ανθοκομικά είδη να απελευθερώσουν πλήρως τη δυναμική τους και να προσελκύσουν περισσότερους νέους να ασχοληθούν με τον κλάδο.

Όπως υπογράμμισε υπουργός  και τα 88 μέλη του συνεταιρισμού καθώς και οι συνεργάτες και οι συνάδελφοι τους σε όλη την Ελλάδα πρέπει να ενισχύσουν τη διαδικασία μέσω της προστασίας της παραγωγής.

Μάλιστα, ο κ. Αυγενάκης δεσμεύθηκε ότι εν όψει του Πάσχα, και με τη βοήθειά τους, οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου θα πραγματοποιήσουν έκτακτους ελέγχους σε ανθοκομικά είδη, ακριβώς όπως συμβαίνει και με τους ελέγχους σε γαλακτοκομικά προϊόντα, οπωροκηπευτικά, μέλι και κρέας, που και αυτοί εκκινούν άμεσα.

Στη συνάντηση συμμετείχαν ο γγ Γιώργος Στρατάκος, ο πρόεδρος του Αγροτικού Ανθοκομικού Συνεταιρισμού Αθηνών, Θανάσης Κελμάγερ, ο αντιπρόεδρος του Συνεταιρισμού, Αλέξανδρος Μόσχος και ο γγ Αντώνης Σούχλας.

Η συγκομιδή του 2023/24 βρίσκεται ήδη στον καθρέφτη και οι αγρότες της μεγαλύτερης ελαιοπαραγωγού χώρας στον κόσμο ετοιμάζονται να φυτέψουν νέα ελαιόδεντρα.

Ενώ τα πρόσφατα δημοσιευμένα στοιχεία δείχνουν ότι η ελαιοπαραγωγική έκταση στην Ισπανία συνέχισε να αυξάνεται το 2023, τα φυτώρια σε όλη τη νότια αυτόνομη κοινότητα της Ανδαλουσίας αντιμετωπίζουν πρόβλημα με την κάλυψη της ζήτησης για νέα δενδρύλλια ελαιόδεντρων.

Σε μια νέα έκθεση, το Υπουργείο Γεωργίας, Αλιείας και Τροφίμων της Ισπανίας αναφέρει ότι η καλλιέργεια της ελιάς αυξήθηκε σε 2.788.084 εκτάρια το 2023, μια αύξηση 0,73% σε σύγκριση με πέρυσι, ελαφρώς πάνω από τον μέσο όρο για όλες τις ξυλώδεις καλλιέργειες.

Ωστόσο, τα φυτώρια σε όλη τη μεγαλύτερη ελαιοπαραγωγική περιοχή της Ισπανίας λένε ότι δεν έχουν αρκετά νέα δενδρύλλια για να καλύψουν την αυξανόμενη ζήτηση, ενώ ορισμένα δήλωσαν στα τοπικά μέσα ενημέρωσης ότι οι κρατήσεις για νέα ελαιόδεντρα διαρκούν μέχρι το 2025.

Η La Conchuela, ένα γνωστό φυτώριο στην Κόρδοβα, τη δεύτερη μεγαλύτερη ελαιοπαραγωγό επαρχία της Ανδαλουσίας, δήλωσε στην EFE Agro ότι οι υψηλές τιμές ελαιολάδου στην προέλευση, η πτώση των τιμών αμυγδάλου και φιστικιού και το αυξανόμενο ενδιαφέρον από ιδιωτικούς ομίλους και επενδυτικά κεφάλαια βρίσκονται πίσω από τις ελλείψεις.

Η υγρή έναρξη του 2024 σε συνδυασμό με την υψηλότερη παραγωγή κατά την καλλιεργητική περίοδο 2023/24 από ό,τι αναμενόταν προηγουμένως, οδήγησε σε πτώση των τιμών του ελαιολάδου από τα ιστορικά υψηλά τους επίπεδα, αλλά οι τιμές παραμένουν πολύ υψηλότερες από κάθε προηγούμενη φορά.

Η παραγωγή ελαιολάδου στην Ισπανία ανέκαμψε από το ιστορικό χαμηλό της προηγούμενης περιόδου σε 831.0000 τόνους το 2023/24, μειώνοντας τους φόβους ορισμένων εμπειρογνωμόνων ότι η συγκομιδή δεν θα ξεπεράσει και πάλι τους 700.000 τόνους.

Ως αποτέλεσμα της βροχής και της καλύτερης παραγωγής, ένα κιλό έξτρα παρθένου ελαιολάδου πωλείται τώρα προς 7.000 ευρώ, από το υψηλό ρεκόρ των 8.988 ευρώ στα μέσα Ιανουαρίου. Ωστόσο, οι σημερινές τιμές εξακολουθούν να είναι υπερδιπλάσιες σε σχέση με τον Απρίλιο του 2022.

Τα φυτώρια σε ολόκληρη την Ανδαλουσία αποδίδουν επίσης την έλλειψη δενδρυλλίων στην αύξηση των φυτειών υψηλής και υπερυψηλής πυκνότητας.

Παρατηρούν μια στροφή στην Ισπανία από τους παραδοσιακούς ελαιώνες – όπου το κόστος παραγωγής φτάνει περίπου τα 4,50 ευρώ ανά κιλό παραγόμενου ελαιολάδου – προς τις υψηλής πυκνότητας και υπερ-υψηλής πυκνότητας, οι οποίες συχνά έχουν κόστος παραγωγής μικρότερο από 1 ευρώ ανά κιλό.

Τα φυτώρια βλέπουν αυτή τη στροφή λόγω των ποικιλιών δενδρυλλίων ελιάς που έχουν τώρα την υψηλότερη ζήτηση, συμπεριλαμβανομένης της Picual.

Η ποικιλία που είναι υπεύθυνη για το ένα τρίτο περίπου της παγκόσμιας παραγωγής ελαιολάδου χρησιμοποιείται ευρέως σε αρδευόμενους ελαιώνες υψηλής πυκνότητας. Παράλληλα με την τοπική ζήτηση, τα φυτώρια αναφέρουν αυξανόμενες πωλήσεις σε αγρότες στη Γαλλία, την Πορτογαλία και την Ιταλία.

Ορισμένοι αξιωματούχοι στην Ανδαλουσία αποδίδουν την αυξανόμενη ζήτηση για δενδρύλλια ελαιόδεντρων στην ιστορική ξηρασία που βίωσε η Ιβηρική χερσόνησος και στην αλλαγή των δημογραφικών δεδομένων.

Καθώς τα επίπεδα των ταμιευτήρων παραμένουν πολύ κάτω από το μέσο όρο, οι αγρότες στη νότια Ισπανία αντικαθιστούν τις υδροβόρες καλλιέργειες, όπως οι ντομάτες, το καλαμπόκι και το ρύζι, με ελαιώνες υψηλής πυκνότητας, οι οποίοι καταναλώνουν λιγότερο νερό και απαιτούν λιγότερα εργατικά χέρια. 

από Daniel Dawson – Οlive Οil Τimes (agrocapital.gr)