Οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στη Μεσόγειο προκαλούν ανεπάρκεια των αποθεμάτων με επακόλουθο νέες αυξήσεις στις ήδη υπέρογκες τιμές του λαδιού.

Σε παρατεταμένη κρίση εισέρχεται πιθανότατα η παραγωγή ελαιόλαδου στην Ευρώπη, καθώς οι αλλεπάλληλοι καύσωνες, οι πλημμύρες και τα άλλα ακραία καιρικά φαινόμενα «τσακίζουν» για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τις σοδειές. Σε συνδυασμό με το υψηλότερο κόστος παραγωγής και εμφιάλωσης εκτοξεύουν τις τιμές, καθιστώντας το πολύτιμο για την ανθρώπινη υγεία προϊόν είδος πολυτελείας.

Η Ισπανία, η μεγαλύτερη παράγωγος ελαιόλαδου στον κόσμο, βρίσκεται σε τροχιά μιας δεύτερης κακής συγκομιδής, ενώ ανάλογες τάσεις εμφανίζουν Ιταλία και Πορτογαλία. Η χώρα της Ιβηρικής χτυπήθηκε αρχικά από ένα πρώτο κύμα καύσωνα την περασμένη άνοιξη, που επηρέασε αρνητικά την ανθοφορία των ελαιόδεντρων. Η συγκομιδή εκτιμήθηκε μετά τον καύσωνα ότι θα είναι μόλις 28% υψηλότερη από την περσινή, τη χειρότερη των τελευταίων περίπου δέκα ετών.

Η Ισπανία είναι υπεύθυνη για το 50% της παγκόσμιας καλλιέργειας ελιάς και σε μια κανονική χρονιά παράγει περί τα 1,3 εκατ. τόνους ελαιόλαδου. Το Διεθνές Συμβούλιο Ελαιόλαδου προέβλεψε ωστόσο μετά τον ανοιξιάτικο καύσωνα ότι η φετινή της παραγωγή θα προσεγγίσει μόνο τους 850.000 τόνους από 660.000 πέρυσι. Καθώς η πρόβλεψη αυτή έγινε πολύ πριν από την τρέχουσα περίοδο υψηλών θερμοκρασιών, αρκετοί εκφράζουν ανησυχίες για το ενδεχόμενο ακόμη χαμηλότερης παραγωγής.

Το δεύτερο κύμα καύσωνα σε διάστημα μιας εβδομάδας αυτόν τον μήνα και οι υψηλές θερμοκρασίες πάνω από τους 40 βαθμούς σε κάποιες περιοχές της Νότιας Ισπανίας αναγκάζουν τα ελαιόδεντρα να ρίξουν τον άγουρο ακόμη καρπό τους προκειμένου να κρατήσουν κάποια υγρασία.

Αυτό συμβαίνει ενώ οι κάσες φέτος είναι στεγνές. Κάτι που σημαίνει ότι, σε αντίθεση με πέρυσι, τα αποθέματα ενδέχεται φέτος να μην επαρκέσουν για να καλύψουν τη ζήτηση ελαιόλαδου. Ακόμη και αν η Ισπανία καταφέρει να παράξει φέτος τους 850.000 τόνους που προβλέπει το Συμβούλιο, η αγορά θα παραμείνει σφιχτή και πιθανότατα ελλειμματική, υποστηρίζουν οι ειδικοί.

Προειδοποιούν μάλιστα ότι δεν αποκλείεται να σημειωθεί έλλειψη ελαιόλαδου στα σουπερμάρκετ ακόμη και τον Οκτώβριο καθώς τα αποθέματα του περασμένου έτους αναμένεται να εξαντληθούν -με βάση τους τρέχοντες ρυθμούς κατανάλωσης- έως τον Σεπτέμβριο, ενώ η φθινοπωρινή συγκομιδή δεν θα παράσχει νέο λάδι πριν από τον Νοέμβριο.

Ας σημειωθεί ότι οι οικονομολόγοι του αμερικανικού υπουργείου Γεωργίας εκτιμούσαν στο τέλος της άνοιξης πως η παγκόσμια παραγωγή θα αγγίξει την τρέχουσα περίοδο 2023/24 τα 3,2 εκατομμύρια τόνους, καταγράφοντας άνοδο 24% σε σύγκριση με την ιστορικά κακή συγκομιδή του 2022, και σε επίπεδο κοντά στον μέσο όρο της τελευταίας πενταετίας (3,14 εκατ. τόνοι). Σε αυτή την εκτίμηση είχε θεωρηθεί δεδομένη η άνοδος της παραγωγής στις χώρες της Ε.Ε. και την Τυνησία.

Ωστόσο, οι οικονομολόγοι του αμερικανικού υπουργείου είχαν προειδοποιήσει παράλληλα και για το ενδεχόμενο η παραγωγή να είναι χαμηλότερη ανάλογα με το πώς θα εξελιχθεί η ξηρασία στη Μεσόγειο. Καθώς εκτός της Ισπανίας κακές σοδειές ενδέχεται να έχουν φέτος και η Ιταλία και η Πορτογαλία, οι αμφιβολίες για το αν αυτές οι προβλέψεις θα επαληθευτούν αυξάνονται. Στα αρνητικά θα πρέπει να συνυπολογιστούν και οι εκτιμήσεις ότι η Τουρκία δεν θα καταφέρει να έχει και φέτος τις υψηλές επιδόσεις της περσινής χρονιάς (421.000 τόνοι).

Οι εξελίξεις αυτές συνηγορούν σε περαιτέρω άνοδο των τιμών, οι οποίες σε επίπεδο χονδρικής έχουν αυξηθεί κατά 80% σε σχέση με έναν χρόνο πριν και έχουν σχεδόν εξαπλασιαστεί από τα τέλη του 2020. Πάρα τη μεγάλη άνοδο των τιμών αρκετοί παράγοντες της αγοράς υποστηρίζουν πάντως ότι σε αυτή τη φάση κανείς δεν πλουτίζει.

Αιτία είναι το αυξανόμενο κόστος της ενέργειας, εργασίας και συσκευασίας που προκαλεί άνοδο του συνολικού κόστους παραγωγής εμφιαλωμένου λαδιού με ρυθμό ο οποίος δεν μπορεί να συγκριθεί με τις τιμές του προϊόντος στα ράφια των σουπερμάρκετ. Εκτιμάται δε ότι αν αυτό συνεχιστεί για καιρό ακόμη, οι μικροί παραγωγοί δεν θα αντέξουν.

(Μπάμπης Μιχάλης – efsyn.gr)

Στη ζήτηση των Αμερικανών καταναλωτών για ρίγανη και τσάι του βουνού σε ματσάκι, το οποίο θα τρίβεται εκείνη ακριβώς τη στιγμή που θέλουν να το καταναλώσουν, ανταποκρίνονται τα νέα προϊόντα που δημιούργησε η νεαρή αγρότισσα αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών, Αργυρώ Κουτσουράδη από το Χαλκειό της Χίου.

Η ypaithros συνάντησε για πρώτη φορά την Αργυρώ το 2019, όταν καλλιεργούσε 14 είδη αρωματικών φυτών και βοτάνων σε 25 στρέμματα και τα προωθούσε σε επτά πόλεις της Ελλάδας και στη Γερμανία.

Σήμερα, έχει αυξήσει τα είδη που καλλιεργεί, προσθέτοντας στη λίστα και το χαμομήλι, αλλά και τα στρέμματα φτάνοντας τα 40, ενώ τα προϊόντα της ταξιδεύουν πλέον σε 25 πόλεις της Ελλάδας και 7 χώρες του εξωτερικού σε επιλεγμένα ντελικατέσεν. Τα προϊόντα της κυκλοφορούν με την επωνυμία Μyrovolos organics

τσάι του βουνού

Μία από τις πιο πρόσφατες συνεργασίες της την οδήγησαν και στη δημιουργία μίας νέας σειράς προϊόντων, η οποία απαρτίζεται από δύο κωδικούς, τη ρίγανη και το τσάι του βουνού. Όπως εξηγεί στην ypaithros, «η νέα σειρά matsaki δημιουργήθηκε έπειτα από την επιθυμία των καταναλωτών-πελατών μας, πρωτίστως για τους πελάτες μας στην Αμερική, αλλά και όχι μόνο, διότι υπάρχει μεγάλη ζήτηση από την Ευρώπη και την Ελλάδα, οι οποίοι προτιμούν ιδιαίτερα τη ρίγανη σε ματσάκι για να τρίβεται την ώρα που απολαμβάνουν το γεύμα τους στο εστιατόριο.

Εμείς δημιουργήσαμε μια τελείως καινοτόμο συσκευασία, όμοια της οποίας δεν υπάρχει στην αγορά και με έμφαση στη βιολογική ιδιότητα των προϊόντων. Θέλαμε μια γκουρμέ συσκευασία, αλλά ταυτόχρονα προσιτή στην τιμή για τον καταναλωτή μας. Πλέον, η συσκευασία μας διατίθεται και στο εξωτερικό και στην Ελλάδα». Το πλεονέκτημα τόσο της συγκεκριμένης συσκευασίας, όσο και της μορφής των προϊόντων είναι η ανάδυση όλων εκείνων των αρωμάτων της φρέσκιας ρίγανης και του τσαγιού που προσδίδουν στο φαγητό ή στο ρόφημα.

ρίγανη

Η αρχή της επιτυχίας

Η αγάπη της ίδιας για τα αρωματικά φυτά προήλθε από ένα μάθημα στο πανεπιστήμιο κατά τη διάρκεια των σπουδών της. Όπως εξηγεί, «η αγάπη μου για τα αρωματικά φυτά ξεκίνησε με την επιλογή ενός μαθήματος κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στη Γεωπονική στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο της Θράκης. Έπειτα, ταξίδεψα στη Γαλλία, στο πλαίσιο του Erasmus, για να ασχοληθώ με μια έρευνα στην ιατρική στην κατηγορία των αρωματικών φυτών, ενώ για μεγαλύτερη εξειδίκευση συνέχισα τις σπουδές μου σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας, με αντικείμενο τα αρωματικά φυτά», αναφέρει
η Αργυρώ.

Αν και της δόθηκε η ευκαιρία να παραμείνει για δουλειά στη Γαλλία, εκείνη επέλεξε να επιστρέψει στον τόπο της και να αρχίσει το 2015 να καλλιεργεί αρωματικά φυτά σε οκτώ αναξιοποίητα στρέμματα, τα οποία διέθετε η οικογένειά της.

«Μου δόθηκε τότε η ευκαιρία να μείνω στο εξωτερικό, δεν ήθελα όμως να αφήσω τη δυνατότητα να γυρίσω στον τόπο μου και να αξιοποιήσω τη χλωρίδα της Χίου, η οποία ήταν ανεκμετάλλευτη. Η οικογένειά μου δεν είχε καμία σχέση με την αγροτική παραγωγή, παρά μόνο μερικά στρέμματα, με τα οποία και ξεκίνησα. Ήξερα, όμως, ότι για να βγω στην αγορά θα έπρεπε να τα αυξήσω.

Έτσι, λοιπόν, βρήκα συγχωριανούς, οι οποίοι μου παραχώρησαν τα ανεκμετάλλευτα χωράφια τους, μειώνοντας με αυτόν τον τρόπο το κόστος της επένδυσης», τονίζει η ίδια, η οποία με μεγάλη ευγνωμοσύνη αναφέρει ότι οι γονείς της ήταν εκείνοι που τη στήριξαν σε όλους τους τομείς, ενώ ήταν απολύτως θετικοί από την αρχή για την ενασχόλησή της με την καλλιέργεια αρωματικών φυτών.

Μετά από δύο χρόνια καλλιέργειας, η Αργυρώ πέρασε και στην τυποποίηση με το όνομα «Myrovolos organics». «Ήθελα ένα όνομα το οποίο να προβάλλει την καταγωγή του προϊόντος, αλλά και το είδος της καλλιέργειας, καθώς έχει πιστοποιηθεί ως βιολογική. Περάσαμε στην τυποποίηση, όταν πλέον είχαμε παραγωγή, ενώ εντάχθηκα στο πρόγραμμα νέων αγροτών, το οποίο ήταν ένα σημαντικό βοήθημα για τη δημιουργία του εργαστηρίου μας. Ξεκινήσαμε, λοιπόν, με τον σχεδιασμό της ετικέτας, την εύρεση της κατάλληλης συσκευασίας και το όλο εγχείρημα πήρε μπρος στις αρχές του 2017, όταν και βγήκαμε στην αγορά», τονίζει η Αργυρώ.

Τα επόμενα σχέδια της ίδιας επικεντρώνονται στο να είναι δημιουργική και να εξασφαλίζει πάντα τη μέγιστη ποιότητα των προϊόντων για τους πελάτες της, αναζητώντας νέες ιδέες για προϊόντα και συνεργασίες.

(Βικτωρία Αποστολοπούλου – ypaithros.gr)

O επιχειρηματίας που κυνήγησε το όνειρο του: «Ποτέ μην παρατάς το όνειρο. Εάν πραγματικά πιστεύεις σε κάτι, κυνήγησε το. Και εάν πέσεις, μη μείνεις εκεί. Σήκω και συνέχισε».

Ήταν μόλις 10 ετών ο Ναπολέων Τσάνης, όταν το 1978 μπήκε  στο αεροπλάνο προκειμένου να ταξιδέψει ολομόναχος στο μακρινό Σίδνεϊ. 

Γεννημένος στο Ελευθέρι Θεσπρωτίας, δεν τρόμαξε ούτε από την απόσταση, ούτε από τα νέα δεδομένα, ούτε από το ότι δεν γνώριζε την αγγλική γλώσσα.

Θεωρώντας πως το μικρό και φτωχικό χωριό του δεν είχε κάτι να του προσφέρει, δεν άκουσε κανέναν από την οικογένειά του και πέταξε μακρυά για την Αυστραλία, έχοντας την υποστήριξη του θείου του.

Πώς δημιουργήθηκε η επιχείρηση

Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, ο Ν. Τσάνης αποφάσισε να αλλάξει και πάλι όλη του τη ζωή. Να επιστρέψει στην πατρίδα και πιο συγκεκριμένα στον τόπο καταγωγής του, τη Θεσπρωτία, ώστε μαζί με άλλους ελληνο – αυστραλούς επενδυτές να δημιουργήσουν στην Ηγουμενίτσα μία πρότυπη μονάδα, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη, βιοασφαλούς εκτροφής γαρίδας.

«Γεννήθηκα σε ένα πολύ μικρό χωριό με κύρια απασχόληση την κτηνοτροφία και όσα προϊόντα καλλιεργούνταν στον κάμπο. Θεωρούσα πως δεν έχω προοπτική και το ’78 σε ηλικία 10 ετών, πήρα την απόφαση να φύγω για το Σίδνεϊ, εκεί όπου ζούσε ο θείος μου.

Όταν μπήκα για πρώτη φορά σε αεροπλάνο το ταξίδι ήταν ατελείωτο, 24 ώρες διήρκησε η πτήση και η εμπειρία ήταν μοναδική», εξιστόρησε ο επιχειρηματίας σε συνέντευξη που παραχώρησε στο ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού/Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9Fm».

πρότυπη μονάδα βιοασφαλούς εκτροφής γαρίδας, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη

Παρά το νεαρό της ηλικίας και τα εμπόδια που παρουσιάστηκαν στην Αυστραλία ο Ν.Τσάνης δεν θεώρησε ποτέ πως έκανε λάθος επιλογή.

Τελείωσε το δημοτικό, το γυμνάσιο και το λύκειο και μάλιστα σε αυστραλιανά σχολεία, ενώ στο πανεπιστήμιο σπούδασε μοριακός βιολόγος.

Όπως, όμως ο ίδιος ανέφερε, «γρήγορα κατάλαβα ότι έπιασα ταβάνι. Όσο ασχολείσαι με την έρευνα απομακρύνεσαι από την κοινωνία. Είχα πάντα το επιχειρηματικό δαιμόνιο κι έτσι άφησα τη μοριακή βιολογία και άρχισα δικές μου επιχειρήσεις».

Στην Αυστραλία σε αυτά τα 40 χρόνια απέκτησε και δεύτερο πτυχίο στη διοίκηση των επιχειρήσεων, ενώ παράλληλα, εργάστηκε ως φωτογράφος, στον τραπεζικό κλάδο αλλά και στη διαχείριση των έργων. Το μόνο όμως επάγγελμα που κράτησε όλες αυτές τις δεκαετίες σταθερά ήταν η γαρίδα.

Στη ζωή μου δεν έχω ασχοληθεί με τίποτα παραπάνω από ότι η γαρίδα. Από το 1998 όταν αγόρασα μετοχές και έγινα συνεργάτης σε μία επιχείρηση με γαρίδες ξεκίνησε η συγκεκριμένη ιστορία», υπογράμμισε.

Η επιστροφή στην πατρίδα

Η απόφαση του για επιστροφή στην πατρίδα και για δημιουργία χερσαίας μονάδας εκτροφής γαρίδας στην Ηγουμενίτσα ήρθε με αφορμή την επίσκεψη ενός εκλεγμένου της αυτοδιοίκησης στο Σίδνεϊ, ο οποίος στη διάρκεια ενός γεύματος δοκίμασε τις γαρίδες και έμαθε πως δεν ήταν κατεψυγμένες αλλά από υδατοκαλλιέργεια.

Ο Ν.Τσάνης μαζί με άλλους ελληνο – αυστραλούς αποφάσισαν άμεσα να ξεναγήσουν τον αυτοδιοικητικό στην επιχείρηση γαρίδας στην οποία είχαν μετοχές και συνεργασία, στο Κουίνσλαντ. Αυτή ήταν και η αφορμή ώστε ο πολιτικός να ρίξει την ιδέα στο τραπέζι … πως η Θεσπρωτία είναι ο κατάλληλος τόπος για μία ανάλογη επένδυση.

Μία σκέψη που άρχισε σιγά σιγά να ωριμάζει στο μυαλό τόσο του Ν. Τσάνη, όσο και των υπολοίπων ελληνο – αυστραλών.

«Η Θεσπρωτία για πολλά χρόνια ήταν ο φτωχότερος νομός σε ανάπτυξη, απομονωμένος και χωρίς οδικούς άξονες έως ότου δημιουργήθηκαν η Εγνατία και τώρα η Ιόνια Οδός.

Η απόφαση του για επιστροφή στην πατρίδα και για δημιουργία χερσαίας μονάδας εκτροφής γαρίδας στην Ηγουμενίτσα ήρθε με αφορμή την επίσκεψη ενός εκλεγμένου της αυτοδιοίκησης στο Σίδνεϊ, ο οποίος στη διάρκεια ενός γεύματος δοκίμασε τις γαρίδες και έμαθε πως δεν ήταν κατεψυγμένες αλλά από υδατοκαλλιέργεια

‘Οταν πήραμε την απόφαση με άλλους τέσσερις μετόχους και ολοκληρώσαμε όλες τις μακροχρόνιες ενέργειες για να στηθεί η μονάδα εκτροφής γαρίδας, επέλεξα να γυρίσω μόνιμα πίσω», προσθέτει ο Ν. Τσάνης που κατέχει σήμερα τη θέση του διευθύνοντα συμβούλου στην εταιρεία «Ιχθυοκαλλιέργειες Europrawn Ελλάς».

Φέτος, μετά από πολλούς κόπους, ήταν η πρώτη χρονιά παραγωγής και η ποσότητα της νωπής γαρίδας «μαύρη τίγρης», που καταναλώνεται κυρίως ωμή ή βραστή, καλύπτει προς το παρόν μόνο την ελληνική αγορά. Ωστόσο η εταιρεία έχει συνάψει συμφωνίες με Ευρώπη και Μέση Ανατολή και πιο συγκεκριμένα Ντουμπάι και Ντόχα.

«Κάνοντας την έρευνα μας είδαμε ότι έλειπε η νωπή γαρίδα από την αγορά της Ευρώπης, Το 95% της γαρίδας που καταναλώνετε στην Ευρώπη είναι εισαγόμενη και κατεψυγμένη.

Λίγη είναι η νωπή ποσότητα και αντιληφθήκαμε ότι υπάρχει τεράστια ζήτηση νωπής γαρίδας, όμως δεν υπάρχει η δυνατότητα παραγωγής. Κι έτσι ξεκινήσαμε… Αυτή τη στιγμή η μόνη εκτροφή γαρίδας «μαύρη τίγρης» στην Ευρώπη γίνεται στην Ελλάδα», είπε ο διευθύνων σύμβουλος.

Απασχολεί 24 εργάτες και προβλέπεται να φτάσει στους 150

Σήμερα η πρώτη πτέρυγα εκτροφής γαρίδας απασχολεί 24 εργάτες αλλά στην πλήρη ανάπτυξή της οι εργαζόμενοι της μονάδας προβλέπεται να φτάσουν τους 150.

Η άδεια που έχουν λάβει προβλέπει τη συνολική λειτουργία πέντε παραγωγικών μονάδων και όλων των λοιπών βοηθητικά έργα (συσκευαστήριο, χώρος παραγωγής ζωντανής τροφής) στο παλαιό δέλτα του ποταμού Καλαμά και οι μέτοχοι είναι αποφασισμένοι να τεθεί το έργο σε πλήρη λειτουργία.

Το Βιοασφαλές Κέντρο Υδατοκαλλιέργειας Θεσπρωτίας «παντρεύει» τεχνολογίες υδατοκαλλιέργειας με νέες καινοτόμες τεχνολογίες κλειστών κυκλωμάτων, ανακυκλοφορείας υδάτων και διαχείριση αποβλήτων με αποτέλεσμα τη μηδενική εκροή προς το περιβάλλον τόσο λυμάτων όσο και νερού.

Ο Τσάνης πέρα από τις επιχειρηματικές δραστηριότητες ενδιαφέρεται και για τον αθλητισμό και ανέλαβε τη θέση του αντιπροέδρου της ποδοσφαιρικής ομάδας «Θεσπρωτός», που φέτος αγωνίζεται στη Super League 2, έχοντας στον πάγκο της, τον παλιό γνώριμο των γηπέδων, Χουάν Ραμόν Ρότσα.

Με αφορμή όλη την διαδρομή του και τη ζωή από την μία ήπειρο στην άλλη, το μήνυμα που έστειλε ο κ.Τσάνης στα νέα παιδιά αλλά και σε όσους διαθέτουν καινοτόμες επιχειρηματικές ιδέες είναι:

«Ποτέ μην παρατάς το όνειρο. Εάν πραγματικά πιστεύεις σε κάτι, κυνήγησε το. Και εάν πέσεις, μη μείνεις εκεί. Σήκω και συνέχισε».

Πηγή – in.gr

Σύνδρομο κατάρρευσης μελισσιών…Όταν βρίσκουμε άδεια την κυψέλη από πληθυσμό και γεμάτη τροφές .

Το αποκαλούμενο σύνδρομο κατάρρευσης μελισσών (Colony Collapse Disorder) που χαρακτηρίζεται από τη μαζική ξαφνική απώλεια μελισσών δεν οφείλεται στην επίδραση ενός μόνο παράγοντα, αλλά στην αλληλεπίδραση παραγόντων, όπως τα γενετικώς τροποποιημένα φυτά, τα εντομοκτόνα κ.ά.

Η μέλισσα χρησιμοποιήθηκε από πολλούς παραδοσιακούς πολιτισμούς σαν σύμβολο αθανασίας (τη βλέπουμε σκαλισμένη στους τάφους), της εργατικότητας, της τάξης, της επαγρύπνησης (επειδή θεωρείται ότι δεν κοιμάται ποτέ), της αγνότητας (επειδή οι μέλισσες γεννιούνται και με παρθενογένεση) και της ψυχής (επειδή πετάει στον αέρα).

Η μέλισσα υπήρξε επίσημο έμβλημα του Ναπολέοντα στην περίοδο της αυτοκρατορίας του, αλλά και πιο πριν κοσμούσε το οικόσημο των Μελισσηνών, ενός ευγενούς βυζαντινού οίκου της Πελοποννήσου που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο σε όλη τη διάρκεια της Βυζαντινής περιόδου.

Ο Βιργίλιος, στα Γεωργικά προσφέρει μια αλληγορία ιδανικής κοινωνίας εστιάζοντας το ποιητικό του μικροσκόπιο στο θαυμαστό κόσμο των μελισσών. Αποκαλώντας τις μέλισσες «Quirites» (το όνομα τον ρωμαίων πολιτών με παράλληλες στρατιωτικές συνδηλώσεις) αφήνει λίγες αμφιβολίες για το ότι η κοινωνία των μελισσών είναι η ιδανική ρωμαϊκή κοινωνία που οραματίζεται. 

Εργατική, πειθαρχημένη, γενναία όταν το καλούν οι συνθήκες, παραγωγική, αναπαραγωγική και κατά συνέπεια αθάνατη. 

Ο Βιργίλιος παρουσιάζει επίσης την κοινωνία των μελισσών παρόμοια με αυτή των θεών, ενάρετη και μακάρια. Αναπαράγοντας μια αρχαία παρανόηση, δεν ξεχνά να τονίσει ότι οι μέλισσες αναπαράγονται χωρίς σεξουαλική επαφή, γεγονός που τις θέτει υπεράνω πόθων και παθών. Ο μοναδικός έρωτας των μελισσών είναι ο έρωτας της απόκτησης αγαθών: «Cecropias innatus apes amor urget habendi munere quamquam suo», Γεωργικά 4: 175-176 («έμφυτος έρωτας κτήσης εγείρει τις αττικές μέλισσες, την κάθε μια για τη δική της επιβράβευση»). 

Οι στίχοι αυτοί έχουν προσελκύσει λιγότερο ενδιαφέρον από όσο αξίζουν. Στην ιδανική κοινωνία των μελισσών, όπου η ατομικότητα θυσιάζεται στο βωμό του κοινωνικού αγαθού, ο Βιργίλιος τονίζει ότι το προσωπικό καθήκον, που στα Λατινικά είναι ίδιο με την προσωπική ανταμοιβή, είναι ένας έμφυτος έρωτας ιδιοτελούς κτήσης και απόκτησης. 

Οι στίχοι αυτοί αντιπαρατίθενται στις λεγεώνες χωρίων ελλήνων και ρωμαίων ποιητών, οι οποίοι επανειλημμένα όρισαν τον πόθο για απόκτηση πλούτου, ως τη ρίζα κάθε δεινού που μαστίζει την ανθρωπότητα. 

Ο πόθος αυτός είναι έμφυτος, λέει ο Βιργίλιος, και είναι αυτός που εξασφαλίζει την «par excellence» αρμονική κοινωνία των μελισσών. 

Οι μέλισσες είναι φυσικά Αττικές, λόγω του περίφημου μελιού, αλλά μέσα σε αυτά τα συμφραζόμενα, ο Βιργίλιος (που δεν συνηθίζει να ξοδεύει λέξεις για να γεμίσει το στίχο) ανακαλεί την αθηναϊκή αυτοκρατορία, ένα καθεστώς που καθιέρωσε τη δημοκρατία μέσα από την ανάδειξη της ατομικότητας σε όλο της το μεγαλείο.

Η κοινωνία των μελισσών

Οι μέλισσες είναι ιδιαίτερα σημαντικές γιατί παίζουν σημαντικό ρόλο στην επικονίαση, τόσο των αυτοφυών, όσο και των καλλιεργούμενων φυτών, δηλαδή στην παραγωγή τροφής στον πλανήτη μας. Είναι χαρακτηριστικό ότι είναι από τα αρχαιότερα είδη του ζωικού βασιλείου.

Ο θαυμαστός αυτός κόσμος των μελισσών, πέρα από τα παράξενα φαινόμενα και τη χρησιμότητα του, μας δίνει το παράδειγμα ενός τέλειου σε οργάνωση συστήματος κατανομής έργων, ενός μοντέλου ιδανικής κοινωνίας από την οποία έχουμε να μάθουμε πολλά

Κάθε μέλισσα, ανάλογα με την ηλικία της, έχει και μία συγκεκριμένη εργασία:τις πρώτες μέρες της ζωής της παράγει το βασιλικό πολτό. Αργότερα αναλαμβάνει να φτιάχνει κηρήθρες, ύστερα γίνεται καθαρίστρια της κυψέλης ή φρουρός στην είσοδο και τέλος αναλαμβάνει δουλειές έξω από την κυψέλη όπως το να μεταφέρει γύρη, νερό ή νέκταρ. 

Η έννοια της επιβίωσης και της προσαρμογής στο περιβάλλον αφορά την ομάδα και όχι το άτομο. Δεν έχει καμία σημασία να χαθούν άτομα όταν η κοινωνία τους επιβιώσει. 

Η πρόσφατη χαρτογράφηση του γονιδιώματος της μέλισσας, έδειξε και τα γονίδια της κοινωνικής της συμπεριφοράς. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τρόπος επικοινωνίας μέσα από το «χορό» τους. Έρευνες έδειξαν ότι οι ασιατικές και ευρωπαϊκές μέλισσες μπορούν να μάθουν η μία τον χορό της άλλης.

Η κατάρρευση των μελισσιών

Το φαινόμενο μαζικής εξαφάνισης μελισσών, το αποκαλούμενο σύνδρομο κατάρρευσης μελισσών (ή αποικιών) (Colony Collapse Disorder) που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις Η.Π.Α. το φθινόπωρο του 2006, είχε ονομαστεί στην αρχή Ασθένεια της Βαθμιαίας Πτώσης (Fall Dwindle Disease) και χαρακτηριζόταν από τη μαζική ξαφνική απώλεια μελισσών. Το φαινόμενο αυτό αργότερα πήρε την ονομασία σύνδρομο κατάρρευσης μελισσών (ή αποικιών) (C.C.D.). Οι πρώτες καταγραφές έδειξαν ότι οι μελισσοκόμοι οι οποίοι ανέφεραν το φαινόμενο, μετακινούσαν τα μελίσσια τους από τη μία περιοχή στην άλλη, γεγονός που συνέβαλε ενδεχομένως στην προσβολή των μελισσιών από νέους παθογόνους οργανισμούς σε συνδυασμό με την προσπάθεια των μελισσών να προσαρμόζονται σε καινούργιο για αυτές περιβάλλον.

Οι πιθανές αιτίες της κατάρρευσης

Πρόσφατες έρευνες Αμερικανών ερευνητών που δημοσιεύτηκαν στο διεθνούς κύρους επιστημονικό περιοδικό «Science», το Σεπτέμβριο του 2007, έδειξαν ότι ενδεχομένως οι μαζικές απώλειες μελισσιών συσχετίζονται με την προσβολή από έναν ιό, ο οποίος ονομάζεται Ισραηλιτικός Ιός της Οξείας Παράλυσης (Israeli Acute Paralysis Virus).

Όμως δεν είναι μόνον οι παθογόνοι οργανισμοί που επηρεάζουν αρνητικά τις μέλισσες. Άλλος παράγοντας, ο οποίος ενδεχομένως έχει αρνητική επίδραση είναι τα γενετικώς τροποποιημένα φυτά. Η ποικιλία που κυρίως καλλιεργείται, είναι η ποικιλία καλαμποκιού Bt. Η ποικιλία αυτή του καλαμποκιού περιέχει γενετικό υλικό από το βακτήριο Bacillus thuringiensis, το οποίο παράγει τοξίνες, οι οποίες δρουν ως εντομοκτόνα. Η γενετική τροποποίηση προκαλεί απρόβλεπτες αλλαγές στο γονότυπο και το μεταβολισμό των φυτών. Η τοξίνη που παράγει η ποικιλία καλαμποκιού Bt γίνεται μόνιμο συστατικό της διατροφής της μέλισσας. Έρευνες έχουν δείξει πιθανή αρνητική επίδραση στις μέλισσες, οι οποίες αποπροσανατολίζονται ακόμη και όταν παύουν να τρέφονται με την τοξίνη.

Μία άλλη αρνητική παράμετρος, είναι η χρήση εντομοκτόνων. Λαμβάνοντας υπόψη ότι μία ενήλικη εργάτρια μέλισσα καταναλώνει περίπου 60mg γύρης τις 10 πρώτες ημέρες της ζωής της, αντιλαμβανόμαστε ότι εάν η γύρη είναι μολυσμένη, οι μέλισσες κινδυνεύουν. Εντομοκτόνα με ψεκασμό έχουν άμεση επίδραση στις μέλισσες ή όταν οι μέλισσες μεταφέρουν γύρη από φυτά τα οποία έχουν ψεκαστεί.

Εκτός από τους παραπάνω παράγοντες, τομείς ανοιχτοί για το αν και σε τι βαθμό επιδρούν αρνητικά, είναι τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία και η ατμοσφαιρική ρύπανση.

Η εργασία κάθε μέλισσας καθορίζεται από την αλληλεπίδραση του γενετικού υλικού και του περιβάλλοντος.

Σήμερα το κέντρο βάρους των ερευνών είναι η διερεύνηση των αλληλεπιδράσεων όλων αυτών των παραγόντων, διότι μάλλον τα έντονα φαινόμενα που σχετίζονται με τις απώλειες μελισσιών δεν οφείλονται απλά στην επίδραση ενός μόνο παράγοντα.

Παράδειγμα κοινωνικής κατάρρευσης

Η κοινωνία των μελισσών προσπαθεί να επιβιώσει σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, ενός περιβάλλοντος που ακολουθεί φθίνουσα πορεία και οδηγείται στην κατάρρευση: είδη οργανισμών εξαφανίζονται, η ρύπανση αέρα, νερού και εδάφους έχει πλέον πολλαπλή προέλευση, οι πηγές ενέργειας και τροφίμων αρχίζουν να εξαντλούνται. Η κατάρρευση, με μαζικές απώλειες, της άριστα οργανωμένης κοινωνίας των μελισσών μήπως δείχνει ότι η κοινωνία αυτή έφτασε στα όρια αντοχής της; Μήπως, γενικότερα, οι κοινωνίες έχουν ανελαστικά όρια; Πρέπει σοβαρά να προβληματιστούμε και να προσέχουμε περισσότερο τις εκκλήσεις, όπως αυτή για τη διατήρηση των μελισσών:

Πηγή melissocosmos.blogspot.com

Ένα δηλούμενο αγροτεμάχιο δεν πληροί τους όρους επιλεξιμότητας της ενωσιακής νομοθεσίας και ένα μέρος του ή ολόκληρο θεωρείται ως μη επιλέξιμο, άρα δεν ενισχύεται, όταν:  

⇒ η επιλέξιμη έκταση είναι μικρότερη από 0,05 εκτάρια πλην ελαιοτεμαχίων. 

⇒ η επιλέξιμη έκταση είναι μικρότερη από 0,03 εκτάρια αν πρόκειται για αγροτεμάχιο. 

⇒ η επιλέξιμη έκταση είναι μικρότερη από 0,01 εκτάρια αν πρόκειται για ελαιοτεμάχιο που βρίσκεται στα μικρά νησιά του Αιγαίου. 

⇒ δεν καλλιεργείται από τον αιτούντα ή αυτός δεν μπορεί να αποδείξει ότι το καλλιεργεί. 

⇒ αποτελεί αντικείμενο πολλών δηλώσεων από πολλούς/-ές παραγωγούς. 

⇒ αποτελεί αντικείμενο αίτησης ενιαίας ενίσχυσης και δεν πληροί τους όρους επιλεξιμότητας που προβλέπονται. 

⇒ η σπορά και η καλλιέργεια δεν έχουν γίνει σύμφωνα με τους συνήθεις αγρονομικούς κανόνες ή δεν πληρούνται οι όροι επιλεξιμότητας της, προκειμένου για το βαμβάκι. 

⇒ η σπορά δεν είχε ολοκληρωθεί το αργότερο πριν από τις 31 Μαΐου 2022, προκειμένου για το βαμβάκι. 

⇒ η καλλιέργεια, κατά περίπτωση, δεν έχει φτάσει στο στάδιο ανθοφορίας ή δεν παρέμεινε έως 06, όπου απαιτείται, ή η συγκομιδή δεν έγινε μετά το στάδιο της γαλακτικής ωρίμανσης. 

⇒ το τιμολόγιο αγοράς πιστοποιημένου σπόρου σποράς, για τις ενισχύσεις που προβλέπεται η προσκόμισή του φέρει ημερομηνία μετά τις 31 Ιανουαρίου2023 ή μετά τις 15/2/2023 στην περίπτωση που υπάρχει δελτίο αποστολής έως 31/1/2023. 

⇒ η χρησιμοποιούμενη ποικιλία είναι μη επιλέξιμη σύμφωνα με τα οριζόμενα στις σχετικές υπουργικές αποφάσεις για τα συνδεδεμένα καθεστώτα και την ειδική ενίσχυση για το βαμβάκι. 

⇒ έχει καλλιέργεια για την οποία απαιτείται η χρήση πιστοποιημένου σπόρου σποράς και δεν έχουν υποβληθεί σχετικά παραστατικά.

Πηγή – Αγροτικός Συνεταιρισμός Ένωση Αγρινίου

Δεκαπέντε μήνες μετά η επιχείρησή του HRVSTS συνεργάζεται με περισσότερους από 100 παραγωγούς με θερμοκηπιακές καλλιέργειες και κερδίζει διαρκώς έδαφος στην αγορά, σε μεγάλες πολιτείες των ΗΠΑ.

Η λειτουργία της χρησιμοποιεί την τεχνολογία της Amazon web services. Όταν η επιχείρηση εστίασης, ένα εστιατόριο για παράδειγμα, «περάσει» την παραγγελία στην πλατφόρμα, αυτόματα ο αλγόριθμος βρίσκει τους παραγωγούς με υδροπονικά θερμοκήπια (ανάμεσα στα οποία και κάθετες φάρμες – vertical farms) που είναι σε κοντινή απόσταση (συνήθως μεταξύ 25 – 50 χιλιομέτρων).

Η επιχείρηση έχει να επιλέξει μεταξύ 1.000 ειδών από φυλλώδη λαχανικά, αρωματικά, μανιτάρια και φαγώσιμα άνθη (διαδεδομένα στη σύγχρονη κουζίνα). Εφ’ όσον η παραγγελία οριστικοποιηθεί, η HRVSTS αναλαμβάνει να στείλει στον παραγωγό πιστοποιημένους σπόρους, εποπτεύει την καλλιέργεια ώστε να διασφαλίζει το ποιοτικό αποτέλεσμα και εντός 24 ωρών από τη συγκομιδή διανέμει την παραγγελία, τα παραχθέντα προϊόντα, μέσω (τρίτης) εταιρείας υπηρεσιών logistics.

Επισημαίνεται ότι στην περίπτωση που οι κοντινοί στο εστιατόριο παραγωγοί δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην παραγγελία, ο αλγόριθμος εντοπίζει άλλους, ενώ εάν προκύψουν δυσκολίες στην παραγωγή των προϊόντων από έναν παραγωγό, μπορούν να τον καλύψουν άλλοι.

Airbnb farms @Linkedin / Ali Daniali

Ο κ. Ali Daniali υποστηρίζει ότι με το σύστημα που εφαρμόζει και αποκαλεί «Airbnb των θερμοκηπίων» έχει στόχο να ξαναφέρει στο επίκεντρο της αγοράς τις μικρές και μεσαίες φάρμες κάνοντάς τες ξανά δημοφιλείς καθώς με το νέο σύστημα έχουν τη δυνατότητα να αυξήσουν τα έσοδά τους, άρα και την κερδοφορία τους, παράγοντας με βάση τις παραγγελίες που έχουν, εξαλείφοντας, συνεπώς, την αδιάθετη παραγωγή.

Αυτός είναι, άλλωστε, όπως διηγείται, ο βασικός λόγος που τον ώθησε να προχωρήσει στην υλοποίηση της ιδέας του: οι μικρομεσαίοι αγρότες, πολύ περισσότερο όσοι έχουν επενδύσει σε υδροπονικά θερμοκήπια που απαιτούν σημαντικά κεφάλαια ως αρχική επένδυση, καλούνται διαχρονικά να απαντήσουν σε δύο ερωτήματα:

• τι θα καλλιεργήσουν
• σε ποιον θα πωλήσουν τα προϊόντα τους (και σε ποια τιμή).

Με το νέο σύστημα της ψηφιακής διασύνδεσής τους με την αγορά, οι μικρομεσαίες φάρμες έχουν στην ουσία τα οφέλη μιας πολύ μεγάλης φάρμας αλλά σε πιο αποκεντρωμένη βάση.

Προσπαθούν να μειώσουν τα «μίλια τροφής»

Νευραλγικής σημασίας για το νέο σύστημα είναι και η περιβαλλοντική διάσταση. Τόσο οι επιχειρήσεις παραγωγής όσο και εμπορίας τροφίμων αλλά και του κλάδου της εστίασης προσπαθούν να μειώσουν το ανθρακικό αποτύπωμα των τροφίμων όπως εκφράζεται με τα «food miles», την απόσταση που διανύει το τρόφιμο από τον τόπο παραγωγής έως τον τόπο κατανάλωσης σε συνδυασμό με τη μείωση της ποσότητας τροφίμων που δεν καταναλώνονται (food waste). Σε αυτό το πλαίσιο, το νέο σύστημα ιδιαίτερα χρήσιμο για όλες τις πλευρές.

(Γιώργος Μακρής – powergame.gr

Η Καλαμάτα είναι παγκοσμίως γνωστή για την παραγωγής ελιάς και ελαιόλαδου. Εφαρμόζοντας τις αρχές της κυκλικής βιοικονομίας η οικογενειακή επιχείρηση «ΚΛΗΜΗΣ» που εδρεύει στο Ασπρόχωμα Καλαμάτας, εδώ και δεκαετίες αξιοποιεί το πυρηνόξυλο (υπόλειμμα της επεξεργασίας του καρπού της ελιάς) ως καύσιμη ύλη για να παράγει προϊόντα ασβέστη και στη συνέχεια επαναχρησιμοποιεί τα υπολείμματα της ατελούς καύσης του πυρηνόξυλου για την παραγωγή κάρβουνου σε μορφή μπρικέτας.

Πιο συγκεκριμένα, από την ίδρυσή της το 1968, η οικογενειακή εταιρεία χρησιμοποιεί την ψίχα, τη σάρκα και το κατακερματισμένο κουκούτσι από τον καρπό της ελιάς (πυρηνόξυλο) ως καύσιμο θέρμανσης στο καμίνι της για να ψήσει τον ασβεστόλιθο και να παράγει ασβεστοπολτό για χρήση στον κατασκευαστικό τομέα και γεωργικό ασβέστη σε μορφή σκόνης για χρήση στον γεωργικό τομέα. Το πυρηνόξυλο, υποπροϊόν που προέρχεται από τα πυρηνελαιουργεία, είναι ένα στερεό βιώσιμο καύσιμο βιομάζας και επομένως μια ανανεώσιμη πηγή ενέργειας που προέρχεται από τη διαδικασία παραγωγής του ελαιόλαδου.

Όπως εξηγεί στη Greenagenda ο Περιβαλλοντικός Διευθυντής της εταιρείας ΚΛΗΜΗΣ, Νάσος Μάκιος, το πυρηνόξυλο δεν καίγεται πλήρως στο καμίνι και δημιουργείται μια μαύρη σκόνη, γνωστή με την ονομασία πυρηνόσκονη η οποία εξακολουθεί να έχει αξία αν αξιοποιηθεί σωστά.

ο Περιβαλλοντικός Διευθυντής της εταιρείας ΚΛΗΜΗΣ, Νάσος Μάκιος

«Ο παππούς Κλήμης, ο εφευρέτης του πυρηνοκάρβουνου και ιδρυτής της εταιρείας μας, σκέφτηκε το 1977 να επαναχρησιμοποιήσει αυτήν την πυρηνόσκονη. Και μετά από 15 χρόνια πειραμάτων και συγκεκριμένα το 1992, συμπιέζοντας την πυρηνόσκονη σε οβάλ σχήμα, κατάφερε να δημιουργήσει και να τοποθετήσει στην ελληνική αγορά τις μπρικέτες μπάρμπεκιου “ΚΛΗΜΗΣ”. Οι μπρικέτες μπάρμπεκιου προσφέρουν μοναδικά πλεονεκτήματα κατά τη χρήση τους. Έχουν μεγάλη θερμογόνο δύναμη. Ανάβουν εύκολα, δεν καπνίζουν, δεν μυρίζουν, δεν πετούν σπίθες και έχουν μεγάλη διάρκεια καύσης. Επίσης εκπέμπουν 30% λιγότερο μονοξείδιο του άνθρακα από τον ξυλάνθρακα», λέει στη Greenagenda ο κ. Μάκιος.

Οι μπρικέτες μπάρμπεκιου προσφέρουν μοναδικά πλεονεκτήματα κατά τη χρήση τους. Έχουν μεγάλη θερμογόνο δύναμη. Ανάβουν εύκολα, δεν καπνίζουν, δεν μυρίζουν, δεν πετούν σπίθες και έχουν μεγάλη διάρκεια καύσης. Επίσης εκπέμπουν 30% λιγότερο μονοξείδιο του άνθρακα από τον ξυλάνθρακα

Για το συγκεκριμένο τρόπο παραγωγής και περιβαλλοντικής διαχείρισης, η εταιρεία έχει βραβευτεί και λάβει κορυφαίες ευρωπαϊκές περιβαλλοντικές διακρίσεις από τη Γενική Γραμματεία Περιβάλλοντος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το πυρηνοκάρβουνο, εκτός της Ελλάδας, πωλείται στη Γερμανία, στη Σουηδία, στη Ρουμανία και στην Αυστραλία.

Η εταιρεία «ΚΛΗΜΗΣ» έχει βρει έναν ευφυή τρόπο να χρησιμοποιεί ανανεώσιμους φυσικούς πόρους (πυρηνόξυλο) και να μετατρέπει τα «απόβλητά της (πυρηνόσκονη) σε ένα νέο προϊόν εφαρμόζοντας μια από τις βασικές αρχές της κυκλικής οικονομίας. Προστατεύει το περιβάλλον αφού δεν εφαρμόζει κοπή δέντρων (αποψίλωση των δασών) ή κάνει χρήση υπολειμμάτων επεξεργασίας ξύλου.

Το πυρηνοκάρβουνο, εκτός της Ελλάδας, πωλείται στη Γερμανία, στη Σουηδία, στη Ρουμανία και στην Αυστραλία

Τέλος, η χρήση του πυρηνοκάρβουνου δεν προκαλεί αύξηση εκπομπών των αερίων του φαινομένου του θερμοκηπίου της Γης, αφού η καύση βιομάζας είναι κλιματικά ουδέτερη (carbon neutral).

του Νίκου Αβουκάτου – greenagenda.gr

Το καρπούζι αποτελεί εδώ και χιλιάδες χρόνια το αγαπημένο φρούτο που δροσίζει και γλυκαίνει τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού.

Διεθνής ομάδα αρχαιολόγων κατά τη διάρκεια μιας αρχαιολογικής ανασκαφής στη Λιβύη εντόπισαν σπόρους έξι χιλιάδων ετών και πραγματοποίησαν μια γενετική μελέτη στο καρπούζι η οποία αποκαλύπτει πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για το καρπούζι.

Η μελέτη που παρουσιάζεται στο περιοδικό Molecular Biology and Evolution δείχνει ότι πριν από έξι χιλιάδες έτη τα καρπούζια δεν είχαν ακόμη «εξημερωθεί» και οι άνθρωποι που θα αποφάσιζαν να δοκιμάσουν να τα φάνε θα το μετάνιωναν. «Όχι μόνο ήταν πολύ δυσάρεστη η γεύση τους αλλά μπορούσε κάλλιστα να σκοτώσει αυτόν που τα έτρωγε» αναφέρει ο Όσκαρ Περέζ Εσκομπάρ, επιστήμονας των Βασιλικών Βοτανικών Κήπων της Βρετανίας και μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Σύμφωνα με τη μελέτη στη νεολιθική εποχή τα καρπούζια βρίσκονταν ακόμη στην άγρια εκδοχή τους και ήταν πικρά αλλά και επικίνδυνα στην κατανάλωση για τον άνθρωπο. Παρόλα αυτά ο άνθρωπος αποφάσισε να ξεκινήσει την καλλιέργεια του καρπουζιού και τις διασταυρώσεις με αποτέλεσμα τη παραγωγή του ζουμερού και γλυκού φρούτου που γνωρίζουμε σήμερα.

Η έρευνα έδειξε ότι τα καρπούζια κατάγονται από περιοχές της δυτικής Αφρικής και πραγματοποιήθηκαν στην πορεία από τους αρχαίους αγρότες σειρά διασταυρώσεων ώστε να μπορεί το φρούτο να καλλιεργείται σε περιοχές της βόρειας Αφρικής όπως την Αίγυπτο όπου επικρατούν ερημικές συνθήκες. Άρα δημιουργήθηκαν ποικιλίες ανθεκτικές στη ξηρασία αλλά και σε ασθένειες και στη διαδικασία αυτή το καρπούζι έχασε κάποια από τα χαρακτηριστικά του και απέκτησε κάποια άλλα, αναφέρει το Futurity

Οι επιστήμονες δημιούργησαν αλληλουχίες γονιδιώματος από τους σπόρους από τη Λιβύη, το Σουδάν και από άλλες συλλογές βοτάνων. Στη συνέχεια ανέλυσαν αυτά τα δεδομένα μαζί με τα γονιδιώματα από σημαντικές συλλογές βλαστοπλασμάτων.

Ανακάλυψαν ότι οι παλαιότεροι σπόροι προέρχονταν από ένα φυτό γνωστό ως πεπόνι egusi, ένα συγγενικό καρπούζι που επί του παρόντος περιορίζεται στη δυτική Αφρική.

Η νέα μελέτη εκτός από ιστορική έχει και επιστημονική αξία αφού δεδομένης της κλιματικής αλλαγής η αποκωδικοποίηση της εξέλιξης που είχε το καρπούζι από το πιο εύκρατο στο πιο ξηρό κλίμα μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη μεθόδων ανάπτυξης νέων πιο ανθεκτικών στις νέες συνθήκες ποικιλιών.

Πηγή – huffingtonpost.gr

Οι προνύμφες της ευδεμίδας εκκολάπτονται πάνω στις ράγες