Η ελιά είναι μακράν το πιο δημοφιλές δέντρο στην ελληνική επικράτεια. Δύσκολα θα βρει κάποιος μια οικογένεια που να μην είχε κάποια στιγμή έστω ένα μικρό μερίδιο από έναν ελαιώνα κάπου στην Ελλάδα. 

Τα αποξηραμένα σύκα είχαν σπουδαία θέση στη διατροφή των αρχαίων Ελλήνων, καθώς συχνά τα απολάμβαναν ως επιδόρπιο, τα λεγόμενα ”τραγήματα”.

Μέχρι σήμερα συνεχίζουμε να τα λατρεύουμε, καθώς αποξηραμένα στον ήλιο, γεμισμένα με ξηρούς καρπούς, βρασμένα σε ελαφρύ σιρόπι με μέλι, αλλά και στο φαγητό ή τις σαλάτες, τα ξερά σύκα είναι ένας πραγματικός θησαυρός για την υγεία.

Τι είναι: Τα αφυδατωμένα φρούτα της συκιάς, του φυλλοβόλου δέντρου που ευδοκιμεί σε πολλές περιοχές της χώρα μας. Τα δημιούργησε η ανάγκη του ανθρώπου να τα διατηρήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τα πρώτα ξερά σύκα βρέθηκαν σε ανασκαφή μινωικής έπαυλης, στις Στέρνες Ακρωτηρίου Χανίων, και χρονολογούνται το 1340-1190 π.Χ.

Από τότε μέχρι και σήμερα η παραγωγή τους συνεχίζεται χωρίς διακοπή και με την ίδια σχεδόν μέθοδο. Τα ξερά σύκα, ασκάδες ή ισχάδες, στην αρχαιότητα και το Βυζάντιο, ήταν πάντα το πρόχειρο χειμωνιάτικο κέρασμα – τα έβαζαν σε μεταλλικό τάσι και μετά στη φωτιά για να μελώσουν.

Τα αποξηραμένα σύκα είχαν σπουδαία θέση στη διατροφή των αρχαίων Ελλήνων, καθώς συχνά τα απολάμβαναν ως επιδόρπιο, τα λεγόμενα ”τραγήματα”

Πώς & πού παράγονται: Για αιώνες τα ξερά σύκα ήταν αγαπητά στα νησιά του Αιγαίου, του Ιονίου, την Πελοπόννησο και την Κρήτη. Στις μέρες μας, το ξερό σύκο της Κύμης είναι αυτό που κατέχει ξεχωριστή θέση και μοναδικότητα στην εγχώρια παραγωγή. Από το 1980 και μετά, η συγκέντρωση, συσκευασία και εμπορία του σύκου Κύμης γίνεται αποκλειστικά από τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Περιφέρειας Κύμης που εδραίωσε τη συκοκαλλιέργεια και έσωσε το σπάνιο τοπικό προϊόν που έχει χαρακτηριστεί από την Ε.Ε. ως Π.Ο.Π.! 

Έχει σαν μέλη του όλους τους συκοπαραγωγούς της περιοχής Κύμης και ο μέσος όρος της ποσότητας που συγκεντρώνεται σήμερα είναι 150 τόνοι! Το «Σύκο Κύμης» έχει δύο τύπους: τον κλιβανισμένο, με σύκα που έχουν υποστεί το στάδιο της θείωσης, με λευκό χρώμα και είναι ο πιο γνωστός τύπος στον καταναλωτή, και τον ακλιβάνιστο ή φυσικό, με σύκα που δεν έχουν υποστεί θείωση. Έχουν σκούρο καφέ χρώμα και δεν κυκλοφορούν σε μεγάλες ποσότητες στην αγορά.

Ιδιότητες & χρήσεις: Τα ξερά σύκα είναι πλούσια σε φυτικές ίνες και σάκχαρα, σίδηρο, κάλιο, σελήνιο και ασβέστιο. Περιέχουν ακόμα μικρές ποσότητες βιταμίνης Α και C. Η αντιοξειδωτική τους σύνθεση προστατεύει το καρδιαγγειακό σύστημα, ενώ αποτελούν έναν από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους ”καθαρισμού” του οργανισμού. 

Οι φυτικές ίνες που περιέχονται σε αυτά απορροφούν το νερό, τη χοληστερίνη, το τοξικό λίπος και τα περιττά στοιχεία που έχουν ”τρυπώσει” στον οργανισμό σου, ενώ βοηθούν στην αποβολή τους ενισχύοντας γερά τη λειτουργία του εντέρου. Το πιο δυνατό τους όπλο μάλιστα στον εν λόγω καθαρισμό είναι τα ταπεινά τους σπόρια! Όσο για τις θερμίδες, που θα προσδώσουν, δεν χρειάζεται να ανησυχείς στο παραμικρό, καθώς τα σύκα είναι τα ξερά φρούτα με τις λιγότερες θερμίδες (109 θερμίδες ανά δύο σύκα) έχοντας ταυτόχρονα τη μαγική ιδιότητα να σε κάνουν να αισθάνεσαι χορτάτος λόγω της υψηλής περιεκτικότητας τους σε φυτικές ίνες.

Τα καλά σύκα πρέπει να έχουν μαλακή υφή. Διατηρούνται σε δροσερό στεγνό μέρος. Τα τοποθετείτε σε σειρές μέσα σε μεταλλικό κουτί που έχετε στρώσει λαδόκολλα και βάζετε ενδιάμεσα φύλλα δάφνης. Τα ξερά σύκα μπαίνουν σε γεμίσεις για κρεατικά, εμπλουτίζουν κομπόστες και σαλάτες, μπαίνουν σε κέικ, γίνονται τρουφάκια, μπισκότα και τάρτες. Ταιριάζουν με άλλα αποξηραμένα φρούτα, ξηρούς καρπούς και σουσάμι, αλλά η γαστρονομική τους αποθέωση είναι με προσούτο και γραβιέρα ή γαλλικό σεβρ.

Πηγή – olivemagazine.gr

Στον Όλυμπο φύεται αποκλειστικά ένα μικρό μωβ λουλούδι, που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. 

Το γιάνκεα (Jankaea heldreichii) είναι φυτό τοπικό, ενδημικό του Ολύμπου και, σύμφωνα με τους επιστήμονες, ο πληθυσμός του είναι σε πολύ καλή κατάσταση διατήρησης, γεγονός που οφείλεται κυρίως στην προστασία και χωρίς επεμβάσεις διαχείριση των ενδιαιτημάτων του.

Προτιμά τα βράχια, τα σκιερά μέρη και την υγρασία και αποτελεί ένα από τα βασικά είδη της χλωρίδας που υπάρχει στην περιοχή.

Ανοδική τάση σημειώνουν οι ελληνικές εξαγωγές φρούτων και λαχανικών στη Γερμανία τα τελευταία χρόνια. Η αξία των ελληνικών φρούτων και λαχανικών που εξήχθησαν στη γερμανική αγορά το ενδεκάμηνο του 2023 διαμορφώθηκε στα 55,8 εκατομμύρια ευρώ.

Οι ελληνικές εξαγωγές φρούτων και λαχανικών προς τη Γερμανία βρίσκονται σε δυναμική άνοδο τα τελευταία χρόνια, αναδεικνύοντας την εξαιρετική ανταγωνιστικότητα της ελληνικής γεωργίας στη διεθνή σκηνή.

Η έρευνα αγοράς που δημοσίευσε το Γραφείο ΟΕΥ Βερολίνου αποκαλύπτει ότι λόγω των αυξημένων καταναλωτικών αναγκών της Γερμανίας και του χαμηλού ποσοστού αυτάρκειας σε φρούτα και λαχανικά, η χώρα είναι καθαρός εισαγωγέας της εν λόγω κατηγορίας.

Συγκεκριμένα, οι έξι μεγαλύτεροι εξαγωγείς νωπών φρούτων και λαχανικών στη Γερμανία είναι η Ισπανία όπου κατέχει το 26% του συνόλου, η Ολλανδία, η Ιταλία, η Κόστα – Ρίκα, η Κολομβία και ο Ισημερινός. Η Ελλάδα, έχοντας εξάγει το 2022 περίπου 130.000 τόνους καρπών – φρούτων και λαχανικών, κατέχει μόλις τη 16η θέση (το 2021 βρισκόταν στη 15η) μεταξύ των σημαντικότερων εξαγωγέων στη γερμανική αγορά.

Σύμφωνα με στοιχεία της Destatis που επεξεργάστηκε το Γραφείο ΟΕΥ Βερολίνου, οι ελληνικές εξαγωγές της κατηγορίας στην εν λόγω αγορά σημειώνουν ανοδική τάση τα τελευταία χρόνια. Ειδικότερα, μεταξύ 2019 με 2022 οι ελληνικές εξαγωγές καρπών/ φρούτων αυξήθηκαν κατά 52% σε αξία και οι ελληνικές εξαγωγές λαχανικών κατά 21%. Το Γραφείο ΟΕΥ αναφέρει ότι το 2022 οι εξαγωγές αυτές υποχώρησαν σε αξία κατά 13,4% και σε όγκο κατά 20%, ενώ υποχώρηση σε επίπεδο όγκου σημείωσαν και οι διμερείς εξαγωγές μας καρπών/ φρούτων (-3%) παρά την αύξηση της αξίας κατά 12% σε ετήσια βάση.

Επιπρόσθετα, όπως προκύπτει από τα στοιχεία της Destatis, το 2022 η Ελλάδα σε ό,τι αφορά τα λαχανικά, εξήγαγε στη Γερμανία κυρίως αγγούρια και σπαράγγια, ενώ σε ό,τι αφορά τα φρούτα, εσπεριδοειδή (με τα πορτοκάλια να κυριαρχούν), σταφύλια, κεράσια και φράουλες. Αναφορικά με το 2023, βάσει των διαθέσιμων προσωρινών στοιχείων ενδεκάμηνου, οι ελληνικές εξαγωγές φρούτων επανήλθαν σε δυναμική ισχυρής ανόδου, καθώς το ενδεκάμηνο του 2023 οι ελληνικές εξαγωγές φρούτων διαμορφώθηκαν στα 208,3 εκατομμύρια ευρώ, ενώ το ενδεκάμηνο του 2022 βρίσκονταν στα 163 εκατομμύρια ευρώ. Το ίδιο ισχύει και για τις ελληνικές εξαγωγές λαχανικών στη γερμανική αγορά το ενδεκάμηνο 2023, οι οποίες έφτασαν στα 55,8 εκατομμύρια ευρώ, ενώ ήταν στα 49 εκατομμύρια ευρώ.

Η παρουσία ελληνικών προϊόντων στη γερμανική αγορά φρούτων και λαχανικών είναι περιορισμένη

Κατά την περίοδο επιτόπιας τιμοληψίας που πραγματοποίησε το Γραφείο ΟΕΥ Βερολίνου το Φεβρουάριο 2024 σε δύο από τα μεγαλύτερα καταστήματα λιανεμπορίου της Γερμανίας, διαπιστώθηκε ότι η παρουσία των ελληνικών προϊόντων στη γερμανική αγορά νωπών φρούτων και λαχανικών είναι περιορισμένη, ενώ υφίσταται σχετική αξιόλογη παρουσία μακρινών, εκτός ΕΕ, χωρών. Μία ακόμη διαπίστωση ήταν ότι τα ελληνικά βιολογικά φρούτα και λαχανικά πωλούνται ευρέως, σε διπλανά ράφια με τα συμβατικής παραγωγής αντίστοιχα προϊόντα και συχνά σε ανταγωνιστικές προς αυτά τιμές.

Πηγή fresher.gr

Στο Ντίπι, στο μυχό του κόλπου της Γέρας, δίπλα από λιγοστά μαγαζιά – κτίσματα των αρχών του 20ου αιώνα, στη σκιά της εικόνας του σεισμικού ρήγματος που δημιούργησε πριν από εκατομμύρια χρόνια την εικόνα του Αιγαίου σήμερα, στέκει το τελευταίο πυρηνελαιουργείο της Λέσβου. Ένα βιομηχανικό συγκρότημα χτισμένο στα τέλη του 19ου αιώνα που μέσα από οικονομικά «πάνω» και «κάτω» έφτασε σήμερα 130 χρόνια μετά την πρώτη του λειτουργία, να λένε οι υπεύθυνοι του ότι είναι … eco friendly!

«Εκμεταλλευόμαστε τον ελαιοπυρήνα, τα κατάλοιπα δηλαδή της επεξεργασίας του ελαιοκάρπου» λέει στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Γιάννης Βασιλέλλης, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της «Ελαιουργίας Αιγαίου», της εταιρίας δηλαδή που διαχειρίζεται το πυρηνελαιουργείο. Και συνεχίζει: «Εκμεταλλευόμαστε κάτι το οποίο σε κάθε άλλη περίπτωση θα κατέληγε ως λύμα σε κάποιο ρέμα ή στη θάλασσα».

Το πυρηνελαιουργείο στο Ντίπι από την επεξεργασία του ελαιοπυρήνα που αγοράζεται από τα ελαιοτριβεία παράγει πυρηνέλαιο και πυρηνόξυλο.

Το πυρηνέλαιο είναι ένα ελαιώδες που μετά από το ραφινάρισμα του θεωρείται ένα από τα καλύτερα και πλέον υγιεινά ελαιώδη για το τηγάνι. Όσον αφορά το πυρηνόξυλο είναι ένα από τις καλύτερες καύσιμες ύλες για βιομηχανίες και βιοτεχνίες αν και την τελευταία δεκαετία χρησιμοποιείται ως βιοκαύσιμο για θέρμανση σπιτιών.

«Έχουμε μηδενικά απόβλητα ως μονάδα, λέει ο κ. Βασιλέλλης, ενώ ο λευκός καπνός που μπερδεύει πολλούς περαστικούς δεν είναι τίποτα άλλο από ατμός. Προϊόν της ξήρανσης του ελαιοπυρήνα».

Η μονάδα απασχολεί στη διάρκεια της λειτουργίας της που ταυτίζεται με αυτή των ελαιοτριβείων, περί τα 20 άτομα.

«Το πυρηνέλαιο λέει ο κ. Βασιλέλλης, έχει αυξημένη τιμή λόγω ζήτησης. Παλιότερα εξάγαμε σχεδόν το σύνολο της παραγωγής μας στην Ιταλία. Αλλά πλέον απορροφάται από τη εγχώρια αγορά. Όσον αφορά το πυρηνόξυλο στο σύνολο του καταναλώνεται εντός νησιού καλύπτοντας σε συσκευασίες των 20 κιλών, οικιακούς καυστήρες. Φέτος, λόγω μικρής παραγωγής ελαιοκάρπου, οι ποσότητες πυρηνόξυλου είναι πολύ μικρές και δε μπορούμε να καλύψουμε ούτε τις τοπικές ανάγκες».

Το πυρηνελαιουργείο στο Ντίπι είναι το μοναδικό που πλέον λειτουργεί στη Λέσβο. Στο παρελθόν λειτουργούσαν πολλά ακόμα, τα οποία όμως έκλεισαν με τελευταίο το μεγάλο εργοστάσιο της Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών Λέσβου. Το συγκεκριμένο εργοστάσιο χτίστηκε το 1890 από την οικογένεια Κουρτζή και πέρασε από διάφορες ιδιοκτησίες. Το 1983 μια ομάδα εμβληματικών ιδιοκτητών ελαιοτριβείων της Λέσβου προχώρησε στην αγορά του από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες που πτώχευσαν. Σταδιακά η μονάδα εκσυγχρονίστηκε και σήμερα επεξεργάζεται διφασικά τον ελαιοπυρήνα αντί της τριφασικής επεξεργασίας στο παρελθόν.

Πηγή – Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Στην έρευνα, που έκανε η Όλγα Παχή διδάκτωρ Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου, για το αγροτικό ζήτημα της Κέρκυρας, εντόπισε σημαντικά στοιχεία για την ιστορία του κερκυραϊκού ελαιώνα.

Το υπαίθριο κολοκύθι αποτελεί μία δευτερεύουσα καλλιέργεια συνήθως, ώστε να συμπληρώσει μέρος του εισοδήματος άλλων ειδών και κυρίως κηπευτικών

Ήδη, ένα μεγάλο μέρος των παραγωγών κολοκυθιού έχουν ξεκινήσει τις σπορές ή έχουν παραγγείλει σπορόφυτα, τα οποία θα μεταφυτευτούν στις 15 Φεβρουαρίου στα χωράφια μέσα σε μικρά τολ.

Η καλλιέργεια του κολοκυθιού σε σύγκριση με άλλες υπαίθριες καλλιέργειες είναι περισσότερο εντάσεως εργασίας και λιγότερο κεφαλαίου, διότι δεν έχει υψηλό κόστος εγκατάστασης. Σύμφωνα με τον Ανδρέα Ψαχούλια, από τα Δουνέικα Ηλείας, αυτή είναι η περίοδος που ξεκινά η σπορά, αλλά ο προβληματισμός από τους παραγωγούς σχετικά με το αν θα καλλιεργήσουν τα ίδια στρέμματα με τα περσινά είναι μεγάλος. 

Το σημαντικότερο πρόβλημα για τον ίδιο είναι η εξεύρεση των εργατικών χεριών για τη συλλογή του καρπού, καθώς, όπως αναφέρει, «βρισκόμαστε σε μία περίοδο που δυσκολευόμαστε να συλλέξουμε ακόμα και την πατάτα, πώς είναι δυνατόν να προγραμματίσουμε την παραγωγή κολοκυθιού για το επόμενο διάστημα;».

Όμως, ο ίδιος επιμένει ότι πρόκειται για μία καλλιέργεια, η οποία μπορεί να σε κάνει βασιλιά, αλλά και να σε φτωχύνει: «Η εποχή που θα βγει το προϊόν παίζει σημαντικό ρόλο, οι αποδόσεις μπορεί να ξεπεράσουν ακόμη και τους 4 τόνους το στρέμμα και να έχουμε ένα καλό αποτέλεσμα. Αν, όμως, εμφανιστούν πολλά κολοκύθια στην αγορά και ειδικότερα τα εισαγόμενα από την Τουρκία, τα πράγματα αλλάζουν σε βάρος μας».

Η ποιότητα του νερού υποβαθμίζει την παραγωγή στη Σύρο

Με την καλλιέργεια του κολοκυθιού σχεδόν όλο τον χρόνο ασχολούνται τα μέλη του Συνεταιρισμού Παραγωγών Κηπευτικών Σύρου, όπως εξηγεί ο πρόεδρός του, Μάριος Μαραγκός, καθώς λόγω των καιρικών συνθηκών δίνεται η δυνατότητα στους παραγωγούς να καλλιεργήσουν το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου.

«Εξαίρεση υπάρχει το καλοκαίρι, που το πρόβλημα του νερού γίνεται δυσεύρετο, με αποτέλεσμα να εγκαταλείπουμε και άλλες καλλιέργειες. Η υψηλή αγωγιμότητα του αρδευόμενου νερού που κάνουμε χρήση μειώνει δραματικά την παραγωγή και υποβαθμίζει ακόμη και τα εδάφη που καλλιεργούμε». Επίσης, ο ίδιος μας εξηγεί ότι οι ποσότητες που παράγονται απορροφώνται από την εγχώρια αγορά και ελάχιστες ποσότητες φεύγουν για το εξωτερικό. «Αν δεν δημιουργήσουμε υποδομές που να ενισχύουν την παραγωγικότητα και κυρίως τη διαχείριση του νερού, η κατάσταση θα παραμένει ίδια και ίσως κάποιοι να εγκαταλείψουν», καταλήγει ο κ. Μαραγκός.

Οι ιώσεις είναι το πρόβλημα

Για κυρίως υπαίθρια καλλιέργεια ακόμη και χωρίς την κάλυψη κάνει λόγο ο Γιώργος Καλλιάνης, από την Κυπαρισσία Μεσσηνίας. Εκείνο που τον ανησυχεί περισσότερο είναι ότι τα υβρίδια, που χρησιμοποιούν, νοσούν εύκολα από τις ιώσεις, με αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται η ποιότητα και να μειώνεται η παραγωγή. «Πρέπει να βρούμε καινούργιες τεχνολογίες, οι οποίες να εφαρμόζονται στην καλλιέργεια των κηπευτικών και ειδικότερα του κολοκυθιού, ώστε να μην αντιμετωπίζουμε αυτά τα προβλήματα πάνω στην παραγωγή. Αν καταφέρουμε και τα ξεπεράσουμε, θα έχουμε καλύτερα αποτελέσματα».

Τέλος, ο ίδιος αναφέρει ότι η σπορά των υπαίθριων, χωρίς κάλυψη, κολοκυθιών ξεκινά από τα μέσα Απριλίου και, στη συνέχεια, γίνεται η μεταφύτευση στο χωράφι.

(Γιάννης Σάρρος – ypaithros.gr)

Οι πολιτικοί συνεχίζουν να υποστηρίζουν τις μεγαλύτερες αγροτικές επιχειρήσεις και κατηγορούν τους αγρότες ότι είναι εναντίον της φύσης Ψευδής διχοτόμηση που πλήττει την πλειοψηφία των αγροτών

Οι αγρότες στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη αγωνίζονται και βγαίνουν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν. Αλλά όταν οι πολιτικοί και τα μεγάλα γεωργικά λόμπι κατηγορούν την πράσινη νομοθεσία της Ευρώπης, όχι μόνο παραπλανούν τους αγρότες, αλλά θέτουν σε κίνδυνο την επιβίωσή τους, σημειώνει η ευρωπαϊκή διαδικτυακή εφημερίδα Euobserver.

Εξάλλου, ο θυμός των αγροτών είναι δικαιολογημένος και τον συμμεριζόμαστε σχεδόν όλοι. Μέσα σε μόλις 15 χρόνια, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει χάσει περίπου το 40% των αγροτών της, σχεδόν αποκλειστικά μικρές και μεσαίες εκμεταλλεύσεις, οι οποίες είτε έβαλαν λουκέτο, είτε εξαγοράστηκαν από ολοένα και μεγαλύτερους ανταγωνιστές.

Το πρόβλημα είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το σύστημα τροφίμων και γεωργίας στην Ευρώπη. Μεταξύ των πολλών δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι αγρότες, ξεχωρίζουν τρις: Οι επιδοτήσεις της ΕΕ, οι κανονισμοί (ή η έλλειψή τους) και η δυναμική της αγοράς – όλα προσανατολισμένα προς όφελος μεγαλύτερων «παικτών».

Πρώτον, η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της ΕΕ επιβραβεύει τους μεγαλύτερους γαιοκτήμονες και τις πιο βιομηχανοποιημένες γεωργικές εκμεταλλεύσεις, καθώς η πλειονότητα των κονδυλίων διανέμεται με βάση τα καλλιεργούμενα στρέμματα.

Δεύτερον, οι ισχυροί λιανοπωλητές και οι εταιρείες τροφίμων είναι σε θέση να επιβάλλουν χαμηλές τιμές στους αγρότες.

Τους λένε «μεγαλώστε ή φύγετε»

Τρίτον, οι πολυεθνικές αγροχημικών συμπιέζουν τους αγρότες στην πηγή, αυξάνοντας τις τιμές σε αυτά που χρειάζονται, όπως είναι οι υβριδικοί σπόροι, τα φυτοφάρμακα, τα λιπάσματα και τα φάρμακα για τα ζώα. Αυτό ωθεί τους μικρότερους παραγωγούς εκτός επιχειρήσεων, καθώς μόνο οι βιομηχανικές εκμεταλλεύσεις μπορούν να επιβιώσουν πουλώντας σε χαμηλές τιμές, ενώ επωμίζονται υψηλότερο κόστος.

Με λίγα λόγια, το μήνυμα προς τις οικογενειακές επιχειρήσεις είναι: μεγαλώστε ή φύγετε.

Οι συνομιλίες για μια εμπορική συμφωνία ΕΕ – Mercosur (σ.σ. η ΚΑΠ της Λατινικής Αμερικής) εντείνουν την πίεση, καθώς η γεωργία αποτελεί πιθανό διαπραγματευτικό χαρτί της ΕΕ για την πρόσβαση στην αγορά της Νότιας Αμερικής. Μια συμφωνία θα μπορούσε να ανοίξει την πόρτα σε εισαγωγές μεγάλων ποσοτήτων βόειου κρέατος, που ευθύνονται για μαζική αποψίλωση και υποβάθμιση των δασών.

Οι αγρότες μαστίζονται επίσης από τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης. Οι ξηρασίες προκαλούν σήμερα ετήσιες οικονομικές απώλειες, ύψους περίπου 9 δισ. ευρώ, σε ολόκληρη την ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η ακραία ζέστη και η ξηρασία, οι πυρκαγιές, οι πλημμύρες και οι καταιγίδες έχουν καταστρέψει τις ευρωπαϊκές γεωργικές εκτάσεις, αλλά και τα φυσικά συστήματα από τα οποία εξαρτώνται οι αγρότες, όπως οι μέλισσες και άλλοι επικονιαστές. Οι μικρές και μεσαίες γεωργικές εκμεταλλεύσεις, οι οποίες ήδη παλεύουν να κρατηθούν όρθιες, μπορούν να εξαλειφθούν από ένα και μόνο καιρικό φαινόμενο.

Κανένας από τους σημαντικότερους κανόνες της Πράσινης Συμφωνίας δεν έχει εφαρμοστεί και κανένας από τους στόχους της στρατηγικής της ΕΕ «Από το αγρόκτημα στο πιρούνι» δεν έχει επιτευχθεί, παρόλο που θα ωφελούσαν τους αγρότες.

Εάν είχαν υιοθετηθεί οι κανόνες της ΕΕ για τη «βιώσιμη» χρήση των φυτοφαρμάκων, με οικονομική και διαρθρωτική στήριξη των γεωργών, θα μπορούσαν να είχαν μειώσει την εξάρτηση από τα χημικά. Αυτό θα ήταν ένα καλό νέο για την υγεία των αγροτών, καθώς και για το πορτοφόλι τους. Αντ’ αυτού, η δεύτερη απάντηση της Επιτροπής στις διαμαρτυρίες ήταν η απόσυρση των σχεδίων για τη μείωση της χρήσης φυτοφαρμάκων.

Η επικαιροποιημένη Οδηγία για τις βιομηχανικές εκπομπές, με στόχο τον περιορισμό της ρύπανσης από τις βιομηχανικές φάρμες, θα μπορούσε να είχε συμβάλει στον μετριασμό της κλιματικής κρίσης, αλλά κατέληξε να την τροφοδοτεί, καθώς χαλάρωσε τους κανόνες για τις μεγαλύτερες χοιροτροφικές και πτηνοτροφικές μονάδες και αγνόησε εντελώς τα βοοειδή.

Ο ύπουλος ρόλος των ισχυρών γεωργικών λόμπι

Το σχέδιο θέσπισης νομοθεσίας για ένα «βιώσιμο σύστημα τροφίμων» εγκαταλείφθηκε πριν καν κατατεθεί από την Επιτροπή, και η υποσχόμενη επικαιροποίηση των όρων καλής διαβίωσης των ζώων εγκαταλείφθηκε.

Τα πιο ισχυρά γεωργικά λόμπι και η συνομοσπονδία τους στην ΕΕ, η Copa-Cogeca, ήταν αποφασιστικά στο να καθορίσουν ποιοι κανόνες της ΕΕ ενισχύονται και ποιοι αποδυναμώνονται. Παρά τους ισχυρισμούς τους ότι εκπροσωπούν όλους τους αγρότες, συχνά έχουν λάβει θέσεις που υπερασπίζονται τα συμφέροντα μιας μειοψηφίας αγροτών: των μεγαλύτερων και ισχυρότερων παικτών, οι οποίοι μπορούν να ευημερούν σε ένα εντυπωσιακά άδικο σύστημα τροφίμων.

Αρκετοί πολιτικοί συνεχίζουν να υποστηρίζουν τις μεγαλύτερες αγροτικές επιχειρήσεις και αντιμετωπίζουν την κρίση, με το μότο: «αγρότες εναντίον της φύσης».

Πρόκειται για μια ψευδή διχοτόμηση, που πλήττει τραγικά τη μεγάλη πλειοψηφία των αγροτών. Σκόπιμα μετατοπίζει την εστίαση μακριά από τα βαθύτερα αίτια των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι αγρότες και επιδεινώνει την κατάστασή τους, μέχρι να μείνουν μόνο οι μεγαλύτερες φάρμες.

Οι αγρότες και η φύση είναι σύμμαχοι – είναι η δυναμική της αγοράς, οι λανθασμένες επιδοτήσεις και η έλλειψη κατάλληλης ρύθμισης που θέτουν τους αγρότες ενώπιον μιας απελπισμένης επιλογής μεταξύ της μη βιώσιμης βιομηχανικής παραγωγής ή της χρεοκοπίας.

Προδίδοντας τους αγρότες

Αντί να καλωσορίσουν τα μέτρα για τη βελτίωση των οικοσυστημάτων, από τα οποία εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό οι αγρότες, ορισμένοι πολιτικοί και οι λομπίστες στον τομέα της γεωργίας έχουν καταστήσει την προστασία της φύσης και την Πράσινη Συμφωνία της ΕΕ (Green Deal) τον εύκολο αποδιοπομπαίο τράγο.

Οι ακροδεξιοί και οι συντηρητικοί πολιτικοί, ιδίως, εργαλειοποιούν τη δυσαρέσκεια των αγροτών και δείχνουν με το δάχτυλο τις περιβαλλοντικές ρυθμίσεις. Όμως, το να στέλνουν στους οργισμένους αγρότες το μήνυμα ότι φταίνε οι πράσινοι κανόνες, ενώ υποστηρίζουν ένα σύστημα που λειτουργεί μόνο για ένα μικρό ποσοστό των γιγάντιων παραγόντων της αγοράς, δεν είναι παρά προδοσία, υποστηρίζει η Euobserver.

Η πρώτη αντίδραση της Κομισιόν στις διαμαρτυρίες των αγροτών ήταν να χορηγήσει, για τρίτη συνεχή χρονιά, παρέκκλιση από τις απαιτήσεις της ΚΑΠ για την αγρανάπαυση, ενός μικρού ποσοστού καλλιεργήσιμης γης. Αυτό όχι μόνο προκαλεί σημαντική ζημιά στα οικοσυστήματα και θα μπορούσε να πιέσει περαιτέρω τις τιμές με την αύξηση της παραγωγής, αλλά αποσπά την προσοχή από τις πραγματικές συστημικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται απεγνωσμένα οι αγρότες.

Πηγή giorgoskatsadonis.blogspot.com