Σκληρό σιτάρι: Γεμάτες οι αποθήκες στη Θεσσαλία, στάσιμο το εμπόριο

Σε ρυθμούς θερινής ραστώνης έχει περιέλθει η εγχώρια αγορά σκληρού σιταριού, με τους αγροτικούς συνεταιρισμούς της Θεσσαλίας να διατηρούν αποθηκευμένες τις ποσότητες της νέας σοδειάς, αντιμετωπίζοντας την υποτονική ζήτηση από την πλευρά του εμπορίου. Οι έμποροι προσφέρουν χαμηλές τιμές επικαλούμενοι τη μέτρια ποιότητα, προκαλώντας την έντονη αντίδραση των παραγωγών που βλέπουν τα αποθέματά τους να λιμνάζουν στις αποθήκες.

Για τον μέσο παραγωγό, η στασιμότητα αυτή μεταφράζεται σε άμεσο πρόβλημα ρευστότητας. Συνεταιρισμοί όπως η ΕΒΟΛ και ο Πλατύκαμπος αναγκάζονται να δώσουν μια προκαταβολή της τάξης των 20 λεπτών το κιλό σε όσους έχουν άμεση ανάγκη μετρητών, κρατώντας την παραγωγή αποθηκευμένη μέχρι να βελτιωθούν οι συνθήκες. Η πρακτική αυτή επιβεβαιώνει το κλίμα απογοήτευσης όπως είχαμε αναφέρει πρόσφατα για την καθήλωση των τιμών σε επίπεδα που δεν καλύπτουν το αυξημένο κόστος καλλιέργειας.

Η σκιά της Ορεστιάδας και το επιχείρημα της ποιότητας

Η αμυντική στάση των Θεσσαλών παραγωγών ενισχύθηκε μετά τα πρόσφατα αποτελέσματα στη Βόρεια Ελλάδα. Η εμπορική συμφωνία όπου έκλεισε το σκληρό σιτάρι η Ένωση Ορεστιάδας στα 21,4 λεπτά το κιλό λειτούργησε ως ψυχολογικό βαρίδι, καθώς δεν κρίνεται ικανοποιητική από τον αγροτικό κόσμο.

Την ίδια στιγμή, οι έμποροι επιχειρηματολογούν ότι «λόγω μέτριας ποιότητας, σε αντίστοιχο επίπεδο θα κινηθούν και οι τιμές». Η απάντηση των παραγωγών είναι ευθεία και αναδεικνύει μια δομική παθογένεια της αγοράς: «Δηλαδή τα προηγούμενα χρόνια που το προϊόν ήταν ποιοτικά άριστο, υπήρχε κάποιο επιπλέον μπόνους;». Η αγορά φαίνεται εγκλωβισμένη σε ένα παιχνίδι αναμονής, όπου η ποιότητα χρησιμοποιείται μονομερώς ως εργαλείο πίεσης των τιμών προς τα κάτω, αγνοώντας τα διεθνή σήματα, όπως η κορυφή στη Νότια Ιταλία που έφτασε τα 315 ευρώ ο τόνος για τα ποιοτικά σιτάρια.

Η εικόνα στις αποθήκες των συνεταιρισμών

Η κατάσταση στις μεγάλες συνεταιριστικές οργανώσεις της Θεσσαλίας αποτυπώνει το μέγεθος της αποθεματοποίησης.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Αγροτικού Συνεταιρισμού Πλατυκάμπου Γιάννη Κουκούτση, τα νούμερα δεν βγαίνουν. «Φέτος αλωνίσαμε περί τους 2.500 τόνους. Η μέση παραγωγή κυμαίνεται στα 300 kg. Οι τιμές που ακούγονται δεν μας ικανοποιούν, αφού το κόστος φέτος ήταν ιδιαίτερα αυξημένο», τονίζει χαρακτηριστικά.

Στη Νίκαια, η τακτική διαφέρει ελαφρώς ως προς το χρονοδιάγραμμα. Ο πρόεδρος του Αγροτικού Συνεταιρισμού Νίκαιας, Αντώνης Ρεντζιάς, εξηγεί τη στρατηγική τους: «Ο Συνεταιρισμός κατά την προσφιλή του συνήθεια θα καλέσει μέσω ανακοίνωσης τους εμπόρους να καταθέσουν τις προσφορές τους. Αυτό τοποθετείται χρονικά περί τα τέλη Αυγούστου, αφού η τρέχουσα κατάσταση δεν προσφέρεται για αγοραπωλησίες». Ο συνεταιρισμός διαθέτει 4.000 τόνους στις αποθήκες του, ενώ έχει ήδη εξασφαλίσει συμβόλαια με τη βιομηχανία «Μέλισσα» στα 26 λεπτά.

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος του Συνεταιρισμού Χάλκης «Αλληλεγγύη», Κωστής Χατζηκωνσταντίνου, περιγράφει την πίεση που υφίστανται οι αγρότες: «Το ενδιαφέρον των εμπόρων προς στιγμήν είναι υποτονικό. Παρά το μεγάλο πρόβλημα ρευστότητας που αντιμετωπίζουν οι παραγωγοί, αφού και στα υπόλοιπα προϊόντα οι τιμές είναι κάτω του κόστους, υπάρχει υπομονή, χωρίς όμως να κρύβεται η ανησυχία για τη συνέχεια».

Το αδιέξοδο της αμειψισποράς

Η καθήλωση των τιμών στο σκληρό σιτάρι δημιουργεί ένα ντόμινο προβλημάτων για τη νέα καλλιεργητική περίοδο, με κυριότερο τον σχεδιασμό της αμειψισποράς. Ο κ. Ρεντζιάς συνοψίζει τον προβληματισμό του κάμπου: «Δεν ξέρουμε ποιο προϊόν να σπείρουμε, για να ξεκουράσουμε το χωράφι μας. Φέτος η ελαιοκράμβη κέρδισε αρκετά στρέμματα από το σιτάρι, αλλά οι υπόλοιποι επιλογές είναι απογοητευτικές. Οι τιμές στα ψυχανθή (φακή, ρεβύθι), στη μηδική κι αλλού είναι μη συμφέρουσες».

Η έλλειψη εναλλακτικών λύσεων που να προσφέρουν βιώσιμο εισόδημα εγκλωβίζει τους παραγωγούς σε παραδοσιακές καλλιέργειες, παρά το γεγονός ότι η αγορά δείχνει να μην τις ανταμείβει επαρκώς τη δεδομένη χρονική στιγμή.

Πηγή: ypaithros.gr