Παρά την δημογραφική καθίζηση που καταγράφει η ΕΛ.ΣΤΑΤ, η μείωση της κατανάλωσης ελαιολάδου τρέχει με ακόμη πιο γρήγορους ρυθμούς. Αποτέλεσμα η Ελλάδα να έχει πέσει στη 2η θέση της παγκόσμιας κατάταξης στην κατά κεφαλή κατανάλωση ελαιολάδου με 10,3 κιλά / ετησίως/ άτομο έναντι 11,4 κιλών της Ισπανίας, που έχει, και εδώ, κατακτήσει την 1η θέση παγκοσμίως.
Στην 3η θέση ακολουθεί η Ιταλία με 7,1 κιλά, 5η η Συρία με 6,8 κιλά, 6η η Κύπρος με 6,3 κιλά, 7η η Πορτογαλία με 5,8 κιλά, 8η η Αλβανία με 5,2 κιλά, στην 9η θέση το Μαρόκο με 3,7 κιλά και την πρώτη δεκάδα κλείνει η Παλαιστίνη με 3,3 κιλά ετησίως.
Τα στοιχεία έχουν την επίσημη σφραγίδα του Διεθνούς Συμβουλίου Ελαιοκομίας (IOC) αλλά είναι σχετικά παλιά, της εμπορικής περιόδου 2020/21.
Όλες οι ενδείξεις συνηγορούν ότι ειδικά φέτος, με την κατακόρυφη άνοδο τιμών, η κατανάλωση θα υποχωρήσει ακόμη περισσότερο.
Για αυτή τη διαχρονική υποχώρηση τα αίτια είναι πολλά και θα χρειαζόταν μια μεγάλη συζήτηση, την οποία προσωπικά θα συμπύκνωνα σε μια μόνο λέξη: αδιαφορία.
Κατά τα άλλα, τα περί ”εθνικού προϊόντος” είναι λόγια κενού περιεχομένου. Με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την κατάσταση στο χώρο της μαζικής εστίασης (HORECA) με ευθύνη όλων. Από τα Υπουργεία, τους εποπτευόμενους αρμόδιους Οργανισμούς, τους (δι)επαγγελματικούς φορείς, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τις τοπικές κοινωνίες, ιδίως των ελαιοπαραγωγικών περιοχών, μέχρι και τους ιδιοκτήτες των εστιατορίων, ταβερνών κτλ.
Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν για τις επιτραπέζιες ελιές όπου σερβίρονται στα μπαρ κάτι άθλια, αηδιαστικά σνακ, ούτε ξέρω πως τα λένε, ενώ στην Πορτογαλία, την Ισπανία, ακόμη και στο πιο φτωχικό tapas θα σας κεράσουν σε ένα πιατάκι λίγες ελίτσες. Ευτυχώς το ελληνικό ισοζύγιο, αντισταθμίζεται από την καλή πορεία των εξαγωγών έχοντας όμως παραμελημένη τελείως την εσωτερική κατανάλωση.
Πηγή – olivenews.gr
