Σε απόγνωση οι σταφιδοπαραγωγοί

Ανοιχτό παραμένει το θέμα της κορινθιακής σταφίδας για το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, όπως τόνισε ο υφυπουργός Γιώργος Στύλιος σε πρόσφατη συνάντηση με αγρότες της Ηλείας. Ωστόσο, τα προβλήματα στην εμπορία του προϊόντος παραμένουν και οδηγούν σε απόγνωση τους σταφιδοπαραγωγούς.

Στο μεταξύ, δυναμικές κινητοποιήσεις πραγματοποίησαν παραγωγοί σταφίδας την προηγούμενη εβδομάδα, σε Πύργο και Αίγιο, για κατώτερες εγγυημένες τιμές που να καλύπτουν το κόστος παραγωγής (ειδικά για τη σταφίδα να ξεπερνά τα 2 ευρώ το κιλό).

Ο κ. Γιάννης Μποδιώτης, παραγωγός και πρόεδρος Αγροτικού Συλλόγου Αιγίου «Μπακόπουλος – Ντρίνιας», ανέφερε στον ΑγροΤύπο ότι «ζητάμε να παρθούν τώρα μέτρα στήριξης των παραγωγών σταφίδας. Κάναμε μια πρώτη κινητοποίηση την ίδια ημέρα σε Αίγιο και Πύργο και θα συνεχίσουμε. Η σταφίδα είναι μια δύσκολη καλλιέργεια που γίνεται κυρίως σε ορεινές και ημιορεινές περιοχές. Στις πεδινές έχει αντικατασταθεί από τις ελιές. Πρέπει να τη στηρίξουμε, γιατί δεν υπάρχουν εναλλακτικές καλλιέργειες για τους παραγωγούς. Αυτή την εποχή η ΠΕΣ παίρνει σταφίδα για αποθήκευση. Στα 90 λεπτά ή με ανοικτές τιμές αγοράζουν οι μεταποιητές, ενώ έφτασε να πωλείται στην περιοχή και στα 50 λεπτά. Έχουμε φτάσει στο Νοέμβριο, η συγκομιδή έγινε τον Αύγουστο και οι παραγωγοί την έχουν στις αποθήκες τους. Δεν ξέρουν τι να την κάνουν και προσπαθούν να διαπραγματευτούν κάποια καλύτερη τιμή, αλλά είναι πολύ δύσκολο με αυτές τις συνθήκες της αγοράς. Γίνονται παιχνίδια στις πλάτες των σταφιδοπαραγωγών».    

Όπως δήλωσε στον ΑγροΤύπο ο κ. Κώστας Αποστολόπουλος, σταφιδοπαραγωγός και πρόεδρος στον Αγροτικό Σύλλογο Χανδρινού στη Μεσσηνία, «η σταφίδα παραμένει στις αποθήκες των παραγωγών και εμπορικές πράξεις δε γίνονται. Είναι η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά που υπάρχει πρόβλημα στη διακίνηση του προϊόντος. Η Ένωση Μεσσηνίας παίρνει σταφίδα για λογαριασμό της ΠΕΣ για αποθήκευση. Οι έμποροι αγοράζουν, αλλά με χαμηλές τιμές από τον παραγωγό. Έφτασαν να δίνουν 70 λεπτά το κιλό, γιατί κάνουν άμεση πληρωμή και τα χρήματα τα έχουν ανάγκη οι παραγωγοί. Από την άλλη, η ΠΕΣ ανακοίνωσε 1,18 ευρώ αλλά οι παραγωγοί δε γνωρίζουν πότε θα πληρωθούν».

Ο κ. Μίλτος Σταυρόπουλος, γενικός διευθυντής στην Παναιγιάλειο Ένωση Συνεταιρισμών (ΠΕΣ), ανέφερε στον ΑγροΤύπο ότι «είναι η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά που υπάρχει πρόβλημα στην κορινθιακή σταφίδα. Το ΥπΑΑΤ μπορούσε να δώσει λύση στο απόθεμα με την εφαρμογή του προσωρινού πλαισίου στήριξης της Ε.Ε. για τα μέτρα της πανδημίας και τις κορωνοενισχύσεις.

Όμως, η ηγεσία του υπουργείου δεν το έκανε.

Το απόθεμα σταφίδας έχει καταστρέψει την τιμή. Από τα 1,60 – 1,70 ευρώ το κιλό που ήταν η τιμή παραγωγού πριν από λίγα χρόνια έφτασε στα 70 – 90 λεπτά. Σε μια εποχή που το κόστος καλλιέργειας είναι πολύ αυξημένο. Πέρσι η τιμή κατά μέσο όρο που πούλησαν οι παραγωγοί ήταν στα 90 λεπτά έως 1,05 ευρώ το κιλό. Φέτος είναι σε ακόμη πιο χαμηλά επίπεδα.

www.tharrosnews.gr

Εμπνέει και παραδειγματίζει η στάση ζωής της 88χρονης Δεν γιόρτασε ποτέ τη Γιορτή της Γυναίκας, αλλά δεν ένιωσε και ποτέ ότι μειονεκτεί έναντι των ανδρών

Η φετινή παγκόσμια γιορτή της γυναίκας είναι αφιερωμένη από εμάς στην 88χρονη ενεργή αγρότισσα και εργάτρια γης κ. Δέσποινα Ασβεστά, η οποία εργάζεται στα χωράφια της Ιεράπετρας και στα θερμοκήπια από τα 14 χρόνια της, έχοντας συμπληρώσει ήδη 74 χρόνια σκληρής χειρονακτικής εργασίας, ενώ συνεχίζει να βοηθά καθημερινά τα παιδιά και τα εγγόνια της στο θερμοκήπιο, χωρίς να έχει νοιώσει ποτέ μειονεκτικά σαν εργαζόμενη γυναίκα.

Τη συναντήσαμε στο θερμοκήπιο του εγγονού της κ. Κώστα Μπαλοθιάρη στη θέση Μπουντούλες Ιεράπετρας, να μαζεύει καυτερές πιπεριές και να ανταγωνίζεται σε ταχύτητα τους νεότερους.

Τη ρωτήσαμε αν γνωρίζει πως στις 8 Μαρτίου γιορτάζει γιατί η μέρα αυτή έχει καθιερωθεί ως η μέρα που γιορτάζουν σε όλο τον κόσμο οι γυναίκες.

«Εγώ κλείνω τώρα τα 88 και μπαίνω στα 89 μου χρόνια», μας είπε, «και δεν άκουσα ποτέ ότι έχουμε και δική μας γιορτή εμείς οι γυναίκες. Δουλεύω από 14 χρονών σαν εργάτρια γης σε κάθε λογής καλλιέργειες. Στην ύπαιθρο και στα θερμοκήπια. Με το συγχωρεμένο τον άντρα μου δουλεύαμε πάντα μαζί και ισότιμα. Δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι μειονεκτώ η υπολείπομαι σε κάτι… παρά μόνο στη μυική δύναμη. 

Άντεχα πάντα όπως κι εκείνος την σκληρή χειρωνακτική εργασία. Ξεκινούσαμε μαζί το πρωί με την αυγή τη δουλειά στο χωράφι και σταματούσαμε πάλι μαζί κατά τη δύση του ήλιου. Η ισότητα μεταξύ μας ήταν δεδομένη, αλλά εγώ ήμουν εκείνη που είχε το κουμάντο στην οικογένεια και στην  οικονομική διαχείριση. Στην κρητική οικογένεια υπήρχε πάντα ο απαραίτητος σεβασμός , του άντρα προς τη γυναίκα. Σε εκείνη που εργάζεται, που κάνει παιδιά, που τα ανατρέφει μαζί με τον σύζυγο ασφαλώς,  που τα καθοδηγεί και συνεχίζει να τα βοηθά μέχρι να αναπνέει.

Εγώ δεν θυμάμαι να πήρα ποτέ δώρα για τη γιορτή της γυναίκας. Δεν τα ζήτησα ποτέ και γενικά δεν ήμουν από τις γυναίκες που ζήλευε στα λούσα, τη διασκέδαση και τη μεγάλη ζωή.

Και τώρα που μπαίνω στα 89, θέλω να δουλεύω στο θερμοκήπιο κάθε μέρα. Δε μπορώ να κάθομαι και να μαραζώνω μόνη μου στο σπίτι. Όσες ώρες βρίσκομαι στο θερμοκήπιο εργαζόμενη, δε φέρνω στο μυαλό μου τις στενοχώριες και τα βάσανα που έχω περάσει . Δε σκέφτομαι το γιό μου και τον άντρα που έχουν φύγει από τη ζωή. Η δουλειά μου δίνει  χαρά και δύναμη να παλεύω και να βοηθώ τα παιδιά και τα εγγόνια μου», μας λέει η 88χρονη κ. Δέσποινα Ασβεστά.

Στην πορεία που χάραξε η κ. Δέσποινα Ασβεστά συνέχισε και η κόρη της, η Ειρήνη Μπαλοθιάρη.

”Και τώρα που μπαίνω στα 89, θέλω να δουλεύω στο θερμοκήπιο κάθε μέρα. Δε μπορώ να κάθομαι και να μαραζώνω μόνη μου στο σπίτι. Όσες ώρες βρίσκομαι στο θερμοκήπιο εργαζόμενη, δε φέρνω στο μυαλό μου τις στενοχώριες και τα βάσανα που έχω περάσει . Δε σκέφτομαι το γιό μου και τον άντρα που έχουν φύγει από τη ζωή. Η δουλειά μου δίνει  χαρά και δύναμη να παλεύω και να βοηθώ τα παιδιά και τα εγγόνια μου”

«Ούτε και η δική μας η γενιά γιόρτασε ποτέ τη γιορτή της  γυναίκας. Εμείς ακολουθήσαμε το δρόμο που είχαν χαράξει οι γονείς μας. Και στη δική μου οικογένεια υπήρχε πάντα ο αμοιβαίος σεβασμός και η ισοτιμία. Αν σήμερα ο άντρας μου με ρωτούσε τι δώρο θέλω να μου πάρει στις 8 Μαρτίου που γιορτάζουμε εμείς οι γυναίκες, θα ζητούσα μόνο να έχω την υγεία μου… Τίποτε άλλο», μας είπε η κόρη της κ. Δέσποινας Ασβεστά η κ. Ειρήνη Μπαλοθιάρη.

Η χειραφέτηση της γυναίκας τα τελευταία 30 χρόνια έχει διορθώσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις όποιες διαφορές υπήρχαν στις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλλων.

Στην κρητική οικογένεια σήμερα η νέα γενιά δε βρίσκει τις διακρίσεις του παρελθόντος και οι αμοιβαίες υποχωρήσεις στις σχέσεις των νέων ζευγαριών έχουν βελτιώσει σε πολύ μεγάλο βαθμό την ομαλή συμβίωση των δύο φύλων.

«Οι γυναίκες έχουν καταφέρει να κατακτήσουν πολλά από τα κάστρα που στο παρελθόν στον εργασιακό χώρο δεν μπορούσαν να διεισδύσουν. Είναι και αισθάνονται ισότιμες με τους άντρες πλέον  και δε βρίσκουν πια κίνητρα για  να εκφράσουν παράπονα η προβληματισμούς στις σχέσεις  τους μέσα στις οικογένειες.

Όπως λένε η μητέρα μου και η γιαγιά μου, στο μόνο πράγμα που ξέρουν ότι υπολείπονται, οι γυναίκες είναι στη μυική δύναμη. Στην αγροτική δουλειά και ειδικά μέσα στο θερμοκήπιο υπάρχουν στιγμές που θα πρέπει κάποιος να σηκώσει και να μεταφέρει μεγάλα φορτία και εκεί πάντα φωνάζουν τους άντρες που έχουν περισσότερη μυική δύναμη», συμπληρώνει ο εγγονός της κ. Δέσποινας Ασβεστά κ. Κώστας Μπαλοθιάρης. 

(Πετάσης Νίκος – neakriti.gr)

Πρωτοποριακές οι ιδέες της επιχείρησης «Αχαϊκή Γη», που βάζει το ελαιόλαδο στο πεδίο της αυτοματοποιημένης πώλησης.

Νέα δεδομένα στον τρόπο διάθεσης ελαιολάδου παρουσίασε και η εταιρεία «Αχαϊκή Γη», με τον αυτόματο πωλητή που φιλοξενήθηκε σε μία από τις αίθουσες της έκθεσης FOODEXPO 2022. Πρόκειται για μία πρόταση που μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά σε περιοχές με έντονη τουριστική κίνηση, αλλά και σε χώρους όπως είναι τα καταστήματα αφορολόγητων ειδών σε λιμάνια και αεροδρόμια. Η εταιρεία διατηρεί ελαιώνες με περίπου 8.000 δέντρα στην Αχαΐα και στην Αργολίδα, τόπους καταγωγής των δύο ιδρυτών της.

Στην φετινή FOODEXPO παρουσιάστηκαν διάφορα προϊόντα από οικογενειακές επιχειρήσεις ελαιολάδου, ελιάς και τυροκομικών προϊόντων, που προσέδωσαν στην έκθεση ένα άρωμα καινοτομίας και δημιουργικότητας : Ο αυτόματος πωλητής ελαιολάδου της «Αχαΐκή Γη» αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Η ανησυχία για το μέλλον της ταχείας εξάπλωσης των πληθυσμών στα αστικά κέντρα, έδωσε την ιδέα σε δύο Βρετανούς να χρησιμοποιήσουν τις άδειες, ξεχασμένες υπόγειες σήραγγες του Λονδίνου για την καλλιέργεια φρέσκων λαχανικών. 

Η χρήση μοντέρνων υδροπονικών συστημάτων και τεχνολογιών LED απέδειξε ότι οι σήραγγες είναι μια ιδανική κατοικία για τα φυτά που – αντίθετα με την παραδοσιακή γεωργία – δεν επηρεάζονται από τις καιρικές συνθήκες, δεν χρειάζονται φυτοφάρμακα και απαιτούν ακόμη και 70% λιγότερο νερό.

Ο υπόγειος κόσμος κάτω από το Λονδίνο έχει πολλά μυστικά: κρυμμένους σιδηρόδρομους, φαινομενικά εγκαταλελειμμένους σταθμούς, κυβερνητικά δωμάτια πολέμου. Και τώρα έχει και ένα αγρόκτημα, το Growing Underground. Μην περιμένετε βέβαια να βρείτε αγελάδες ή πρόβατα στο ξεχωριστό αυτό αγρόκτημα, κάτω από τους δρόμους της γειτονιάς Clapham της βρετανικής πρωτεύουσας. 

Χτισμένο σε ένα εγκαταλελειμμένο καταφύγιο για αεροπορικές επιδρομές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η ασυνήθιστη εγκατάσταση παράγει «micro φυτά», βότανα και λαχανικά σαλάτας που προορίζονται για τα εστιατόρια της πόλης. ”Η ιδέα προήλθε από το ενδιαφέρον μου για τη βιωσιμότητα, το μέλλον των πόλεων”, λέει ο συνιδρυτής Richard Ballard. Με τις αξίες των ακινήτων να ανεβαίνουν συνεχώς στο Λονδίνο, η συμβατική καλλιέργεια έχει απομακρυνθεί από το κέντρο της πόλης εδώ και πολύ καιρό. Αλλά ο Ballard, μαζί με το συνεργάτη του Steven Dring, είχε την ιδέα να χρησιμοποιήσει το καταφύγιο όταν το ανακάλυψε εργαζόμενος ως κινηματογραφιστής. 

Βρισκόμενο στα 33 μέτρα κάτω από την επιφάνεια, το καταφύγιο κατασκευάστηκε μεταξύ 1940 και 1942 για να προστατεύσει μέχρι 8.000 άτομα από τους βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου

Οι σήραγγες είχαν, σε μεγάλο βαθμό, πέσει σε αχρηστία μετά τον πόλεμο, οπότε όταν οι Ballard και Dring πλησίασαν τους ιδιοκτήτες, την εταιρία μεταφορών TFL του Λονδίνου, κατάφεραν να εγκαταστήσουν εκεί τη λειτουργία του ιδιόμορφου αυτού αγροκτήματος. Έτυχαν περαιτέρω στήριξης και εξεύρεσης πόρων ύψους άνω του 1 εκατομμυρίου δολαρίων από διάφορους ιδιώτες. Ο διάσημος chef Michelin Roux Jr., παραγγέλνει από αυτούς λαχανικά και βότανα για το εστιατόριο του Le Gavroche. Τα φυτά αναπτύσσονται σε «κουκέτες» ανακύκλωσης χρησιμοποιώντας υδροπονικές τεχνικές καλλιέργειας και μοντέρνες λυχνίες LED που τα λούζουν με το φως και τη ζεστασιά που χρειάζονται για να ανθίσουν. 

Ο υπόγειος κόσμος κάτω από το Λονδίνο έχει πολλά μυστικά: κρυμμένους σιδηρόδρομους, φαινομενικά εγκαταλελειμμένους σταθμούς, κυβερνητικά δωμάτια πολέμου. Και τώρα έχει και ένα αγρόκτημα, το Growing Underground

Κάτω από τη λαμπερή λάμψη των τεχνητών φώτων, τα ράφια των φύλλων σαλάτας και των βοτάνων αυξάνονται με τέτοια επιτυχία που η προσφορά ξεπερνά τις απαιτήσεις της τοπικής βιομηχανίας εστιατορίων. Αυτό σημαίνει ότι η υπόγεια συγκομιδή θα μπορούσε σύντομα να βρεθεί στα σούπερ μάρκετ και τα μανάβικα, επιτρέποντας στους Λονδρέζους να αγοράσουν τρόφιμα που καλλιεργούνται κάτω από τα πόδια τους. Η εγκατάσταση συμβάλλει επίσης και λειτουργεί ως έμπνευση και για άλλες ασυνήθιστες επιχειρήσεις, καθώς οι αγρότες αναζητούν καινοτόμες λύσεις για την παραγωγή τροφίμων σε περιοχές όπου η καλλιεργήσιμη γη είναι ελλιπής.

”Μας έχουν προσεγγίσει ιδιοκτήτες γης και ανθρώπους που κατέχουν μοναδικούς ή παρόμοιους χώρους σε όλο τον κόσμο”, προσθέτει ο Ballard. ”Υπάρχουν πολλές τοποθεσίες και γεωγραφικές περιοχές στις οποίες μπορούμε να αναπτυχθούμε στο μέλλον”.

( Φωτεινή Πουρνάρα /itrofi.gr )

Η οικογενειακή επιχείρηση από την Πορταριά, που βρίσκεται στα χέρια του Αντώνη Νάτσιου και του πατέρα του Παύλου, είναι 90% εξαγωγική

Αν θες να μεγαλώσεις τη δουλειά σου, πρέπει να εξασφαλίσεις συνέχεια στις γενιές. Με αυτό κατά νου ο 36χρονος πολιτικός μηχανικός Αντώνης Νάτσιος από την Πορταριά Χαλκιδικής θέλησε μαζί με τον πατέρα του Παύλο να πάει σε άλλο επίπεδο την πολυετή αγροτική παράδοση της οικογένειας του στην ελιά και να περάσει από την απλή καλλιέργειά της στη μεταποίηση.

Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά την απόφαση αυτή, η οικογενειακή επιχείρηση «Ελιά Νάτσιος» έχει καταφέρει να είναι κατά 90% εξαγωγική και να ταξιδεύει την πράσινη ελιά Χαλκιδικής από τη Γερμανία και την Κύπρο μέχρι την Ιταλία και την Ισπανία –αμφότερες ελαιοπαραγωγικές χώρες- αλλά και τη μακρινή Αυστραλία. Αξιοποιώντας περί τις 5.000 ρίζες ελαιόδεντρων σε Πορταριά, Σήμαντρα, Όλυνθο και Νέα Μουδανιά, έχει παραγωγική δυναμικότητα περίπου 1.000 τόνων ετησίως στη μονάδα της στην Πορταριά.

Στην προϊόντική της γκάμα περιλαμβάνονται από ελιές πράσινες ολόκληρες, εκπυρηνωμένες, σε ροδέλες, αλλά και γεμιστές με αμύγδαλο, με πιπεριά και σκόρδο μέχρι μαύρες ελιές Χαλκιδικής (σταφίδα και βαρελίσιες), αλλά και ελιές Καλαμών ολόκληρες, εκπυρηνωμένες και σε ροδέλες. Η εταιρεία μάλιστα έχει στα πλάνα της και περαιτέρω προϊοντική επέκταση, ενώ σχεδιάζει να μπει σε επόμενη φάση και στο κομμάτι της μικροσυσκευασίας, που σήμερα αποτελεί μόλις το 5% της δραστηριότητάς της.

η οικογενειακή επιχείρηση «Ελιά Νάτσιος» έχει καταφέρει να είναι κατά 90% εξαγωγική και να ταξιδεύει την πράσινη ελιά Χαλκιδικής από τη Γερμανία και την Κύπρο μέχρι την Ιταλία και την Ισπανία –αμφότερες ελαιοπαραγωγικές χώρες- αλλά και τη μακρινή Αυστραλία

Η Ελιά Νάτσιος δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ποιότητα, ένα παζλ που συντίθεται σε όλα τα στάδια της παραγωγικής διαδικασίας, από τη συγκομιδή και τη μεταφορά μέχρι τη μεταποίηση. Αυτή την περίοδο μάλιστα ολοκληρώνεται η συγκομιδή της πράσινης ελιάς, με τους καρπούς να συλλέγονται χειρονακτικά μία προς μία. Δίνεται δε μεγάλη προσοχή στο στάδιο αυτό, ώστε οι ελιές να συλλεχθούν χωρίς χτυπήματα και σημάδια. 

Ο πλήρης έλεγχος της παραγωγής, από το χωράφι μέχρι τη συσκευασία, όπως λέει ο Αντώνης Νάτσιος, δίνει στην εταιρεία και τη δυνατότητα να ελέγχει την ποιότητα.

Η αγροτική καθημερινότητα και το επόμενο βήμα

Ο Αντώνης Νάτσιος μεγάλωσε μέσα στους ελαιώνες και τις καλλιέργειες με βερίκοκα που διέθετε η οικογένειά του. Ο πατέρας του Παύλος από την ηλικία των 20 ετών ασχολούνταν με τη γη και θέλησε να μεταδώσει στον γιο του την αγάπη του για τον αγροτικό κλάδο, αλλά και να του διδάξει ένα μάθημα, πως, αν δεν κοπιάσεις και δεν ιδρώσεις, δεν μπορείς να πετύχεις το κάτι παραπάνω. Κάπως έτσι το χωράφι έγινε η καθημερινότητα του Αντώνη Νάτσιου. Μικρός μάλιστα θυμάται να φτιάχνει σπιτάκια από τα κλαδιά που περίσσευαν μετά το κλάδεμα των ελιών και να μπαίνει μέσα για να παίξει.

«Όσο ήμουν μικρότερος δεν μπορούσα να αντιληφθώ τα μαθήματα που μου έδινε ο πατέρας μου. Εκ των υστέρων όμως εκτίμησα την επιμονή του να ασχοληθώ και με τη γη» λέει στη Voria ο Αντώνης Νάτσιος, που δεν αμέλησε όμως τη γνώση και ολοκλήρωσε παράλληλα τις σπουδές του στο Πολυτεχνείο, ασκώντας μέχρι και σήμερα το επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού. «Αυτό που εγώ βρήκα ήταν χωράφια. Ποιο θα έπρεπε να είναι το επόμενο βήμα, να τα πουλήσω για να γίνουν οικόπεδα; Ήθελα να δημιουργήσω τη συνέχεια της οικογενειακής αγροτικής παράδοσης, τη συνέχεια στις γενιές» εξηγεί στη Voria.

Αυτή την περίοδο μάλιστα ολοκληρώνεται η συγκομιδή της πράσινης ελιάς, με τους καρπούς να συλλέγονται χειρονακτικά μία προς μία. Δίνεται δε μεγάλη προσοχή στο στάδιο αυτό, ώστε οι ελιές να συλλεχθούν χωρίς χτυπήματα και σημάδια

(Μαρία Μαθιοπούλου – voria.gr)

Το Γαλλικό Εθνικό Ινστιτούτο Ερευνών για τη Γεωργία, τα Τρόφιμα και το Περιβάλλον (INRAe) κατασκεύασε ένα ρομπότ οινοποίησης, που ονομάζεται Vinimag. Το ρομπότ κατασκευάστηκε στα πλαίσια του πενταετούς προγράμματος ”Ανάπτυξη ενός μικρού οινοποιείου και αντίστοιχου εξοπλισμού” και μπορεί να οινοποιήσει ένα μεγάλο αριθμό διαφορετικών ποικιλιών με μικρές ποσότητες σταφυλιών. Το σύνολο του έργου κόστισε συνολικά 3,2 εκατομμύρια ευρώ και συγχρηματοδοτήθηκε από ιδιωτικές εταιρείες και δημόσιους φορείς.

Το Vinimag διαθέτει το πλεονέκτημα ότι μπορεί να αυτοματοποιήσει την παραγωγή οίνου ακόμα και σε πολύ μικρές παρτίδες. Οι οινοποιήσεις διεξάγονται σε χώρο με σταθερή θερμοκρασία 16⁰C και ο αριθμός των δειγμάτων που αναμένεται να χρησιμοποιηθεί είναι 8500. Προέρχονται από τη συλλογή (Vassal vine conservation) που βρισκόταν στη Ν. Γαλλία αλλά για την ευκολότερη διεξαγωγή του πειράματος μεταφερθήκαν σε κοντινή τοποθεσία.

”Θα είμαστε σε θέση να παγώσουμε παρτίδες ενός κιλού λευκού ή ερυθρού σταφυλιού, που προέρχεται από μόνο ένα κλήμα και να δοκιμάζουμε συνεχώς την απόδοση τους σε συνθήκες έλλειψης νερού. Με αυτόν τον τρόπο θα καταφέρουμε να εξάγουμε αρκετά συμπεράσματα για την επίδραση της κλιματικής αλλαγής ή τις ασθένειες χωρίς να υπάρχει ο φόβος για σφάλματα χειρισμού” αναφέρει η Marie-Agnès Ducasse από το Γαλλικό Ινστιτούτο Αμπέλου και Οίνου (IFV). ”Το ρομπότ καταφέρει να μας δώσει πιο γρήγορα τις πληροφορίες που χρειαζόμαστε από τις οινοποιήσεις και κατά συνέπεια θα μας βοηθήσει να επιταχύνουμε τη διαδικασία της επιλογής ποικιλιών” συνεχίζει η Ducasse.

Το ρομπότ έχει την ικανότητα να ζυμώσει 1000 δείγματα ετησίως σε 60 αντιδραστήρες, εξοπλισμένους με αφαιρούμενο καπάκι και διπλό έμβολο, χωρίς να χρειάζεται να περιμένουμε την κανονική ημερομηνία τρύγου. Τα σταφύλια αποψύχονται και στη συνέχεια αναμειγνύονται αυτόματα, για να επαναληφθεί η διαδικασία σύνθλιψης πριν τοποθετηθούν σε δεξαμενές. Το καπάκι μπορεί επίσης να τρυπηθεί και το γλεύκος να ομογενοποιηθεί. ”Το Vinimag μπορεί να βγάλει και να ζυγίσει έναν αντιδραστήρα κάθε λεπτό έτσι ώστε να συμπεράνει από την απελευθέρωση CO2 και την πρόοδο της ζύμωσης’‘, εξηγεί ο Frédéric Habouzit από τον πειραματικό τομέα του INRAe (Pech Rouge).

Γράφει

Δημήτρης Καραχάλιος, οινολόγος

Πηγή – Vitispere (oinologia.gr)

Aν ακούσει κανείς τη φράση ”εξωτικό φρούτο”, σίγουρα το μυαλό του θα πάει σε passion fruit, drangonfruit ή κάτι παρεμφερές. Αλλά γνωρίζατε πως στα εξωτικά φρούτα ανήκει και μια κατηγορία μήλου;

Πρόκειται για την ποικιλία μήλων Black Diamond (μαύρο διαμαντένιο μήλο) ή στα ελληνικά μαύρο μήλο. Το μήλο αυτό πωλείται μόνο σε συγκεκριμένες αγορές στη Σαγκάη, το Θιβέτ, το Πεκίνο και ακόμα πιο σπάνια στις ΗΠΑ. Είναι σχεδόν απίθανο να βρείτε ένα αυθεντικό μαύρο μήλο στην Ελλάδα και όπου και να το βρείτε θα είναι εξαιρετικά ακριβό. Αλλά γιατί;

Το κόστος οφείλεται στις αυστηρές απαιτήσεις καλλιέργειας. Στην πραγματικότητα, το χρώμα τους είναι ένα πολύ σκούρο μωβ. Πρόκειται για μια ασυνήθιστη ποικιλία μήλων Huaniu ή κινέζικου Red Delicious, που είναι εγγενή στην απομακρυσμένη ορεινή κοινότητα του Nyingchi στο Θιβέτ. Τα μήλα αποκτούν το μοναδικό χρώμα τους απορροφώντας τις ακτίνες του ήλιου σε μεγάλα υψόμετρα κατά τη διάρκεια της ημέρας και αντέχοντας τις ψυχρές θερμοκρασίες τη νύχτα.

Χάρη στο διαρκώς μεταβαλλόμενο κλίμα, λοιπόν, αποκτούν το έντονο μωβ χρώμα τους. Αν και μπορούν να αντέχουν μεγάλες κλιματικές αλλαγές μέσα σε ένα 24ωρο, δεν μπορούν να αντέξουν θερμοκρασίες πάνω από 26,6 βαθμούς Κελσίου ή κάτω από -1 βαθμούς για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Για αυτό και στην Ελλάδα θα ήταν κάπως δύσκολο να επιβιώσουν.

Τα πράγματα δεν είναι πάντα ευκολότερα και για τους ίδιους τους αγρότες των Ιμαλαΐων, οι οποίοι παλεύουν σκληρά να καλλιεργήσουν μαύρα μήλα. Χρειάζονται 8 χρόνια μέχρι να είναι έτοιμα για συγκομιδή, ενώ η εποχή συγκομιδής τους είναι αποκλειστικά δύο φορές το χρόνο!

Αλλά όσον αφορά στη γεύση, μερικοί άνθρωποι ισχυρίζονται ότι αξίζουν την αναμονή. Τα μαύρα μήλα Black Diamond έχουν υψηλή συγκέντρωση γλυκόζης, καθιστώντας τα πιο γλυκά από ορισμένες κοινές ποικιλίες. Επιπλέον, η μοναδική, μωβ όψη τούς προσδίδει μια παραπάνω γοητεία.

Δυστυχώς, ο μόνος τρόπος να τα αποκτήσετε είναι η επίσκεψη σε κάποιο premium σούπερ μάρκετ στην Ασία, αφορμή και για ένα ταξίδι σε όσους έχουν τη δυνατότητα.

Πηγή – cibum.gr

Το τριήμερο 28 – 30 Οκτωβρίου, στην Μελιβοία του Δήμου Αγιάς θα πραγματοποιηθεί η Γιορτή Κάστανου «Οι Καρποί Της Μελίβοιας Γης». Ο Δήμαρχος Αγιάς μίλησε σε ραδιοφωνικό σταθμό για τις προοπτικές που έχει το κάστανο, ενώ ανήγγειλε ότι μέσα στον Δεκέμβριο θα κυκλοφορήσει μπύρα με κάστανο που θα προέρχεται από τον Δήμο Αγιάς.

Στόχος της γιορτής, όπως είπε, είναι να αναδειχθεί και να τιμηθεί αυτό το προϊόν, το οποίο καλλιεργείτε σε πολλές περιοχές του Δήμου, με το μεγαλύτερο όμως ποσοστό να εξάγεται προς την Ιταλία, την οποία ο Δήμαρχος, χαρακτήρισε ως πρύτανη της τυποποίησης του κάστανου.

«Ήρθε η ώρα όμως να κάνουμε κι εμείς κάτι αντίστοιχο. Το κάστανο είναι ένα προϊόν που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη ζαχαροπλαστική ως αλεύρι, δεν έχει γλουτένη, δεν έχει καθόλου λιπαρά και χρόνια τώρα υπάρχει και η παραγωγή μπύρας από κάστανο στην Ιταλία», τόνισε,

Μάλιστα σημείωσε πως ήδη ο Δήμος έχει έρθει σε στρατηγική συμφωνία με τη ζυθοποιίας Πηνειός, που βγάζει την μπύρα Λόλα και μέσα στον Δεκέμβριο θα κυκλοφορήσουν τα πρώτα περίπου 500 μπουκάλια μπύρας από κάστανο της περιοχής, ενώ ήδη έχουν γίνει οι πρώτες δοκιμές.

Επίσης, σύμφωνα με τον Δήμαρχο υπάρχει επαφή και με μεγάλη μπισκοτοβιομηχανία, ώστε να παραχθεί και μπισκότο με κομμάτια κάστανου. Οι πρώτες επαφές, όπως είπε, είναι θετικές και θεωρείται σχεδόν σίγουρη η συνεργασία.

Ο Δήμαρχος Αγιάς αναφερόμενος στις ασθένειες που έπληξαν φέτος τις καστανιές της περιοχής ξεκαθάρισε πως « η παραγωγή που έχει πρόβλημα είτε βρίσκεται στα κτήματα είτε έχει παραμείνει στα ψυγεία. Ό,τι κυκλοφορεί από τον Δήμο Αγιάς , έχουμε την τύχη να έχουμε αρκετά χωριά που ασχολούνται με το κάστανο , είναι ποιοτικά ελεγμένο και άφοβα οι καταναλωτές μπορούν να προμηθευτούν τα κάστανά μας».

Σύμφωνα με τον Δήμαρχο Αγιάς, το κάστανο έχει τεράστιες δυνατότητες και μέσα στις πολλές δράσεις και πρωτοβουλίες που έχουν παρθεί είναι και η συνεργασία με τοπικό πετρόμυλο, όπου ήδη έχουν παραχθεί τα πρώτα 100 κιλά αλεύρι από κάστανο, που θα χρησιμοποιηθεί στις γευσιγνωσίες της γιορτής, ενώ θα γίνει και παραγωγή φρέσκων ζυμαρικών με το αλεύρι κάστανου.

«Εάν ένα προϊόν σε ζει, σε θρέφει, είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής σου, εάν δεν το ενσωματώσεις εσύ στην καθημερινότητά σου πως έχεις την απαίτηση να το κάνουν οι άλλοι», είπε χαρακτηριστικά και σημείωσε πως στη γιορτή θα υπάρχουν δραστηριότητες με περιπάτους στο μονοπάτι, επισκέψεις σε αγροκτήματα, θα παρουσιαστεί η συνεργασία που βρίσκεται σε εξέλιξη με το πρόγραμμα Νέα γεωργία- Νέα γενιά του Ιδρύματος Νιάρχου όπου αξιόλογοι ομιλητές μιλήσουν για το πως μπορεί να συνδεθεί η παραγωγή με την κατανάλωση. Τέλος θα αναδειχθεί η προσπάθεια του Δήμου για τη δημιουργία κέντρου κάστανου στη Μελιβοία και η πρόταση για τη δημιουργία ενός θεματικού πάρκου πάλι με επίκεντρο το κάστανο.

https://giorgoskatsadonis.blogspot.com

Φόρτωνε τα συνολικής αξίας 5.000 ευρώ κλεμμένα φρούτα σε όχημά και τα έκρυβε σε άλλα χωράφια

Γράφει

Γιάννης Παπαζαχαρίας*

Αναρωτιέμαι αν την ώρα που όλος ο πλανήτης πουλά Cabernet Sauvignon, Merlot, Chardonnay, με φοβερές προδιαγραφές και τα κρασιά των ποικιλιών αυτών τα παράγουν μεγάλοι οίκοι και ζηλευτοί οινολόγοι, ποιος είναι ο λόγος οι καταναλωτές ανά τον κόσμο να δοκιμάσουν τις παραπάνω ποικιλίες από έναν Έλληνα παραγωγό;

Ποια η σημασία στη διεθνή, αλλά και στην εγχώρια, αγορά ενός εξαιρετικού (ας πούμε) Cabernet Sauvignon;

Στις μέρες μας που η κλιματική αλλαγή προελαύνει και το κόστος παραγωγής – λόγω των καταστάσεων που ζούμε – έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη, η τιμή ενός ελληνικού κρασιού που έχει ως βάση του τις διεθνείς ποικιλίες, δεν είναι ανταγωνιστική στη διεθνή αγορά. Σε αυτά αν κανείς προσθέσει και το γεγονός της χρόνιας εμμονής των περισσότερων Ελλήνων παραγωγών να μην επενδύουν πρώτα – και πάνω από όλα – στο αμπέλι τους οδηγούμαστε σε ένα απίστευτα υψηλό κόστος παραγωγής. Δεν είναι τυχαίο πως τα κρασιά διεθνών ποικιλιών από την Ελλάδα που πάνε καλά σε πωλήσεις στις διεθνείς αγορές είναι αυτά των οινοποιείων που οι αμπελουργοί τους βρίσκονται πάνω από το αμπέλι με συνεχή φροντίδα και πρόληψη ώστε να προλαβαίνουν τις ασθένειες που προέρχονται από ακραία καιρικά φαινόμενα.

Στις διάφορες εκθέσεις γευσιγνωσίας που παρακολουθώ, υπάρχουν κρασιά των προαναφερόμενων ποικιλιών που προέρχονται από χώρες όπως η Χιλή που οι τιμές τους σε σχέση με τα ελληνικά είναι εξευτελιστικές και η ποιότητά τους, σε πολλές περιπτώσεις, είναι σαφέστατα καλύτερη.

Στη διπλανή μας Ιταλία που κλιματολογικά βρισκόμαστε περίπου στο ίδιο περίπου επίπεδο, η επένδυση στις γηγενείς ποικιλίες από τους παραγωγούς οδήγησε στην παραγωγή οίνων πολύ υψηλού επιπέδου που πρωταγωνιστούν στις διεθνείς αγορές. Ποιος δεν έχει ακουστά τα περίφημα Barolo, κρασιά που προέρχονται από τη ζώνη αμπελώνων της ομώνυμης περιοχής, που έχουν ως βάση τη γηγενή ποικιλία σταφυλιών Nebbiolo; Οι Ιταλοί επένδυσαν τόσο πολύ στον αμπελώνα τους που αυτός του Barolo ανακηρύχθηκε σε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς!

Το ερώτημα που προκύπτει επομένως είναι γιατί διεθνείς ποικιλίες και όχι Ξινόμαυρο, Αγιωργήτικο, Ασύρτικο, Ξυνιστέρι; Υπάρχουν αμπελώνες γηγενών ποικιλιών, ανά την Ελλάδα, που είναι ζηλευτοί και κυρίως παγκόσμια μοναδικοί. Υπάρχουν παραγωγοί που με μεράκι καλλιεργούν και επενδύουν σε αμπελοτόπια παλιά αλλά και σε νέες φυτεύσεις.

Έχουμε όλα τα εχέγγυα να κάνουμε ”μεγάλα” κρασιά με τις ελληνικές ποικιλίες.

Ένα παράδειγμα που συχνά χρησιμοποιώ με τους συνομιλητές μου είναι ο μοναδικός Βαγγέλης Γεροβασιλείου που με τη διορατικότητά του και – προφανώς – το επιχειρηματικό του δαιμόνιο ”ανέστησε” τη Μαλαγουζιά φυτεύοντας αμπελώνες στο μοναδικό μικροκλίμα της Επανομής με την αύρα του Θερμαϊκού και τη λάμψη του Ολύμπου.

Επειδή όμως στους Έλληνες – και στους Κύπριους αδερφούς μας – αρέσουν οι αναφορές στους Αρχαίους Έλληνες, όπως αρέσουν βέβαια και σε όλους τους λάτρεις της ιστορίας ανά τον κόσμο,  έχουμε ευρήματα που αποδεικνύουν την οινοπαραγωγή, αρχαίους αμπελώνες, κρασιά με ονομασία προελεύσεως “εμφιαλωμένα” σε αμφορείς!

Στη χώρα μας και στην Κύπρο υπάρχουν πάνω από 300 γηγενείς ελληνικές ποικιλίες αμπέλου που οι καλλιεργητές – αμπελουργοί, οινοποιοί και οινολόγοι μπορούν να ασχοληθούν, 36 δε από αυτές με ολοκληρωμένη την ανάλυση των γονιδιωµάτων τους.

Το ζητούμενο σήμερα είναι να κινήσουμε το ενδιαφέρον της διεθνούς αγοράς. Κι αυτό μπορούμε να το πετύχουμε κάνοντας μεγάλα κρασιά με τις γηγενείς ποικιλίες μας.

Για να γίνει αυτό, όμως, πρέπει πρώτα απ’ όλα να πιστέψουμε στον εαυτό μας. Να πιστέψουμε πως μπορούμε να το κάνουμε!

Και ύστερα να αρχίσουμε από τα βασικά: Από τις σωστές αμπελουργικές κινήσεις. Να μπει νέο αίμα στο χώρο, παιδιά με καινούργιες ιδέες και κέφι, που θα βγουν στην ύπαιθρο – τα κρασιά δεν γίνονται στην Αθήνα! Πρέπει να δουλευτούν οι ποικιλίες, να δουλευτεί το αμπέλι.

Γιατί άμα έχεις καλό αμπέλι, έχεις καλό σταφύλι. Και άμα έχεις καλό σταφύλι, μετά είναι ευκολότερο να έχεις καλό κρασί.

*Ο Γιάννης Παπαζαχαρίας είναι οινόφιλος και έμπορος κρασιού, με 25ετη εμπειρία στο χώρο του ελληνικού κρασιού – και συνεργάτης της εταιρείας FnB brokers που βοηθά τους Έλληνες παραγωγούς να εξάγουν τα προϊόντα τους.

Πηγή – krasiagr.com