Τα πρώτα βήµατα προς µία ακόµα επιτυχηµένη σεζόν στο ακτινίδιο καλούνται να κάνουν οι παραγωγοί τις επόµενες βδοµάδες, αρχής γενοµένης µε τη βασική λίπανση. Η δυναµική που έχει αποκτήσει την τελευταία πενταετία η καλλιέργεια στη χώρα οφείλεται σε µεγάλο βαθµό στην καλή νοοτροπία που έχει επικρατήσει, µε τους παραγωγούς να ενσωµατώνουν κάθε χρόνο το βέλτιστο από πλευράς εισροών.

Όσο κάλιο τόσο ασβέστιο στα ακτινίδια, για ανοχή στο στρες και ομοιομορφία

Στην περίπτωση της ακτινιδιάς, η φυσιολογική ευαισθησία του καρπού και η µικρή ανοχή σε φαινόµενα τροφοπενίας, θέτουν ούτως ή άλλως αυστηρούς περιορισµούς στο χρονοδιάγραµµα των καλλιεργητικών επεµβάσεων, ιδίως στο κοµµάτι της λίπανσης.

Η βασική µπαίνει την άνοιξη. Το λίπασµα που θα επιλεχτεί συνήθως είναι σύνθετο µε λίγες µονάδες φωσφόρου και αρκετές καλίου και αζώτου, ενώ το κάλιο µπορεί να είναι είτε θειικό είτε χλωριούχο. Αν οι ανάγκες επιτάσσουν την αύξηση της βλάστησης τότε οι µονάδες αζώτου θα είναι υψηλές. Με βάση τα στοιχεία έµπειρων γεωπόνων, η ακτινιδιά σε πλήρη παραγωγή άνω των 4-4,5 τόνων ανά στρέµµα απαιτεί 17 κιλά αζώτου, 4 κιλά φωσφόρου και 26 καλίου, ενώ σηµαντικές είναι και οι στρεµµατικές απαιτήσεις της σε ασβέστιο (22-24 κιλά) και σε χλώριο (7,5 κιλά).

Στη συνέχεια στο παραγωγικό δέντρο εφαρµόζεται τόσο επιφανειακή όσο και διαφυλλική θρέψη. Συνήθως στο χρονικό διάστηµα ανάπτυξης του καρπού προς τα µέσα καλοκαιριού παρέχεται διαφυλλική λίπανση, ώστε το φυτό να λάβει το µέγιστο από πλευράς θρεπτικών στοιχείων. Η ακτινιδιά χρειάζεται περίπου το 65% του αζώτου στο σκάσιµο των οφθαλµών και το υπόλοιπo σε µία ή δύο δόσεις Άνοιξη και Καλοκαίρι. Αν υπάρχει µία καλλιεργητική νόρµα που πρέπει να εξαλειφθεί, αυτή είναι η προσφορά θρέψης δίχως εδαφολογική ανάλυση. Για παράδειγµα, σε περίπτωση που το έδαφος διαθέτει περιεκτικότητα σε φώσφορο τουλάχιστον 40 – 50 ppm, δεν απαιτείται η ενσωµάτωση περαιτέρω ποσότητας. Η παρουσία ικανής ποσότητας φωσφόρου πρωιµίζει την παραγωγή και βελτιώνει τη καρποφορία.

Ιδιαίτερος ο ρόλος ασβεστίου και χλωρίου

Το χλώριο δρα κατά πολλών ασθενειών προσδίδοντας αντοχή στην ακτινιδιά κατά των µυκητολογικών και βακτηριακών προσβολών. Η ακτινιδιά είναι από τα φυτά που αγαπούν το χλώριο και έχει γενικά ανάγκη από υψηλές συγκεντρώσεις χλωρίου στους ιστούς για να αναπτυχθεί. Αντίθετα, είναι εξαιρετικά ευαίσθητη στο βόριο, µε αποτέλεσµα να παρουσιάζεται τοξικότητα ακόµη και σε ελαφρά υψηλότερες συγκεντρώσεις από την άριστη. Καρποί µε χαµηλό επίπεδο ασβεστίου δεν συντηρούνται καλά, µαλακώνουν και υποβαθµίζονται γρήγορα, ενώ είναι και ευπαθείς στις διάφορες µυκητολογικές προσβολές. Καλό είναι να γνωρίζει ο παραγωγός πως στην περίπτωση του ασβεστίου, υπάρχει ισχυρός ανταγωνισµός µεταξύ βλάστησης και καρπών. Όταν η βλάστηση είναι ισχυρή και πλούσια και η καρποφορία µικρή, τότε το ασβέστιο οδεύει προς τα φύλλα και τους βλαστούς, ενώ αν η καρποφορία είναι µεγάλη και η βλάστηση περιορισµένη, το ασβέστιο οδεύει στους καρπούς.

Πηγή www.agronews.gr

Μετά από συνεργασία που είχαν ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Λευτέρης Αυγενάκης με τον πρόεδρο του ΕΛΓΑ Ανδρέα Λυκουρέντζο, ανακοινώνονται νέες πληρωμές για ζημιές του 2023.

Συγκεκριμένα:

• Την Τρίτη 2α Απριλίου 2024 και ώρα 12:00,καταβάλλονται από τον ΕΛΓΑ 60 εκ.€ για αποζημιώσεις έτους 2023.

Με την πληρωμή αυτή έχουν καταβληθεί σε διάστημα δύο   μηνών 130 εκ.€ στους παραγωγούς ενώ προβλέπεται η εξόφληση όλων των οφειλόμενων αποζημιώσεων μέχρι το τέλος του Ά εξαμήνου του 2024.

• Την Τετάρτη 3η Απριλίου 2024 και ώρα 12:00,καταβάλλονται μέσω του ΕΛΓΑ, από την Κρατική Αρωγή, 16 εκ.€,ως προκαταβολές αποζημιώσεων στις καλλιέργειες φυτικού κεφαλαίου, κυρίως ελαιοκαλλιέργειες, για τις καταστροφές τις οποίες υπέστησαν από την πύρινη λαίλαπα το καλοκαίρι 2023,στις Περιφερειακές Ενότητες, Δωδεκανήσου-Ρόδου,Μαγνησίας και Έβρου.

Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Λευτέρης Αυγενάκης δήλωσε:

«Το ΥΠΑΑΤ και ο ΕΛΓΑ δικαιώνουν τις προσδοκίες των αγροτών. Με συνέπεια και συστηματική προσπάθεια, τηρούμε τα χρονοδιαγράμματα και με τις πληρωμές που κάνουμε συνεχίζουμε να βρισκόμαστε στο πλευρό των παραγωγών μας».

Με τον όρο «βιολογικός κύκλος» περιγράφονται τα στάδια από τα οποία περνά το αμπέλι για να δώσει εμπορεύσιμο προϊόν.

Στην Ελλάδα και γενικότερα στις χώρες που δεν ανήκουν στην τροπική ζώνη, ο κύκλος αυτός διαρκεί έναν χρόνο και χωρίζεται σε δύο περιόδους: τη χειμερία νάρκη και τη βλαστική περίοδο. Σε χώρες που ανήκουν στην τροπική ζώνη όπως π.χ. Βολιβία και Ισημερινός δεν υπάρχει χειμερινή ανάπαυση και μπορεί να υπάρξουν μέχρι και 3 βλαστικές περιόδους διάρκειας 110 – 130 ημερών.

Η βλαστική περίοδος ξεκινάει με την αύξηση της θερμοκρασίας πάνω από τους 10-12οC και είναι εμφανής με το φαινόμενο της δακρύρροιας. Λέμε ότι το αμπέλι «δακρύζει» όταν από τις τομές των κλαδιών που έχουν σχηματιστεί από το κλάδεμα, ρέει υγρό. Το υγρό αυτό είναι μείγμα νερού, που απορροφά το ριζικό σύστημα, και υδατανθράκων μαζί με αζωτούχες ενώσεις που είχαν αποθηκευτεί κατά την φυλλόπτωση και την χειμερία νάρκη. Αποτελεί μία προβλαστική φάση που προετοιμάζει τους οφθαλμούς για το επόμενο στάδιο.

Στο στάδιο της αύξησης παρατηρείται διόγκωση των λανθανόντων οφθαλμών – των ματιών, δηλαδή, που σχηματίστηκαν πέρσι αλλά εκπτύσσονται την επόμενη χρονιά – ως και την τελική βλάστηση του αμπελιού. Το μείγμα των οργανικών ενώσεων, που χαρακτηρίζονται και ως αποθησαυριστικές ουσίες, «φουσκώνουν» τα μάτια και προοδευτικά απομακρύνεται η χνουδένια επικάλυψη και αποκαλύπτονται τα πρώτα μικρά φύλλα. Ο υπόλοιπος βλαστός μεγαλώνει σε μήκος και σε πλάτος. Εμφανίζονται έλικες και νέα βλαστάρια, σαν μικρά τσαμπιά, που λέγονται μούρα. Τα φύλλα, που είναι το εργοστάσιο του φυτού, όσο αναπτύσσονται, τόσο περισσότερο μετατρέπουν τον ακατέργαστο χυμό σε κατεργασμένο και επιταχύνουν την εκβλάστηση του φυτού.

Κατά την ανθοφορία τα μούρα μεγαλώνουν, ανοίγουν και ανθίζουν. Ο ρυθμός της αύξησης τώρα είναι ο μέγιστος, όταν δηλαδή η θερμοκρασία είναι περίπου στους 20-25οC. Οι ταξιανθίες που σχηματίζονται γονιμοποιούνται με τον αέρα. Για να είναι επιτυχής η γονιμοποίηση, θα πρέπει οι συνθήκες να είναι ευνοϊκές. Δεν πρέπει να βρέχει ή να έχει πολύ κρύο ή πολλή ζέστη, έτσι ώστε να γονιμοποιηθούν όλα τα άνθη. Αλλιώς θα έχουμε ανθόρροια ή καρπόρροια. Σε αυτή την περίπτωση η παραγωγή θα είναι μειωμένη και δεν θα ολοκληρωθεί το δέσιμο των ραγών.

Μετά την καρπόδεση ακολουθεί η ανάπτυξη των ρωγών.

Στην αρχή η ρώγα είναι πολύ πράσινη και πολύ ξινή. Η συγκέντρωση των οργανικών οξέων είναι μεγάλη και η περιεχόμενη χλωροφύλλη τη βοηθά στη σύνθεση σακχάρων, φαινολικών ουσιών και αμύλου. Αυξάνει σε μέγεθος και όγκο. Οι ράγες σε αυτό το στάδιο είναι πολύ ευαίσθητες και εύκολα παθαίνουν ζημιές. Οι χαμηλές θερμοκρασίες και οι βροχοπτώσεις αναστέλλουν την ανάπτυξη, ενώ από την άλλη, τυχόν πολύ ψηλές θερμοκρασίες μπορούν να οδηγήσουν το αμπέλι στην αποπληξία, ακόμη και στο να ξεραθεί.

Το επόμενο στάδιο είναι ο περκασμός, που ονομάζεται και γυάλισμα των σταφυλιών, γιατί σε αυτόν αλλάζουν χρώμα τα σταφύλια. Έτσι στις λευκές ποικιλίες από πράσινα γίνονται λευκά και στις έγχρωμες γίνονται κόκκινα. Το στάδιο του περκασμού διαρκεί 15 – 20 μέρες. Η αλλαγή του χρώματος είναι απότομη, μέσα σε μία μέρα. Επίσης υπάρχουν αλλαγές στη χημική σύσταση, το μέγεθος και στην υφή. Οι ράγες πλέον είναι πιο μαλακές, το βάρος είναι διπλάσιο και το ποσοστό των σακχάρων έχει αυξηθεί εις βάρος των οξέων.

Το τελευταίο στάδιο, το στάδιο της ωρίμανσης, είναι και το τελευταίο βήμα πριν από τη συγκομιδή του καρπού. Κατά την διάρκειά του, περίπου 40 – 50 μέρες, η ράγα δεν παίρνει πλέον τίποτα από τα φύλλα. Η συγκέντρωση σακχάρων αυξάνει στο μέγιστο και τα οξέα μειώνονται αισθητά. Οι ράγες μαλακώνουν και αποκτούν το τελικό τους μέγεθος. Είναι το πιο καθοριστικό στάδιο για το τελικό προϊόν που θα παραχθεί, δηλαδή το κρασί.

Μετά το στάδιο της ωρίμανσης, εφόσον η χημική σύσταση του σταφυλιού είναι αυτή που επιθυμούμε για το κρασί που θέλουμε να οινοποιήσουμε, ακολουθεί ο τρύγος.

Αν δεν τρυγήσουμε, μετά το στάδιο της ωρίμανσης ακολουθεί το στάδιο της υπερωρίμανσης, κατά τη διάρκεια του οποίου το σταφύλι δεν παίρνει τίποτα από το αμπέλι και ξεκινάει η εξάτμιση του νερού με τη διαπνοή. Με αυτή τη μέθοδο παράγονται κρασιά μεγαλύτερης περιεκτικότητας σε σάκχαρα.

Τέλος, αφού έχουμε συλλέξει τους καρπούς, το αμπέλι ξεκουράζεται. Ρίχνει τα φύλλα του, αποθηκεύει τους χυμούς του και από τα μέσα φθινοπώρου ως την άνοιξη, όταν δηλαδή η θερμοκρασία είναι κάτω από τους 10οC, πέφτει σε χειμερία νάρκη.

της χημικού Μαίρης Λαλίκου

Πηγή – wineplus.gr

Μόνο ως ένα κακό σενάριο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το ενδεχόμενο να σταματήσει από τον κάμπο της Θεσσαλίας η καλλιέργεια, ενός από τα πιο σημαντικά αγροτικά προϊόντα «σημαία» της χώρας μας, το βαμβάκι.

Το πόρισμα της μελέτης των Ολλανδών για την αντιπλημμυρική θωράκιση και τους υδάτινους πόρους της Θεσσαλίας, που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας, στο οποίο περιλαμβάνεται η πρόταση για «μετάβαση στις καλλιέργειες από χαμηλής αξίας και υψηλών απαιτήσεων σε νερό (πχ βαμβάκι και καλαμπόκι) σε καλλιέργειες κηπευτικών και φρούτων που απαιτούν (τις περισσότερες φορές) λιγότερο νερό και χώρο», προκάλεσε την έντονη ανησυχία και τον προβληματισμό του αγροτικού κόσμου.

Όμως για τους παραγωγούς και τους εκκοκκιστές η συνέχιση της καλλιέργειας βαμβακιού στη Θεσσαλία αποτελεί «κόκκινη γραμμή», καθώς στην περιοχή παράγεται σχεδόν το 1/3 των συνολικών ποσοτήτων του προϊόντος, ενώ δηλώνουν ότι απαιτούνται γενναίες αποφάσεις, προκειμένου ο «λευκός χρυσός» της Ελλάδας να φτάσει ακόμα πιο ψηλά, παρά τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες που πέρασε τη φετινή χρονιά και με «όπλο» τη μοναδική του ποιότητα να κατακτήσει τις διεθνείς αγορές.

Άλλωστε, η Ελλάδα αποτελεί με διαφορά την κυρίαρχο βαμβακοπαραγωγό χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς διαθέτει το 80% των καλλιεργούμενων εκτάσεων βαμβακοκαλλιέργειας, αποτελεί την 6η χώρα παγκοσμίως, ενώ το βαμβάκι είναι το τρίτο κυρίαρχο εξαγώγιμο αγροτικό προϊόν. 

Τι λέει η μελέτη

Ήδη, οι εκπρόσωποι των αγροτών έχουν εκφράσει τις επιφυλάξεις τους για το master plan της Ολλανδικής εταιρείας «HVA International», στο οποίο περιλαμβάνεται και το θέμα των υδάτινων πόρων. Κατά τη διάρκεια της μελέτης της περιοχής, όπως επισημαίνεται στο σχετικό έγγραφο της HVA, «έγινε αντιληπτό ότι οι τομείς γεωργίας και κτηνοτροφίας στη Θεσσαλία βρίσκονται αντιμέτωπες και με έναν άμεσο και πολύ σοβαρό κίνδυνο: αυτόν της έλλειψης νερού και κατά συνέπεια της ερημοποίησης της περιοχής. Ο κίνδυνος αυτός προκλήθηκε από την άντληση για δεκαετίες μεγάλων ποσοτήτων νερού μέσω γεωτρήσεων οι οποίες υπερέβαιναν τις ποσότητες αναπλήρωσης του υδροφόρου ορίζοντα».

Ανάμεσα σε άλλα, αυτό που «προτείνεται ως λύση ώστε να διασφαλιστεί το εισόδημα των αγροτών και παράλληλα να προστατευτεί ο υδροφόρος ορίζοντας της περιοχής, είναι να υλοποιηθεί μια σταδιακή, πολυετής και συντονισμένη μετάβαση στις καλλιέργειες από χαμηλής αξίας και υψηλών απαιτήσεων σε νερό (π.χ βαμβάκι και καλαμπόκι σε καλλιέργειες κηπευτικών και φρούτων που απαιτούν (τις περισσότερες φορές) λιγότερο νερό και χώρο, ενώ παράλληλα έχουν υψηλότερη αξία παράγοντας μεγαλύτερο εισόδημα για τους παραγωγούς».

Η μετάβαση αυτή προτείνεται να πραγματοποιηθεί σε ένα χρονικό διάστημα όχι περισσότερο από 6 χρόνια, «λόγω της αμεσότητας του κινδύνου παντελούς εξάντλησης των αποθεμάτων νερού στην περιοχή και να γίνει μέσω μιας προσεκτικά σχεδιασμένης στρατηγικής για την υλοποίηση της μετάβασης», σημειώνεται. 

«Δεν καθόμαστε σε κανένα τραπέζι διαπραγμάτευσης»

Η ανακοίνωση της ολλανδικής πρότασης να φύγει από τον κάμπο της Θεσσαλίας το βαμβάκι επειδή είναι υδροφόρο φυτό προκάλεσε αναστάτωση στους παραγωγούς και εκκοκκιστές.

Ήδη, η Διεπαγγελματική Οργάνωση Βάμβακος (ΔΟΒ), όπως επισημαίνει στον ΟΤ ο πρόεδρος της Ευθύμιος Φωτεινός, σε συναντήσεις με τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων  και με τον πρωθυπουργό, έχει ξεκαθαρίσει ότι «τη μελέτη αυτή δεν την υιοθετούμε, δεν την στηρίζουμε και δεν καθόμαστε καν σε κανένα τραπέζι διαπραγμάτευσης. Το βαμβάκι είναι για μας κόκκινη γραμμή και όπως οι δικές τους μελέτες λένε ότι το βαμβάκι είναι υδροφόρο φυτό, άλλες τόσες μελέτες έχουμε κάνει και εμείς που αποδεικνύουν ότι το βαμβάκι όχι μόνο δεν είναι υδροφόρο φυτό αλλά θέλει το λιγότερο νερό σε σχέση με τα άλλα αγροτικά προϊόντα όπως το καλαμπόκι, το τριφύλλι κ.ά».

Στο σενάριο να γίνει δεκτή από την κυβέρνηση η ολλανδική μελέτη, ο κ. Φωτεινός ξεκαθαρίζει ότι το ενδεχόμενο αυτό θα φέρει «πληγή στον αγροτικό τομέα και ειδικά στο βαμβάκι». Και αυτό γιατί, όπως εξηγεί, αυτή τη στιγμή το βαμβάκι καλλιεργείται σε 2,5 εκατ. στρέμματα σε όλη την Ελλάδα, απασχολούνται 45.000 άνθρωποι, υπάρχει εισροή χρημάτων περίπου στα 200 εκατ. ευρώ από γεωργικά εφόδια, πετρέλαια, αγροτικά μηχανήματα, είναι το τρίτο εξαγώγιμο προϊόν, το οποίο εκκοκκισμένο φέρνει 1 δισ. ευρώ.

«Ποιο άλλο προϊόν στην Ελλάδα έχει αυτά τα πλεονεκτήματα; Η κυβέρνηση θα έπρεπε να είναι και περήφανη γι’ αυτό το προϊόν, γιατί  όταν μιλάμε για ευρωπαϊκό βαμβάκι μιλάμε για ελληνικό. Και αυτό γιατί στην Ευρώπη το ελληνικό βαμβάκι φτάνει στο 80% της παραγωγής και μόλις το 20% είναι ισπανικό. Οπότε αυτό το προϊόν πρέπει να το υπερασπιστούν και να μην μπουν καν στο τραπέζι της διαβούλευσης», σημειώνει ο κ. Φωτεινός. 

Μια δύσκολη χρονιά

Αν και το 2023 ξεκίνησε για το βαμβάκι αισιόδοξα, τα ακραία καιρικά φαινόμενα του Σεπτεμβρίου, τα οποία θα παραμείνουν στις μνήμες ως μία από τις δυσκολότερες δοκιμασίες, που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν παραγωγοί και εκκοκιστές, ανέτρεψαν τα πάντα. Υπολογίζεται ότι το 30% της ελληνικής βαμβακοκαλλιέργειας χάθηκε από την κακοκαιρία Daniel στη Θεσσαλία και περίπου το 40% των εκκοκκιστικών μονάδων υπέστησαν σοβαρές ζημιές.

Ταυτόχρονα, τη φετινή χρονιά σημειώθηκαν μια σειρά γεγονότα, τα οποία σύμφωνα με τους ανθρώπους της αγοράς, περιλαμβάνουν τη μείωση των στρεμματικών αποδόσεων λόγω των πλημμυρών στη Θεσσαλία, τη μειωμένη ζήτηση από παραδοσιακές αγορές, όπως της Τουρκίας, που έφερε μείωση των εμπορευματικών συναλλαγών και την αργή διάθεση του προϊόντος, τα υψηλά επιτόκια και το αυξημένο κόστος. Επίσης, η αγορά της Αιγύπτου είχε να αντιμετωπίσει προβλήματα με τα συναλλαγματικά της διαθέσιμα, ενώ η αγορά της Ασίας ήταν δυσπρόσιτη λόγω των προβλημάτων διέλευσης από τη διώρυγα του Σουέζ. 

«Κοιτάμε μπροστά»

«Τα φετινά πρωτόγνωρα πλημμυρικά φαινόμενα ανέτρεψαν όλα τα δεδομένα. Αφήνουμε αυτή τη χρονιά πίσω σε ότι αφορά την παραγωγή και πάμε τώρα μπροστά. Απαιτείται η στήριξη του προϊόντος για να συνεχίσει να πηγαίνει καλά», τονίζει ο πρόεδρος της ΔΟΒ.

Το βαμβάκι είναι το τρίτο εξαγώγιμο αγροτικό προϊόν, ενώ υπάρχουν οι προοπτικές για περαιτέρω άνοιγμα στις διεθνείς αγορές. Η ποιότητα, η πιστοποίηση, η ταυτότητα του προϊόντος ήταν τα στοιχεία εκείνα που και τη φετινή χρονιά – παρά τις δυσκολίες στην παραγωγή –  αποτέλεσαν τα «όπλα» για τις εξαγωγές του «λευκού χρυσού».

«Κινούμαστε και σε νέες αγορές εκτός από την Τουρκία και την Ευρώπη και σιγά σιγά το βαμβάκι θα πάρει τη θέση που του αξίζει. Έχουμε ένα ποιοτικό προϊόν και τα φτερά του ελληνικού βαμβακιού έχουν ανοίξει», σημειώνει ο κ. Φωτεινός.

Σε αυτό θα συμβάλλει και το νέο 3ετές πρόγραμμα προώθησης το οποίο θα «τρέξει» σε Δανία, Φινλανδία, Σουηδία και με το οποίο θα αναδειχτούν τα υψηλά ποιοτικά χαρακτηριστικά και η ασφάλεια στη χρήση, που έχουν τα προϊόντα από ελληνικό βαμβάκι. 

Το βαμβάκι με αριθμούς

Μειωμένη κατά 9% ήταν η καλλιεργούμενη έκταση τη φετινή χρονιά (2023-2024) η οποία έφτασε τα 2.301.819 στρέμματα και παρήχθησαν 626.000 τόνοι σύσπορου βάμβακος (μείωση κατά 32%) και 210.000 τόνους εκκοκκισμένου (μείωση κατά 35%). Η μέση απόδοση έφτασε τα 272 κιλά το στρέμμα, σημειώνοντας μείωση κατά 24%.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΠΕΚΕΠΕ αντίστοιχα, το 2022-2023 καλλιεργήθηκαν σχεδόν 2,5 εκατ. στρέμματα ενώ η παραγωγή έφτασε τους 915.000 τόνους σύσπορου και 320.000 τόνοι εκκοκκισμένου βάμβακος, με μια μέση απόδοση στο χωράφι 360 κιλά ανά στρέμμα.

Πρώτη στη λίστα της βαμβακοκαλλιέργειας, σύμφωνα με τα στοιχεία, είναι η Κεντρική Μακεδονία, στην οποία φέτος καλλιεργήθηκε το 46% της συνολικής παραγωγής σε 745.176 στρέμματα και τα οποία απέδωσαν 287.000 τόνους σύσπορου βάμβακος και 96.134 τόνους εκκοκκισμένου.

Στη Θεσσαλία, καλλιεργήθηκαν 728.552 στρέμματα, σηματοδοτώντας μια μείωση 7%. Λόγω των καταστροφών, όμως, το παραγόμενο σύσπορο ήταν 120.200 τόνοι, που είναι το 19% της συνολικής παραγωγής. Η απόδοση στο χωράφι ήταν 165 κιλά/στρέμμα, μειωμένη κατά 59%. Η παραγωγή του εκκοκκισμένου εκτιμάται περίπου στους 40.270 τόνους, μια μείωση 65%.

Στην Κεντρική Ελλάδα καταγράφηκε η μεγαλύτερη μείωση στα στρέμματα, τα οποία ανήρθαν σε 266.0000 (μειωμένα κατά 13% σε σχέση με πέρσι), με την παραγωγή σύσπορου να φτάνει τους 70.000 τόνους (το 11% της συνολικής παραγωγής) και 23.000 τόνους εκκοκισμένο (μειωμένο κατά 40%).

Στην Ανατολική Μακεδονία καλλιεργήθηκαν 38.000 στρέμματα (1% μείωση), με παραγωγή 16.000 τόνων σύσπορου (το 3% της συνολικής παραγωγής) και 5.000 τόνοι εκκοκκισμένο.

Στη Θράκη (εκτός του νομού Έβρου) καλλιεργήθηκαν 278.000 στρέμματα (11% μείωση), με παραγωγή 69.000 τόνοι σύσπορου (το 11% της συνολικής παραγωγής) και 23.000 τόνοι εκκοκισμένο.

Στον Έβρο καλλιεργήθηκα 210.000 στρέμματα (μείωση κατά 8%), με παραγωγή 53.000 σύσπορου (το 8% της συνολικής παραγωγής) και 17.000 τόνοι εκκοκκισμένου.

Στη Δυτική Ελλάδα καλλιεργήθηκαν 23.000 στρέμματα (μείωση κατά 3%), με παραγωγή 9.000 σύσπορο (το 1% συνολικής παραγωγής) και 3.000 τόνοι εκκοκισμένο.

Πηγή www.ot.gr