Υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση για το ποιο είναι τελικά το κατάλληλο χρονικό σημείο στο οποίο πρέπει να γίνει η συγκομιδή της ελιάς. Σε γενικές γραμμές η χρονική στιγμή αυτή εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις καιρικές συνθήκες, την τοποθεσία του ελαιώνα, την ποικιλία ελιάς, την κατεύθυνση της παραγωγής (επιτραπέζιες ή για ελαιόλαδο) και τις μεθόδους καλλιέργειας. Για να γίνει σωστή επιλογή της κατάλληλης ημερομηνίας χρειάζεται συσσωρευμένη εμπειρία και μπορεί να δώσει στον ελαιοπαραγωγό ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα όσον αφορά την απόδοση στην παραγωγή, τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά, το χρώμα, τη γεύση και το άρωμα.

Η απόφαση για το πότε και το πώς θα πραγματοποιηθεί η συγκομιδή, έχει άμεση επίπτωση στην ποιότητα και ποσότητα του προϊόντος, είτε αυτό είναι ελαιόλαδο είτε είναι βρώσιμες ελιές.

Για παράδειγμα, η πρόωρη – πρώιμη συγκομιδή καρπού που προορίζεται για ελαιοποίηση, οδηγεί σε μειωμένη ποσότητα ελαιολάδου, καθώς οι καρποί αναμένεται να έχουν χαμηλότερη ελαιοπεριεκτικότητα σε αυτό το στάδιο, όμως το τελικό προϊόν θα είναι ανώτερης ποιότητας. Συνήθη χαρακτηριστικά – κριτήρια που διαμορφώνουν την ποιότητα του ελαιολάδου είναι η περιεκτικότητά του σε πολυφαινόλες, στερόλες, τοκοφερόλες, φωσφολιπίδια και χαμηλή οξύτητα. Όλοι αυτοί οι παράγοντες παίζουν καίριο ρόλο στην διαμόρφωση της τελικής τιμής.

Σε κάθε περίπτωση, στόχος του παραγωγού είναι η εύρεση της χρυσής τομής μεταξύ ποιότητας και ποσότητας ελαιολάδου. Σύμμαχος του παραγωγού σε αυτό το στάδιο είναι οι μικροελαιοποιήσεις. Ο παραγωγός συλλέγει σε τακτά χρονικά διαστήματα ένα μικρό δείγμα από ελιές και το πάει στο ελαιοτριβείο για προσδιορισμό των φαινολών, οργανοληπτικών χαρακτηριστικών και την ελαιοπεριεκτικότητα των καρπών.

Αντίστοιχα, στις επιτραπέζιες ελιές, ο χρόνος συγκομιδής επηρεάζει άμεσα το μέγεθος του καρπού, και άρα το εισόδημα του καλλιεργητή. Για παράδειγμα, η τιμή στην Καλαμών στην κλάση 100 τεμάχια ανά κιλό είναι σχεδόν τετραπλάσια από ότι για τα 350 τεμάχια ανά κιλό. Ο στόχος του παραγωγού είναι να πιάσει την μεγαλύτερη παραγωγή σε μεγάλες κλάσεις που πληρώνονται καλά. Για να επιτευχθεί αυτό, είναι πιθανόν να χρειάζεται αραίωση της παραγωγής (του φορτίου του δέντρου) με σκοπό την παραγωγή λιγότερου αλλά μεγαλύτερου σε μέγεθος καρπού. Αραίωση καρπών είναι η τεχνική μέσω της οποίας αφαιρούνται κάποιοι υπανάπτυκτοι, κακοσχηματισμένοι ή πλεονάζοντες καρποί αρκετά νωρίς, έτσι ώστε οι διαθέσιμοι πόροι του δέντρου να κατανεμηθούν σε λιγότερους καρπούς οδηγώντας σε παραγωγή μεγαλύτερων καρπών.

Χρειάζεται να γνωρίζουμε ότι υπάρχει διαφοροποίηση στον ρυθμό ωρίμανσης και την σύσταση των καρπών σε αρδευόμενους και ξηρικούς ελαιώνες. 

Μελέτες και εμπειρικές παρατηρήσεις στον ελαιώνα δείχνουν ότι η προστιθέμενη ποσότητα νερού μέσω της άρδευσης, επηρεάζει σημαντικά τόσο τον ρυθμό ωρίμανσης του καρπού (βάση της αλλαγής στο χρώμα του) όσο και την περιεκτικότητά του σε πολυφαινόλες. Καλό είναι να γνωρίζουμε ότι οι καρποί των αρδευόμενων δέντρων φτάνουν φυσιολογικά σε υψηλή κατά κανόνα ελαιοπεριεκτικότητα αργότερα σε σχέση με τους καρπούς των ξηρικών δέντρων. Παράλληλα, η αλλαγή του χρώματος του καρπού από πράσινο σε μαύρο (η συγκέντρωση δηλαδή σε ανθοκυανίνες) γίνεται επίσης πιο σταδιακά.

Η περιεκτικότητα σε ελαιόλαδο ως ποσοστό του βάρους των νωπών καρπών τείνει να είναι υψηλότερη φυσικά για τα ξηρικά από ό,τι για τα αρδευόμενα δέντρα, αλλά συνολικά με τη άρδευση παράγονται κατά κανόνα περισσότερες ελιές μεγαλύτερης μάζας. Οι αρχές αυτές απεικονίζονται ενδεικτικά και στα παρακάτω δύο γραφήματα μιας σχετικής μελέτης (1). Συγκεκριμένα, στο πρώτο γράφημα φαίνεται ότι οι πολυφαινόλες είναι χαμηλότερες στους καρπούς σε αρδευόμενους ελαιώνες συγκριτικά με αυτούς που δέχονται νερό μόνο από τις βροχές, ενώ η περιεκτικότητα μειώνεται όσο αυξάνεται και οι ποσότητα του νερού. Οι ερευνητές, μέσω πειραματικών δεδομένων απέδειξαν και την ύπαρξη συσχέτισης μεταξύ της ποσότητας νερού που δέχονται τα δέντρα και της συγκέντρωσης των ανθοκυανινών στους καρπούς.

γράφημα 1

Με όλο και περισσότερους παραγωγούς να επιλέγουν να συγκομίζουν τους καρπούς άγουρους (σε πρώιμα δηλαδή στάδια ωρίμανσης), έρχονται αντιμέτωποι με μειωμένη αποτελεσματικότητα της μηχανικής συγκομιδής. Η αιτία πίσω από αυτή την δυσκολία είναι ότι σε αυτά τα πρώιμα στάδια, η δύναμη αποκοπής του καρπού από το δέντρο είναι υψηλή. Στην πορεία της ωρίμανσης του καρπού, αυτή η δύναμη (που μετριέται σε newton N, με ένα απλό δυναμόμετρο) μειώνεται σταδιακά.

Χαρακτηριστικά, στην αρχή της ωρίμανσης (άγουροι καρποί) η δύναμη αποκοπής είναι ίση και μεγαλύτερη των 6 Ν, ενώ σε σε ενδιάμεσο στάδιο ωρίμανσης μειώνεται στα 4-4,5 Ν. Τέλος, όταν σε προχωρημένο στάδιο ωρίμανσης η δύναμη φτάσει τα 3 Ν, τότε αναμένεται να ξεκινήσει σε 10 ημέρες η φυσική πτώση του καρπού από το δέντρο. Φυσικά και σε αυτή την περίπτωση ο ρυθμός μείωσης της δύναμης αποκοπής και το ακριβές νούμερο που αυτή θα έχει διαφέρει μεταξύ των ποικιλιών. Σύμφωνα με μελέτη (2) του ευρωπαϊκού προγράμματος olive4climate η συγκομιδή θα πρέπει να πραγματοποιείται όταν η δύναμη αποκοπής (Ν) προς το βάρος του καρπού (γραμμάρια) δίνει αποτέλεσμα που ισούται με 2 (Ν/γρ).

Σα να μην έφταναν όλα αυτά, καιρός, ασθένειες και εχθροί μπορούν να αλλάξουν τελευταία στιγμή την ημερομηνία συγκομιδής.

Φυσικά, ακόμα και αν ο παραγωγός καταφέρει να προσδιορίσει με την μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια την βέλτιστη στιγμή συγκομιδής, μπορεί λόγω καιρικών φαινομένων να μην μπορέσει να την ακολουθήσει κατά γράμμα. Για παράδειγμα, είναι αρκετά σύνηθες όσο προχωράει το φθινόπωρο οι συχνότερες βροχοπτώσεις να καθυστερήσουν ή να διακόψουν την συγκομιδή. Ως αποτέλεσμα, είναι σημαντικό πριν από οποιαδήποτε ενέργεια, ο ελαιοκαλλιεργητής να συμβουλεύεται τις μετεωρολογικές προβλέψεις. Πέρα από την άμεση επίδρασή του, ο καιρός και οι επικρατούσες περιβαλλοντικές συνθήκες μπορούν να επηρεάσουν και εμμέσως την αποφασισθείσα στιγμή συγκομιδής με την έξαρση επικίνδυνων ασθενειών, όπως το γλοιοσπόριο και εντομολογικών εχθρών με σημαντικότερο τον δάκο, που μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο την παραγωγή ακόμα και την τελευταία στιγμή (1-2 εβδομάδες πριν τη συγκομιδή).

Το γλοιοσπόριο είναι μια μυκητολογική ασθένεια με μεγάλη έξαρση τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Προκαλεί σήψη και μουμιοποίηση των καρπών της ελιάς, ιδιαίτερα κατά τα τελευταία στάδια έως τη συγκομιδή. Τα τελευταία δύο χρόνια, υπάρχουν πάρα πολλές αναφορές ελαιοκαλλιεργητών που έχασαν πολύ σημαντικό μέρος της παραγωγής τους μόλις λίγες εβδομάδες ή ακόμα και λίγες ημέρες πριν τη συγκομιδή, και ενώ όλα έδειχναν να πηγαίνουν σύμφωνα με το πρόγραμμα.

Αν και η ζημιά από τον δάκο στον ελαιόκαρπο έχει ξεκινήσει πολύ νωρίτερα μέσα στην καλλιεργητική περίοδο, κάθε χρόνο στη χώρα μας γίνεται ευκόλως αντιληπτή, ακόμα και στους μη ειδικούς, περίπου το Σεπτέμβριο – Οκτώβριο, καθώς τότε λόγω ευνοϊκών συνθηκών θερμοκρασίας και υγρασίας, οι πληθυσμοί έχουν φτάσει σε μεγάλα επίπεδα και πλέον οι πληγές είναι εμφανείς στις ελιές. Πρόσφατα σε ελαιώνες της Κρήτης, η προσβολή από δάκο και στη συνέχεια από γλοιοσπόριο είχαν ως αποτέλεσμα τη δραματική αύξηση της οξύτητας στους καρπούς, με αποτέλεσμα η παραγωγή που προοριζόταν για έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, να καταλήξει τελικά σε βιομηχανικό προϊόν. Συνεπώς, αν όντως ο καλλιεργητής υποψιαστεί ότι υπάρχει πρόβλημα, μπορεί να συγκομίσει νωρίτερα, πχ. κατά δύο εβδομάδες. Υπάρχουν πάρα πολλές αναφορές σε όλη την ελληνική επικράτεια ότι αυτές οι δύο εβδομάδες έσωσαν την παραγωγή από την εκρηκτική αύξηση του πληθυσμού κάποιου εχθρού ή από έξαρση κάποιας ασθένειας.

Συχνά λάθη που γίνονται στην Ελλάδα

Παρ’ ότι η Ελλάδα έχει μια μακρά παράδοση στην καλλιέργεια της ελιάς, συχνά πολλοί παραγωγοί (κυρίως ετεροεπαγγελματίες, αλλά και κατ επάγγελμα αγρότες) εφαρμόζουν λανθασμένες τεχνικές κατά την συγκομιδή που μπορούν να επηρεάσουν την ποιότητα του ελαιοκάρπου και την υγεία και παραγωγικότητα των ελαιόδεντρων την ερχόμενη χρονιά.

1ο λάθος

Καρατόμηση των φορτωμένων με ελιές κλάδων, έτσι ώστε να περαστεί απευθείας από το μηχάνημα συλλογής που βρίσκεται στο έδαφος, το οποίο ξεχωρίζει ελιές από φύλλα και σπασμένους βλαστούς. Αυτή η τεχνική είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να κάνει κάποιος στο δέντρο της ελιάς. Το δέντρο, όταν τραυματιστεί ή αποκοπεί ένα τμήμα του, ξεκινά άμεσα τη διαδικασία αποκατάστασής του. Το δέντρο μπορεί να παρομοιαστεί με ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας. Τα φύλλα του δέντρου συγκεντρώνουν ενέργεια από τον ήλιο με σκοπό να μεταφερθεί στα μέρη του φυτού που την έχουν ανάγκη. Δύο είναι οι βασικές λειτουργίες στις οποίες χρειάζεται περισσότερη ενέργεια το δέντρο μας. Πρώτον η παραγωγή βλαστών και δεύτερον η παραγωγή καρπών. Οι δύο αυτές λειτουργίες δρουν ανταγωνιστικά μεταξύ τους, δηλαδή όταν δίνεται ενέργεια για τη μία αφαιρείται ενέργεια από την άλλη. Κατά τη χρονιά που η ελιά είναι φορτωμένη με καρπό, το δέντρο έχει μεταφέρει όλη του την ενέργεια στους καρπούς και έχει καταναλώσει πολύτιμους πόρους για να το κάνει. Μόλις αφαιρεθεί ο καρπός, το δέντρο θα χρησιμοποιήσει τα φύλλα του για να παράξει εκ νέου ενέργεια και να κάνει κι άλλο καρπό το επόμενο έτος. Αν εμείς πάμε και μαζί με τον καρπό αφαιρέσουμε κλάδους με πλούσιο φύλλωμα, ουσιαστικά του καταστρέφουμε τις μηχανές συλλογής ενέργειας, βάζοντας σε κίνδυνο την παραγωγή της επόμενης χρονιάς και εξαντλώντας το δέντρο. Επιπροσθέτως, τη λιγοστή ενέργεια που θα παραχθεί από το φύλλωμα που αφήσαμε, το δέντρο θα τη δώσει για να παράξει ξανά τους βλαστούς που του αφαιρέσαμε. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι την επόμενη χρονιά θα πάρουμε πολύ μικρή ή ακόμη και μηδαμινή παραγωγή.

Γίνεται λοιπόν αντιληπτό ότι χρειάζεται υπομονή έτσι ώστε να κατέβει ο καρπός από ένα υπερφορτωμένο κλαρί, και η καρατόμησή του για να πάρουμε τον καρπό δεν είναι η λύση, καθώς αφαιρούμε πολύτιμους φυτικούς ιστούς και δημιουργούμε μακροπρόθεσμα προβλήματα στη φυσιολογία του δέντρου.

2ο λάθος

Η αντίληψη: ”Όσο παραμένει ο καρπός πάνω στο δέντρο αυξάνεται η ελαιοπεριεκτικότητά του”.
Ακούμε συχνά αρκετούς παραγωγούς να λένε ότι συγκομιδή πρέπει να γίνεται όσο το δυνατόν αργότερα (”όσο αργότερα τόσο το καλύτερο”) Μάλιστα, πολλές φορές λέγονται δικαιολογίες του τύπου ”δε μαζεύουμε ακόμη τις ελιές, τις κρατάμε πάνω στο δέντρο για να τραβήξουν περισσότερο λάδι”. Η συγκομιδή αργότερα από το φυσιολογικό σε καμία περίπτωση δεν αυξάνει την ποσότητα του ελαιολάδου, ενώ στην πραγματικότητα έχει άμεσες επιπτώσεις στην ποιότητα. Μάλιστα με τις χαμηλότερες θερμοκρασίες και ηλιοφάνεια του φθινοπώρου και του χειμώνα, η περιεκτικότητα των καρπών σε λάδι πιάνει από νωρίς “ταβάνι” και σταματάει να αυξάνεται από ένα σημείο και έπειτα, ενώ στην συνέχεια ο καρπός αρχίζει να χάνει υγρασία. Η καθυστέρηση λοιπόν αυτή, έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της συγκέντρωσης ουσιών υψίστης σημασίας όπως οι αλδεϋδικές και οι φαινολικές ενώσεις, που συγκαταλέγονται στα κριτήρια ποιότητας του παραγόμενου προϊόντος. Η μείωση αυτή έχει άμεση επίπτωση τόσο στα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά του ελαιολάδου, όσο και στη διατροφική του αξία. Οι αρνητικές επιπτώσεις στην ποιότητα συμπεριλαμβάνουν και την αύξηση των επιπέδων οξύτητας του ελαιολάδου. Τέλος, η επί μακρόν παραμονή των καρπών στο δέντρο αναμένεται να μειώσει και την ανθοφορία της επόμενης χρονιάς.

3ο λάθος

Συλλογή των καρπών σε πλαστικά ή γιούτινα σακιά.
Τα σακιά, πλαστικά ή γιούτινα αποτελούσαν (και αποτελούν ακόμα) τον πιο διαδεδομένο και ευρέως χρησιμοποιούμενο τρόπο συλλογής του ελαιοκάρπου από το χωράφι, ώστε να οδηγηθεί στο ελαιοτριβείο. Τα σακιά, ιδίως τα πλαστικά, εμποδίζουν τον αερισμό του καρπού και οδηγούν στην αύξηση της θερμοκρασίας των καρπών που μεταφέρονται μέσα σε αυτά. Παράλληλα, λόγω του μεγέθους τους και της στοίβαξής τους προκαλείται συμπίεση του καρπού, οδηγώντας σε τραυματισμούς της ελιάς και απώλειες. Όλα τα παραπάνω προκαλούν σημαντική υποβάθμιση του προϊόντος. Για να αποφευχθεί αυτό συστήνεται (3) η χρήση τελάρων, κατά προτίμηση εικοσάκιλων, που επιτρέπουν τον καλύτερο αερισμό του καρπού. Σε κάθε περίπτωση, τα υλικά που χρησιμοποιούνται πρέπει να να πληρούν τις προδιαγραφές διασφάλισης υγείας (ανώτατο όριο φθαλικών εστέρων, νομοθεσία καν. (ΕΚ) 10/2011), να είναι κατάλληλα για τρόφιμα και να καθαρίζονται σχολαστικά πριν τη χρήση τους.

4ο λάθος

Μεσολαβεί αρκετός χρόνος από τη συγκομιδή των καρπών έως τη μεταφορά στο ελαιοτριβείο και τη ελαιοποίηση. Με το μάζεμα των καρπών, ξεκινάει να μετράει αντίστροφα ο χρόνος για τον παραγωγό. Αν μεσολαβήσει (μεγάλο) χρονικό διάστημα από τη συγκομιδή ως την ελαιοποίηση, ξεκινούν οι μικροβιακές ζυμώσεις, και υπάρχει κίνδυνος για ανάπτυξη μυκήτων, αύξηση της οξύτητας, μείωση των φαινολών και υποβάθμιση των οργανοληπτικών χαρακτηριστικών του καρπού. Χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα ακόμα και μια αρκετά ανθεκτική ποικιλία στους μετασυλλεκτικούς χειρισμούς όπως η Κορωνέικη, είναι εμφανές από τα παρακάτω γραφήματα μελέτης (4) ότι όσο αυξάνεται η θερμοκρασία και ο χρόνος αποθήκευσης του καρπού, αυξάνεται η και η οξύτητα, ενώ μειώνονται δραματικά οι πολυφαινόλες που περιέχει.

γράφημα 2

Δύσκολα μπορεί κανείς να ποσοτικοποιήσει με ακρίβεια τη ζημιά αυτή (πχ αν αφήσεις τις ελιές Χ μέρες, θα χάσεις Υ σε οξύτητα ή άλλες παραμέτρους) καθώς επηρεάζεται και από άλλους παράγοντες. Επίσης, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ότι σε περιόδους μεγάλης αιχμής, από τη στιγμή που θα παραδώσετε τις ελιές στο ελαιοτριβείο και θα φύγετε, ενδεχομένως να περάσουν άλλες 1-2 μέρες έως ότου το ελαιοτριβείο ξεκινήσει τη διαδικασία, καθώς θα έχει δημιουργηθεί μεγάλη σειρά προτεραιότητας. Ως αποτέλεσμα, ο παραγωγός θα πρέπει να έχει κλείσει εκ των προτέρων ραντεβού με το ελαιοτριβείο και να φροντίσει να αποθηκεύει τον καρπό μέχρι την στιγμή που θα πάει για ελαιοποίηση σε δροσερό, σκιερό μέρος με καλό αερισμό.

Τρόπος και μέσα συγκομιδής της ελιάς

Από την αρχαιότητα έως και πριν από 20-30 χρόνια, η πλειονότητα των ελαιοπαραγωγών χρησιμοποιούσε ξύλινα ραβδιά για να μαζέψει τον καρπό από τα δέντρα. Πλέον ο σταδιακός εκσυγχρονισμός της διαδικασίας καλλιέργειας και συγκομιδής της ελιάς περιλαμβάνει και την χρήση νέων εργαλείων που διευκολύνουν και επιταχύνουν την συγκομιδή, αυξάνουν την αποτελεσματικότητά της, μειώνουν τα εργατικά κόστη και μειώνουν τους τραυματισμούς που προκαλούνται στα δέντρα. 

Πέρα από τις σύγχρονες τάσεις, το μέσο που θα επιλεγεί από τον εκάστοτε καλλιεργητή, εξαρτάται από:

1) τον ελαιώνα (αν είναι έντονα βραχώδης ή με μεγάλη κλίση),
2) τη μορφολογία των δέντρων (ύψος, μέγεθος κόμης και πάχος κορμού)
3) την κατεύθυνση της καλλιέργειας (αν δηλαδή ο καρπός προορίζεται για επιτραπέζια κατανάλωση ή για ελαιοποίηση)
4) την οικονομική ευχέρεια του παραγωγού

Η συγκομιδή της ελιάς μπορεί να πραγματοποιηθεί:

A) Εντελώς χειροκίνητα: Μάζεμα με τα χέρια και κουβαδάκι ή χρήση χειροκίνητων χτενών (τσατσαράκι). Τεχνική ιδιαίτερα διαδεδομένη στις επιτραπέζιες ποικιλίες, ώστε να μην τραυματιστεί ο καρπός.

B) Με μηχανήματα χειρός [ξύλινα ραβδιά (δε συστήνεται), ηλεκτρικά ή βενζινοκίνητα δονητικά ελαιοραβδιστικά και χτένια]

Γ) Με βαριά μηχανήματα ραβδισμού ή δόνησης προσαρτώμενα σε τρακτέρ (δονητικά ραβδιστικά κορμού, με ομπρέλα ή όχι). Στην περίπτωση που χρησιμοποιηθούν μηχανήματα με δόνηση, ο παραγωγός θα πρέπει να επιλέξει μηχανήματα χαμηλής δόνησης, ή να προσαρμόζει την έντασή της ώστε να μην τραυματίζονται τα δέντρα και να μην υπάρχουν μεγάλες απώλειες σε φύλλα. Παράλληλα, όπως αναφέρεται και παραπάνω (”Δύναμη αποκοπής του καρπού”), συστήνεται η συγκομιδή με δονητικά μηχανήματα να γίνεται όταν η δύναμη αποκοπής του καρπού είναι χαμηλότερη.

Δ) Εντελώς μηχανικά: Αυτό απαιτεί ελαιοσυλλέκτες υψηλής πυκνότητας (SHD). Αυτές οι μηχανές συγκομιδής αποτελούνται από μια ψηλή σήραγγα, μια κινητή καμπίνα, ένα σύστημα συλλογής πλήρους ύψους και δίσκοι – πιάτα όπου θα πέσουν οι ελιές. Το μηχάνημα περνά πάνω από το δέντρο και μέσα στο τούνελ τα κλαδιά ταλαντεύονται, έτσι ώστε οι ελιές να πέφτουν στα πιάτα συλλογής.

Ωστόσο, αυτή η μηχανική συγκομιδή μπορεί να εφαρμοστεί μόνο σε χωράφια χωρίς κλίση και εμπόδια, όπου τα δέντρα έχουν περιορισμένο ύψος και έχουν φυτευτεί κάτω από συγκεκριμένα πρότυπα, έτσι ώστε να χωράει να περάσει η μηχανή ανάμεσα στα δέντρα χωρίς πρόβλημα. Αυτός ο τρόπος συγκομιδής είναι πιο διαδεδομένος, μεταξύ άλλων, στην Καλιφόρνια, την Αυστραλία και σε περιοχές της Ισπανίας.

Μηχανική συγκομιδή ελιάς ποικιλίας Arbequina, γίνεται και στην Ελλάδα, σε περιοχές όπως η Ξάνθη, η Κομοτηνή, αλλά και στην Κεντρική Ελλάδα (Λάρισα) και Δυτική Ελλάδα, ακόμα και στην Πελοπόννησο (Αγρίνιο, Ηλεία κ.α). Βέβαια, το γεωγραφικό ανάγλυφο στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας με απουσία μεγάλων διαθέσιμων πεδινών εκτάσεων είναι απαγορευτικό για την υιοθέτηση υπερεντατικών και πλήρως αυτοματοποιημένων συστημάτων καλλιέργειας και συγκομιδής.

Πηγές

1. Effects of irrigation on fruit ripening behavior and metabolic changes in olive
2. https://olive4climate.eu/wp-content/uploads/Olive4Climate-Handbook-_ENG_AUGUST.pdf
3. https://www.elgo.gr/images/ioanna/periodiko/Teyxos_23/ARTHRA_14-17.pdf
4. Effect of Preprocessing Olive Storage Conditions on Virgin Olive Oil Quality and Composition

Πηγή άρθρου – wikifarmer.com

Μια διεθνής συγκέντρωση για ένα διαγωνισμό συγκέντρωσης. 

12 ομάδες από διαφορετικές χώρες συμμετείχαν στον παγκόσμιο διαγωνισμό μαζέματος ελιάς στο χωριό Ποστίρα στην Κροατία. Οι ομάδες αποτελούνται από 4 άτομα που μαζεύουν τις ελιές και κάθε ομάδα έχει στη διάθεσή της 45 λεπτά για να μαζέψει όσες περισσότερες ελιές μπορεί.

«Είναι ωραίο. Δεν ήξερα τι να περιμένω όταν ήρθα εδώ. Είναι ωραίο να είσαι εδώ με όλες αυτές τις διαφορετικές χώρες. Είναι κάτι ξεχωριστό. Επίσης κανείς από εμάς δεν περίμενε να εκπροσωπήσει τη χώρα σε διεθνές πρωτάθλημα. Μαζεύω ενώ μιλάω» δήλωσε ο Τζέιμς Νία, μέλος της Ιρλανδικής ομάδας.

«Είναι η πρώτη μου επίσκεψη στην Κροατία. Είναι συναρπαστικό και είμαι πολύ χαρούμενη που είμαι εδώ και στηρίζω αυτό το πρότζεκτ, το οποίο είναι πολύ όμορφο. Τώρα ας συγκεντρωθούμε στις ελιές» δήλωσε η Βιρτζίνια Σκαπινέλι, που διαγωνίζεται με την ομάδα της Ιταλίας.

Η ομάδα της Κροατίας κέρδισε για τέταρτη συνεχόμενη φορά μαζεύοντας περισσότερα από 48 κιλά ελιές. Δεύτερο τερμάτισε το Μαυροβούνιο. Όμως υπήρχαν τιμητικές αναφορές για τις ομάδες από τη Γερμανία και την Ιρλανδία, που τα πήγαν καλά, παρόλο που δεν έχουν παράδοση στην παραγωγή ελιών στις χώρες τους.

*  Δεν θα αποτελούσε μια πολύ ωραία ιδέα ελαιοτουρισμού για την Ελλάδα ένας τέτοιος διαγωνισμός;

Πηγή – gr.euronews.com

Πηγή video – euronews (στα ελληνικά)

Η Toyota παρουσίασε στην Ταϊλάνδη ένα μικρό pick-up, βασισμένο στο πρωτότυπο IMV 0 με την επωνυμία Hilux Champ, σε εκπληκτικά χαμηλή τιμή, μόλις 11.900 ευρώ.

Διατηρώντας την αισθητική του concept IMV 0, το Hilux Champ διαθέτει πολύ πρακτική σχεδίαση, με ενδιαφέρουσα αισθητική και αναφορές σε άλλα off road οχήματα της εταιρίας.

Στην Ταϊλάνδη, το Hilux Champ προσφέρεται σε εκδόσεις με κοντό και μακρύ μεταξόνιο, διαθέσιμες διάφορες διαμορφώσεις στην καρότσα. Η κοντύτερη έκδοση έχει μήκος 4.970 χιλιοστά ενώ το μακρύτερο μοντέλο φτάνει τα 5.300 χιλιοστά.

ένα μικρό pick-up, βασισμένο στο πρωτότυπο IMV 0 με την επωνυμία Hilux Champ, σε εκπληκτικά χαμηλή τιμή (photo/autogreeknews.gr)

Οι μηχανικοί της Toyota έχουν ενσωματώσει στρατηγικά οπές για βίδες σε την καρότσα,  δίνοντας τη δυνατότητα στους ιδιοκτήτες να προσαρτήσουν διάφορα αξεσουάρ aftermarket ώστε οι ιδιοκτήτες να το προσαρμόσουν στις ανάγκες τους.

εσωτερικό (photo/newsauto.gr)

Όλες οι εκδόσεις του Toyota Hilux Champ στην Ταϊλάνδη διαθέτουν σχεδίαση μονής καμπίνας με δύο πόρτες και δύο καθίσματα.

Το ταμπλό είναι μινιμαλιστικό χωρίς οθόνη πολυμέσων και με κάποιες πορτοκαλί πινελιές να προσθέτουν «χρώμα» στο έτσι και αλλιώς επαγγελματικό περιβάλλον του μικρού pick-up με τον απολύτως βασικό εξοπλισμό.

Το Hilux Champ δεν είναι απλώς προσιτό, είναι επίσης εξαιρετικά προσαρμόσιμο.

Οι πελάτες της Ταϊλάνδης θα έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν μεταξύ 11 προσαρμοσμένων μοντέλων σε οκτώ κατηγορίες, προσφέροντας παραλλαγές στο μήκος του μεταξονίου και τρεις επιλογές κινητήρων  πετρελαίου (ένα 2,0-λίτρων, 2,7-λίτρων και ένα 2,4-λίτρων), καλύπτοντας διαφορετικές προτιμήσεις και ανάγκες σε ένα συμπαγές, στιβαρό και προσαρμόσιμο όχημα.

Αν και πολλοί φίλοι της Toyota σε όλο τον κόσμο θα υποδέχονταν με ανυπομονησία το IMV 0, είναι σαφές ότι αυτό το φορτηγό προορίζεται κυρίως για τις αναδυόμενες αγορές, καθώς η Toyota επιβεβαίωσε το λανσάρισμα του φορτηγού αποκλειστικά στην Ταϊλάνδη.

Πηγή – newsauto.gr

Πηγή video – Toyota Motor Thailand

Με τιμή παραγωγού που φτάνει μέχρι και 80 λεπτά το κιλό ξεκίνησαν οι κοπές πρώιμων ποικιλιών μανταρινιών. Στη λαϊκή αγορά της Αθήνας η τιμή τους φτάνει στο 1 ευρώ.

Ο κ. Βασίλης Ντόκος, παραγωγός από το Κουτσοπόδι της Αργολίδας, τόνισε στον agrotypos ότι «έχουν ξεκινήσει οι κοπές στις πρώιμες ποικιλίες μανταρινιών. Οι ποσότητες είναι ακόμη μικρές αλλά υπάρχει ζήτηση. Οι τιμές κυμαίνονται από 80 έως 85 λεπτά το κιλό».

Ο κ. Πέτρος Μπλέτας, παραγωγός από τη Σκάλα Λακωνίας δήλωσε ότι «εδώ και 10 ημέρες έχει ξεκινήσει η συγκομιδή πρώιμων μανταρινιών τύπου Κλημεντίνης. Έχουμε φέτος μια κανονική παραγωγή χωρίς προβλήματα. Υπάρχει ζήτηση αυτή την εποχή και οι τιμές παραγωγού κυμαίνονται από 60 έως 70 λεπτά το κιλό».

Ο κ. Γιάννης Παπαδήμας, που είναι βιοκαλλιεργητής εσπεριδοειδών από την Αιτωλοακαρνανία, αναφέρει «στην περιοχή ακόμη δεν ξεκίνησαν οι κοπές μανταρινιών. Αναμένεται κανονικά να ξεκινήσει η συγκομιδή τους μετά τις 10 Νοεμβρίου. Φέτος αναμένεται να έχουμε μια κανονική παραγωγή».

Τον κίνδυνο να συγκομισθούν μανταρίνια χωρίς να πληρούν τις κατάλληλες απαιτήσεις για ελάχιστη περιεκτικότητα σε χυμό  35% και ελάχιστη αναλογία σακχάρων προς οξέα 6,5:1, που προβλέπεται από την ενωσιακή και εθνική νομοθεσία, αναφέρουν οι εξαγωγείς. Πάντως, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε ο κ. Γεώργιος Πολυχρονάκης, Ειδικός Σύμβουλος του Συνδέσμου Εξαγωγέων Incofruit – Hellas, το τελευταίο δεκαήμερο οι εξαγωγές μανταρινιών ανήλθαν σε 120 τόνους, εκτός αυτών των ποσοτήτων που δεν αναγγέλθηκαν στο ΜΕΝΟ (Μητρώο Εμπόρων Νωπών Οπωροκηπευτικών), ατυποποίητων από το χωράφι.  

(Παϊσιάδης Σταύρος – agrotypos.gr)

Αυτές τις ημέρες έχουν εμφανιστεί στην περιοχή της Αλεξανδρούπολης, αλλά και του Έβρου γενικότερα άτομα που πουλούν δήθεν ελαιόλαδο Μάκρης στην τιμή των 65 ευρώ ο τενεκές (15 – 17 λίτρα).

Μάλιστα εμφανίζονται ως παραγωγοί και διαθέτουν μεγάλες ποσότητες γυρνώντας σπίτι – σπίτι και όπως γίνεται κατανοητό δεν είναι λίγοι αυτοί που αγοράζουν, αφού η τιμή του λίτρου στα ράφια των σούπερ μάρκετ είναι περίπου στα 10 ευρώ.

Ωστόσο μια ανακοίνωση στο fb της ομάδας “Ελαιόλαδο Μάκρης ΠΟΠ – Το Χρυσάφι της Εβρίτικης γης” μας προβλημάτισε ιδιαίτερα. Αναλυτικά αναφέρει:

“Προσοχή στο νοθευόμενο ελαιόλαδο που συνεχίζουν κάποιοι να πουλάνε σαν ελαιόλαδο Μάκρης σε πολύ χαμηλές τιμές. Ελαιόλαδο Μάκρης περσυνό δεν υπάρχει αλλά και να υπήρχε ποτέ και κανένας παραγωγός δεν θα το πουλούσε το 16κιλο με 70-75 ευρώ.

Προσοχή στα δοχεία στα οποία γράφουν απ’ έξω τουρκικά, Καλαμάτα και οτιδήποτε άλλο. Επίσης ζητήστε όνομα και επίθετο γιατί όλοι λένε μόνο τα μικρά τους… Θέμης, Γιώργος, Αλέξης κλπ.

Η Αστυνομία έχει συλλάβει πολλούς αλλά συνεχίζουν να εμφανίζονται αλλοί.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΕΤΟΙΑ ΛΑΔΙΑ …” καταλήγει.

Με μέλι και πιπέρι οι αρχαίοι Έλληνες κυνηγούσαν τις γυναίκες τους 12 φορές τη μέρα: Θερμόαιμοι οι αρχαίοι πρόγονοί μας, τη γλεντούσαν τη ζωούλα τους, την ξεσκόνιζαν την κυρά

Στην αρχαία Ελλάδα η έννοια του γάμου και οι «συνήθειες» του ζευγαριού μέσα σε αυτόν ήταν τελείως διαφορετικές από τις σημερινές.

Σε κάποιες περιπτώσεις, ο ρόλος της γυναίκας ήταν πολύ δύσκολος και ο τρόπος που έπρεπε να έρθει κοντά με τον σύντροφο της ήταν επίπονος και βασανιστικός. Αντιθέτως, ο άντρας με τη βοήθεια της φύσης, ήταν σε θέση να ικανοποιήσει τη σύζυγο του έως και 12 φορές την ημέρα!

Μέλι και πιπέρι, το αρχαίο βιάγκρα

Σύμφωνα με το βιβλίο, «Ο μύθος της ιερής πορνείας στην αρχαιότητα», της ιστορικού Στέφανι Λιν Μπούτιν, στην αρχαιότητα υπήρχε μια σειρά σκευασμάτων που είχαν σκοπό να βελτιώσουν τη σεξουαλική απόδοση των αντρών.

Κάποια από αυτά, τους έδιναν τη δυνατότητα να έχουν μόνιμη διέγερση. Το μέλι σε συνδυασμό με το πιπέρι ήταν ένα από τα πιο συνηθισμένα και αποτελεσματικά σκευάσματα.

Ένα ακόμα μυστικό των εραστών εκείνης της εποχής ήταν ένα ινδικό φυτό που προκαλούσε ισχυρή διέγερση σε καθημερινή βάση. Από τα φύλλα εκκρινόταν μια ουσία που αν ερχόταν σε επαφή με τα ανδρικά γεννητικά όργανα ο άνδρας μπορούσε να συνευρεθεί ερωτικά έως και 12 φορές ημερησίως με μια γυναίκα.

Για να εξαλειφτούν οι «ευεργετικές ιδιότητες» του φυτού, χρησιμοποιούσαν ως αντίδοτο μερικές σταγόνες ελαιόλαδου.