Να ενισχύσουν την παραγωγή τους επιδιώκουν οι καρπουζοπαραγωγοί της Θεσσαλονίκης και του Κιλκίς, που από τις αρχές του περασμένου Ιουνίου βρίσκονται σε φάση συγκομιδής των καρπών, καλύπτοντας ένα μεγάλο ποσοστό των αναγκών της αγοράς της Κεντρικής Μακεδονίας.
Φυσικά, το καρπούζι του Βορρά, όσο ποιοτικό και να είναι, αποτελεί μια καλλιέργεια υπαίθρια και όχι θερμοκηπιακή, όπως σε πολλές περιοχές της Πελοποννήσου, ενώ τα στρέμματα είναι πολύ λιγότερα.
Οι παραγωγοί καρπουζιού από το Παλιό και Νέο Αγιονέρι, το Πρόχωμα, τον Καστανά και τον Βαθύλακκο δεν επιδιώκουν επ’ ουδενί να έρθουν σε ανοιχτό ανταγωνισμό με τα δεκάδες χιλιάδες στρέμματα καλλιεργειών καρπουζιού της Ηλείας και της Μεσσηνίας, ωστόσο επιδιώκουν την εξέλιξη.
Κάτι τέτοιο πραγματοποιεί ο Ξενοφώντας Πολυχρονίδης, καλλιεργητής καρπουζιού από το Πρόχωμα της Θεσσαλονίκης, ένα χωριό που βασίζεται αρκετά στο απόλυτο φρούτο του καλοκαιριού.
Αν και διαθέτει εμπειρία ετών στο συγκεκριμένο είδος, έχοντας παράλληλα αξιόλογη εξαγωγική δραστηριότητα, δεν έμεινε εκεί.
«Το μειονέκτημα που έχουμε έναντι της Πελοποννήσου είναι η πρωιμότητα. Εμείς ξεκινάμε να σπέρνουμε από τις 5 Μαρτίου και συνεχίζουμε έως τον Ιούνιο, ενώ δηλαδή αρχίζει η συγκομιδή στα πρώιμα. Στη νότια Ελλάδα έχουν ήδη αρχίσει να μαζεύουν από τον Μάιο» εξηγεί ο καρπουζοπαραγωγός.
Αυτή η ανάγκη για εξέλιξη της παραγωγής καρπουζιού στον ελληνικό Βορρά έφερε τη συνεργασία του κ. Πολυχρονίδη με τον ιαπωνικό γίγαντα των σπόρων, τη Sakata Seed Corporation.
Πώς γίνεται
Στα χωράφια που ως επί το πλείστον βρίσκονται κοντά στις όχθες του ποταμού Αξιού εδώ και λίγο καιρό γίνονται οι δοκιμές των νέων καλλιεργειών.
Δίπλα στις ποικιλίες Bostana, Florida και Samantha μπαίνουν οι εισαγόμενοι σπόροι και μεγαλώνουν κανονικά δίπλα στις συνήθεις καλλιέργειες.
Τα καρπούζια αυτά αξιολογούνται από τους γεωπόνους της Sakata όσον αφορά τη συμπεριφορά των φυτών. Ακόμα αξιολογείται εάν είναι καλύτερη η παραγωγή, αλλά και η ποιότητα των καρπών.
«Εφόσον κριθεί ότι τα συγκεκριμένα καρπούζια είναι ικανά να βγουν στην αγορά, από την κωδική ονομασία που έχουν παίρνουν ονομασία ποικιλίας» εξηγεί ο κ. Πολυχρονίδης.
Οι βαρέλες που δεν θέλουν οι Ελληνες
Η ελληνική αγορά του καρπουζιού έχει ωστόσο ιδιομορφίες. Ο Ελληνας καταναλωτής δεν συμπάθησε ποτέ το οβάλ μεγάλο καρπούζι, δείχνοντας ξεκάθαρη προτίμηση για τα στρόγγυλα.
Οι λεγόμενες βαρέλες, που συγκομίζονται από τα μέσα του Ιουλίου και μετά, είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς στο εξωτερικό και για αυτό στη συντριπτική τους πλειονότητα εξάγονται.
Σύμφωνα με τον κ. Πολυχρονίδη, «αν και ποιοτικά η μεγαλόκαρπη βαρέλα είναι καλύτερη, δεν έχει απήχηση στην Ελλάδα και εξάγεται σε ποσοστό περίπου 70%».
Οι Γερμανία, Βέλγιο και Πολωνία αποτελούν τους κυριότερους αγοραστές του μεγαλόκαρπου βορειοελλαδίτικου καρπουζιού, το οποίο κατά μέσο όρο φτάνει τα 11 με 13 κιλά.
Καλές αποδόσεις με σωστό πότισμα
Μπορεί ο Αξιός να είναι δίπλα στα καρπουζοχώραφα της Θεσσαλονίκης και του Κιλκίς, ωστόσο πολλές φορές το νερό δεν επαρκεί, ενώ σε κάθε περίπτωση το πότισμα στην καλλιέργεια του συγκεκριμένου φρούτου είναι τέχνη.
Το πότισμα γίνεται με τη μέθοδο της σταγόνας, με σωληνώσεις που βρέχουν τη ρίζα, ώστε να μην επηρεάζεται η ανάπτυξη του καρπού.
Σύμφωνα με τον κ. Πολυχρονίδη, «το μυστικό για γλυκό και τραγανό καρπούζι είναι να μένει απότιστο λίγα 24ωρα πριν από τη συγκομιδή. Το πότισμα πριν το μάζεμα ρίχνει την ποιότητα».
Στα 3.000 στρέμματα καλλιεργειών έξω από τη Θεσσαλονίκη, αυτό που δίνεται ιδιαίτερη προσοχή είναι η φυτοπροστασία, που σταματά αρκετό καιρό πριν από τη συγκομιδή, ώστε το καρπούζι να φτάνει καθαρό στον καταναλωτή.
Σε κάθε περίπτωση το θετικό της υπόθεσης είναι ότι παρά τους καύσωνες οι χρονιές του καρπουζιού στην περιοχή ήταν και παραμένουν εξαιρετικές.
Για περισσότερες Ειδήσεις και όλα τα Αγροτικά νέα επισκεφθείτε το e-Agrotis.gr
Πηγή ellinasagrotis.gr
