Το 1963, ο εντομολόγος Herbert Heran και ο Γερμανός ερευνητής συμπεριφοράς Martin Lindauer παρατήρησαν ότι κάτι περίεργο συνέβαινε όταν πετούσαν μέλισσες.
Όταν μια ομάδα εκπαιδεύτηκε να πετάει πάνω από μια λίμνη, οι μέλισσες μπορούσαν να διανύσουν την απόσταση μόνο εάν υπήρχαν κύματα στην επιφάνεια του νερού. Εάν η λίμνη ήταν ομαλή και οι μέλισσες καθρεφτίζονταν σε αυτήν, τα έντομα άρχισαν να χάνουν υψόμετρο μέχρι που κατέπεσαν στο νερό. Εκείνη την εποχή, η έρευνα υποστήριξε την ιδέα ότι οι μέλισσες χρησιμοποιούν οπτικές ενδείξεις για να προσανατολιστούν κατά τη διάρκεια της πτήσης. Μια πρόσφατη μελέτη, ωστόσο, παρέχει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τις στρατηγικές πτήσης μελισσών.
Συνεχίζοντας το πείραμα του 1963, οι ερευνητές έδειξαν ότι οι μέλισσες κοιτούσαν το έδαφος για να προσαρμόσουν το υψόμετρο. Τα πειράματα πραγματοποιήθηκαν σε μια σήραγγα μήκους 220 εκατοστών με καθρέφτες στην οροφή και στο πάτωμα που θα μπορούσαν να καλυφθούν για να μοιάζουν με κανονικούς τοίχους. Όταν καλύφθηκαν οι καθρέφτες, οι μέλισσες μπορούσαν να πετάξουν χωρίς κανένα πρόβλημα, σύμφωνα με το Science Alert.
Όταν αφαιρέθηκε το κάλυμμά από το καθρέφτη της οροφής, οι μέλισσες δεν είχαν πρόβλημα ούτε αυτή τη φορά, αλλά όταν αφαιρέθηκε το κάλυμμά από το καθρέφτη του δαπέδου, οι μέλισσες άρχισαν να πέφτουν. Όταν και οι δύο πλευρές του τοιχώματος ήταν καθρέφτες, δημιουργώντας ένα άπειρο ζευγάρι παράλληλων τοίχων, οι μέλισσες άρχισαν να χάνουν ύψος, αφού πέταξαν μόνο μερικές ίντσες.
Τα ευρήματα είναι παρόμοια με τον διαστημικό αποπροσανατολισμό από τον οποίο υποφέρουν μερικές φορές οι πιλότοι. Όταν δεν μπορούν να δουν την ταχύτητα από το έδαφος, οι πιλότοι δυσκολεύονται να διατηρήσουν το ύψος. Ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας επικίνδυνης σπειροειδούς πτήσης, οι ανθρώπινες αισθήσεις μπορεί να είναι παραπλανητικές, οδηγώντας τους πιλότους να πιστεύουν ότι βρίσκονται ακόμα σε ύψος πτήσης. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους τα ιπτάμενα όργανα είναι τόσο σημαντικά.
Δυστυχώς, οι μέλισσες δεν διαθέτουν σύστημα έκτακτης ανάγκης για να τις βοηθήσει. Ακόμη και αν οι καθρέφτες δαπέδου είχαν τοποθετηθεί στο δεύτερο μισό της σήραγγας, θα ήταν αρκετό για να προκαλέσουν την κατάρρευση των εντόμων.
Εν ολίγοις, οι μέλισσες χρησιμοποιούν οπτικές ενδείξεις από το έδαφος για να διατηρήσουν το ύψος τους. Όταν η γραμμή του εδάφους δεν είναι πλέον τόσο ορατή στα έντομα, οι ερευνητές πιστεύουν ότι οι μέλισσες κατεβαίνουν για να προσαρμόσουν το οπτικό τους πεδίο. Με αυτή τη λογική οι μέλισσες καταλήγουν να καταρρέουν.
Αν οι μέλισσες στο πείραμα είχαν ένα ευρύτερο οπτικό πεδίο, θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιήσει άλλες ενδείξεις γύρω τους για να προσαρμόσουν το υψόμετρο τους. Αλλά όταν πρόκειται για πτήση πάνω από μια στατική λίμνη ή ένα κλειστό τούνελ, υπάρχει περιορισμένος αριθμός εναλλακτικών που μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι μέλισσες.
Είναι αρκετά ενδιαφέρον ότι ένα παρόμοιο πείραμα δείχνει ότι τα κουνούπια δεν χρησιμοποιούν την κοιλιακή οπτική ροή για να ελέγξουν το υψόμετρο τους. Έτσι, άλλα είδη μπορεί να καταφύγουν σε διαφορετικές τεχνικές για τη διατήρηση του υψομέτρου.
Πηγή – ertnews.gr
