Θάσος: Η ξηρασία «έκοψε» 40% την παραγωγή στο πευκόμελο – Πού στηρίζονται οι παραγωγοί

Σοβαρή κρίση επιβίωσης αντιμετωπίζει η μελισσοκομία στη Θάσο, καθώς ο συνδυασμός παρατεταμένης ανομβρίας, υψηλών θερμοκρασιών και ισχυρών βοριάδων έχει πλήξει καίρια τη μελιτοφορία του πεύκου στο νησί. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Μελισσοκομικού Συνεταιρισμού Θάσου, οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες οδήγησαν σε μείωση της παραγωγής πευκόμελου κατά 40%, αναγκάζοντας τους τοπικούς παραγωγούς να εκπέμψουν σήμα κινδύνου για το μέλλον του κλάδου.

Για τους περίπου 100 επαγγελματίες που συσπειρώνονται γύρω από τη συνεταιριστική οργάνωση, η απώλεια αυτή μεταφράζεται σε άμεσο πλήγμα στο ετήσιο εισόδημα, την ώρα που το κόστος καυσίμων και μετακινήσεων των κυψελών παραμένει στα ύψη. Σε αντίθεση με μια μεμονωμένη κακή χρονιά, οι μελισσοκόμοι βρίσκονται πλέον αντιμέτωποι με μια συσσωρευμένη κλιματική πίεση: η δραστηριότητα του εντόμου-εργάτη (Marchalina hellenica) διαταράσσεται, τα αποθέματα τροφής εξαντλούνται και τα μελίσσια αποδυναμώνονται πριν καν ξεκινήσει η περίοδος συλλογής.

Το χρονικό της πίεσης: Από το 2023 στην καθυστέρηση του Οκτωβρίου

Η σημερινή εικόνα αποτελεί κλιμάκωση μιας κατάστασης που ξεκίνησε με την πρωτόγνωρη ξηρασία του 2023. Κατά την περυσινή περίοδο, η μελιτοφορία στη Θάσο καθυστέρησε σημαντικά και ξεκίνησε τελικά στα μέσα Οκτωβρίου, αφήνοντας ελάχιστα χρονικά περιθώρια εκμετάλλευσης. Όπως είχαμε αναφέρει στο ρεπορτάζ μας για τα αδιέξοδα του κλάδου, το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στη Θεσσαλία ή την ηπειρωτική χώρα, αλλά επεκτείνεται ραγδαία στις παραδοσιακές νησιωτικές ζώνες παραγωγής.

Όταν ένα μελίσσι μένει για παρατεταμένο διάστημα χωρίς φυσική ανθοφορία και επαρκή υγρασία, ο πληθυσμός του καταρρέει. Έτσι, ακόμα κι αν υπάρξει όψιμη έκκριση μελιτώματος, το μελίσσι δεν έχει την απαιτούμενη δυναμικότητα για να τη συλλέξει, υποχρεώνοντας τον παραγωγό σε πρόσθετες δαπάνες τεχνητής διατροφής για να αποτρέψει την απώλεια του ζωικού κεφαλαίου.

Οι βροχές του 2026 και ο «εργάτης» του πεύκου

Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό σκηνικό, ορισμένες βροχοπτώσεις εντός του 2026 έφεραν τα πρώτα ενθαρρυντικά σημάδια, βελτιώνοντας τις συνθήκες υγρασίας που απαιτούνται για την ανάπτυξη του εντόμου στο πεύκο. Ωστόσο, οι εκπρόσωποι των παραγωγών ξεκαθαρίζουν ότι το νερό δεν εξασφαλίζει αυτόματα σοδειά.

Η αποκατάσταση των δασικών οικοσυστημάτων απαιτεί χρόνο, ενώ οι ισχυροί βόρειοι άνεμοι συχνά εξατμίζουν άμεσα την υγρασία από τις πευκοβελόνες. Παράλληλα, τα συσσωρευμένα βάρη από τις ανατιμήσεις στα καύσιμα μετακίνησης που πιέζουν τους μελισσοκόμους δεν αφήνουν περιθώρια για άστοχες μεταφορές κυψελών.

Ο Συνεταιρισμός Ραχωνίου και η «ψαλίδα» των τιμών

Κεντρικό ανάχωμα απέναντι στην κατάρρευση αποτελεί ο Μελισσοκομικός Συνεταιρισμός Θάσου, ο οποίος λειτουργεί αδιάλειπτα από το 1973 στο Ραχώνι. Συγκεντρώνοντας την παραγωγή των 100 μελών του, καταφέρνει να διατηρεί σταθερά εμπορικά κανάλια με μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ, στρατιωτικά πρατήρια αλλά και επιλεγμένες αγορές του εξωτερικού.

Εντούτοις, η αναγνωρισιμότητα και η ποιότητα του θασίτικου μελιού δεν αρκούν από μόνες τους για να διασφαλίσουν τη βιωσιμότητα. Στην εγχώρια αγορά, οι τιμές παραγωγού δέχονται ασφυκτική πίεση από φθηνά, εισαγόμενα σκευάσματα. Το πρόβλημα της διάθεσης οξύνεται σε μια συγκυρία όπου η νοθεία και οι ελληνοποιήσεις στα εισαγόμενα μέλια δημιουργούν αθέμιτο ανταγωνισμό στις τιμές ραφιού.

Η πραγματική πρόκληση για τη Θάσο δεν είναι η έλλειψη ταυτότητας του προϊόντος, αλλά το γεγονός ότι το αυξημένο κόστος και η κατακόρυφη πτώση της παραγωγής καθιστούν επισφαλή τη διατήρηση των κυψελών, αποτρέποντας νέους παραγωγούς από το να μπουν στον κλάδο.

Πηγή: ellinasagrotis.gr