Οι αλλαγές στο ΣΣ ΚΑΠ είναι προς όφελος των παραγωγών και συμβάλλουν στην αποτελεσματικότερη εφαρμογή του, δήλωσε ο ΥπΑΑΤ Κώστας Τσιάρας

Αλλαγές που σχετίζονται με τις άμεσες ενισχύσεις συμπεριλαμβανόμενων και των παρεμβάσεων για τα οικολογικά σχήματα, την αιρεσιμότητα, τις επενδύσεις σχεδίων βελτίωσης περιλαμβάνονται στη 2η τροποποίηση του Στρατηγικού Σχεδία Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΣΣ ΚΑΠ), η οποία εγκρίθηκα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Η 2η τροποποίηση του ΣΣ ΚΑΠ, σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, περιλαμβάνει «μια σειρά από σημαντικές βελτιώσεις και προσαρμογές, στη βάση της διαβούλευσης που προηγήθηκε με θεσμικούς φορείς του πρωτογενή τομέα της χώρας μας, καθώς και βάσει των στοιχείων του πρώτου έτους εφαρμογής της, ώστε να διασφαλιστεί η ισόρροπη επίτευξη των οικονομικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών της στόχων».

Ειδικότερα, οι τροποποιήσεις του ΣΣ ΚΑΠ αφορούν κυρίως στα ακόλουθα:

• αλλαγές που σχετίζονται με την αιρεσιμότητα και τους ορισμούς.
• αλλαγές που αφορούν σε εισαγωγή νέων παρεμβάσεων για επενδύσεις σχεδίων βελτίωσης σε θερμοκήπια και για την μείωση του αποτυπώματος άνθρακα σε ιδιαίτερα εντατικές καλλιέργειες, όπως το βαμβάκι και η βιομηχανική ντομάτα.
• αλλαγές που αφορούν σε στοιχεία των άμεσων ενισχύσεων, συμπεριλαμβανομένων των παρεμβάσεων για τα οικολογικά σχήματα.
• αλλαγές που σχετίζονται με παρεμβάσεις σε ορισμένους τομείς, όπως η μελισσοκομία.
• αλλαγές που αφορούν στις παρεμβάσεις αγροτικής ανάπτυξης συμπεριλαμβανομένων αυτών που επιφέρουν αλλαγές στους αριθμητικούς στόχους και τα συναφή ορόσημα για τους σχετικούς δείκτες αποτελεσμάτων.

Επισημαίνεται ότι, οι τροποποιήσεις που αφορούν σε στοιχεία άμεσων ενισχύσεων και τομεακών παρεμβάσεων, καθώς και σε ορισμένα στοιχεία της αιρεσιμότητας ισχύουν από την 1η Ιανουαρίου 2025, ενώ οι τροποποιήσεις σχετικά με παρεμβάσεις αγροτικής ανάπτυξης από τις 24 Οκτωβρίου 2024. Τέλος, οι τροποποιήσεις που αφορούν στα  πρότυπα ΚΓΠΚ 6, 7 και 8 βάσει του καν. (ΕΕ) 2024/1468 ισχύουν για το έτος υποβολής αιτήσεων 2024.

Συνεχίζονται οι προσπάθειες αναθεώρησης της νέας ΚΑΠ

«Οι προσπάθειες για την συνολικότερη αναθεώρηση της νέας ΚΑΠ σε όλα τα επίπεδα συνεχίζονται μέσα από τις εντατικές και συστηματικές διαπραγματεύσεις στο ανώτατο δυνατό επίπεδο με τις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και με στόχο την βελτίωση των εφαρμοστικών όρων του Εθνικού Στρατηγικού μας Σχεδίου, προς όφελος των Ελλήνων παραγωγών, του αγροδιατροφικού μας τομέα και των αγροτικών μας περιοχών συνολικότερα», τόνισε σε δηλώσεις του ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Κώστας Τσιάρας, επισημαίνοντας ότι σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η 2η τροποποίηση του ΣΣ ΚΑΠ, η οποία περιλαμβάνει «μια σειρά από σημαντικές βελτιώσεις αλλά και νέες παρεμβάσεις που θα συμβάλλουν στην αποτελεσματικότερη εφαρμογή του, καθώς και στην ικανοποίηση δίκαιων αιτημάτων του παραγωγικού κόσμου της χώρας μας».

Από την πλευρά του ο γενικός γραμματέας, Δημήτρης Οδ. Παπαγιαννίδης δήλωσε : «Η έγκριση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή της 2ης τροποποίησης του Στρατηγικού Σχεδίου της νέας ΚΑΠ είναι το αποτέλεσμα της άριστης συνεργασίας μας με τις Υπηρεσίες της Γενικής Δ/νσης Γεωργίας της Ε.Ε. (DG AGRI), καθώς και μιας συστηματικής και μεθοδικής προσπάθειας που γίνεται από το σύνολο των εμπλεκόμενων φορέων και υπηρεσιών στην υλοποίηση των παρεμβάσεων του ΣΣ ΚΑΠ για την μεγαλύτερη δυνατή απλοποίηση του θεσμικού τους πλαισίου».

Πηγή ot.gr

Για περισσότερες Ειδήσεις και όλα τα Αγροτικά Νέα επισκεφθείτε το e-Agrotis.gr

Αρκετή συζήτηση γίνεται τον τελευταίο καιρό για αναδιάρθρωση «υδροβόρων» καλλιεργειών (αυτές που καταναλώνουν υπερβολικές ποσότητες νερού για την άρδευσή τους), ώστε η ελληνική γεωργία να προσαρμοστεί στην «κλιματική κρίση» βάσει της Νέας Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ), που εφαρμόζεται στη χώρα μας από την 1η Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους.

Ποιες είναι όμως αυτές οι μη υδροβόρες καλλιέργειες και με ποια φυτά, τα οποία ίσως και να μην θέλουν καθόλου νερό για την άρδευσή τους (παρά μόνο το νερό των βροχοπτώσεων) προτείνεται να αντικατασταθούν; Σε αυτό το ερώτημα απαντά στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Δρ Αλέξανδρος Παπαχατζής, καθηγητής Δενδροκομίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, πρόεδρος του τμήματος Γεωπονίας – Αγροτεχνολογίας και διευθυντής του Εργαστηρίου «Δενδροκηπευτικών & Εδαφικών Πόρων, HORTLAB».

Στην κορυφή των «επικηρυγμένων» ετήσιων υδροβόρων καλλιεργειών, τονίζει ο κ. Παπαχατζής, είναι κυρίως ο αραβόσιτος (καλαμπόκι), η μηδική (τριφύλλι), το βαμβάκι, αλλά και η βιομηχανική ντομάτα, παρόλο που η τελευταία συνεχίζει να επιδοτείται (Συνδεδεμένη ενίσχυση, περίπου 51,2 € /στρέμμα). Η αλήθεια βέβαια είναι ότι όντως, οι ετήσιες απαιτήσεις και η κατανάλωση νερού για την άρδευσή τους, ανέρχονται σε περίπου 700 κυβικά μέτρα (όπου 1 κ.μ. = με 1.000 λίτρα νερού)/στρέμμα για τον αραβόσιτο, πάνω από 700 κ.μ./στρέμμα για την μηδική, 600 κ.μ./στρέμμα για το βαμβάκι και 500 κ.μ./στρέμμα για την βιομηχανική ντομάτα.

Μπορεί τα παραπάνω νούμερα να προκαλούν δέος, αλλά στην πραγματικότητα, αυτό που θα πρέπει να προσέξουμε και να συνυπολογήσουμε είναι ότι το «υδατικό αποτύπωμα» που αφήνουν, ίσως να μην είναι τόσο μεγάλο, αν το συνδυάσουμε με τις «υψηλές αποδόσεις» που μας δίνουν, αναλογικά με άλλα λιγότερο υδροβόρα φυτά.

Το πρόβλημα με αυτές τις «εαρινές» καλλιέργειες, εξηγεί, είναι ότι σπέρνονται την άνοιξη, από Απρίλιο και μετά και επομένως καλλιεργούνται κατά την περίοδο του καλοκαιριού, όπου οι ανάγκες για νερό είναι ιδιαίτερα αυξημένες, αλλά χωρίς αυτές, να συνοδεύονται στη χώρα μας, εκείνη την εποχή, από τις απαραίτητες βροχοπτώσεις. Άρα, χρειάζονται αναγκαστικά άρδευση.

Οι προτάσεις για αντικατάσταση αυτών των υδροβόρων καλλιεργειών, συμπεριλαμβάνουν, «εξωτικά» είδη κάποιων «αρχέγονων» φυτών, από τη Λατινική Αμερική, την Ασία, την Αφρική και την Νότια Ευρώπη, που είναι ανθεκτικά σε ξηροθερμικές συνθήκες και στις επερχόμενες κλιματικές μεταβολές, λόγω της κλιματικής αλλαγής.

Ενδεικτικά, το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης αναφέρει: την Κινόα, την Τσία, το Τεφ, το Μαύρο Σινάπι, την Νιγκέλα, την Καμελίνα, την Μουκούνα, το Σιταροκρίθαρο, την Γλυκοπατάτα, την Τσουκνίδα για ίνα και το Λινάρι για λάδι και για ίνα.

Πιο αναλυτικά, ο κ. Παπαχατζής στη συνέχεια παρουσιάζει αυτά τα νέα είδη, τις «μη υδροβόρες καλλιέργειες» ένα προς ένα περιληπτικά:

– Η κινόα (Quinoa), προέρχεται από τη Νότια Αμερική, από την περιοχή της οροσειράς των Άνδεων, δηλαδή από το Περού, Ισημερινό, Χιλή κ.ά., ενώ καλλιεργείται εκεί, τα τελευταία τρεις έως και τέσσερις χιλιάδες χρόνια. Το συγκεκριμένο σιτηρό, ήταν μαζί με τις πατάτες και τον αραβόσιτο, οι κύριες τροφές αυτών των λαών.

Στη δική μας σύγχρονη διατροφή, τη συναντάμε σε διάφορες gourmet σαλάτες με κινόα.

– Η τσία (Chia) καλλιεργούνταν από τους Μάγια και τους Αζτέκους, στην προ-Κολομβιανή εποχή, ενώ σήμερα καλλιεργείται στην Νότια Αμερική και συγκεκριμένα στο Μεξικό, την Γουατεμάλα, στην Αργεντινή, την Βολιβία, τον Ισημερινό, την Νικαράγουα αλλά και στην μακρινή Αυστραλία. Οι σπόροι της Τσία, συνήθως χρησιμοποιούνται σε ενεργειακές μπάρες δημητριακών και για γαρνιτούρα σε γιαούρτια.

– Το τεφ (Teff), είναι το σιτάρι της Κεντρικής Αφρικής και αποτελεί μία πατροπαράδοτη καλλιέργεια εδώ και 4 χιλιετίες στην Αιθιοπία.

Χρησιμοποιείται σε προϊόντα αρτοποιίας, όπως τορτίγιες, κέικ, ενώ υπερτερεί από το κοινό αλεύρι στο ότι δεν περιέχει γλουτένη.

– Το μαύρο σινάπι, γνωστό τόσο από την αρχαία Ελλάδα όσο και από την κεντρική Ασία.

Οι σπόροι του, χρησιμοποιούνται για την παρασκευή της μουστάρδας, αλλά και για θεραπευτικά σκευάσματα (καταπλάσματα), παρασκευή σιναπόλαδου, ακόμη και για αφεψήματα.

– Η νιγκέλα (Nigella), λέγεται και «Μελάνθιον το ήμερον», όπως και «Μαύρο Κύμινο». Είναι ένα κοσμοπολίτικο φυτό και απαντάται στη Νότια Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική και στη Νότια Ασία. Οι σπόροι του χρησιμοποιούνται σαν καρυκεύματα, αλλά και θεραπευτικά (το έλαιο της).

– Η καμελίνα (Camelina) απαντάται στην λεκάνη της Μεσογείου. Το έλαιό της είναι βασικό συστατικό «βιοκαυσίμων», ειδικά για αεροπλάνα.

– Την μουκούνα (Mucuna) την συναντάμε συνήθως σε τροπικά και υποτροπικά δάση της νοτίου Αμερικής, στην Υποσαχάρια Αφρική, στην νοτιοανατολική Ασία, και τα νησιά του Ειρηνικού. Βοτανικά, είναι ένα όσπριο (φασόλι), ενώ η σκόνη της από το άλεσμα των καρπών της, χρησιμοποιείται σαν αφροδισιακό. Βοηθά επίσης και στην θεραπεία της νόσου Πάρκινσον.

– Το σιταροκρίθαρο (tridorteum), είναι μία σύγχρονη διασταύρωση μεταξύ σκληρού σιταριού με άγριο κριθάρι που επιτεύχθηκε στην Ισπανία. Οι δημιουργοί του, αποσκοπούσαν στην απόκτηση ενός λιτοδίαιτου σιτηρού, που θα παρέμεινε όμως παραγωγικό, ενώ το αλεύρι του θα μας έδινε άρτους με τα χαρακτηριστικά που έχουμε συνηθίσει. Ίσως, κατά την άποψη του γράφοντα, είναι το πιο ελπιδοφόρο και με εμπορικό ενδιαφέρον από τα φυτά για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

– Η γλυκοπατάτα είναι από τη Νότια Αμερική και δεν έχει καμία σχέση με την κοινή πατάτα. Καλλιεργείται στην Νότια Αμερική, την Αφρική και στα νησιά του Ειρηνικού. Καταναλώνονται όπως οι κοινές πατάτες, αλλά και σαν γαρνιτούρα, ή σαν ορεκτικό.

– Η τσουκνίδα για ίνα, είναι παγκοσμίου διάδοσης αυτοφυές φυτό και στις πέντε ηπείρους, αρχής γενομένης από όλη την Ευρώπη, την Αφρική, την Ασία, την Αυστραλία, και τη Βόρεια Αμερική. Πέρα από τη χρήση της για την παρασκευή νοστιμότατης χορτόπιτας, χρησιμοποιήθηκε ακόμη και στην εποχή του Βυζαντίου, σαν κλωστικό φυτό, για την κατασκευή υφασμάτων με πολύ καλές ιδιότητες.

– Το λινάρι καλλιεργείται για παραγωγή κλωστικών ινών και νημάτων που χρησιμοποιούνται για υφάσματα, αλλά και για την παραγωγή λινέλαιου, πλούσιου σε Ω3 λιπαρά, από τον λιναρόσπορο.

Ο καθηγητής είναι περισσότερο από σίγουρος, ότι και τα παρακάτω είδη θα «πέσουν στο τραπέζι» των συζητούμενων καλλιεργειών, στο απώτερο μέλλον, ενώ επιγραμματικά αναφέρει κάποια από αυτά, όπως: τον αμάραντο με εδώδιμα τα φύλλα και τους σπόρους του (περιέχει 9 αμινοξέα απαραίτητα στον ανθρώπινο οργανισμό), το φόνιο (ένα είδος κεχριού), το τάρο που είναι μια εδώδιμη ρίζα και τέλος, την κέρνζα, ένα πολυετές σιτηρό, που προέρχεται από ερευνητικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ για να αντιμετωπιστεί η κλιματική αλλαγή.

Θα ήταν παράληψη, επισημαίνει ο καθηγητής κ. Παπαχατζής, να μην αναφερθούν τα διάφορα όσπρια (φασόλια κάθε είδους, ρεβίθια, φακές, φάβα, κ.ά), που πρέπει να εμπλουτίσουν περεταίρω τη διατροφή μας και που χρειάζονται πολύ λιγότερο αρδευτικό νερό, ενώ ταυτόχρονα αφήνουν στους παραγωγούς και ένα αξιόλογο εισόδημα.

Τέλος, σύμφωνα με τον ίδιο, στη νέα ΚΑΠ, θα πρέπει να δοθεί βαρύτητα στην επέκταση της καλλιέργειας της ελιάς (ενός καθαρά μεσογειακού δέντρου), ενώ κλείνει επισημαίνοντας ότι, για ακόμη μεγαλύτερη καλλιεργητική πρόσοδο, θα μπορούσαμε να φυτεύσουμε και δεντροκομικές καλλιέργειες, προσαρμοσμένες απόλυτα στην κλιματική αλλαγή, όπως οι χαρουπιές, οι συκιές, οι δαμασκηνιές, οι αμυγδαλιές, οι φιστικιές Αιγίνης (κελυφωτό Φιστίκι), ακόμη και θαμνώδεις, όπως τα φραγκόσυκα και η κάπαρη.

Για περισσότερες Ειδήσεις και όλα τα Αγροτικά Νέα επισκεφθείτε το e-Agrotis.gr

Το ελαιόλαδο αποτελεί αγροτικό εμπόρευμα. Έχει ικανοποιητική διάρκεια ζωής υπό κατάλληλες συνθήκες αποθήκευσης και οικονομική αξία που θα έπρεπε να αυξομειώνεται καθημερινά και πάντα βάσει θεμελιωδών μεγεθών. Μέσα Δεκεμβρίου 2025, μετά από 2 χρόνια σημαντικού παγκόσμιου ελλείμματος και εν μέσω συγκομιδής μιας σοδειάς παγκοσμίως που φαίνεται πως θα κυμανθεί ίσα-ίσα σε ιστορικά φυσιολογικά, οι «τιμές» έχουν «πέσει» σε επίπεδα που δε μοιάζουν βιώσιμα στο μεσοπρόθεσμο ορίζοντα για την εκτατική ελαιοκαλλιέργεια. Απαιτείται ψυχραιμία το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.

Τα παραπάνω εισαγωγικά μπαίνουν, διότι η κατάσταση στην αγορά είναι σε κάποιο βαθμό τεχνητή και σε μεγάλο βαθμό ανεξέλεγκτη. Με Δούρειο Ίππο τις όποιες κατοχυρώσεις εμπορικών συναλλαγών στις δωρεάν ισπανικές πλατφόρμες ιχνηλασιμότητας, τις αμέσως επόμενες μέρες σχεδιάζεται να υπάρξει σοβαρή μείωση στις εγχώριες τιμές που πληρώνει το εμπόριο, ακόμη και κάτω από τα 4,00 ευρώ το κιλό. Αυτό είναι το ένα δεδομένο.

Το άλλο δεδομένο είναι πως δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑ θεμελιώδες στοιχείο στο παγκόσμιο ισοζύγιο που να δικαιολογεί αυτές τις τιμές παραγωγού. 

Το εμπόριο φαίνεται πως έχει ξεχάσει το γεγονός ότι αυτοί που πληρώνουν είναι Έλληνες και Ιταλοί, όχι Ισπανοί και επιδίδεται σε ένα παιχνίδι με τον διακόπτη της εγχώριας αγοράς ελαιολάδου (ιδιαίτερα στη Μεσσηνία), προσπαθώντας απ’ τη μία να εξασφαλίσει το δικαίωμα των ελαιοτριβείων σε τιμές που παίζουν από 5,00 έως 6,00 ευρώ το κιλό και απ’ την άλλη να καλλιεργήσουν κλίμα για τιμές χονδρικής περασμένης δεκαετίας («μα δεν είδες ρε φίλε στο Poolred που το έξτρα έχασε τα 4,00 ευρώ;»). Ήρθε η ώρα λοιπόν να αναλογιστούν και οι παραγωγοί το δικό τους καθήκον απέναντι στη σοδειά τους. Αν ο επαγγελματίας δεν αντιμετωπίσει το προϊόν του με σεβασμό, ποιος θα το κάνει;

Γιατί επικρατούν για την ώρα αυτές οι τιμές στην Ισπανία;

Οι ισπανικοί συνεταιρισμοί, σε μια προσπάθεια να στηρίξουν το απαραίτητο εγχείρημα της επιστροφής της κατανάλωσης σε επίπεδα άνω των 3 εκατ. τόνων και γνωρίζοντας πολύ καλά πως μια σκληρή στάση ανάλογη της Ιταλίας σε μια χώρα που βγάζει το 40% της παγκόσμιας παραγωγής θα φέρει τα αποθέματα της 2024/25 σε ιστορικά υψηλά και τις τιμές αναπόφευκτα στο γκρεμό σε δεύτερο χρόνο, επέλεξαν να σηκώσουν τον Τίμιο Σταυρό και να τροφοδοτήσουν την βιομηχανία τυποποίησης με όσο ελαιόλαδο ζήταγε, σε ό,τι τιμές πλήρωνε, ώστε να υπάρξουν καλές ροές. Το θέμα εδώ είναι, πως τρώγοντας ανοίγει η όρεξη σε ορισμένους κύκλους, με αποτέλεσμα να μπαίνει πλέον στόχος να πέσει το ισπανικό ελαιόλαδο σε μέσους όρους κάτω από 4 ευρώ το κιλό, κάτι που αναμένεται να φέρει συντονισμένη αντίδραση εκ μέρους των συνεταιρισμών. Κάπου εδώ αξίζει να μπει μια άνω τελεία.

Τι μπορεί να διεκδικήσει ο Έλληνας παραγωγός;

Η θέση του συντάκτη έχει ως εξής. Παίρνοντας ως αφετηρία την τυπική έναρξη της περιόδου εμπορίας, δηλαδή την 1^η Οκτωβρίου, οι τιμές που επικρατούσαν στην Ελλάδα, δηλαδή τα 6,50 με 7,50 ευρώ το κιλό στο έξτρα παρθένο (σύνηθες^TM και εξτρίσσιμο) ήταν αναμενόμενο πως θα υποστούν πίεση λόγω συγκομιδής, αλλά και λόγω αυξημένης παγκόσμιας διαθεσιμότητας. Άλλωστε η σοδειά είναι αυξημένη, άλλος λέει 20% άλλος 30%. Το αγουρέλαιο αντιμετωπίζεται διαφορετικά, αποτελεί niche προϊόν με δικό του κοινό και δικαιολογημένα έφυγε από 7,50 έως και 11,00 ευρώ το κιλό.

Πολλοί (και σοβαροί) έβλεπαν και βλέπουν το εύρος 5,50 με 6,50 ευρώ το κιλό για την Ελλάδα ως ένα υγιές πεδίο κερδοφορίας για τις ελαιοκομικές εκμεταλλεύσεις, που θα επιτρέψει και τις αναγκαίες επενδύσεις/αποσβέσεις όσων παίρνουν στα σοβαρά την ελιά και το ελαιόλαδο και δεν ακολουθούν την πεπατημένη 30 και πλέον ετών μπουσουλήματος, τις δεκαετίες που άλλες χώρες έστηναν ισχυρούς κλάδους. Αυτή η «πρόβλεψη εύρους» για τις τιμές μένει ως έχει απαράλλαχτη και δικαιολογείται από τα θεμελιώδη.

Ακολουθεί την αυξημένη προσφορά η κατανάλωση

Τώρα, σε διεθνές επίπεδο η διαθεσιμότητα είναι έννοια σχετική και βασίζεται στην ισορρόπηση/αύξηση της κατανάλωσης με στόχο να μη λήξει η φετινή σεζόν με 700 και 800.000 τόνους αποθέματα, τα οποία θα καταδικάσουν την επόμενη χρονιά σε πολύ χαμηλές (και δικαιολογημένα) τιμές. Σε αυτό το κομμάτι, η έναρξη της σεζόν κρίνεται ικανοποιητική. Οκτώβριο και Νοέμβριο, η Ισπανία πούλησε σταθμισμένα 15% περισσότερο ελαιόλαδο συγκριτικά με πέρυσι και καθώς έρχεται η περίοδο των γιορτών με γενναίες εκπτώσεις στο ράφι, τα νούμερα μπορεί να σπάσουν ανοδικά το 20% για το Δεκέμβρη. Ο (νέος) χρόνος θα δείξει.

Πηγή elaiaskarpos.gr

Για περισσότερες ειδήσεις και αναλύσεις σχετικά με την αγορά ελαιολάδου, επισκεφθείτε το e-agrotis.gr.