Υπάρχει μια γωνιά στην Καλαμάτα που ξεχωρίζει από μακριά, με «μια ακόμη πολυκατοικία» να είναι μεταμορφωμένη σε μια μικρή όαση. Με πανέμορφες πανύψηλες πλουμέριες που μοσχοβολούν, εξωτικά φρούτα που μοιάζουν με αστέρια ή μακρόστενα πεπόνια («καραμπόλες» και παπάγιες δηλαδή, μα και άλλα όπως η ανόνα τσεριμόγια ή σκουρόχρωμες μπανάνες), εντυπωσιακούς φοίνικες, καμφορά και άλλα φυτά που οι περισσότεροι δεν έχουμε δει αλλού.

Σε διάφορα άλλα σημεία της πόλης, όπως η κεντρική πλατεία, το παρκάκι των Ταξιαρχών, το Πανελλήνιο στο λιμάνι, έξω από το ΔΗΠΕΘΕΚ, στο πεζοδρόμιο του κολυμβητηρίου, και όχι μόνο εκεί, ομορφαίνουν και σπάνε τη ρουτίνα πρωτόγνωρα καλλωπιστικά δέντρα, όπως kupaniopsis anacardioides φερμένες από το Χόλιγουντ, αφρικανικές κιγκέλιες («λουκανικόδεντρα»), κορίζιες, λικιδάμβαρη, ερυθρίνες, «το πιο όμορφο απ’ όλα τα εξωτικά δέντρα» η Delonix regia ή φλογόδεντρο, ακόμα και μπάομπαμπ ίσως είχαν παρατηρήσει κάποιοι, που δυστυχώς όμως δεν ευδοκίμησε…

Όλα αυτά είναι ένα μικρό μόνο μέρος από το αποτύπωμα που «υπογράφει» ο γιατρός Χρήστος Γεωργιόπουλος, ο οποίος είναι ένας από τους πρώτους καλλιεργητές εξωτικών δέντρων στη χώρα μας. Είχαμε την ευκαιρία να τον συναντήσουμε πριν από λίγες μέρες στο γραφείο του για να μοιραστούμε κάτι από το πάθος και τις γνώσεις του για αυτά. Εντυπωσιάζει με τις γνώσεις και τον κοσμοπολιτισμό του, αλλά και τη διάθεση για μοίρασμα της εμπειρίας και της «τεχνογνωσίας». Εγκατέστησε μία από τις πρώτες καλλιέργειες αβοκάντο στο Μαυρομμάτι Μεσσήνης, συμβάλλοντας στη γνωριμία του κοινού της χώρας μας και της Μεσσηνίας ειδικότερα με ένα από τα οικεία πλέον φρούτα ξενικής προέλευσης.

Το μεγάλο πρόβλημα για την εγκατάσταση εμπορικών καλλιεργειών υποτροπικών φρούτων στη Μεσσηνία είναι ότι υπάρχει έλλειψη νερού στις κατάλληλες περιοχές (η πλέον ιδανική θεωρείται ο κάμπος της Καρδαμύλης και τα μανιάτικα παράκτια, αλλά και άλλες, όπως το Πεταλίδι, η Κορώνη κ.α.). Εδώ ο κ. Γεωργιόπουλος εφιστά την προσοχή, τονίζοντας τη διαφορά ανάμεσα στον χομπίστα και τον επαγγελματία καλλιεργητή που βασίζει την επιβίωσή του στη γη και τις επιλογές του και πρέπει να λάβει υπ’ όψιν παράγοντες όπως το κόστος εγκατάστασης και η περίοδος απόδοσης. Κανείς δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένο, επισημαίνει, ότι θα συνεχίσουμε να έχουμε ήπιους χειμώνες για… πάντα. Το ρίσκο μπορεί να αντιμετωπιστεί με την επιλογή της επένδυσης σε διάφορες καλλιέργειες.

Θετικές θεωρεί ο Χρήστος Γεωργιόπουλος τις πρόσφατες πρωτοβουλίες του ΕΛΓΟ-Δήμητρα για την ενθάρρυνση της καλλιέργειας μάνγκο. Σοβαρό μειονέκτημα είναι όμως –για κάθε προσπάθεια καλλιέργειας τροπικών και υποτροπικών φυτών στη χώρα μας- η έλλειψη χαρτών μικροκλίματος (κάτι που στην Αμερική είχε λυθεί σε συνεργασία των Αρχών με τους κατά τόπους καλλιεργητές, που όχι μόνο πρόσθεταν τις τρέχουσες μετρήσεις θερμοκρασιών, αλλά και την προϊστορία της περιοχής τους, με βάση μαρτυρίες σε βάθος ετών). Παρεμπιπτόντως, στην Καλαμάτα έχει καταγραφεί θερμοκρασία -5 βαθμών.

Ο Χρήστος Γεωργιόπουλος εντοπίζει την αγάπη του για τα φυτά και τις καλλιέργειες στις παιδικές και νεανικές μνήμες και πρακτικές που προέρχονται από την αυτάρκη οικογενειακή αγροτική οικονομία και τον εντυπωσιακό κήπο της Δημητρίας της μητέρας του, απ’ όπου δανειζόταν λουλούδια… όλο το χωριό, σε λύπες και χαρές, και έκτοτε ανθίζει πάντα μέσα του. Δικαιούται να έχει άποψη για την πράσινη εικόνα της πόλης. Επαναλαμβάνει τροποποιημένη μια πρόταση που είχε καταθέσει παλιότερα άλλος δημότης, για τη φύτευση φοινίκων στο παραλιακό μέτωπο, που θα έκαναν την Καλαμάτα να θύμιζε… Μαϊάμι. Ο κ. Γεωργιόπουλος θεωρεί καλή ιδέα τη δημιουργία ενός φοινικώνα, ο οποίος θα αποτελεί σημείο αναφοράς. Όπως διευκρινίζει, κόντρα σε κάποιες πεποιθήσεις, υπάρχει γηγενές είδος φοίνικα (φοίνικας του Θεόφραστου), ο οποίος πλέον έχει επιβιώσει μόνο στην Επίδαυρο (έχει καταθέσει και στον εκεί Δήμο προτάσεις για τη διάσωση και ανάδειξη του είδους), και μην ξεχνάμε το δάσος Βάι στην Κρήτη. Μπορεί έτσι να δημιουργηθούν πόλοι τουριστικής έλξης, όπως γίνεται με το θρησκευτικό τουρισμό, τη μετακίνηση για την παρατήρηση πουλιών. Ήδη κάποια ταξίδια σε ασιατικές χώρες σε συγκεκριμένες περιόδους είναι συνδεδεμένα με την απόλαυση και τη γευσιγνωσία φρούτων.

Σε κάθε περίπτωση, στόχος είναι η πόλη μας να έχει κάτι ξεχωριστό να επιδείξει, να έχει μια ταυτότητα αναφοράς και όσον αφορά στο πράσινο. Γι’ αυτό και ο κ. Χρήστος δε συμφωνεί με τις μουριές, οι οποίες έχουν όντως κάποια πλεονεκτήματα (εύκολες, ανθεκτικές, γρήγορη ανάπτυξη, έχουν ευθεία αναφορά στην ιστορική παράδοση της πόλης στην παραγωγή μεταξιού), όμως υπάρχουν… παντού, από την Κρήτη, μέχρι τον Έβρο. «Η εικόνα μιας πόλης είναι η αρχιτεκτονική της και τα δέντρα της» λέει χαρακτηριστικά ο Καλαματιανός γιατρός. Τα πλατάνια είναι ακατάλληλα για τα πεζοδρόμια της Καλαμάτας και ήδη, άλλωστε, τα προβλήματα έχουν διαφανεί σε πολλά σημεία, όπου οι ρίζες έχουν ανασηκώσει το πλακόστρωτο, δημιουργώντας παγίδες για τους πεζούς. Η συγγενής με τα πλατάνια αντιπρόταση του κ. Γεωργιόπουλου είναι η ζητιά (Liquidambar orientalis), τα δέντρα που συγκροτούν το δάσος των πεταλούδων στη Ρόδο (συναντώνται και στη Θεσσαλονίκη). Τα Liquidambar orientalis, όπως είναι το επιστημονικό τους όνομα, δεν «τινάζουν» τα πεζοδρόμια, έχουν πιο πυκνό φύλλωμα, λιγότερες ανάγκες σε νερό και είναι σχεδόν αειθαλή, χάνοντας για λίγο διάστημα ή και καθόλου τα φύλλα τους.

Και από την Πολεοδομία θα πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη τα «νεκρά σημεία» να αξιοποιούνται με τη φύτευση δέντρων, προσθέτει ο Χρήστος Γεωργιόπουλος, με μέριμνα φυσικά για την απρόσκοπτη διάβαση των πεζών όσον αφορά στα πεζοδρόμια. Τα δέντρα με φαγώσιμους καρπούς είναι μια επιλογή που μπορεί να εφαρμοστεί στις πόλεις, επαναφέροντας τον άνθρωπο σε επαφή με τη συγκεκριμένη χαρά του να κόβεις και να τρως ένα φρούτο απευθείας από το δέντρο.

Τέσσερις πυλώνες για την αναγκαία αναζωογόνηση της ελληνικής αγροτικής οικονομίας
Ο κ. Γεωργιόπουλος έχει σφαιρική και αποκρυσταλλωμένη άποψη για την αναζωογόνηση του πρωτογενούς τομέα –κάτι που θεωρεί ότι είναι ζωτικής σημασίας, αφού ο τουρισμός σημαίνει εξωτερική εξάρτηση. Μεταξύ αστείου και σοβαρού ο ίδιος λέει ότι πρώτα χρειάζεται οι αγρότες να κάνουν 3-4 παιδιά ο καθένας. Είναι ένας τρόπος να επισημάνει την ανάγκη ανάκαμψης του πληθυσμού που φθίνει δραματικά, ιδιαίτερα στα χωριά, και μαζί την έλλειψη εργατικών χεριών. Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν τα εκατοντάδες και χιλιάδες στρέμματα που έχουν στη διάθεσή τους αγρότες του εξωτερικού, όπως στις ΗΠΑ, ο κ. Χρήστος εξηγεί πως ο μόνος τρόπος για ισχυροποίηση της ελληνικής αγροτικής οικονομίας είναι η συνένωση παραγωγών και καλλιεργειών για εκμεταλλεύσεις και διαχείριση μεγάλης κλίμακας. Προς αυτή την κατεύθυνση, προσθέτει, χρειάζεται να αξιοποιηθούν οι παρατημένες, οι σχολάζουσες, όπως είναι ο δόκιμος όρος, εκτάσεις και να δοθούν μαζί με κίνητρα σε νέους αγρότες.

Καίριας σημασίας είναι όμως και το να βρεθούν άνθρωποι με μεράκι να αντιγράψουν καλές πρακτικές από το εξωτερικό. Στην Ολλανδία για τα θερμοκήπια και τα φυτώρια, στην Ισπανία ως μια χώρα με αντίστοιχες συνθήκες και καλλιέργειες, στο Ισραήλ για τη διαχείριση και αξιοποίηση του νερού… Το τι… κάνουν οι άλλοι και έχουν επιτυχία ενδιαφέρει ιδιαίτερα και τον ίδιο, παραθέτοντας με γλυκόπικρη διάθεση πολλά παραδείγματα, καθώς περιηγείται με εφαρμογή του google maps, που φέρνει όλο τον πλανήτη στην οθόνη και στο χώρο του γραφείου του. Έτσι, μας ταξιδεύει στην Τουρκία και την περιοχή της Αλάνιας, που μοιάζει γεωμορφικά και κλιματικά με την Καλαμάτα. Οι ανατολικοί γείτονες έχουν δημιουργήσει παντού λίμνες για άρδευση από τεχνητά φράγματα και στη συγκεκριμένη παραλιακή περιοχή εστιάζουν στην καλλιέργεια μπανάνας, αξιοποιώντας ακόμη και τις βουνοπλαγιές με αναβαθμίδες. Στο Ντουμπάι, εν μέσω της ερήμου, οι δρόμοι είναι εκατέρωθεν φυτεμένοι με συστάδες φοινικιών που προσφέρουν τους καρπούς τους και ποτίζονται από την ανάκτηση του νερού από το βιολογικό. Στη νότια Ισπανία περιηγούμαστε στις φυτείες μπανάνας, με τον κ. Χρήστο να αναφέρει την πρακτική για γεωτρήσεις που γίνονται οριζόντια τρυπώντας τα βουνά…

Έπειτα απ’ όλα αυτά μπορεί να καταλάβει κάποιος τη διαχρονική ανατροφοδότηση της αγάπης του Χρήστου Γεωργιόπουλου για τον ατέλειωτο κατάλογο με τα εξωτικά φρούτα και φυτά απ’ όλο τον κόσμο. Η συλλογή του ενισχύεται και εμπλουτίζεται σε κάθε του ταξίδι και με κάθε ευκαιρία, έχοντας από την αρχή τη σκέψη ότι είναι το πιο ακίνδυνο από όλα τα χόμπι (αν και δαπανηρό), αλλά και την πρόκληση να δοκιμάζει και να πετυχαίνει σε οριακές συνθήκες. Όσο πιο δύσκολο, τόσο μεγαλύτερη η πρόκληση και η ικανοποίηση… Και το παιχνίδι συνεχίζεται, με γκουαναμπάνα, χρυσόφυλλο καϊνίτο, τη βραζιλιάνικη τζαμπουτικάμπα (σταφυλόδεντρο), το κανιστέλ, το τζάβα απλ, το μαμέι…

Α, και κάτι τελευταίο, όλοι μας μπορούμε ακόμη και στα μπαλκόνια μας να παράξουμε φρούτα. Ο ανανάς θεωρείται πολύ εύκολος στην παραγωγή!

Πηγή tharrosnews.gr

Ανακαλύψτε περισσότερα για την καινοτομία στον αγροτικό τομέα και τη δυναμική των τοπικών παραγωγών στο e-agrotis.gr!

Δεν είναι η πρώτη φορά που αλιεύεται τσιπούρα και μάλιστα ευμεγέθης από ερασιτέχνη ψαρά στο πλακόστρωτο της παραλίας

Viral έχει γίνει τα τελευταία 24ωρα ένα βίντεο που ανέβηκε στο TikTok και απεικονίζει ερασιτέχνη ψαρά στη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης στον Θερμαϊκό να αλιεύει μια τσιπούρα περίπου δύο κιλών.

Όπως λέει στη Voria.gr ο Ανδρέας Κωνσταντινίδης που κατέγραψε το περιστατικό και το ανέβασε στη δημοφιλή πλατφόρμα «όταν αντιλήφθηκα ότι ο συγκεκριμένος κύριος είχε πιάσει μεγάλο ψάρι φρόντισα να τραβήξω βίντεο με το κινητό για να απαθανατίσω τη στιγμή και από ό,τι φάνηκε άξιζε τον κόπο».

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο αλιέας είχε χρησιμοποιήσει την τεχνική «εγγλέζικο», ενώ για δόλωμα έβαλε ένα «μαμούνι».

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που αλιεύεται τσιπούρα και μάλιστα ευμεγέθης από ερασιτέχνη ψαρά στο πλακόστρωτο της παραλίας.

Όπως φαίνεται σε αντίστοιχο βίντεο πριν από έναν χρόνο ακριβώς, ερασιτέχνης αλιέας είχε βγάλει μετά από δύο ώρες ψαρέματος μια μεγάλη τσιπούρα.

Συνηθισμένο φαινόμενο

Όπως αναφέρει στη Voria.gr ο ιχθυολόγος και μέλος της Περιβαλλοντικής Οργάνωσης isea Γιάννης Γιώβος, «το να υπάρχουν τσιπούρες και άλλα μεγάλα ψάρια στον Θερμαϊκό Κόλπο, ακόμα και στην περιοχή του λιμανιού είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο».

Σύμφωνα με τον ίδιο, δεν πρέπει να μας μπερδεύει το γεγονός ότι κατά περιόδους τα νερά στο σημείο είναι διαυγή, αφού αυτό σημαίνει απλά ότι διαπιστώνεται απουσία οργανικού υλικού.

«Αυτό δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν άλλοι ρυπαντές, όπως βαρέα μέταλλα», αναφέρει χαρακτηριστικά, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την κατανάλωση των συγκεκριμένων ψαριών.

Πηγή Voria.gr

Για περισσότερες Ειδήσεις και όλα τα Αγροτικά Νέα Επισκεφθείτε το e-Agrotis.gr

Διακριβώθηκε, μετά από μεθοδική έρευνα των αστυνομικών του Τμήματος Ασφάλειας Μεσολογγίου, η δράση συμμορίας,  τα μέλη της οποίας, ενέχονταν στη διάπραξη κλοπών σε αντλιοστάσια και φωτοβολταικά πάρκα στο Μεσολόγγι και σε περιοχές του Αιτωλικού.

Για την υπόθεση αυτή, σχηματίστηκε δικογραφία κακουργηματικού χαρακτήρα, για συμμορία και διάπραξη διακεκριμένων κλοπών σε βάρος πέντε ημεδαπών ανδρών, τα πλήρη στοιχεία των οποίων έχουν ταυτοποιηθεί.

Ειδικότερα, οι κατηγορούμενοι από τον Δεκέμβριο του έτους 2021, μέχρι και τον Μάρτιο του έτους 2022, διέπραξαν συνολικά οχτώ κλοπές (-7- τετελεσμένες και -1- απόπειρα) σε ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις αντλιοστασίων και φωτοβολταϊκών πάρκων, στο Μεσολόγγι και σε περιοχές του Αιτωλικού.

Πιο συγκεκριμένα, οι κατηγορούμενοι αφαίρεσαν από τις εγκαταστάσεις και τα αντλιοστάσια, αγωγούς και καλώδια χαλκού, μπαταρίες και -1- εκκινητή, συνολικής αξίας -412.600- ευρώ, ενώ οι φθορές που προκάλεσαν ανέρχονται στις -15.000- ευρώ.

Σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε όχημα που χρησιμοποίησαν οι κατηγορούμενοι κατά την τέλεση της απόπειρας κλοπής, το οποίο στη συνέχεια εγκατέλειψαν, βρέθηκαν από τους αστυνομικούς και κατασχέθηκαν πλήθος διαρρηκτικών εργαλείων, ένα κινητό τηλέφωνο, κάρτες και πακέτα σύνδεσης κινητής τηλεφωνίας και έγγραφα.

Για τη διερεύνηση των περιστατικών, διενεργήθηκαν μεθοδικές και εμπεριστατωμένες έρευνες από τους αστυνομικούς του Τμήματος Ασφάλειας Μεσολογγίου, με αποτέλεσμα την εξιχνίαση των κλοπών και την ταυτοποίηση των κατηγορουμένων.

Πηγή: pelop.gr

Για περισσότερες ειδήσεις από τον αγροτικό κόσμο, επισκεφτείτε το e-agrotis.gr και ενημερωθείτε άμεσα για όλες τις εξελίξεις!

Έντεκα νέες εστίες ευλογιάς αιγοπροβάτων καταγράφηκαν την τελευταία εβδομάδα στη Ροδόπη, και είκοσι μία συνολικά σε όλη την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης, με τον αριθμό των ζώων που οδηγούνται στη θανάτωση, να αγγίζουν πλέον τις 37.000.

Η εξέλιξη προσδίδει πια δραματική διάσταση στο πρόβλημα, και οδήγησε τη Γενική Κτηνιατρική Διεύθυνση του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων στην απόφαση για νέα παράταση, ως τις 22 Νοεμβρίου, της απαγόρευσης, τόσο των μετακινήσεων ζώων με σκοπό την πάχυνση και την αναπαραγωγή, όσο και της σφαγής τους για κατανάλωση.

Δοθέντων των παραπάνω, πηγές του ΥΠΑΑΤ δεν αποκλείουν τελικά τον εμβολιασμό των κοπαδιών ως έσχατο μέσο αναχαίτισης της ζωονόσου. Κι αυτό, διότι τα δεδομένα της συνέχισης της εξάπλωσης της επιζωοτίας, δείχνουν ότι αυτή οφείλεται στην μη τήρηση των μέτρων βιοασφάλειας από τους κτηνοτρόφους.

Ο εμβολιασμός των ζώων θα επηρεάσει αρνητικά τις τιμές του γάλακτος και του κρέατος, ωστόσο αν οι κτηνοτρόφοι συνεχίσουν να μη συμμορφώνονται με τα μέτρα προστασίας, αναγκαστικά και αναπόφευκτα θα είναι ο μοναδικός τρόπος διάσωσης του ζωικού κεφαλαίου.

Για περισσότερες Ειδήσεις και όλα τα Αγροτικά Νέα επισκεφθείτε το e-Agrotis.gr

Στην εποχή της αυξανόμενης αυτοεπάρκειας και της επιστροφής στις ρίζες της παραδοσιακής ζωής, η παραγωγή ελαιολάδου στο σπίτι αποτελεί μια ιδιαίτερα ελκυστική ιδέα. 

Το ελαιόλαδο, αυτό το πολύτιμο δώρο της Μεσογείου, είναι συνώνυμο της υγείας και της γεύσης. 

Μέσα από αυτό το άρθρο, θα εξερευνήσουμε μια απλή, αλλά επαναστατική πατέντα που επιτρέπει σε κάθε οικογένεια να μετατρέψει τις ελιές της σε λάδι.

Μια απλή πατέντα με ένα τσαγιέρο και ένα τροχό μας δείχνει πως βγάζει λάδι μόνος του χωρίς μηχανήματα.

Για περισσότερες Ειδήσεις και όλα τα Αγροτικά Νέα επισκεφθείτε το e-Agrotis.gr

Πολλές και ισχυρές θα είναι οι βροχές τις επόμενες ώρες και απαιτείται προσοχή καθώς υπάρχει κίνδυνος τοπικών πλημμυρών, σύμφωνα με τη μετεωρολόγο της ΕΡΤ Νικολέτα Ζιακοπούλου. Από την Δευτέρα η θερμοκρασία θα μπει ξανά σε τροχιά ανόδου.

Πιο αναλυτικά, το Σάββατο κυρίως στα ανατολικά και τα νότια περιμένουμε βροχές, καταιγίδες ισχυρές και χιόνια στα ορεινά. Πιο έντονα θα είναι τα φαινόμενα σε ανατολική Θεσσαλία, Σποράδες, Εύβοια, Φθιώτιδα, τοπικά και στο Αιγαίο. Οι άνεμοι βόρειοι έως 8, ριπές και 9 μποφόρ στο Αιγαίο. Η  θερμοκρασία το μεσημέρι θα φτάσει στα δυτικά και τα νότια τους 17 με 20 βαθμούς, έως 12 με 15 στα υπόλοιπα.

Στην Αττική περιμένουμε βροχές τοπικά ισχυρές. Οι άνεμοι βόρειοι έως 8 μποφόρ. Η θερμοκρασία από 10 έως 15 βαθμούς.

Στην Θεσσαλονίκη θα έχουμε νεφώσεις αυξημένες. Οι άνεμοι βόρειοι έως 6 μποφόρ. Η θερμοκρασία από 7 έως 13 βαθμούς.

Την Κυριακή οι βροχές θα περιοριστούν στο νοτιοανατολικό Aιγαίο, με αρκετό ήλιο στα υπόλοιπα. Οι βοριάδες έως 7 μποφόρ, η θερμοκρασία έως 16 με 18 βαθμούς.

Πηγή Ertnews.gr

Για περισσότερες Ειδήσεις και όλα τα Αγροτικά Νέα επισκεφθείτε το e-Agrotis.gr

Από την τσουγκράνα στα apps και τα laptop: Στην ΑΓΣ… φυτρώνουν οι επόμενοι high tech αγρότες της Ελλάδας

Τα gadget γίνονται πια απαραίτητα για τους γεωργούς όπως οι γαλότσες στο χωράφι. Και αυτό το γνωρίζουν καλά εδώ και 120 χρόνια στην εμβληματική σχολή των αγροτών στη Θεσσαλονίκη

«Ο μαθητής δεν έρχεται πλέον με την τσάπα και τον κασμά, πρέπει να μάθει άλλα».

Περήφανος για τους μαθητές του «τα παιδιά του», όπως λέει, πάντα προσηνής και δεκτικός, ο Jeff Lannsdale, πρόεδρος της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής στη Θεσσαλονίκη εξηγεί το όραμά του για το πώς θέλει να εκπαιδεύεται η νέα γενιά αγροτών στη χώρα μας.

Με τα άψογα ελληνικά του, δείγμα της αγάπης που έχει για τον τόπο όπου ζει και δουλεύει τα τελευταία χρόνια, μιλάει για την καινοτομία στον γεωργικό κλάδο και τα μάτια του λάμπουν: «Δεν μιλάμε για γεωργική εκπαίδευση, μιλάμε για τεχνολογία».

Πώς θα μπορούσε διαφορετικά άλλωστε, όταν, με έναν και πλέον αιώνα ιστορία στην πόλη, η Αμερικάνικη Γεωργική Σχολή είναι «καταδικασμένη», όπως λέει και το δημοσιογραφικό κλισέ, να πρωτοπορεί.

Το βιογραφικό της Σχολής το αποδεικνύει περίτρανα. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει την απορία των αγροτών στα μέσα του 20ού αιώνα όταν η πρώτη θεριζοαλωνιστική κομπίνα ήρθε στην Ελλάδα, κι ενώ ο θερισμός γινόταν ακόμα με το παραδοσιακό δρεπάνι.

Το παστεριωμένο γάλα, που μεγάλωσε γενιές και γενιές, είναι μια ακόμα καινοτομία, ενώ στο άτυπο hall of fame της σχολής βρίσκεται σε περίοπτη θέση βρίσκεται η εισαγωγή αμπελιών το 1907 από την Καλιφόρνια που, όπως λέει ο κ. Lannsdale, ήταν «resistitive», δηλαδή ανθεκτικά, στη φυλλοξήρα που βασάνιζε τον ελληνικό αμπελώνα.

Η Σχολή πια έχει μπει στη νέα εποχή και παιδιά από όλη την Ελλάδα που φοιτούν στο επαγγελματικό λύκειο. «Το τρακτέρ δεν θέλει δίπλωμα για να το οδηγήσεις, πηγαίνει μόνο του, με gps και ένα app στο κινητό τηλέφωνο», λέει ο «κύριος Jeff», όπως τον αποκαλούν τα παιδιά της Σχολής.

Από μια αναλφάβητη γεωργία στον high tech αγρότη

Ο Μάνος Αγρόδημος είναι η ήρεμη δύναμη της Αμερικάνικης Γεωργικής Σχολής. Με θητεία σε εκπαιδευτικά ιδρύματα του εξωτερικού, βρίσκεται πλέον τη θέση του επιχειρησιακού διευθυντή της Σχολής.

Γνωρίζει απόλυτα την κατάσταση στον κλάδο της αγροδιατροφής στη χώρα και ξέρει με χαρακτηριστική λεπτομέρεια τους αριθμούς που χτυπούν καμπανάκια για το μέλλον της υπαίθρου στην Ελλάδα.

Τα νούμερα σχεδόν πάντα λένε την αλήθεια. Όπως λέει ο κ. Αγρόδημος, «τα επόμενα χρόνια 350.000 Έλληνες αγρότες λόγω ηλικίας θα σταματήσουν στον κλάδο και αυτό το κενό δεν θα καλυφθεί».

Αυτό που θέλει ο ίδιος είναι η Σχολή να δείξει ότι ο αγροτικός τομέας είναι ελκυστικός και βιώσιμος, ώστε οι νέοι στην επαρχία να ασχοληθούν με αυτόν.

«Δεν θα γίνουμε όλοι γιατροί, δικηγόροι και λογιστές», λέει χαριτολογώντας,  «Ίσα ίσα είναι επαγγέλματα που στο μέλλον δεν θα έχουν την αποκατάσταση την οποία έχουν τώρα. Ο κλάδος της αγροδιατροφής δεν θα έχει ποτέ τέτοιο πρόβλημα όσον αφορά την απορρόφηση», τονίζει.

Τα πράγματα βέβαια δεν πηγαίνουν προς το παρόν όπως θα έπρεπε να πηγαίνουν, σε σύγκριση πάντα με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Σύμφωνα με τον επιχειρησιακού διευθυντή της ΑΓΣ, οι Έλληνες διαχειριστές αγροτικών εκμεταλλεύσεων που είναι κάτω των 40 ετών σήμερα στη χώρα αφορούν μονοψήφιο ποσοστό, που φτάνει μόλις το 7,5%.

Το 94% των διαχειριστών αγροτικών εκμεταλλεύσεων αυτή τη στιγμή δεν έχει καμία απολύτως τεχνική εκπαίδευση, ενώ το 85% της κατανάλωσης υδάτινων πόρων στην Ελλάδα αφορά τον κλάδο της γεωργίας.

Ήδη, όπως λέει ο Μάνος Αγρόδημος, βρίσκονται σε εξέλιξη δύο καινοτόμα project που δείχνουν κατά κάποιον τρόπο το πώς επιδιώκεται να διαμορφωθεί το εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Σχολής.

Το επόμενο διάστημα πρόκειται να εισαχθεί ένα κοπάδι από αίγες, στο πλαίσιο εκμάθησης ενός νέου παραγωγικού μοντέλου γύρω από το γίδινο γάλα, που γίνεται εξαιρετικά δημοφιλές στους καταναλωτές τα τελευταία χρόνια.

«Η Ελλάδα έχει το 30% του πληθυσμού αιγών στην Ευρώπη», εξηγεί ο κ. Αγρόδημος.

«Δυστυχώς», όπως λέει, «το παραγωγικό μοντέλο δεν είναι ανάλογο. Η κατά κεφαλήν παραγωγή γίδινου γάλακτος είναι μικρή, το 1/4 δηλαδή αυτού που παράγει η Γαλλία ή το 1/8 αυτού που παράγει η Ισπανία».

Στον τομέα της αβγοπαραγωγής, η Σχολή που επανασύστησε στον Έλληνα την κατανάλωση του αβγού και την τεράστια διατροφική του αξία σε σύγκριση με την αξία του καινοτομεί και εκεί, προχωρώντας στην παραγωγή αβγών αχυρώνα, από κλωβοστοιχίας που γινόταν μέχρι τώρα.

Οι μαθητές της γης

Ο Παρασκευάς Μητζύθρας είναι από τη Λέσβο. Φοιτά στη Γ’ Λυκείου του ΕΠΑΛ της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής. Κρατά ένα πιάτο με φρέσκο λαδοτύρι, το εμβληματικό προϊόν του νησιού του και μας το προσφέρει.

Το γάλα προέρχεται από αιγοπρόβατα της οικογένειάς του. Το όνειρό του είναι να παράγει μαζί με τον τυροκόμο αδερφό του δικό του τυρί, όπως αυτό που τώρα προσφέρει με σεμνότητα και ευγένεια.

Η Σχολή, η οποία έχει πολλούς απόφοιτους στο νησί του, είναι για αυτόν ο φάρος που τον οδηγεί να γίνει ένας πραγματικός αγρότης νέας γενιάς. «Οι εγκαταστάσεις και πρακτικές που μαθαίνουμε εδώ μας βοηθούν πολύ να εξελίξουμε το αντικείμενό μας», λέει χαρακτηριστικά.

Από την άλλη, ο Νίκος Δαμίρης από τη Χίο είναι και αυτό παιδί κτηνοτρόφων. Μικρός πήγαινε βόλτες στα αιγοπρόβατα και τα μαστιχόδεντρα της οικογένειάς του. Στο σχολείο είχε να παλέψει πέραν όλον των άλλων με τη δυσορθογραφία, μια μαθησιακή δυσκολία.

Η Σχολή, πέραν όλων των άλλων, του έλυσε και αυτό το πρόβλημα. Με χαμόγελο και χαρακτηριστική ευχέρεια ο Νίκος εξηγεί πώς διαχειρίστηκε τα ζητήματα αυτά στη Σχολή με ειδική υποστήριξη. Πλέον κάνει όνειρα για την επιστροφή στο νησί μετά τις σπουδές του. Και αυτός, με τον αδερφό του, θέλει να φτιάξει το δικό του χιώτικο τυρί.

Η Δήμητρα Τσιμπούρη ήρθε στη Θεσσαλονίκη από τη Στυλίδα. Μικρή ήθελε να γίνει αστυνομικός. Έβλεπε ωστόσο κάθε μέρα τον πατέρα της να πηγαινοέρχεται στον οικογενειακό τους ελαιώνα. Ο σπόρος μπήκε, βλάστησε και πλέον η γη είναι και για αυτήν ο προορισμός. Οι βρώσιμες ελιές που παράγει η οικογένειά της θέλει πλέον να μεταποιούνται, να τυποποιούνται και να πωλούνται με το όνομά τους.

Ο Δημήτρης Παπαδόπουλος είναι ο ένας εκ των δύο Βορειοελλαδιτών της παρέας. Πίσω του, στην Ξάνθη, έχει αφήσει μια βαριά κληρονομιά. Πριν 100 χρόνια ο προπάππους του άνοιξε ένα κρεοπωλείο στην ακριτική πόλη. Με τα χρόνια προστέθηκε κτηνοτροφική μονάδα, αλλαντοποιεία και πολλά ακόμα.

«Είμαστε 32 ξαδέρφια, αλλά μόνο εγώ θέλω να ασχοληθώ», λέει χαμογελώντας. Η καθημερινότητα στη Σχολή τού αρέσει και, όπως λέει, «θέλω να συνεχίσω την οικογενειακή παράδοση, στοχεύω να συνεχίσω στο ΑΠΘ στον τομέα της ζωικής παραγωγής ή την τεχνολογία τροφίμων».

Την οικογενειακή παράδοση θέλει να συνεχίσει και η Βάσια Συμεωνίδου από τη Νέα Απολλωνία. Μαζί με την αδερφή της, που σπουδάζει ήδη γεωπονία, θα αναλάβουν την οικογενειακή επιχείρηση, επικεντρώνοντας στην αγροδιατροφή. Όπως λέει, αυτό που της αρέσει στη Σχολή είναι πως «ό,τι μαθαίνουμε από το βιβλίο το κάνουμε μετά στην πράξη».

Πηγή Voria.gr

Ανακαλύψτε περισσότερα για τις καινοτομίες στη γεωργία στο e-agrotis.gr και παραμείνετε ενημερωμένοι με τις τελευταίες εξελίξεις!

Τι ίσχυε μέχρι πρόσφατα σε ό,τι αφορά το μάζεμα των ελιών; 

«Θα καλέσουμε κάποιους εργάτες να μας βοηθήσουν στο λιοστάσι και το λάδι που θα παραχθεί στο ελαιοτριβείο, θα είναι ”μισακό”»

Φαίνεται πως το τελευταίο διάστημα τα πράγματα έχουν αλλάξει, με τα ποσοστά που «παίζουν» στη μοιρασιά του λαδιού να είναι πολύ διαφορετικά, ποσοστά που φτάνουν ακόμη και στο 70% έως 75% υπέρ του εργάτη και στο 25% με 30% μόλις για τον ιδιοκτήτη των ελαιοδένδρων.

Πού αποδίδουν, όμως, οι ειδικοί το συγκεκριμένο φαινόμενο; Οπως αναφέρουν χαρακτηριστικά επιχειρηματίες που συνδέονται με την παραγωγή και την επεξεργασία της ελιάς: «Από την έλλειψη εργατικών χεριών, περάσαμε πλέον στην υπερπροσφορά χωραφιών για τα οποία δεν υπάρχουν οικογένειες με τα κατάλληλα εφόδια ή τις γνώσεις για να μαζέψουν τις ελιές και καταλήγουν στη συνεκμετάλλευση της περιουσίας τους με εργάτες που βγάζουν κάτι πολύ παραπάνω από ένα απλό μεροκάματο». Τι θα μπορούσε να συμβεί για να καταπολεμηθεί το παραπάνω φαινόμενο; «Δεκάδες χιλιάδες νέοι που θα μπορούσαν μέσα σε δύο μήνες να βγάζουν σχεδόν τους μισθούς μισού χρόνου ενός δημοσίου υπαλλήλου, απλά κάθονται στα καφενεία και παίρνουν τις επιδοτήσεις τους» ήταν το αιχμηρό σχόλιο ανθρώπων που ασχολούνται με την αγροτική παραγωγή και δίνουν καθημερινά δύσκολες μάχες.

Ο Αγγελος Σπηλιωτόπουλος, από το πρότυπο ελαιοτριβείο της Οικογένειας Σπηλιωτόπουλου στη Χαλανδρίτσα, δήλωσε στην «Πελοπόννησο»: «Όσο υπάρχει έλλειψη εργατικών χεριών κι επικρατούν αυτές οι τιμές στην αγορά, θα βλέπουμε τέτοια φαινόμενα. Ο κόσμος θέλει να μαζέψει το λάδι του για να βγάλει τον χειμώνα, οπότε αναγκαστικά θα στραφεί σε τέτοιες λύσεις».

Ο Σάββας Βλάχος (διευθυντής Αγροτικής Οικονομίας Αιτωλοακαρνανίας) ήταν ξεκάθαρος: «Δυστυχώς υπάρχει πολύς κόσμος που επιλέγει να έχει το βασικό λάδι για τη σαλάτα του και τα υπόλοιπα να τα παίρνουν οι εργάτες. Η δική μας συμβουλή και προτροπή προς τον κόσμο που έχει ελιές είναι να επενδύσουν στα εργαλεία που δίνει απλόχερα η Περιφέρεια και το υπουργείο. Το Πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης μπορεί να δώσει λύσεις. Η άλλη επιλογή είναι ο κόσμος να επενδύσει στα σύγχρονα μηχανήματα που θα βοηθήσουν στη συγκομιδή. Η ελιά θέλει χέρια. Η μία λύση είναι οι έμπειροι αγρότες και η άλλη λύση είναι η προμήθεια σύγχρονων μηχανημάτων. Στην Ιταλία αυτοί που έχουν πολλές ελιές, έχουν το δικό τους οικογενειακό ελαιοτριβείο. Κάνουν μια επένδυση που θα τη βρουν μπροστά τους».

Ο Ν.Τ, ο οποίος έχει στην κατοχή του πολλά ελαιόδεντρα, είναι ακόμη πιο αιχμηρός: «Ενώ τα Ελληνόπουλα επιλέγουν να δουλέψουν σεζόν σε κάποιο νησί ή να απασχοληθούν ως ντελίβερι ή, ακόμη χειρότερα, να ζήσουν από τους γονείς τους και από επιδόματα ανεργίας, κάποιοι εργάτες, όχι πάντα ελληνικής καταγωγής, παίρνουν φίλους τους ή μέλη της οικογένειάς τους και χτυπάνε τα χωράφια, στην ουσία σε συνεκμετάλλευση και μοιράζονται το λάδι με ποσοστό, πλέον, 60% – 40% ή ακόμη και 70% – 30% υπέρ τους. Η Πολιτεία πρέπει να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο στον πρωτογενή τομέα και να δώσει κίνητρα στους Ελληνες να εκμεταλλευτούν και να αξιοποιήσουν τον πλούτο της γης τους».

Ο Νίκος Καράπαπας, τέλος, που δραστηριοποιείται στο εμπόριο της επιτραπέζιας ελιάς μέσω της «Nicoilas Olives», δεν κρύβει την ανησυχία του για το φαινόμενο, τονίζοντας πως «είναι επιτακτική ανάγκη οι ελληνικές οικογένειες να επενδύσουν και πάλι στη γη τους». Και επιβεβαίωσε, μάλιστα, ότι «ήδη από φέτος πολλές οικογένειες αρχίζουν να μαζεύονται και πάλι όπως παλιά και να συλλέγουν τις ελιές στο κτήμα του παππού. Μαζεύονται τα παιδιά, τα εγγόνια, τα αδέρφια και τα ανίψια κι έτσι η οικογένεια ξέρει ότι το λάδι θα μείνει στην οικογένεια».

Κωνσταντίνος Λαμπόπουλος – pelop.gr

Για περισσότερες Ειδήσεις και όλα τα Αγροτικά Νέα επισκεφθείτε το e-Agrotis.gr