Ρύζι: Βουτιά 20% στη σοδειά και πετρέλαιο στα 2,5€/λ. στα χωράφια

Σε κλοιό ασφυκτικού κόστους παραγωγής και δραματικής απώλειας αποδόσεων εισέρχεται η φετινή συγκομιδή ρυζιού στην Κεντρική Μακεδονία, με τη συνολική παραγωγή να υπολογίζεται μειωμένη κατά 20% και την καλλιεργούμενη έκταση να καταγράφει βουτιά 25% έως 30%. Την οριακή κατάσταση περιγράφει ο πρόεδρος του Α’ Αγροτικού Συνεταιρισμού Ορυζοπαραγωγών Χαλάστρας, Χρήστος Γκατζάρας, προειδοποιώντας πως ο κλάδος οδηγείται σε μαζική εγκατάλειψη γης.

Για τον παραγωγό του κάμπου, η έναρξη του αλωνισμού συνοδεύεται από εκρηκτική αύξηση στα έξοδα συγκομιδής, καθώς το πετρέλαιο κίνησης στα χωράφια φτάνει πλέον τα 2,5 ευρώ ανά λίτρο, ενώ οι τιμές των λιπασμάτων σημειώνουν άλμα 100% σε ετήσια βάση. Σε συνδυασμό με την έλλειψη εμπορικού προσανατολισμού και τις αποθήκες που μόλις τώρα άδειασαν από το περσινό απόθεμα, το οικονομικό ρίσκο καθιστά ακόμα και τη λειτουργία των θεριζοαλωνιστικών μηχανών επισφαλή.

Η δραστική συρρίκνωση της καλλιέργειας σε αριθμούς
Η πίεση των τελευταίων ετών έχει ήδη αφήσει βαθύ αποτύπωμα στα διαθέσιμα στρέμματα της Βόρειας Ελλάδας. Από τα 310.000 στρέμματα που καλλιεργούνταν πέρυσι, η φετινή σεζόν κατέγραψε άμεση απώλεια τουλάχιστον 5.000 στρεμμάτων στην πρώτη φάση, με τη συνολική μείωση της επιφάνειας να προσεγγίζει πλέον το 30%. Εάν δεν υπάρξει άμεση αναστροφή, οι εκπρόσωποι των παραγωγών εκτιμούν ότι η εθνική καλλιέργεια κινδυνεύει να περιοριστεί κάτω από το ψυχολογικό όριο των 100.000 στρεμμάτων.

Το αδιέξοδο με τα ζιζάνια και η απόσυρση δραστικών
Σε αντίθεση με προηγούμενες χρονιές όπου οι ζημιές αποδίδονταν κυρίως σε πλημμύρες ή καύσωνες, η φετινή καθίζηση στις αποδόσεις οφείλεται στην αδυναμία αποτελεσματικής φυτοπροστασίας. Η απόσυρση βασικών δραστικών ουσιών από την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς την ταυτόχρονη έγκριση ισοδύναμων εναλλακτικών λύσεων, επέτρεψε στα ζιζάνια να αναπτύξουν ανθεκτικότητα και να πνίξουν τους ορυζώνες.

«Δεν έχουμε πλέον τα εργαλεία να προστατεύσουμε την καλλιέργεια. Τα ζιζάνια δεν καταπολεμούνται και αυτό φαίνεται καθαρά στην παραγωγή», υπογραμμίζει ο κ. Γκατζάρας. Η εικόνα αυτή επιβεβαιώνει πλήρως το ζήτημα που αναδείξαμε στο ρεπορτάζ μας για τη μουχρίτσα στους ορυζώνες, όπου η καθυστέρηση εγκρίσεων έκτακτης ανάγκης από το ΥΠΑΑΤ άφησε απροστάτευτη την παραγωγή σε κρίσιμες φάσεις ανάπτυξης.

Ασφυξία από τα καύσιμα και κίνδυνος για τις κομπίνες
Το κόστος των εισροών ακυρώνει κάθε δυνατότητα θετικού ταμείου για τους αγρότες. Πέρα από τα λιπάσματα, η τιμή του πετρελαίου κατά τη διάρκεια του αλωνισμού διαμορφώνεται σε πρωτοφανή επίπεδα: «Στα λιπάσματα έχουμε αύξηση 100% σε σχέση με πέρυσι. Φυτοπροστασία, εργατικά, νερό, όλα κινούνται ανοδικά. Στο πετρέλαιο η τιμή στη συγκομιδή φτάνει τα 2,5 ευρώ/λίτρο, επιβαρύνοντας δραματικά τις θεριζοαλωνιστικές εργασίες. Υπάρχουν θεριζοαλωνιστικές που σκέφτονται να μην βγουν καν στα χωράφια, γιατί δεν συμφέρει», επισημαίνει ο κ. Γκατζάρας.

Για μια εκμετάλλευση 100 στρεμμάτων, η συνδυαστική αυτή επιβάρυνση σε καύσιμα, άρδευση και λίπανση εκτινάσσει τις ανελαστικές δαπάνες, την ώρα που το τελικό έσοδο παραμένει άγνωστο.

Αβεβαιότητα στις τιμές και κίνδυνος αφελληνισμού
Το νέο αυτό κύμα πίεσης έρχεται σε συνέχεια της βαθιάς εμπορικής κρίσης. Όπως είχαμε αναλύσει, οι τιμές παραγωγού στο ρύζι βρέθηκαν σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, κινούμενες κοντά στα 24,5 με 26 λεπτά το κιλό για το μακρύσπερμο παντί, ενώ την άνοιξη οι ορυζοπαραγωγοί έμπαιναν μέσα 120 ευρώ το στρέμμα με τεράστιες ποσότητες απούλητες.

Σήμερα, οι παραγωγοί μπαίνουν στα χωράφια χωρίς να γνωρίζουν πού θα «κάτσει» η φετινή τιμή, ενώ οι εξαγωγές επηρεάζονται άμεσα από τον διεθνή ανταγωνισμό. «Φοβόμαστε καθαρά τις αγορές. Δεν έχουμε τα εργαλεία που έχουν άλλες χώρες, όπως η Τουρκία, που μπορεί να ανοίγει ή να κλείνει δασμούς ανάλογα με τις ανάγκες της. Αν δεν καλλιεργηθεί ρύζι στην Ελλάδα, οι ορυζόμυλοι θα αναγκαστούν να αγοράζουν έτοιμο προϊόν από το εξωτερικό και απλώς να κάνουν τον έμπορο», προειδοποιεί ο πρόεδρος του Συνεταιρισμού Χαλάστρας.

Μπροστά σε αυτό το σκηνικό, ο Α’ Συνεταιρισμός Χαλάστρας εξάντλησε τα περιθώρια παροχής πιστώσεων προς τα μέλη του και επιλέγει τακτική αναμονής: αποθήκευση της σοδειάς, αποφυγή βιαστικών πωλήσεων και διάθεση μόνο όταν διαμορφωθεί μια βιώσιμη τιμή που θα καλύπτει τα έξοδα της αλυσίδας παραγωγής.

Η ελληνική ορυζοκαλλιέργεια βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη όχι απλώς με μια συγκυριακά κακή χρονιά, αλλά με ένα διαρθρωτικό τέλμα: όταν το κόστος ανά στρέμμα διπλασιάζεται και τα φυτοπροστατευτικά όπλα αφαιρούνται χωρίς αντικαταστάτη, η συρρίκνωση της παραγωγής παύει να είναι απειλή και γίνεται μόνιμη πραγματικότητα.

Πηγή: ypaithros.gr