Μια νέα, ελπιδοφόρα προσπάθεια ξεκινά για τον «υγρό χρυσό» της χώρας μας, με την ίδρυση του Συνδέσμου Παραγωγής, Εμπορίας και Τυποποίησης Ελληνικού Ελαιολάδου (ΣΥΠΕΤΕΕΛ). Σε μια περίοδο όπου οι παραγωγοί παλεύουν με το αυξημένο κόστος και τις κλιματικές προκλήσεις, ο νέος φορέας έρχεται να καλύψει ένα διαχρονικό κενό: την απουσία εθνικής στρατηγικής και ισχυρής ταυτότητας για το ελληνικό ελαιόλαδο.
Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο προσωρινός πρόεδρος του νεοσύστατου Συνδέσμου, Δημήτρης Φάββας, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το προϊόν που αποκαλούμε «εθνικό», αλλά παραμένει ανοχύρωτο στις διεθνείς αγορές.
Το Ιταλικό παράδοξο και ο κίνδυνος των «Ζαχαρότευτλων»
Ο κ. Φάββας επισημαίνει ότι το ελληνικό ελαιόλαδο υπολείπεται δραματικά στον διεθνή ανταγωνισμό, κυρίως επειδή, ιστορικά, δεν υπήρξαν συντονισμένες ενέργειες από την παραγωγή έως το ράφι.
Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος του προβλήματος, έφερε ως παράδειγμα την Ιταλία: «Πριν από ενάμιση χρόνο, η Ιταλία πουλούσε μόνο με το “made in Italy” στη διπλάσια τιμή το ελαιόλαδό της, σε σχέση με αυτό που απολάμβανε ο Έλληνας παραγωγός». Ξεκαθάρισε, δε, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να ανταγωνιστεί υπερδυνάμεις όπως η Ισπανία με όρους ποσότητας (οικονομίες κλίμακας), αλλά πρέπει να επενδύσει στην υπεραξία και το brand.
Εκείνο, ωστόσο, που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία είναι η σταδιακή απαξίωση των εμβληματικών προϊόντων της υπαίθρου. Ο κ. Φάββας εξέφρασε τον φόβο μήπως το ελαιόλαδο ακολουθήσει την καταστροφική πορεία άλλων καλλιεργειών: «Φοβόμαστε μην έχει την τύχη που είχαν άλλα ευγενή ελληνικά προϊόντα, όπως η σταφίδα, τα σύκα ή τα ζαχαρότευτλα». Πράγματι, η κατάρρευση αυτών των κλάδων είναι μια πληγή που παραμένει ανοιχτή, όπως αναδείξαμε διεξοδικά στο ρεπορτάζ μας για την αποβιομηχάνιση του κάμπου: ΕΕ: Φρένο στις Εισαγωγές Ζάχαρης – Το Ελληνικό Παράδοξο.
Οι δύο Πυλώνες: Παραγωγός και Καταναλωτής
Η φιλοσοφία του ΣΥΠΕΤΕΕΛ στηρίζεται σε δύο αδιαπραγμάτευτους πυλώνες:
- Τον Παραγωγό: Ο οποίος πρέπει να έχει τον απαραίτητο ζωτικό και οικονομικό χώρο για να υπάρχει και να παράγει ποιοτικά (εφαρμόζοντας ορθές πρακτικές, όπως είδαμε πρόσφατα στη Διαφυλλική Λίπανση Ελιάς: Οδηγός, Πλεονεκτήματα & Θρεπτικά Στοιχεία).
- Τον Καταναλωτή: Ο οποίος πρέπει να αγοράζει αυτό το βασικό αγαθό της μεσογειακής διατροφής σε μια «έντιμη τιμή».
«Όλοι οι ενδιάμεσοι, είτε είμαστε έμποροι είτε τυποποιητές, χωρίς αυτούς τους δύο πυλώνες δεν έχουμε κανέναν ρόλο να διεκδικούμε», υπογραμμίζει με νόημα ο κ. Φάββας.
«Πουλάμε Ελλάδα, χωρίς Ελλάδα μέσα»
Μία από τις πρώτες μάχες που καλείται να δώσει ο νέος Σύνδεσμος αφορά την εστίαση και το τουριστικό μας προϊόν. Παρά το γεγονός ότι η νομοθεσία επιβάλλει τη χρήση αποκλειστικά κλειστής, σφραγισμένης φιάλης επώνυμου ελαιολάδου στα τραπέζια των εστιατορίων, ο νόμος καταστρατηγείται καθημερινά.
«Πουλάμε Ελλάδα στο τουριστικό προϊόν, χωρίς Ελλάδα μέσα», καταγγέλλει ο πρόεδρος του ΣΥΠΕΤΕΕΛ, απαιτώντας την ουσιαστική σύνδεση του τουρισμού με την εγχώρια παραγωγή.
Τα επόμενα βήματα του ΣΥΠΕΤΕΕΛ
Τα 20 ιδρυτικά μέλη του Συνδέσμου αντιπροσωπεύουν ήδη το 35% του μέσου όρου του παραγόμενου ελληνικού ελαιολάδου (περίπου 75.000 τόνους), ενώ έχει απευθυνθεί ανοιχτή πρόσκληση σε όλη τη χώρα για νέες εγγραφές.
Οι άμεσοι στόχοι περιλαμβάνουν:
- Τη διεκδίκηση μιας εμπεριστατωμένης μελέτης για την πραγματική κοστολόγηση του ελληνικού ελαιολάδου (ανάλογα με τη μορφή παραγωγής και τον τύπο του ελαιώνα).
- Την ανάδειξη του «Made in Greece».
- Τις αρχαιρεσίες της 13ης Ιουνίου 2026 στην Αθήνα, οπότε και ο Σύνδεσμος θα αποκτήσει το οριστικό του διοικητικό συμβούλιο.
«Δεν ερχόμαστε να αναιρέσουμε ή να πάμε απέναντι σε κανέναν. Ερχόμαστε να συμπληρώσουμε όποιον είναι αρωγός σε αυτό το ευγενές προϊόν», καταλήγει ο κ. Φάββας.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
