Κατά την ανθοφορία της ελιάς παρατηρούμε πολλά κίτρινα φύλλα στα ελαιόδεντρα.
Που οφείλεται και πάνω από όλα, είναι δυνατόν να επέμβουμε με θεραπείες την περίοδο ανθοφορίας της ελιάς;
Αυτό το κιτρίνισμα των φύλλων, εάν δεν έχει παρασιτική ή μυκητιακή προέλευση, μπορεί να προκληθεί από διατροφικές ελλείψεις. Μια κατάσταση που συμβαίνει ακριβώς κατά την περίοδο της ανθοφορίας και της επικονίασης επειδή το φυτό σε αυτή τη φάση αφιερώνει όλες τις κύριες ενέργειές του στην ταξιανθία.
 |
| (φωτογραφία/olivonews.it) |
Αλλά το κιτρίνισμα θα μπορούσε επίσης να οφείλεται σε ανεπαρκή συσσώρευση εφεδρικών ουσιών. Ή, πιο απλά, λόγω μιας φυσικής φυσιολογικής δραστηριότητας της ελιάς που, μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου, αλλάζει φύλλα κάθε δύο χρόνια. Θα απέκλεια εκ των προτέρων λόγους που συνδέονται με τα κύματα καύσωνα, το στρες του νερού ή την ατμοσφαιρική ρύπανση λόγω κακού αερισμού, γιατί πιστεύω ότι τέτοια φαινόμενα δεν έχουν καταγραφεί πουθενά.
Το κιτρίνισμα των φύλλων προκαλεί ζημιά;
Σίγουρα μειώνει τη φωτοσυνθετική δραστηριότητα και συνεπώς μειώνει την ικανότητα του φυτού να παράγει σάκχαρα και κατά συνέπεια ενέργεια. Έτσι υπάρχει λιγότερη ανταπόκριση στις ανάγκες δημιουργίας βέλτιστης επικονίασης των λουλουδιών.
Τι μπορούμε να κάνουμε;
Μπορούμε να ανταποκριθούμε υποστηρίζοντας το φυτό με κατάλληλες διαφυλλικές λιπάνσεις, που περιέχουν οργανικό άζωτο ή επιβεβαιωτικές ουσίες: εν ολίγοις, όλες εκείνες οι ουσίες που βοηθούν το φυτό να αντέξει το προσωρινό στρες. Στο μυαλό μου έρχονται φύκια και απόσταγμα ξύλου ή απόσταγμα ξύλου και γλυκίνη-βεταΐνη με τις δόσεις που αναγράφονται στην ετικέτα κάθε προιόντος.
Τι γίνεται αν το κιτρίνισμα είναι παρασιτικής ή μυκητιακής προέλευσης;
Δεν μπορεί να αποκλειστεί. Και δεν μιλάω μόνο για το κυκλοκόνιο που είναι πιο διαδεδομένο και εξακολουθεί να είναι σαφώς ορατό και αναγνωρίσιμο. Θα μπορούσε επίσης να προέρχεται από κερκοσπορίωση. Και εδώ η διάγνωση είναι αρκετά απλή γιατί τα μολυσμένα φύλλα παίρνουν ένα γκριζωπό χρώμα στο κάτω μέρος. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι δυνατή η παρέμβαση με προϊόντα χαλκού, αλλά με δραστικές ουσίες όπως οι τριαζόλες ή η δωδίνη (dodine). Μιλάμε προφανώς για προϊόντα που έχουν σημαντικά μικρότερες επιπτώσεις στην ανθοφορία και την καρπόδεση.
