Ένας αγρότης από τη Λεμπρίχα της Σεβίλλης αποφάσισε να χαρίσει περισσότερους από 200 τόνους κρεμμύδια παρά να τα πουλήσει σε τιμή που δεν καλύπτει ούτε το κόστος συγκομιδής. Ο Χουάν Μανουέλ Ρομέρο, μιλώντας στο ισπανικό πρακτορείο ειδήσεων EFE, εξήγησε ότι η μοναδική προσφορά που δέχτηκε ήταν 13 λεπτά το κιλό — τιμή που κάνει την όλη διαδικασία οικονομικά άνοητη.
Ο αγρότης διαθέτει 32,5 στρέμματα στην περιοχή B12 του δήμου Σεβίλλης, γεμάτα κρεμμύδια έτοιμα για συγκομιδή. Αντί να τα αφήσει να σαπίσουν ή να οργώσει το χωράφι και να τα θάψει — κάτι που αρχικά εξετάστηκε — επέλεξε να απευθύνει δημόσιο κάλεσμα στους γείτονές του: «να τα εκμεταλλευτεί όποιος τα έχει ανάγκη». Από την εβδομάδα που ξεκίνησε η πρόσκληση, η ροή κόσμου που πηγαίνει να μαζέψει κρεμμύδια δεν έχει σταματήσει. Ο μόνος όρος που έθεσε: να μην αφήνουν σκουπίδια πίσω τους.
Η ψαλίδα που ψαλιδίζει τα κέρδη
Το παράδοξο είναι γνωστό σε κάθε παραγωγό: το ίδιο κρεμμύδι που αγοράζεται από τον αγρότη στα 13 λεπτά πωλείται στα σούπερ μάρκετ σε πολλαπλάσια τιμή. Η διαφορά δεν μένει στον παραγωγό — απορροφάται από τους ενδιάμεσους κρίκους της αλυσίδας εφοδιασμού, από το κόστος μεταφοράς και συσκευασίας, αλλά και από τα περιθώρια κέρδους των εμπόρων.
Ο Ρομέρο δεν είναι εξαίρεση. Η κατάσταση αυτή είναι ενδεικτική του τι βιώνουν χιλιάδες αγρότες στην Ισπανία — και όχι μόνο. Το αυξανόμενο κόστος παραγωγής, η γραφειοκρατία και οι χαμηλές τιμές παραγωγού είναι ένα τρίπτυχο που πιέζει συστηματικά την ευρωπαϊκή ύπαιθρο. Δεν είναι τυχαίο ότι, όπως αναλύσαμε σε πρόσφατο ρεπορτάζ μας, η Ευρωβουλή εξετάζει αλλαγές στην ΚΑΠ με στόχο να αντιμετωπιστεί το κόστος παραγωγής — αλλαγές που αργούν να φτάσουν στο χωράφι.
Ένα φαινόμενο που δεν είναι ισπανικό
Η εικόνα του Ρομέρο που χαρίζει την παραγωγή του θυμίζει έντονα ό,τι συμβαίνει και στην Ελλάδα. Παραγωγοί ροδάκινων στη Μακεδονία, για παράδειγμα, αντιμετωπίζουν παρόμοιο αδιέξοδο: χωρίς ανταγωνιστική τιμή για το συμπύρηνο ροδάκινο, εγκαταλείπουν τα κτήματά τους. Στη Θεσσαλία, οι μισοί παραγωγοί λαϊκών αγορών έχουν ήδη εξαφανιστεί από τα πάγκα τους. Το πρόβλημα δεν είναι εθνικό — είναι δομικό.
Η χειρονομία του Ισπανού αγρότη έχει μια ανθρώπινη διάσταση που αξίζει να σημειωθεί: αντί να αφήσει την παραγωγή να σαπίσει, επέλεξε να τη μοιραστεί. Αλλά πίσω από αυτή την πράξη κρύβεται μια αποτυχία του συστήματος, όχι μια ιστορία αλτρουισμού. Όταν ένας αγρότης βρίσκει πιο λογικό να χαρίσει 200 τόνους παρά να τους πουλήσει, κάτι δεν λειτουργεί σωστά στην αλυσίδα αξίας.
Πηγή: radiome.gr
