Το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο “Ziro Sitia” από τη Ζήρο Λασιθίου κατέκτησε την πρώτη θέση στον 7ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό Γαστρονομικού Δώρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Γαστρονομίας, Πολιτισμού, Τεχνών και Τουρισμού (IGCAT). Η κορυφαία αυτή διάκριση απονεμήθηκε κατά τη διάρκεια ειδικής τελετής στη Χερσόνησο Ηρακλείου, επισφραγίζοντας με τον πιο επίσημο τρόπο την υπεροχή του κρητικού ελαιολάδου στη διεθνή αγορά.
Για τους Έλληνες ελαιοπαραγωγούς, η επιτυχία αυτή αποτελεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα: η επένδυση στην τυποποίηση, την ταυτότητα και τα αυστηρά ποιοτικά κριτήρια είναι ο μοναδικός δρόμος για τη διαφυγή από την παγίδα του χύμα ελαιολάδου και την εξασφάλιση υψηλών υπεραξιών.
Στην κορυφή ανάμεσα σε 40 χώρες
Ο ανταγωνισμός στον διαγωνισμό του IGCAT ήταν ιδιαίτερα έντονος, καθώς συμμετείχαν προϊόντα από 40 βραβευμένες και υποψήφιες Περιφέρειες Γαστρονομίας από όλο τον κόσμο. Το ελαιόλαδο “Ziro Sitia” κατάφερε να ξεχωρίσει με διαφορά στην κατηγορία του, λαμβάνοντας το χρυσό βραβείο.
Η βράβευση αυτή συμπίπτει με μια ιστορική συγκυρία για το νησί, καθώς η Κρήτη έχει ανακηρυχθεί επίσημα ως η “Ευρωπαϊκή Περιφέρεια Γαστρονομίας” για το έτος 2026. Στον ίδιο διαγωνισμό, η Κρήτη απέσπασε δύο ακόμη σημαντικές διακρίσεις:
- Το “Dinnerware – Handmade Ceramics” του Δημήτρη Λυμπερίδη έλαβε το βραβείο “Best Craft Gift”, αναδεικνύοντας την κρητική χειροτεχνία.
- Το “Flavours of Crete – Artisan Gift Basket” της ομάδας Apo Koinou απέσπασε το βραβείο “Best Tasting” για την καλύτερη γεύση.
Όπως δήλωσε ο Περιφερειάρχης Κρήτης, Σταύρος Αρναουτάκης, η ανακήρυξη του νησιού ως γαστρονομικής περιφέρειας της Ευρώπης αποτελεί δικαίωση μιας συλλογικής προσπάθειας και επιβράβευση ενός ολόκληρου τρόπου ζωής που βασίζεται στον διατροφικό πολιτισμό.
Πώς στήθηκε το success story της ZIRO Sitia
Πίσω από το χρυσό βραβείο βρίσκεται μια προσπάθεια που ξεκίνησε το 2014 από την εταιρεία “ZIRO Sitia Ο.Ε.” των Αθηνάς Αχλαδιανάκη και Λυδίας Χατζήκογλου, σε συνεργασία με τον συνιδρυτή Βασίλη Μπέη και τον ελαιοπαραγωγό Γιώργο Προεστάκη. Στόχος της προσπάθειας ήταν να βγει από την ανωνυμία το εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο που παρήγαγαν οι ελαιώνες της οικογένειας Προεστάκη στη Ζήρο.
Μέχρι τότε, παρά τις άριστες καλλιεργητικές μεθόδους, το προϊόν κατέληγε στα κοινά κανάλια διανομής χωρίς να αναδεικνύεται η ιδιαιτερότητά του. Η ίδρυση της εταιρείας επέτρεψε τον διαχωρισμό των ρόλων: ο Γιώργος Προεστάκης ανέλαβε αποκλειστικά το παραγωγικό κομμάτι στο χωράφι και ο Βασίλης Μπέης το επιχειρηματικό και εμπορικό σκέλος. Αυτό το μοντέλο συνεργασίας αποδείχθηκε σωτήριο, καθώς επέτρεψε στον παραγωγό να επικεντρωθεί στην ποιότητα της πρώτης ύλης χωρίς το άγχος των πωλήσεων.
Το ρίσκο της ποιότητας και η συνεργασία με τους Παπαγιαννάδες
Τα πρώτα βήματα της επιχείρησης δεν ήταν εύκολα. Η ελληνική αγορά ήταν επιφυλακτική, ενώ οι ιδρυτές αντιμετώπισαν δυσκολίες ακόμη και στην εύρεση ελαιοτριβείου που θα δεχόταν να επεξεργαστεί την παραγωγή τους με τις αυστηρές προδιαγραφές που έθεταν.
Οι προδιαγραφές αυτές αφορούσαν την αυστηρή οργανοληπτική αξιολόγηση από την πρώτη κιόλας χρονιά, ώστε να διασφαλίζεται ότι κάθε μπουκάλι φέρει επάξια τον τίτλο του “Εξαιρετικού Παρθένου”. Πολλά ελαιοτριβεία απέρριπταν το αίτημα, θεωρώντας τις απαιτήσεις υπερβολικές για μια τόσο μικρή παρτίδα ελαιολάδου.
Τη λύση έδωσε ο Ελαιοκομικός Συνεταιρισμός Παπαγιαννάδων, ο οποίος πίστεψε στο όραμα της ομάδας και ανέλαβε την έκθλιψη του καρπού. Η συνεργασία αυτή κρατά μέχρι σήμερα, αποδεικνύοντας ότι οι υγιείς συνεταιριστικές δομές μπορούν να στηρίξουν την καινοτόμο ιδιωτική πρωτοβουλία και να προσφέρουν λύσεις εκεί που οι μεγάλοι βιομηχανικοί παίκτες αδιαφορούν.
Η οικονομική υπεραξία του επώνυμου προϊόντος
Η μετάβαση από το χύμα ελαιόλαδο στο επώνυμο, τυποποιημένο προϊόν αποτελεί τη σημαντικότερη οικονομική πρόκληση για τον σύγχρονο αγρότη. Ενώ η πώληση σε δεξαμενές προσφέρει άμεση ρευστότητα, αφήνει τον παραγωγό εκτεθειμένο στις διακυμάνσεις των διεθνών τιμών και στα καπρίτσια των μεσιτών. Αντίθετα, ένα brand που έχει χτιστεί πάνω στην ποιότητα και έχει αποσπάσει διεθνή βραβεία, εξασφαλίζει σταθερές τιμές και πιστό καταναλωτικό κοινό, ακόμη και σε χρονιές με χαμηλή παραγωγή ή υψηλό κόστος καλλιέργειας.
Το μάθημα για τον Έλληνα ελαιοπαραγωγό
Η περίπτωση της ZIRO Sitia αναδεικνύει μια μεγάλη αλήθεια για την ελληνική ελαιοκομία. Το μέλλον δεν βρίσκεται στην ποσότητα, αλλά στην εξειδίκευση και την πιστοποίηση. Η οργανοληπτική αξιολόγηση και η χημική ανάλυση κάθε παρτίδας δεν είναι πολυτέλεια, αλλά το διαβατήριο για τις premium αγορές του εξωτερικού.
Όταν ο παραγωγός τολμά να θέσει υψηλά στάνταρ και να συνεργαστεί με ειδικούς στο κομμάτι του marketing και της τυποποίησης, το αποτέλεσμα μπορεί να ανταγωνιστεί επάξια κολοσσούς από την Ιταλία και την Ισπανία. Η Σητεία, με το μοναδικό της μικροκλίμα, διαθέτει όλα τα φόντα να πρωταγωνιστήσει, αρκεί οι παραγωγοί να ξεφύγουν από τη λογική της εύκολης πώλησης σε δεξαμενές χύμα ελαιολάδου.
Με πληροφορίες από: Νέα Κρήτη
