Η ελαιοκαλλιέργεια, όπως είναι γνωστό ανήκει στην κατηγορία των λιγότερο απαιτητικών φυτών για άρδευση. Ωστόσο κατά τα κρίσιμα στάδια ανάπτυξης της, έχει ιδιαίτερα αυξημένες ανάγκες σε νερό. Για το λόγο αυτό όλοι μας πρέπει να φροντίσουμε ώστε το πολύτιμο αρδευτικό νερό να είναι διαθέσιμο.
Στο πλαίσιο αυτό, ας εστιάσουμε σε ορισμένα σημεία που χρήζουν προσοχής, ώστε να εξασφαλιστεί η ορθολογική διαχείριση του νερού.
- Ελέγχουμε τακτικά για τυχόν διαρροές που οδηγούν σε απώλειες νερού και υπερβολικές χρεώσεις
- Εφαρμόζουμε τη στάγδην άρδευση, η οποία έχει επιβεβαιωθεί ότι είναι η πλέον αποδοτική μέθοδο άρδευσης
- Αρδεύουμε τις πρωινές και απογευματινές ώρες
- Φροντίζουμε να εφαρμόζουμε τις αναγκαίες ποσότητες νερού κατά τα κρίσιμα στάδια της άνθισης, της καρπόδεσης και της ελαιοποίησης
- Στις περιπτώσεις όπου είναι εφικτό, πραγματοποιούμε ελλειμματική άρδευση. Με την τεχνική αυτή η ελιά μπορεί να υποβάλλεται σε συνθήκες έλλειψης νερού, χωρίς ωστόσο να μειώνεται η παραγωγή
- Αποφεύγουμε να αρδεύουμε όταν επικρατούν υψηλές θερμοκρασίες ή /και ισχυροί άνεμοι
- Αποφεύγουμε τις υπερβολικές αρδεύσεις, καθώς δεν ευνοούν την παραγωγή.
Παράλληλα καθ’ όλη την καλλιεργητική περίοδο εφαρμόζουμε πρακτικές που συμβάλουν στην διατήρηση υψηλής υγρασίας στο έδαφος, όπως :
- Διατηρούμε τα ζιζάνια στο έδαφος τουλάχιστον μέχρι την έναρξη της άνθησης
- Εφαρμόζουμε κατάλληλα κλαδέματα και χρησιμοποιούμε σκευάσματα μετά το κλάδεμα τα οποία μειώνουν τη διαπνοή
- Θρυμματίζουμε τα υπολείμματα των κλαδεμάτων και τα εναποθέτουμε στο έδαφος
- Εφαρμόζουμε οργανική λίπανση ή τεχνητή φυτοκάλυψη (χλωρή λίπανση) η οποία ευνοεί την αύξηση της οργανικής ουσίας στο έδαφος.
Πηγή – kritsacoop.gr
